II SA/Kr 1756/11

II SA/Kr 1756/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Rynczak /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2048/12 - Wyrok NSA z 2014-01-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rynczak / spr. / Sędziowie WSA Renata Czeluśniak Krystyna Daniel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. B. i E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] Wójt Gminy W. , działając na podstawie art. 155 kpa oraz art. 104 § 1 kpa, po rozparzeniu wniosku B. i E.B. z dnia 1 lutego 2010r., odmówił zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...] ustalającej na wniosek B. i E.B. warunki zabudowy na budowę budynku garażowego na działce nr [...]w miejscowości W. , wskazując, iż nie uzyskano zgody wszystkich stron na zmianę decyzji w zakresie geometrii dachu. Dotyczyło to jednej ze stron postępowania tj. J.J. , który w piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r. oświadczył, iż nie wyraża zgody na zmianę decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy z dnia 22 kwietnia 2009 r.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i B.B. twierdząc, iż w przypadku zmiany decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 155 kpa, nie jest wymagana zgoda wszystkich stron postępowania, gdyż zmiana geometrii dachu w żaden sposób nie powoduje naruszenia interesów osób trzecich. Podali, że J.J. nie jest stroną w postępowaniu o zmianę decyzji, nie wyjaśnił on powodów braku zgody na zmianę decyzji . Organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Powołali się też na wyroki WSA w Rzeszowie i w Warszawie.
Decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedstawiono w sposób obszerny przebieg dotychczasowego postępowania, a odnosząc się do meritum sprawy wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy czy też decyzja o lokalizacji celu publicznego są decyzjami na mocy których strony nabyły prawo. Brak zgody wszystkich stron postępowania stanowiłby oczywiste naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny do uczestnictwa jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości w taki sposób, że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 682/04, LEX nr 176144). Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż interes prawny stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy, którymi z reguły są właściciele bądź użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, przejawia się w tym, że ustalenie warunków zabudowy będzie miało wpływ na wykonywanie przez nich prawa własności. Dzięki decyzji o warunkach zabudowy strony postępowania mają pewność co do tego w jaki sposób zostanie zagospodarowana nieruchomość sąsiednia. Gdyby uznać pogląd odwołujących za słuszny, można by było wyobrazić sobie sytuacje, gdy inwestor najpierw ustaliłby warunki zabudowy, które satysfakcjonowałyby wszystkie strony postępowania, a następnie mógłby, korzystając z art. 155 kpa, bez udziału innych podmiotów, dowolnie zmienić decyzję o warunkach zabudowy w zakresie parametrów zabudowy. Tak więc, biorąc pod uwagę treść art. 155 kpa w powiązaniu z przepisami dotyczącymi ustalenia warunków zabudowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. zaakceptowało utrwaloną w tej kwestii linię orzeczniczą sądów administracyjnych, stojąc na stanowisku, iż w przypadku zmiany decyzji w oparciu o art. 155 Kpa, konieczna jest zgoda wszystkich stron postępowania. Z akt sprawy wynika, ze organ w toku postępowania zwrócił się do stron o złożenie oświadczenia w zakresie zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 kwietnia 2009 r. Na zmianę tej decyzji zgody nie wyraził J.J. - współwłaściciel działki nr [...] która bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji. W tej sytuacji organ zasadnie i zgodnie z art. 155 kpa odmówił zmiany decyzji ostatecznej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli E. i B.B. , podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację o tym iż w przypadku zmiany decyzji o warunkach zabudowy, art. 155 kpa nie jest wymaga zgody wszystkich stron postępowania, a jedynie inwestora. Skarżący powołali się przy tym na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 sierpnia 2009r. II SA/Rz 596/08. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 107 kpa poprzez lakoniczność uzasadnienia skarżonego organu.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.
Skarga jest nieuzasadniona.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia z dnia [...] września 2011 r. znak: [...]Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. jak i decyzji organu l instancji z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] Wójta Gminy W uznał, że decyzje te nie naruszają prawa.
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 155 k.p.a., w myśl którego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a jest postępowaniem nadzwyczajnym które nie jest ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy lecz weryfikacją decyzji ostatecznej pod kątem czy za jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanką do zastosowania tego przepisu jest uzyskanie zgody strony na zmianę decyzji ostatecznej. Brak zgody strony lub wadliwość tej zgody prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Zgoda ta musi być udzielona wprost i wyraźnie przez złożenie stosownego oświadczenia strony organowi administracji publicznej. Stanowisko doktryny i orzecznictwa co do konieczności wyrażenia zgody strony jest jednolite i nie budzi żadnych wątpliwości (por. wyroki NSA z dnia 4.12.1981 r, l SA 2408/81 ONSA 1981, Nr 2, póz. 121, NSA z dnia 21.04.1986 III SA 1479/85 ONSA 1986, Nr 1, poz. 24).
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że J.J. był stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji [...].04.2009 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy, na wniosek B. i E.B. , na budowę budynku garażowego na działce nr [...] w miejscowości W. J.J. w piśmie z dnia 27. 06.2011 r. złożył do organu oświadczenie i osobiście je podpisując, że nie wyraża zgody na zmianę decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy z dnia 22.04.2009 r. udzielonej skarżącym.
W związku z czym organ zasadnie odmówił zmiany przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy udzielonej inwestorom E.B. i B.B. wobec braku uzyskania zgody wszystkich stron tego postępowania.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonych w przepisach art. 7 k.p.a.- zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a. - zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, o czy mowa w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ ustalił w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy w oparciu o który dokonał ustaleń prawnych wskazując i wyjaśniając zastosowanie przepisu art. 155 k.p.a. w oparciu o który wydał zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a ogólnie mówiąc zmierzających do tego, że nie jest potrzebna zgoda J.J. do zmiany przedmiotowej decyzji, ponieważ nie powinien on być w ogóle stroną tego postępowania, gdyż nie nabył on żadnego prawa w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, powołując się przy tym na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5.08.2009 r. II SA/ Rz 596/08, to zarzut ten jest nieuzasadniony. Przepis art. 155 k.p.a. nic nie mówi o tym, ze tę zgodę musi wyrazić strona która nabył prawo: Przepis ten jasno i wyraźnie stanowi, że do zmiany ostatecznej decyzji konieczna jest zgoda wszystkich stron postępowania które brały udział w tym postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Skoro J.J. był stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy zakończonej decyzją ostateczną, to w ocenie sądu nie budzi żadnej wątpliwości, iż musi on wyrazić zgodę na zmianę tej decyzji. Tym samym mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżących. Natomiast odnośnie wyżej wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5.08.2009 r. II SA/ Rz 596/08, to należy stwierdzić, że stanowisko doktryny i orzecznictwa sądów są jednolite jeśli chodzi o konieczność uzyskania zgody wszystkich stron na zmianę ostatecznej decyzji. Ponadto stanowisko WSA w Rzeszowie zostało wydane w indywidualnej innej sprawie i nie może wiązać tut. Sądu. O konieczności uzyskania zgody wszystkich stron postępowania na zmianę ostatecznej decyzji wskazują np. wyroki: NSA W-wa z dnia 13.05.2010 r. II OSK 820/09 Lex nr 597885, wyrok NSA W-wa 26.11.2010 r. l OSK 1544/10 Lex nr 745078, wyr. NSA W-wa 12.05.2010 r. II OSK 787/09 Lex nr 597859.
Zatem zarzut skarżącej, że J.J.
nie powinien być uznany za stronę niniejszego postępowania oraz , że powinien był wyjaśnić przyczyny swej odmowy na zmianę decyzji nie stanowią przesłanek z art. 155 k.p.a. Zarzut lakoniczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest również nietrafny, ponieważ organ dokładnie ustalił okoliczności faktyczne sprawy na podstawie których dokonał ustaleń prawnych. W ocenie sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zarzuty podniesione skardze są nieuzasadnione i dlatego skargę oddalono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153. póz. 1270 z późn. zm.) w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.