II SA/KR 174/21

II SA/Kr 174/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 62/22 - Wyrok NSA z 2024-10-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61 ust 1 pkt 1 - 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 listopada 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. C. oraz odwołania Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...]" w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 marca 2020 r. (nr [...]) ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "nadbudowa, rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. 3 K. przy ul. [...] w K." – utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 maja 2016 r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E. F. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. nadbudowa, rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Działając na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 lipca 2016 r., znak [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1190/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił wspomnianą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2016 r., znak: [...] W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podniósł w szczególności, że: "W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił szerokość elewacji frontowej na 8 m. zachowując szerokość zabudowy już istniejącej oraz wskazując w załączniku nr 4 (wyniki analizy), iż ustala ten parametr łącznie z szerokością rozbudowy w widoku od strony frontu działki tj. dla planowanej rozbudowy. Skarżący w odwołaniu wskazał, iż odległość zabudowy istniejącej a zatem także projektowanej od granicy z działką której współwłaścicielem jest skarżący wynosi 2 m. – a więc mniej niż wynika to z regulacji § 12 ust. 1 rozporządzenia. Wobec braku w decyzji organu I instancji uzasadnienia dlaczego dopuszcza do zbliżenia projektowanej zabudowy na odległość mniejszą niż wynika to z § 12 ust. 1 rozporządzenia i czy w ogóle do takiego zbliżenia dopuszcza, organ II instancji powinien przede wszystkim zweryfikować to twierdzenie tj. czy faktycznie decyzja organu I instancji dopuszcza zbliżenie nowoprojektowanej zabudowy na odległość 2 m. od działki sąsiedniej. Jeżeli zarzuty odwołania znalazły by potwierdzenie, organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe, żądając uzupełnienia analizy urbanistyczno-architektonicznej o argumentację wyjaśniającą jakie to uwarunkowania urbanistyczne uzasadniają dopuszczenie nowej zabudowy w zbliżeniu do działki sąsiedniej na taką odległość i oceniając te argumenty bądź utrzymał w mocy decyzję organu I instancji bądź rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a."
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 września 2017 r., znak [...], uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 20 maja 2016 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Prezydent Miasta K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia 18 marca 2020 r., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "nadbudowa, rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Do decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 – warunki zabudowy, Załącznik Nr 2 – część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 3 – część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr 4 – część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono przebieg postępowania, w tym zwrócono uwagę, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organ I instancji wyjaśnił, że stosownie do wskazań organu odwoławczego i wytycznych Sądu przeprowadzono ponownie postępowanie wyjaśniające i odpowiednio je uzupełniono, weryfikując także krąg stron postępowania. Z uwagi na to, iż teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeprowadzono postępowanie w trybie i na zasadach wynikających z art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano na pozyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że wnioskowana inwestycja spełnia wszelkie warunki z art. 61 ust. 1 ustawy, stąd możliwym jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w oparciu o wyniki przeprowadzonej ponownie analizy urbanistyczno- architektonicznej.
Działając na skutek odwołań A. C. oraz Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...]" w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 18 listopada 2020 r., którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i przedstawił uwarunkowania prawne i istotę rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające. W szczególności w sprawie poczyniono wystarczające ustalenia dotyczące szerokości działki objętej terenem inwestycji, obecnego usytuowania budynku, który podlegać ma rozbudowie, co pozwoliło następnie na ocenę możliwości realizacji inwestycji ze względu na wymogi zawarte treścią § 12 rozp.w spr.war.tech. Ustalenia te oparto na sporządzonej na nowo analizie urbanistyczno-architektonicznej dnia 5 października 2018 r. (dokument analizy w aktach sprawy na k. 436-443). Wyznaczone granice obszaru analizowanego, zobrazowane na załączniku graficznym do analizy, odpowiadają wymogom rozporządzenia, a to treści § 3 ust. 2 tj. ustalone zostały w odległości 50 m od granic terenu inwestycji. Ustalono bowiem, że front działki wynosi 16,0 m -16,5 m, a więc jego trzykrotność wynosząca 48,0 m-49,5 m nie może stanowić wprost wyznacznika dla ustalenia odległości granic obszaru analizy od granic terenu inwestycji, bowiem ta nie może być mniejsza niż 50 m. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w ramach tak wyznaczonych granic analizy istnieją działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej – ul. [...]. Są to m.in. działki nr [...] i [...]. Ze względu na taki sposób zagospodarowania działek sąsiednich zasadnie przyjęto, że funkcja wnioskowana – mieszkaniowa jest zgodna z funkcją dostępną z tej samej drogi publicznej.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że analizatorka dokonała szczegółowej charakterystyki terenu inwestycji. Opisała jego lokalizację, tj. usytuowanie w zachodniej części K., gdzie występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, realizowana jako budynki wolnostojące jak również w zabudowie pierzejowej. Opis ten następnie doprecyzowała w ramach punktu 3 lit. g analizy pt.: inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu. Zwróciła uwagę, że zabudowa w rejonie ul. [...] charakteryzuje się tym, że budynki zlokalizowane są na wąskich działkach i stąd szerokości elewacji frontowych budynków są wąskie. Przedmiotowy budynek (objęty wnioskiem tj. rozbudową, nadbudową i przebudową) zlokalizowany jest na działce szerokości ok. 16,0 m, a szerokość jego elewacji wynosi ok. 7,5 m - 8,0 m. Jak dalej ustaliła odległość tego budynku od granic z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] (od wschodu i zachodu) wynosi ok. 4,00 m. Przeprowadzone we własnym zakresie przez organ odwoławczy badanie mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 załączonej do wniosku (k. 3 akt sprawy) najbardziej czytelnej w zakresie granic działek ewidencyjnych potwierdziło rzetelność i prawidłowość tych ustaleń. Zgłaszane uprzednio przez stronę twierdzenia (a brane pod uwagę przez Sąd jako podstawa jawiących się rozbieżności i wątpliwości w kwestii usytuowania budynku względem granic działek), według których budynek znajduje się w odległości ok. 2 metrów od granicy działki nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W dalszej części analizy opisano szczegółowo formę architektoniczną zabudowy występującej w badanym obszarze wskazując, że nie jest ona jednorodna. Przeważają budynki mieszkalne jednorodzinne względem wielorodzinnych o zróżnicowanych formach dachów. Przeważnie są to budynki trzykondygnacyjne, a również cztero i pięciokondygnacyjne, sporadycznie zaś parterowe z poddaszem użytkowym. Mimo różnej formy architektonicznej, budynki mają zrównoważone wysokości. Następnie analizatorka szczegółowo scharakteryzowała ukształtowanie linii zabudowy. Opisała zarówno południową pierzeję ul. [...] zabudowaną budynkami w granicy działki drogowej nr [...], jak i dokładne usytuowanie każdego budynku po północnej stronie ww. ulicy, tj. po tej samej, gdzie znajduje się teren inwestycji (wskazując na konkretne parametry). Także i tutaj, z dużą dokładnością opisała usytuowanie budynku objętego wnioskiem zarówno względem ww. działki drogowej, jak i pozostałych granic (tak pkt. 3 lit. b analizy, ostatni akapit). Autorka analizy dokładnie przedstawiła też, jak kształtuje się wskaźnik powierzchni istniejącej zabudowy w badanym obszarze. Wykazała jego zróżnicowanie podając, że oscyluje on w przedziale od 12 % do 70 %. Szczegółowe zestawienie obliczonych wskaźników dla poszczególnych działek (wszystkich z obszaru analizowanego) przedstawiła w tabeli, co pozwoliło na zweryfikowanie prawidłowości obliczenia średniego wskaźnika z całego obszaru analizy. Ponadto przybliżyła jak kształtuje się udział powierzchni biologicznie czynnej. Wskazała na zróżnicowanie jego wartości dla poszczególnych działek, które mieszczą się w przedziale od 5% do 60%. Analizatorka w sposób dostateczny opisała też, jak kształtują się w terenie szerokości elewacji frontowej istniejących budynków. Ustaliła, że parametr ten w badanym obszarze pozostaje zróżnicowany. Cechy te szczegółowo przybliżyła w odniesieniu do każdej z badanych działek i zestawiła je w odrębnej tabeli, co pozwoliło na zweryfikowanie prawidłowości obliczenia średniej wartości obliczonej dla całego obszaru analizy, a wynoszącej 15 m. Dokładnie także scharakteryzowała występujące w obszarze analizy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zwróciła uwagę, że nie jest wykształcona jednolita wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, chociaż wysokość budynków jednorodzinnych w zabudowie pierzejowej jest raczej wyrównana (średnio wynosi 8,5 m). Zaś wysokości połączonej zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej mają zbliżoną wysokość elewacji ok. 11,0 m - 12 m. Również tu przedstawiła pełne zestawienie tabelaryczne parametrów istniejącej zabudowy, zaznaczając przy tym, czy jest to wysokość liczona do okapu, czy do gzymsu. Na końcu też opisała dostatecznie geometrię dachu wskazując przedział, w jakim kształtują się kąty nachylenia połaci dachowych oraz występowanie zróżnicowanych form dachowych: okien połaciowych, lukarn. Opisała też szczegółowo i przedstawiła w zestawieniu tabelarycznym całkowitą wysokość poszczególnych budynków – do kalenicy. W ocenie organu odwoławczego tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie budzi zastrzeżeń. Załączone do decyzji wyniki analizy odzwierciedlają jasno i czytelnie efekty przeprowadzonej analizy w terenie co do elementów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Znajdujący się w aktach sprawy dokument należycie obrazuje istniejący ład przestrzenny i stanowić może podstawę wyznaczenia warunków zabudowy.
Organ odwoławczy ocenił, że również zawarte w decyzji warunki nowej zabudowy nie budzą zastrzeżeń. Warunki te znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy, brak zatem podstaw do kwestionowania ich prawidłowości. W szczególności w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniach oraz zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku, organ odwoławczy nie zakwestionował sposobu wyznaczenia w sprawie szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy oraz dokonanej w tym zakresie oceny dopuszczalności inwestycji na warunkach określonych w decyzji. Wykonano wytyczne Sądu i oceniając możliwość realizacji inwestycji, a następnie dokonując ustalenia szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy na poziomie istniejącym (tj.: od 7,5 m do 8 m) odniesiono się do wymogów zawartych w ww. przepisach techniczno-budowlanych, tj. treści 12 ust. 1 i 2 rozp.w spr.war.tech. Wymogi przepisów techniczno-budowlanych nie były zatem organowi obojętne. Wobec poczynionych skrupulatnych ustaleń dot.: szerokości działki objętej wnioskiem (tj. ok. 16 m- 16,10 m), odległości przedmiotowego budynku od granic działek sąsiednich (tj. od granicy działki nr [...] ok. 4,10 m - 4,80 m, zaś od granicy działki nr [...] ok. 4,00 - 4,10 m), obecnej szerokości elewacji frontowej budynku (wynoszącej ok. 7,5 do 8 m), a także przy uwzględnieniu, że wnioskodawca nie przewiduje we wniosku zmiany obecnej szerokości elewacji frontowej budynku (planuje jego rozbudowę w głąb działki), organ I instancji prawidłowo ustalił, że wnioskowana szerokość elewacji frontowej (max. 8 m) jest wielkością optymalną. Szerokość ta gwarantuje możliwość zachowania odległości 4,0 m od ścian budynku do granic z działkami sąsiednimi, tym samym zapewnia spełnienie wymogów z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać mają budynki i ich usytuowanie. Wyznaczenie więc w decyzji warunku, wedle którego ustala się szerokość elewacji budynku od strony ul. [...], zgodnie ze staniem istniejącym tj. od 7,5 m do 8,0 m (szerokość istniejąca i projektowana), w oparciu o treść § 6 ust. 2 rozporządzenia pozostaje prawidłowe. Skoro zatem istnieje możliwość realizacji inwestycji na warunkach określonych w decyzji i jednocześnie w zgodzie z wymogami z § 12 ust. 1 rozp. w spr.war.tech., to tym samym nie ma zastosowania w tym przypadku regulacja z § 12 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Organ I instancji prawidłowo odstąpił od rozstrzygania o możliwości zabudowy w zbliżeniu w granicy działki lub w zbliżeniu do granicy, tj. przekraczającym ww. wymogi z § 12 ust. 1 rozporządzenia, wskazując, że ograniczenia w tym zakresie wynikać będą tylko i wyłącznie z przepisów technicznych regulujących odległość nowej zabudowy od granic z innymi przepisami, a nie z samej decyzji wz. Rozstrzygnięcie to pozostaje zgodne z wyrokiem zapadłym w mniejszej sprawie. Zwrócić uwagę należy, że Sąd wskazywał, iż organ tylko w sytuacji ustalenia, że szerokość elewacji frontowej powoduje, iż realizacja obiektu doprowadzi do zbliżenia go do granic z działką sąsiednią mniejszych niż dopuszczalne w § 12 ust. 1 rozporządzenia, ma obowiązek przedstawienia uzasadnienia dla wyznaczenia tego warunku w takiej, a nie innej wartości. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała jednak ta sytuacja. Zarzuty odwołujących się pozostają w tym zakresie – zdaniem organu odwoławczego – nieuzasadnione i nietrafione. Poza tym Spółdzielnia kwestionuje możliwość realizacji budynku o szerokości 9 m, podczas gdy w decyzji brak rozstrzygnięcia takiej treści. Podobnie A. C. kwestionuje prawidłowość wyznaczenia ww. parametru nowej zabudowy, że ustalona w decyzji odległość inwestycji od granic ma wynosić 1,5 m podczas, gdy brak takiego rozstrzygnięcia w sprawie.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania przyjętego przez organ I instancji sposobu wyznaczenia w sprawie linii nowej zabudowy. Linię tę ustalono jako linię nieprzekraczalną – w odległości 7 m od granicy działki drogowej nr [...] – ul. [...] , tj. zgodnie ze stanem istniejącym na działce objętej wnioskiem. Organ kierował się określoną w § 4 ust. 4 rozporządzenia, tj. zastosował odstępstwo od reguł określonych w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia. Organ zasadnie uwzględnił program inwestycji, tj. że zamiarem inwestora jest nadbudowa i rozbudowa i przebudowa (przy czym rozbudowa nastąpić ma w głąb działki), tym samym obecnie istniejący parametr nie powinien ulec zmianie. Zapewnia to ustalenie linii nowej zabudowy na poziomie dotychczasowej odległości budynku od działki drogowej. Zachowany został w ten sposób dotychczasowy ład przestrzenny. Organ odwoławczy nie zanegaował takiego zabiegu, zezwalają na to wyniki analizy, a organ rozpatrując możliwość zastosowania przepisu § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzedził swe ustalenia oceną możliwości ustalenia tego warunków na podstawie ogólnych reguł.
W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo wyznaczono dla planowanej inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w przedziale od 32% do 35%, przy zastosowaniu treści § 5 ust. 2 rozporządzenia. Organ odstępując od odwzorowania średniej wartości tego wskaźnika ustalonej dla całego obszaru analizy (a wynoszącej 44%), prawidłowo uznał, że wartość ta nie może znaleźć wprost zastosowania dla planowanej inwestycji, a to między innymi ze względu na powierzchnię działki. Organ miał tu na uwadze również zamiar inwestycyjny, a także konieczność zapewnienia warunku kontynuacji parametrów występujących w obszarze analizowanym. Maksymalna wartość ww. przedziału nie przekracza średniej wartości z obszaru analizy, tym samym w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do znacznego zagęszczenia zabudowy. Takie działanie należy ocenić jako zasadne, zmierzające do zapobiegania nadmiernemu zwiększeniu intensywności zabudowy. Jednocześnie w obszarze analizy występuje zabudowa o podobnych parametrach (tak np. na działkach nr [...]). Zasada dobrego sąsiedztwa została zatem zachowana. Jako pożądane należy też uznać działanie organu polegające na wprowadzeniu na terenie inwestycji warunku zachowania udziału powierzchni biologicznie czynnej na minimalnym poziomie – 40 %. Jest to wartość uśredniona i zmierza dla zachowania równowagi stosunku terenów zabudowanych do terenów zielonych. Stanowi więc odzwierciedlenie opisywanego wyżej sposobu zagospodarowania zielenią w obszarze analizy.
Organ odwoławczy nie zakwestionował też decyzji organu I instancji w zakresie, w jakim dotyczy ona wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. W oparciu o wyniki analizy organ I instancji prawidłowo ustalił granice, do jakich możliwa jest realizacja inwestycji, a których przekroczenie stanowiłoby naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz ładu przestrzennego. Organ ustalił wysokość górnych krawędzi elewacji frontowej budynku, w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, w przedziale od 8,0 m do 9,0 m. Organ rozstrzygnięcie to poprzedził szerokim badaniem możliwości zastosowania zasadniczych sposobów wyznaczenia tego parametru określonych w § 7 ust. 1-3 rozporządzenia. Ostatecznie, powołując się na wyniki analizy i stwierdzoną tam przewagę budynków, których wysokości elewacji frontowych sięgają ok. 8,5 m – 9,0 m uznał, że są to wartości, które winny znaleźć kontynuację w parametrach nowej zabudowy. Jest to jednocześnie bezpośrednie nawiązanie do wysokości elewacji budynku na działce nr [...] (tj. 8,5 m). Różnica między wysokością elewacji tego budynku, a maksymalną wysokością elewacji planowanego budynku (będąca jednocześnie jego wysokością całkowitą, z uwagi na warunek dachu płaskiego) jest nieznaczna. Planowany budynek tylko w nieznacznym stopniu będzie przekraczał swą wysokością ww. zabudowę sąsiednią. Nie jest to różnica nie do pogodzenia z punktu widzenia ładu przestrzennego. Planowana zabudowa swą wysokością nie będzie zatem godzić w ten ład przestrzenny, gdyż nie wprowadza weń elementów obcych, nieznanych dotąd na tym terenie, przeciwnie wpisuje się w wytyczone istniejącą zabudową ramy przestrzenne. Jednocześnie organ podał przyczyny, dla których odrzucił możliwość ustalenia tego warunku na wyższym poziomie, wyjaśnił bowiem, że zabudowa wyższa (o wysokości elewacji frontowej ok. 12 m – 15 m) to dwa wieloklatkowe budynki, bloki wielorodzinne oraz zabudowa szeregowa. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że zabudowa ta nie koresponduje przestrzennie z terenem inwestycji, zatem nie powinna podlegać kontynuacji. Wobec takiego rozstrzygnięcia zarzuty stron dotyczące ustalonych w decyzji parametrów wysokościowych pozostają chybione.
Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenie warunków w zakresie geometrii dachu planowanej inwestycji. Jak wskazują wyniki analizy, w badanym obszarze występują zarówno dachy połaciowe, jak i dachy płaskie (w tym w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji), zatem przewidziany w decyzji warunek realizacji dachu płaskiego znajduje dowiązanie do istniejącej zabudowy. Organ I instancji dopuszczając dla planowanego budynku dach plaski, nawiązał do form istniejących w obszarze analizowanym, w dodatku tych, które znajdują się bliskim kontekście przestrzennym i funkcjonalnym z terenem inwestycji. Spełniono tym samym zarówno zapisy § 8 rozporządzenia, jak i wymagania zaobserwowanego ładu przestrzennego. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasady dobrego sąsiedztwa, a decyzja w swej treści, w zakresie, w jakim wyznacza poszczególne parametry architektoniczne, odpowiada wymogom tego przepisu, jak również wyżej wskazanym przepisom rozporządzenia.
Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wyznaczył w decyzji wszystkie obligatoryjne, określone rozporządzeniem warunki dotyczące parametrów architektonicznych nowej zabudowy. Ponadto w odrębnym punkcie zawarł fakultatywne warunki określające dodatkowe cechy, jakie winna spełniać inwestycja, a które narzucają wyniki analizy. Organ ustosunkował się do treści wniosku i ocenił możliwość realizacji inwestycji w niezbędnym zakresie, wymaganym przepisami rozporządzenia. Nie można skutecznie zarzucać organowi, że nie odniósł się do szczegółowych rozwiązań projektowych przedstawianych we wniosku, a które wychodzą poza zakres rozporządzenia (np. takich cech architektonicznych jak wyodrębnienie w ramach rozbudowanego budynku przewiązki i drugiej bryły budynku). Takie szczegółowe rozwiązania i ich dopuszczalność będą badane na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, w toku badania zgodność projektu z decyzją p warunkach zabudowy i przepisami technicznymi. To zaś, że w innej, choć analogicznej sprawie, organ włączył dodatkowy warunek rozczłonkowania budynku na bryły, nie może stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości niniejszego rozstrzygnięcia. Ze względu m.in. na indywidualny charakter spraw administracyjnych brak jest podstaw do kontrolowania prawidłowości decyzji przez pryzmat innej sprawy administracyjnej i zawartych tam rozstrzygnięć.
W ocenie organu odwoławczego dla planowanej inwestycji spełniono również pozostałe kryteria wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, zdefiniowane w art. 61 ust. 1 pkt 2- 5 ustawy. W sprawie nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...], poprzez istniejący zjazd. Zatem spełniona został warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Nie budzi wątpliwości dostateczne uzbrojenie inwestycji w media. W aktach sprawy znajdują się przedstawione przez inwestora aktualne oświadczenia dysponentów sieci: o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej, o możliwości przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz o możliwości przyłączenia do sieci gazowej. Jak wynika z opinii zarządcy drogi z dnia 12 marca 2018 r., do której przylega teren inwestycji, ulica [...] zapewni też należyte uzbrojenie i obsługę komunikacyjną dla planowanej inwestycji. Ze względu na rozmiary tej inwestycji, obsługa komunikacyjna budynku nie wpłynie na pogorszenie warunków komunikacyjnych na ww. drodze. W treści decyzji zawarto także dostatecznie sprecyzowane warunki w zakresie obowiązku zapewnienia przez inwestora należytej ilości miejsc parkingowych, w związku z planowaną przez niego inwestycją, tj. w oparciu o wskazania wynikające z uchwały Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r. Nr [...] Program obsługi parkingowej dla miasta K.. Ponadto wprowadzono warunek, że inwestor we własnym zakresie, poza pasami dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. ustawy. Decyzja ta pozostaje także zgodna z przepisami odrębnymi. W treści decyzji zawarto także ogólne wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w tym m.in. wskazano, że inwestycja nie może powodować ograniczenia dostępu do światła dziennego. Wymogi te podlegać będą dalszej konkretyzacji na etapie ubiegania się przez Inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Obecnie organy wydające decyzje o ustaleniu warunków zabudowy nie są kompetentne do rozstrzygania tej kwestii, na co zresztą zwracał uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym w sprawie wyroku. Organ odwoławczy nie zatem władny odnieść do formułowanych przez odwołujących się zarzutów nadmiernego zacienienia.
Odnosząc się do tej części odwołania Spółdzielni, w której podnosi się, że organ w sposób nieuprawniony pominął interes prawny tych mieszkańców budynku przy ul. [...], którzy posiadają odrębną własność lokali wyeksponowanych oknami na nową inwestycję, a które to podmioty wnioskowały o udział w niniejszym postępowaniu, podnosząc negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten pozostaje chybiony, a ponadto nie polega na prawdzie. Jak wynika z art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, także w brzmieniu obecnie obowiązującym, zarząd nieruchomościami wspólnymi, jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Sprawując zarząd powierzony nieruchomością wspólną, spółdzielnia, co do zasady, jest uprawniona do reprezentowania współwłaścicieli tej nieruchomości na zewnątrz oraz wszystkich swoich członków. Stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w odniesieniu do części wspólnych nieruchomości będzie zatem spółdzielnia mieszkaniowa, jako reprezentant współwłaścicieli (właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych i jednocześnie współwłaścicieli gruntu) oraz swoich członków. Reprezentacja w toku postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy nie zalicza się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Działanie w takim postępowaniu administracyjnym, zmierzające do obrony istniejącego statusu obiektu budowlanego jako całości, należy zaliczyć do czynności zachowawczych, a nie rozporządzających tj. przekraczających zakres zwykłego zarządu, o jakich mowa chociażby w przepisie art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali. Taka pozycja spółdzielni jako zarządcy nieruchomości wspólnej w toku niniejszego postępowania traktowana jako zasada, nie wyklucza wprawdzie możliwości udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę właściciela konkretnego, odrębnego lokalu mieszkalnego. Może to nastąpić jednak tylko w sytuacji, gdy właściciel lokalu mieszkalnego zgłosi chęć udziału w postępowaniu i wykaże własny, indywidualny interes prawny, wynikający z prawa własności do konkretnego lokalu. Jednak żaden z właścicieli odrębnych lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] nie zgłosił indywidualnego żądania o dopuszczenie go do toczącego się postępowania w charakterze strony. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu, wedle którego organ I instancji, poprzestając na uznaniu za stronę postępowania samą Spółdzielnię, dopuścił się naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a.
W ocenie organu odwoławczego, niezasadne pozostają zarzuty A. C. dotyczące pominięcia go w niniejszym postępowaniu jako strony i tym samym naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Odwołujący miał zapewniony udział w postępowaniu od momentu, w którym organ ustalił, że jest następcą prawnym E. C.. Organ I instancji po zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego powiadomił m.in. A. C. (pismem z dnia 1 października 2019 r., doręczonym stronie w dniu 11 października 2019 r. – dowód doręczenia w aktach sprawy) o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym z projektem decyzji w siedzibie organu. Do czasu wydania decyzji strona nie skorzystała z tego uprawnienia. W szczególności w aktach sprawy brak dowodu na to, że odwołujący żądał wglądu do akt sprawy. Okoliczność ubiegania się przez odwołującego się o wgląd do akt nie została w odwołaniu w żaden sposób uprawdopodobniona. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ był zobligowany do zajmowania stanowiska w kwestii odmowy udostępnienia akt sprawy oraz że brak rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowi naruszenie treści art. 74 k.p.a. Odnosząc się do podnoszonej przez odwołującego się kwestii wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 25 września 2020 r. (w sprawie sygn. akt II SA/Kr 409/20) i wpływu tego rozstrzygnięcia na mniejsze postępowanie (na jego ważność), organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut ten pozostaje chybiony. Przywoływany przez skarżącego wyrok nie został wydany w niniejszej sprawie, zapoczątkowanej wnioskiem z dnia 21 września 2015 r., lecz dotyczącej inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym (...)". Wyrok ten, jak wynika z jego uzasadnienia, dotyczył co prawda tego samego terenu i pochodził od tego samego wnioskodawcy, jednak formalnie dotyczył innego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia treści art. 153 p.p.s.a. Treść tego wyroku i zawarte tam wytyczne nie mają wpływu na przebieg niniejszego postępowania i wynik niniejszej sprawy.
Pismem z dnia 8 grudnia 2020 r. A. C. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący podniósł w szczególności, że organy nie wykonały zaleceń zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r. (II SA/Kr 1190/16) i z dnia 25 września 2020 r. (II SA/Kr 409/20). Organ I instancji nie określił żadnych parametrów garażu. Określenie 1,2 miejsca postojowego na jednego mieszkańca jest niewystarczające. Nie zostanie zachowana odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym położonym w K. przy ul. [...]. Odległość ta powinna wynosić 4 m, a wnosi 2 m. Budynek ma wysokość 13 m, a powinien mieć nie więcej niż 8 m. Projektowana inwestycja zawiera cześć usługową, a rodzaj i charakter tych usług nie zostały zdefiniowane. Skarżący nie został dopuszczony do postępowania administracyjnego, poza tym w postępowaniu nie brała udziału S. C.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o stwierdzenie nieważności postępowania. W kolejnym piśmie procesowym skarżący podniósł, że S. C. złożyła wniosek o stwierdzenia nieważności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej "u.p.z.p."), a w szczególności art. 61 tej ustawy. Organy administracji publicznej słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., II OSK 657/06, LEX nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., II SA/Kr 1076/10, LEX nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489).
Weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sposób, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W pierwszej kolejności, stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, niezbędne jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja "obszaru analizowanego" zawarta jest w § 2 pkt 4 rozporządzenia, a zatem przez "obszar analizowany" należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2).
Na użytek niniejszej sprawy sporządzona została analiza urbanistyczno- architektoniczna przez osobę uprawnioną; analiza ta, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Prawidłowo, zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, wyznaczony został obszar analizowany. Obszar ten wyznaczono wokół terenu inwestycji przyjmując za punkt odniesienie normatywne minimum, jako że front objętej wnioskiem działki ma szerokość ok. 16,0 -16.5 m. W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) oraz stanowiące sąsiedztwo w sensie urbanistycznym dla planowanej inwestycji, które zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (są m.in. działki nr [...] i [...]). Ta konstatacja sformułowana w wynikach analizy i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jawi się jako prawidłowa i nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości. Implikuje ona spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Warto przy tym zauważyć, że pojęcie funkcji zabudowy, na gruncie powołanego przepisu, rozumiane jest szeroko; w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się też na dopuszczalność wprowadzania funkcji uzupełniającej czy też komplementarnej. W niniejszym przypadku mieszkaniowa wprost wpisuje się jednak w funkcję zastaną.
Sąd podziela również stanowisko organów administracji co do tego, że spełnione są przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. W tym kontekście Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało, że teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...], a także zwróciło uwagę na zalegające w aktach sprawy aktualne oświadczenia potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną i gaz. Uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest w świetle opinii Zarządcy drogi należyte dla planowanej inwestycji. W decyzji określono wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia (1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie) w nawiązaniu do wytycznych ujętych w uchwale Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r. – Program obsługi parkingowej dla miasta K.. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Odnosząc się do poszczególnych parametrów nowej zabudowy, stwierdzić wypada, że zostały one ustalone prawidłowo. Linię zabudowy wyznaczono, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, jako linię nieprzekraczalną – w odległości 7 m od granicy działki drogowej nr [...] – ul. [...], tj. zgodnie ze stanem istniejącym na działce objętej wnioskiem. Zważywszy że inwestycja ma polegać na nadbudowie, rozbudowie i przebudowie (przy czym rozbudowa nastąpić ma w głąb działki) istniejącego budynku – takie określenie odnośnego parametru nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu, na aprobatę zasługuje także zreferowana wyżej pozytywna ocena organu odwoławczego co do pozostałych parametrów planowanej zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni planowanego budynku w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalono w przedziale od 32% do 35% (poniżej średniej z obszaru analizy, przy czym zostało to należycie uzasadnione). Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie min. 40% (jest to wartość uśredniona). Szerokość elewacji frontowej planowanego budynku ustalono na poziomie istniejącym, tj. 7,5 m do 8 m, co z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego nie budzi wątpliwości. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku ustalono w przedziale od 8,0 m do 9,0 m – na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Ustalenie to ma uzasadnienie wynikach analizy. Jako przekonująca jawi się też argumentacja sformułowana w zaskarżonej decyzji, w której podkreślono przewagę budynków o wysokości elewacji frontowych 8,5 m – 9,0 m, a także nawiązanie do wysokości elewacji budynku na działce [...], która wynosi 8,5 m. Trzeba też zgodzić się z organem odwoławczym co do tego, że: "Różnica między wysokością elewacji tego budynku, a maksymalną wysokością elewacji planowanego budynku (będąca jednocześnie jego wysokością całkowitą, z uwagi na warunek dachu płaskiego) jest nieznaczna. Planowany budynek tylko w nieznacznym stopniu będzie przekraczał swą wysokością ww. zabudowę sąsiednią. Nie jest to różnica nie do pogodzenia z punktu widzenia ładu przestrzennego. (...) Planowana zabudowa swą wysokością nie będzie zatem godzić w ten ład przestrzenny, gdyż nie wprowadza weń elementów obcych, nieznanych dotąd na tym terenie, przeciwnie wpisuje się w wytyczone istniejącą zabudową ramy przestrzenne". W zakresie geometrii dachu ustalono dach płaski w nawiązaniu do form istniejących w obszarze analizowanym – ustalenie to jest prawidłowe i nie budzi wątpliwości.
Parametry zabudowy zostały wprawdzie ukształtowane po części na podstawie reguł wyjątkowych, ale niewątpliwie spełniona jest przesłanka takich rozstrzygnięć opisana formułą "jeżeli wynika to z analizy". Uzasadnienie przyjętych parametrów zawarte w analizie jest przekonujące, zostało ono poddane wnikliwej weryfikacji przez organ odwoławczy. Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego co do prawidłowości ustalenia odnośnych parametrów. Zdaniem Sądu, nie ma też podstaw do kwestionowania pozostałych ustaleń zaskarżonej decyzji, w tym co do warunków ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu, co do obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, co do ochrony interesów osób trzecich.
Zdaniem Sądu, organy uczyniły zadość wskazaniom zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1190/16. Jednoznacznie ustalono, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – przyjęty parametr szerokości elewacji frontowej (7,5 m do 8 m) nie implikuje konieczności zbliżenia budynku do granic sąsiednich działek na odległość mniejszą niż 4,0 m. Nie ma tedy potrzeby uzasadniania rozwiązania, które by takie zbliżenie przewidywało.
Na marginesie warto zauważyć, że we wspomnianym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odwoływał się do ówczesnego brzmienia § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w świetle którego decyzja o warunkach zabudowy mogła być samoistną podstawą do lokowania budynku w zbliżeniu do granicy. Kwestia ta – już na etapie ustalania warunków zabudowy – miała zatem istotne znaczenie. W świetle znowelizowanego § 12 ust. 2 rozporządzenia (od dnia 1 stycznia 2018 r.) decyzja o warunkach zabudowy już nie stanowi takiej samoistnej podstawy, wobec czego nawet gdyby – hipotetycznie rzecz ujmując – ustalała parametr szerokościowy budynku implikujący zbliżenie go do granicy (jako parametr zasadny z punktu widzenia ładu przestrzennego), badanie dopuszczalności odstępstwa od ogólnych zasad określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia miałoby miejsce dopiero w ewentualnym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Dopiero wtedy też można by rozważać dopuszczalność tego odstępstwa, jego podstawę tudzież uzasadnienie.
Zdaniem Sądu, ustalenia decyzji dotyczące miejsc postojowych – jak już wyżej wskazano – są prawidłowe i wystarczające; nie było też potrzeby określania na tym etapie szczegółowych parametrów garażu. Wbrew twierdzeniom skargi prawidłowo określony został również parametr wysokościowy planowanego budynku – o czym również była mowa wyżej. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzję nie zawiera części usługowej. Sprawa, w której rozważane są warunki zabudowy z uwzględnieniem funkcji mieszanej usługowo-mieszkaniowej, jest odrębną sprawą i odrębnym przedmiotem postępowania (kwestia ta została wyjaśniona w odpowiedzi na skargę) – nie ma tu zatem tożsamości spraw w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kwestie związane z ewentualnym zacienianiem działek sąsiednich są badane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Skarżący miał zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu, skorzystał też z prawa do wniesienia odwołania. Nie doszło zatem do naruszenia zasady czynnego udziału strony (skarżącego) w postępowaniu, a tym bardziej do istotnego naruszenia tej zasady, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarżący w założeniu nie może skutecznie podnosić zarzutu dotyczącego ewentualnego naruszenia prawa do udziału w postępowaniu innej strony. Dlatego jedynie ubocznie warto w tym kontekście zwrócić uwagę na okoliczności przytoczone przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, w świetle których S. C. brała udział w postępowaniu i nie naruszono jej uprawnień gwarantowanych przez art. 10 § 1 k.p.a. Stronie tej prawidłowo doręczono pierwotną decyzję pierwszoinstancyjną z dnia 20 maja 2016 r. Strona odbierała także dalszą korespondencję w sprawie (np. k.278). Strona nie powiadomiła organu o zmianie dotychczasowego adresu zamieszkania, na który kierowana była odebrana przez nią korespondencja. Dlatego także późniejsze pisma kierowane do tej strony na dotychczasowy adres, jak i samą decyzję z dnia 18 marca 2020 r. należało, zdaniem organu odwoławczego, uznać za skutecznie doręczoną. Należy dodać, że relacje poczty (np. k. 665, k. 681) wskazywały na niepodjęcie przez adresata przesyłek w terminie, a nie na nieprawidłowy adres. Zdaniem Sądu, organom nie można zatem zarzucić naruszenia prawa. Twierdzenie skarżącego o braku udziału w postępowaniu innej strony nie mogło zatem być, z różnych przyczyn, podstawą do uwzględnienia skargi. Złożony następczo do organu administracji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma wpływu na postępowanie sądowoadministracyjne.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.