II SA/Kr 1714/01

II SA/Kr 1714/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-06-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-06-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Renata Detka /sprawozdawca/
Stanisław Biernat /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski WSA Renata Detka / del. spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005r. sprawy ze skargi Z. R. i L. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2001 r. Nr [....] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżących Z. R. i L. R. kwotę 255 /dwieście pięćdziesiąt pięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA 1714/01
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] 2001 r. Starosta N. na podstawie art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, zezwolił S. P. na użytkowanie podręcznego magazynu oraz pomieszczenia diagnostyki elektrycznej zlokalizowanych w G.
W uzasadnieniu podniósł, że decyzją z [...] 1992 r. inwestor zobowiązany został do połączenia samowolnie przebudowanego budynku z istniejącym budynkiem warsztatowym wspólnym dachem oraz do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Na podstawie przedłożonych dokumentów oraz oględzin organ stwierdził, że pomieszczenia przeznaczone na podręczny magazyn oraz diagnostykę elektryczna nadają się do użytkowania.
Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniesione przez Z. i L. R., Wojewoda M. decyzją z [...] 2001 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy podzielając argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy podniósł, że są one nieuzasadnione, gdyż warsztat S. P. leży na terenie, w którym dopuszcza się rozwój rzemiosła nieuciążliwego, a do takiego należy zaliczyć działalność prowadzoną w przedmiotowym obiekcie.
Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Ośrodka Zamiejscowego w K. złożyli Z. R. i L. R. podnosząc, że "wybudowany bezprawnie obiekt przemysłowy jest uciążliwy dla sąsiadujących mieszkańców", a szczególnie dla nich, gdyż odbywa się tam nie tylko cięcie stali, ale "pełna przemysłowa produkcja w formie mechaniki pojazdowej, ślusarstwo ogólne, obróbka skrawaniem itp.". Ponadto kompleks usługowy S. P. niezgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie przewiduje się tam rzemiosła uciążliwego bez uzyskania stosownej opinii organów sanitarnych.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jest zasadna.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść w pierwszym rzędzie należy, że o ile prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy zastosowanie będą miały przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane, to realizacja tego słusznego stanowiska nastąpiła w sposób niepełny i wadliwy.
Stosownie do treści art. 42 ust.3 ustawy, o jakiej mowa wyżej, podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie jego zdatności do użytkowania. Jak wynika zaś z § 33 ust. l Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8 poz. 48 ze zm ), wydanego w oparciu o dyspozycję ustawową zawartą w art. 42 ust. 4 dawnego Prawa budowlanego, zdatność do użytku wykonanego obiektu budowlanego, stwierdza właściwy organ, korzystając w miarę potrzeby z uprawnień przewidzianych w art. 56 tego Prawa. Stosownie do tego właśnie przepisu art. 56, organ władny jest zażądać od inwestora stosownej opinii budowlanej -jak miało to miejsce w sprawie - przy czym może mieć ona wyłącznie charakter pomocniczy, a stwierdzenie o zdatności obiektu do użytkowania winno wynikać z własnych ustaleń organu.
W toku postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono wprawdzie oględziny, jednak zawarty w protokole zapis ograniczający się do lakonicznego stwierdzenia, że "podręczny magazyn oraz pomieszczenie diagnostyki elektrycznej nadają się do użytkowania" nie poddaje się żadnej weryfikacji. Trudno bowiem na jego podstawie przyjąć, czym kierował się organ dochodząc do takiego właśnie wniosku. Ponadto przez zdatność do użytku należy rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym także właścicieli działki sąsiedniej (por. także wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., IV SA 461/97, LEX nr 47182 ).
Skarżący od dłuższego czasu kwestionują wybudowanie budynków warsztatowych przez S. P. z uwagi na uciążliwość dla nich oraz sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem oględziny, jakie odbyły się dnia [...] 2001 r. mając na celu zbadanie, czy obiekt zdatny jest do użytkowania, odbyły się bez zawiadomienia Z. i L. R. - a co za tym idzie bez ich udziału w tej istotnej - z punktu widzenia zgłaszanych przez nich zarzutów - czynności. Tym samym naruszony został przepis art. 10 § l kpa obligujący organ do zapewnienia stronie możliwości udziału w każdym stadium postępowania.
Uchybienie prawu procesowemu, o jakim mowa wyżej, jako że mogło mieć wpływ na wynik sprawy, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § l pkt l c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w ar 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I-szej instancji mając na względzie poczynione wyżej uwagi wyeliminuje dotychczasowe uchybienia prawa procesowego i wyda stosowne rozstrzygnięcie ustosunkowując się do wszystkich zarzutów zgłaszanych przez strony w toku postępowania.