II SA/Kr 168/25

II SA/Kr 168/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Mirosław Bator
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 58
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 24 grudnia 2024r. znak WI-I.7840.23.17.2024.ES w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej M. M. kwotę 597zł ( pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. Wojewoda Małopolski odmówił M. M. przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Bocheńskiego Nr 42/2024 z 19 stycznia 2024 r., znak: AB.6740.624.2023 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi Pani P. C. pozwolenia na: przebudowę budynku mieszkalno-usługowego .A", budowę budynku mieszkalno-usługowego "B" wraz ze zbiornikiem na wody opadowe o poj. 10 m3 , rozbiórkę istniejącego budynku garażowego, budowę odcinka instalacji wodociągowej wraz z przeniesieniem lokalizacji istniejącego hydrantu DN80, budowę układu komunikacji wewnętrznej wraz z 20 miejscami postojowymi na działce nr [...] przy ul. G. w obrębie ewidencyjnym B. [Nr [...]], jednostka ewidencyjna [...], B. -miasto.
Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach:
W dniu 19 stycznia 2024 r. Starosta Bocheński wydał decyzję jw zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi Pani P. C. pozwolenia na budowę. Pismem z 5 października 2024 r. Pani M. M. wniosła odwołanie od ww. decyzji Starosty Bocheńskiego z 19.01.2024 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołana (data wpływu dokumentu do organu I instancji: 08.10.2024 r.; data nadania dokumentu: 07.10.2024 r. (data widniejąca na stemplu placówki pocztowej).
Skarżąca M. M. wraz z odwołaniem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, w którym jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazała, iż nie brała udziału w postępowaniu w sprawie ww. inwestycji przed organem I instancji, zaś o zaskarżonej decyzji dowiedziała się 30 września 2024 r., cyt.: odwołująca się powzięła wiadomość o nieprawidłowo wydanej decyzji Starosty Bocheńskiego dopiero w dniu 30 września 2024 r. kiedy to jej pełnomocnik w sprawie o immisję, sygn. akt I C 384/23 Sądu Rejonowego w Bochni otrzymał kopię tej decyzji od pełnomocnika inwestorki P. C.. Po zaznajomieniu się z tą decyzją odwołująca się stwierdziła, że nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji a powinna nią być a także, że decyzja ta jest wadliwa w zakresie ilości projektowanych miejsc postojowych, niezgodnej z MPZP jak i samym Projektem Zagospodarowania Terenu. W związku z powyższym uchybienie terminu nastąpiło bez winy odwołującej się a przeszkoda uniemożliwiająca wcześniejsze odwołanie się ustała dopiero w dniu 30 września 2024 r
Organ wskazał, iż zgodnie z art. 58 kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Ponadto, Zainteresowana winna wykazać, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Powyższe oznacza, że niespełnienie chociażby jednej ze wskazanych powyżej przesłanek skutkować musi odmową przywrócenia terminu.
Zdaniem organu z dołączonej do odwołania z 05.10.2024 r. kopii pisma r.pr. Pana T. M., pełnomocnika inwestora (tj. Pani P. C.) z 27.09.2024 r. (w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Bochni Wydział I Cywilny sygn. akt I C 384/23), w którym pełnomocnik Inwestora w odpowiedzi na żądanie Pani M. M. z 29.03.2024 r. doręczenia do Sądu decyzji Starosty Bocheńskiego nr 42/2024 z 19.01.2024 r., wnosi o przeprowadzenie dowodu z ww. decyzji, wynika, że o wydaniu decyzji Zainteresowana wiedziała wcześniej (tj. najpóźniej 29.03.2024 r.). Z tego powodu organ, wezwał zainteresowaną pismem z 15 listopada 2024 r. , o podanie i uprawdopodobnienie daty, w jakiej ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji Starosty Bocheńskiego oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy zainteresowanej - celem weryfikacji podanej daty dowiedzenia się o decyzji (30 września 2024 r.) w kontekście daty wskazanej w piśmie r.pr. Pana T. M., pełnomocnika Pani P. C. (29 marzec 2024 r.), w którym wskazano cyt. w związku ze złożeniem przez powódkę żądania doręczenia tut. Sądowi decyzji Starosty Bocheńskiego nr 42/2024 z dnia 19.01.2024 r., w piśmie z dnia 29.03.2024 r. (...). W odpowiedzi na ww. wezwanie organu, Pani M. M. w piśmie z 25 listopada 2024 r. wskazała, że cyt.: Przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania ustala w dniu 30 września 2024 roku, to jest w dniu przekazania mi przez mojego pełnomocnika, adw. A. K., reprezentującego mnie w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Bochni , w sprawie o immisje , sygn. akt I C 384/23, kopii przedmiotowej decyzji Starosty Bocheńskiego. (...). Wcześniej nie miałam wiedzy o wydaniu powyższej decyzji, nie informował mnie o tym również mój pełnomocnik, który jak wynika z treści Państwa wezwania, dowiedział się o jej istnieniu od r.pr. T. M. (...) Na wykazanie powyższego przedkładam następujące dokumenty: pismo r.pr. T. M. z dnia 14.03.2024 (odpowiedz na pozew) w sprawie IC 384/23 4 SR w Bochni, z którego mój pełnomocnik powziął wiadomość (pkt.3.a)w/w pisma), że w dniu 19.01.2024 Starosta Bocheński wydał decyzję nr 42/2024 (...) pełnomocnik mój wskazał, że nie informował mnie wcześniej o istnieniu przedmiotowej decyzji, ponieważ nie znał jej treści oraz znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności zwrócić należy uwagę, że r.pr. T. M. posługiwał się wyłącznie numerem decyzji Starosty Bocheńskiego oraz informacją, że dotyczy ona projektu zagospodarowania terenu. Nie ma w nich żadnej wzmianki, że obejmuje także projekt architektoniczno-budowlany, a zwłaszcza pozwolenie na budowę. Rozpatrując niniejszy wniosek, organ podniósł, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, o braku winy można mówić kiedy dokonanie uchybionej czynności na czas było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kwestia stopnia zawinienia nie ma w tym przypadku znaczenia bowiem każdy, nawet najmniejszy stopień zawinienia wyklucza przywrócenie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.03.2021 r., sygn. akt: II OSK 3883/19). Wynikający z art. 58 § 1 kpa obowiązek uprawdopodobnienia braku winy oznacza stworzenie w świadomości organu orzekającego w sprawie przekonania o prawdopodobieństwie danego faktu. To strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, niemożliwej do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07.07.2009 r. sygn. akt: II OSK 1121/08). Organ wyjaśnił, iż jak wskazała sama skarżąca w piśmie z 25 listopada 2024 r. (będącym odpowiedzią na wezwanie organu) – w sprawie o immisje, w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Bochni sygn. akt I C 384/23 (gdzie poruszana była kwestia decyzji Starosty Bocheńskiego, tj. jak wynika z treści pisma z 27.09.2024 r. r.pr. Pana T. M., powódka Pani M. M. żądała doręczenia tej decyzji do Sądu w piśmie z 29.03.2024 r.). W sprawie tej reprezentował Panią M. M. profesjonalny pełnomocnik adw. Pan A. K.. A także wbrew temu, na co wskazuje M. M. w piśmie z 25 listopada 2024 r., że pełnomocnik M. M. nie informował wcześniej o istnieniu przedmiotowej decyzji, ponieważ nie znał jej treści oraz znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, organ wskazał że z dołączonego do ww. pisma Pani M. M. z 25 listopada 2024 r. dokumentu (kopii pisma z 14.03.2024 r. r.pr. Pana T. M.) wynika, że r.pr. Pan T. M. wniósł m.in. o przeprowadzenie dowodu z cyt. Projektu Zagospodarowania Terenu nieruchomości położonej w B. przy ul. G. , 5 składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] (...) zatwierdzonego przez Starostę B. decyzją nr 42/2024 r., z dnia 19.01.20204 r., w sprawie AB.6740.1.624.2023 obejmującego między innymi budowę układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi w celu wykazania zgodności z prawem sposobu zagospodarowania ww. nieruchomości między innymi poprzez posadowienie na niej 20 stanowisk postojowych. Z treści tego dokumentu – zdaniem organu - jednoznacznie wynika, że zarówno o decyzji Starosty Bocheńskiego, jak i o jej przedmiocie pełnomocnik Pani M. M. wiedział najpóźniej 29.03.2024 r. [pismo z 29.03.2024 r. adwokata Pana A. K., kierowane do Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny w B., informujące, iż pełnomocnik powódki Pani M. M., zapoznał się z odpowiedzią na pozew pozwanej Pani P. C., i w którym odnosi się do rozwiązań projektowych m.in. miejsc postojowych zawartych w projekcie zagospodarowania terenu (pkt 4 pisma z 29.03.2024 r.)] . Organ wskazał, iż na stronie, która ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu, ciąży obowiązek należytego zorganizowania współpracy z tym pełnomocnikiem. To właśnie strona oraz jej pełnomocnik muszą zadbać o wymianę informacji o stanie sprawy, w tym o czynnościach podejmowanych przez każdego z nich. Relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się pozostają poza zakresem zainteresowania organu czy to procesowego czy administracyjnego. Podkreślić należy, że doręczenie korespondencji pełnomocnikowi strony traktuje się jak doręczenie samej stronie. Oznacza to, że dla strony skutki prawne doręczenia powstają już z chwilą odbioru korespondencji przez jej pełnomocnika. Niestaranne działanie pełnomocnika obciąża stronę postępowania i jest traktowane jako jej zaniedbanie. Z uwagi na powyższe, argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak i w piśmie z 25 listopada 2024 r. w ocenie organu nie uprawdopodobniają okoliczności braku winy zainteresowanej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 58 § 1 kpa, osoba zainteresowana o przywrócenie terminu musi uprawdopodobnić, że uchybienie to zostało spowodowane okolicznością lub zdarzeniem, które udaremniło dokonanie w terminie czynności i nastąpiło bez woli strony, która dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Jednakże w analizowanej sprawie Pani M. M. nie wykazała zdaniem organu w sposób skuteczny, że uchybienie terminu na złożenie odwołania nastąpiło bez jej winy.
Na powyższe postanowienie M. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła sprzeczność ustaleń Wojewody Małopolskiego z rzeczywistym stanem rzeczy , przez nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżąca nie wykazała w sposób skuteczny , że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż jak wynika z załączonego do skargi pisma r.pr. T. M. z dnia 14.03.2024 (odpowiedź na pozew) w sprawie I C 384/23 Sądu Rejonowego w Bochni, w pkt 3 a tego pisma złożony został jedynie wniosek o przeprowadzenie dowodu z Projektu Zagospodarowania Terenu nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] C , składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] , sporządzonego przez Biuro Usług Projektowych A. M. M. z grudnia 2023 , zatwierdzonego przez Starostę Bocheńskiego decyzją Nr 42/2024 z dnia 19.01.2024 w sprawie znak : AB.6740.1.624.2023 , obejmującego między innymi budowę układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi. Wraz z tym wnioskiem przedłożony został wyłącznie Projekt Zagospodarowania Terenu. Nie przedłożono natomiast decyzji Starosty Bocheńskiego Nr 42/2024 , zatwierdzającej ten Projekt. Nie wskazano również, co się okazało po doręczeniu skarżącej w/w decyzji, dopiero w dniu 30.09.2024 , pełnego tytułu tej decyzji a mianowicie , że decyzja ta nie tylko zatwierdzała Projekt Zagospodarowania Terenu, ale również zatwierdzała Projekt Architektoniczno-Budowlany oraz udzielała pozwolenia na budowę. O tych okolicznościach, zwłaszcza o rzeczywistym zakresie tej decyzji r.pr.T. M. nic nie wspominał w swoim piśmie z dnia 14.03.2024. Skarżąca z racji nie uwzględnienia jej jako strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty B. o Nr 42/2024 , nie była o takim postępowaniu zawiadamiana , podobnie jak i o wydanej w tej sprawie decyzji. Nie mogła też , z tych samych względów, o taką decyzję się zwrócić , tym bardziej nie znając jej treści i znaczenia dla zabezpieczenia jej interesów. W związku z powyższym reprezentujący skarżącą w sprawie I C 384/23 Sądu Rejonowego w Bochni, pełnomocnik adw. A. K. złożył w piśmie z dnia 29.03.2024 w w/w sprawie wniosek o zobowiązanie r.pr.T. M. do przedłożenia decyzji Starosty Bocheńskiego , na którą powoływał się w piśmie z dnia 14.03.2024. Decyzja ta została dostarczona pełnomocnikowi skarżącej wraz z pismem r.pr.T. M. z dnia 27.09.2024r. w dniu 30.09. 2024. Wtedy też skarżąca i jej pełnomocnik powzięli informacje o pełnej treści decyzji Nr 42/2024 Starosty Bocheńskiego , co umożliwiło sporządzenie odwołania a z racji uchybienia terminu i złożenia równocześnie wniosku o jego przywrócenie. W związku z powyższym rzeczywisty termin powzięcia wiadomości o decyzji Starosty Bocheńskiego z dnia 19.01.2024 Nr 42/2024 miał miejsce w dniu 30.09.2024. Należy podkreślić , że wniosek o przywrócenie terminu nie jest samodzielną czynnością procesową a wiąże się zawsze z inną czynnością, w tym wypadku z wniesieniem odwołania. Równocześnie podnieść należy , że bez znajomości treści decyzji, skarżąca nie miała możliwości sporządzenia odwołania , zwłaszcza skutecznego. Dlatego też, zdaniem skarżącej - sporządzenie odwołania stało się możliwe dopiero po otrzymaniu w dniu 30.09.2024 kopii decyzji Starosty Bocheńskiego Nr 42/2024 , zawierającej pełną treść samej decyzji wraz z uzasadnieniem, określającym przedmiot i zakres postępowania. Konsekwencją odwołania i uchybienia terminu do jego wniesienia, stał się więc wniosek o jego przywrócenie. W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z ustaleniem Wojewody Małopolskiego , że skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika o wydaniu decyzji przez Starostę Bocheńskiego w dniu 19 stycznia 2024 dowiedziała się najpóźniej w dniu 29.03.2024. Informacja (a praktycznie jedynie wzmianka) o wydaniu przez Starostę Bocheńskiego powyższej decyzji była ograniczona pod względem treści, nie pozwalającej na zapoznanie się z jej przedmiotem a tym samym na sporządzenie odwołania a nawet na podjęcie decyzji w tym względzie. Zdaniem skarżącej Wojewoda Małopolski błędnie założył, że przedmiotowa decyzja Starosty Bocheńskiego była znana pełnomocnikowi skarżącej najpóźniej od dnia 29.03.2024r. a podzielił się nią ze skarżącą dopiero w dniu 30.09.2024r. Skarżąca podkreśliła, iż czym innym jest zapoznanie się z pełną treścią decyzji, po jej otrzymaniu a czym innym dowiedzenie się jedynie o jej istnieniu i to w bardzo ograniczonym stopniu. A taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącej do uchybienia terminu doszło bez jakiejkolwiek winy z jej strony. Nie można bowiem przypisać skarżącej nie zachowania należytej staranności. Przede wszystkim nie była ona stroną postępowania, nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji. Ponieważ nie była stroną, toteż nie informowano jej o toczącym się postępowaniu , nie mogła też uzyskać jakiejkolwiek informacji ze strony organów prowadzących sprawę , tym bardziej że powszechnie znana była (także organom administracyjnym) wzajemna niechęć skarżącej i właścicielki nieruchomości, której dotyczyła ta decyzja. Od dłuższego bowiem czasu pomiędzy tymi stronami toczą się sądowe i administracyjne spory. Tym bardziej zatem uzyskanie jakiejkolwiek informacji było niemożliwe a całe postępowanie zakończone przedmiotową decyzją było prowadzone bez rozgłosu i bez informowania sąsiadów. Błędne jest także ustalenie przez Wojewodę Małopolskiego , że z treści wniosku dowodowego r.pr.T. M. (pismo z dnia 14.03.2024 skierowane do Sądu Rejonowego w Bochni w sprawie I C 384/23) pełnomocnik skarżącej już w dniu 29.03.2024 wiedział o decyzji Starosty Bocheńskiego jak i o jej przedmiocie. Istotnie , pełnomocnik skarżącej wiedział ale jedynie to co wynikało z pisma r.pr. T. M. a nie z samej decyzji, a to zupełnie co innego . Taka wiedza nie pozwalała na sporządzenie odwołania (również z uchybieniem terminu) a przede wszystkim na podjęcie samej decyzji co do jej zakwestionowania. Nie można też pominąć , że przedmiotem odwołania nie jest tylko decyzja w sprawie Projektu Zagospodarowania Terenu ale głównie w sprawie Projektu Architektoniczno Budowlanego oraz w sprawie zatwierdzenia pozwolenia na budowę , o których to sprawach r.pr.T. M. nic nie wspominał w złożonym w dniu 14.03.2024 wniosku dowodowym.
W świetle powyższego w ocenie skarżącej Wojewoda Małopolski niesłusznie przyjął, iż skarżąca nie wykazała w sposób skuteczny , że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy. Poza tym stwierdzeniem nie wskazał na czym miałaby polegać jej wina w przedmiotowej sprawie, a zwłaszcza czy miała możliwość innego zachowania. Jak bowiem wskazano powyżej , sama informacja o wydaniu przez Starostę Bocheńskiego w dniu 19.01.2024 decyzji Nr 42/2024 a umieszczona we wniosku dowodowym r.pr. T. M. z dnia 14.03.2024 , nie może być uznana, za zaznajomienie się z jej treścią umożliwiającą odwołanie . Aby to zrealizować skarżąca tylko w sposób prawny mogła postarać się o udostępnienie jej powyższego dokumentu. Tak też uczyniła , składając za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniosek o zobowiązanie w sprawie I C 384/23 Sądu Rejonowego w Bochni do przedłożenia kopii dokumentu , którego dotyczyła informacja r.pr. T. M.. Wszelkie podjęte przez skarżącą i jej pełnomocnika czynności wskazują zatem , że nie miała możliwości sporządzenia odwołania , nie znając treści decyzji, nie wiedząc nawet jaki jest zakres tej decyzji i czy ma ona jakiejkolwiek znaczenie dla niej. Dlatego też złożyła odwołanie w pierwszym możliwym terminie , po zapoznaniu się z treścią decyzji. Zatem nie sposób przyjąć , że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło z winy skarżącej, co czyni skargę w niniejszej sprawie konieczną i uzasadnioną.
Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Małopolskiego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na decyzję Starosty Bocheńskiego Nr 42/2024 z 19 stycznia 2024 r., znak: AB.6740.624.2023 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi Pani P. C. pozwolenia na: przebudowę budynku mieszkalno-usługowego "A", budowę budynku mieszkalno-usługowego "B" wraz ze zbiornikiem na wody opadowe o poj. 10 m3 , rozbiórkę istniejącego budynku garażowego, budowę odcinka instalacji wodociągowej wraz z przeniesieniem lokalizacji istniejącego hydrantu DN80, budowę układu komunikacji wewnętrznej wraz z 20 miejscami postojowymi na działce nr [...] przy ul. G. w obrębie ewidencyjnym B. ], jednostka ewidencyjna [...] B. miasto.
Przesłanki przywrócenia terminu są zawarte w art. 58 k.p.a., jednakże ich ocena musi być poprzedzona zbadaniem, czy termin w ogóle rozpoczął swój bieg. W przeciwnym razie rozważania dotyczące ewentualnego przywrócenia terminu byłyby bowiem bezprzedmiotowe.
Jak wynika z akt decyzja Starosty Bocheńskiego Nr 42/2024 z 19 stycznia 2024 nie była doręczona w postępowaniu administracyjnym skarżącej M. M. , albowiem nie była ona uznana za stronę tego postępowania. Zatem zgodnie z przyjętym orzecznictwem czternastodniowy termin na wniesienie odwołania w sprawie o pozwolenie na budowę rozpoczynał swój bieg z ostatnim doręczeniem decyzji stronie tegoż postępowania. Takie ostatnie (najpóźniejsze) doręczenie nastąpiło w dniu 22 stycznia 2024r., zatem termin do wniesienia odwołania od wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę upływał w dniu 5 lutego 2024r. Skarżąca zaś swoje odwołanie złożyła dopiero w dniu 7 października 2024r. , a zatem po upływie ustawowego terminu.
Jednocześnie jednak z odwołaniem złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Zgodnie z art. 58 K.p.a. przywrócenie terminu jest możliwe w razie spełnienia czterech przesłanek. Pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Drugą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, a czwartą – dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest między stronami, że dochowana została przesłanka pierwsza i czwarta. Organ natomiast zakwestionował dochowanie przez skarżącą siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz zarzucił skarżącej zawinienie w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu materiał dowodowy w oparciu o który orzekał organ nie pozwala na wyciągnięcie takich wniosków.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony należy rozumieć okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli tej strony i uniemożliwiło dokonanie czynności procesowej w terminie. Chodzi zatem o wskazanie przeszkody, której strona nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy dochowaniu najwyższej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy należy zaliczyć przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Ponadto ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r., sygn. III OSK 2162/21).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżąca powyższe okoliczności uprawdopodobniła, a organ z ustalonego stanu faktycznego wysnuł niewłaściwe i nielogiczne wnioski. Oczywistym bowiem jest, iż skoro skarżąca nie była uznana za stronę postepowania administracyjnego , to wydana w tej sprawie decyzja nie została jej doręczona. Skoro zatem skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym ( czego organ nie kwestionuje), to też nie mogła znać treści decyzji wydanej w tym postępowaniu, a w konsekwencji nie można mówić w stosunku do skarżącej o braku należytej staranności czy też innej postaci zawinienia, w kwestii dochowania terminu przewidzianego na zakwestionowanie takiej decyzji w administracyjnym toku instancji ( art.58 § 1 kpa). Żadna okoliczność sprawy nie wskazuje na to, iż przed datą 30 września 2024r. znana jej była treść wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. O samym fakcie wydania takiej decyzji dowiedziała się dopiero z pism procesowych składanych w związku z toczącym się postępowaniem przed Sądem Rejonowym w Bochni rozstrzygającym spór cywilny pomiędzy skarżącą a inwestorem (sygn. akt I C 384/23). Dopiero powzięcie w toku tego postępowania informacji o wydaniu decyzji o pozwoleniu było asumptem, do złożenia wniosku o zobowiązanie inwestora do przedłożenia tejże decyzji w toku postępowania sądowego. W związku z powyższym reprezentujący skarżącą przed Sądem Rejonowym w Bochni w sprawie I C 384/23, pełnomocnik adw. A. K. złożył w piśmie z dnia 29.03.2024 w w/w sprawie wniosek o zobowiązanie r.pr T. M. do przedłożenia decyzji Starosty B. , na którą ten powoływał się w piśmie z dnia 14.03.2024. Decyzja ta została dostarczona pełnomocnikowi skarżącej wraz z pismem r.pr.T. M. z dnia 27.09.2024, w dniu 30.09.2024r. A zatem najwcześniej w tej dacie tak skarżąca , jak i jej pełnomocnik mogli zapoznać się z treścią decyzji o pozwoleniu na budowę i od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin na ewentualne złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 58 § 2 kpa. Wniosek taki wraz z odwołaniem zostały złożone w dniu 7 października 2024r. – a zatem w terminie przewidzianym w art. 58 § 2 kpa.
Wobec powyższego analiza stanu faktycznego sprawy ustalonego przez sam organ prowadzi do innych wniosków, niż te , które organ wysnuł. W takim stanie rzeczy skargę jako zasadną należało uwzględnić, o czym orzeczono na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a..