II SA/Kr 1644/23

II SA/Kr 1644/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 529/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-17
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] przy ul. P. w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2023 r., znak: WI-I.7840.5.70.2023.DS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2023 r. znak WI-I.7840.5.70.2023.DS, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] przy ul. [...], utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 497/6740.1/2023 z 27 kwietnia 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o 27 lokalach mieszkalnych, garażem podziemnym wielostanowiskowym na 24 miejsca postojowe, pomieszczeniami gospodarczymi, technicznymi, oświetleniem terenu, układem ciągów komunikacyjnych i parkingami oraz 2 zjazdami, wewnętrznymi instalacjami: wody zimnej, ciepłej co., kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektrycznej, teletechnicznej, rozbiórki 6 garaży blaszanych, przebudowa linii nN wzdłuż zachodniej części działki, przebudowa 2 linii SN wzdłuż południowej cz. działki po istniejących trasach, przebudowa węzła hydrantowego i rozbiórka nieczynnych kabli nN i S N na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla ww. zamierzenia budowlanego.
Od ww. decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa budynku nr [...] a przy ul. [...] podnosząc zarzuty:
- niewłaściwej interpretacji i zastosowania przez organ l instancji art 35 Pb, w związku z wniesionymi w trakcie postępowania uwagami stron w kontekście konieczności sprawdzenia prawidłowości przedłożonego wniosku i złożonych z nim oświadczeń, nie ograniczając się "do kontroli czy wniosek zawiera wszystkie oświadczenia", w tym oparcie skarżonej decyzji w zakresie bezpieczeństwa pożarowego na wyjaśnieniach inwestora, bazujących na dokumentacji projektowej nieuzyskanej z oficjalnego źródła,
- niepodjęcia wszelkich działań w zakresie ustalenia, czy projektowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Pb (w kontekście ustanowionej służebności w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], o treści "nieodpłatna służebność gruntowa przejazdu i przechodu oraz włączenia do sieci mediów na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości sąsiedniej utworzonej z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]"), w kontekście również przepisów "warunków technicznych",
- co do prawidłowego ustalenia obszaru odziaływania obiektu i kręgu stron postępowania, w związku z posiadaniem przez właścicieli garaży przeznaczonych do rozbiórki, interesu prawnego,
- istnienia wątpliwości, czy orzeczenie w zaskarżonej decyzji obejmuje również rozbiórkę garaży, bez sformułowania we wniosku żądania wydania pozwolenia na rozbiórkę.
Organ odwoławczy dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682, zwanej dalej P.b.), doszedł do wniosku, że decyzja jest prawidłowa, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
Wojewoda w szczególności stwierdził, że elementy projektu budowlanego spełniają wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679), a sam projekt został sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził bez uwag rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z dokumentacji projektowej wynika, że projektowana inwestycja nie będzie miała wpływu na elementy środowiskowe i przyrodnicze wymagające ochrony i nie ma konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ odwoławczy nie stwierdził niezgodności inwestycji z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie warunków zabudowy Nr AU-2/6730.2/578/2020 z 14.10.2020 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 29.04.2021 r., znak: SKO.ZP/415/519/2020. W szczególności stwierdzono zgodność inwestycji w zakresie wymogów geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, całkowitej wysokości nowej zabudowy.
Nie stwierdzono też niezgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U.2022.1225), w tym w zakresie m.in. warunków usytuowania, odległości od innych obiektów umożliwiających naturalne oświetlenie pomieszczeń i wymagany czas nasłonecznienia, usytuowania miejsc postojowych.
W dalszej części uzasadnienia Wojewoda odniósł się do zarzutów odwołania.
Analizując kwestię bezpieczeństwa pożarowego, Wojewoda pozyskał i zanalizował dokumentację dotyczącą pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...] (decyzję Nr 87/06 Prezydenta Miasta Krakowa, znak: AU-01-2-JMA.73531-1290/05 z 17.01.2006 r. i zatwierdzonego nią projektu budowlanego dla zamierzenia budowlanego). Z powyższego zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zakres inwestycji obejmował układ komunikacyjny zaprojektowany na działkach nr [...], [...]. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu (uzgodnionego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdzającego zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej), a także opisu dotyczącego powyższej inwestycji nie wynika, by na terenie obecnie wnioskowanej inwestycji (działkach nr [...] lub [...]), zaprojektowano drogę pożarową obsługującą ww. budynek mieszkalny. Nie oznaczono na ww. rysunku żadnej drogi przeciwpożarowej i od strony działek nr [...] lub [...] nie zobrazowano żadnej części układu komunikacyjnego w postaci drogi. Dodatkowo w "Opisie technicznym" w punkcie 6.14 "Droga pożarowa" wskazano jedynie ogólnikowo: "Dojazd do budynku jest zapewniony, jako drogi pożarowe wykorzystane będą drogi dojazdowe i place manewrowe, w tym plac na zakończeniu drogi dojazdowej. W części projektu budowlanego pt. "Drogi dojazdowe, ciągi piesze, parkingi" brak również adnotacji o drodze pożarowej lub jakimkolwiek innym obiekcie pełniącym tę funkcję.
W związku z powyższym, brak dowodu na to, że obecnie projektowana inwestycja koliduje z drogą pożarową obsługującą budynek Wspólnoty.
Dodatkowo zaznaczono, że projektowana inwestycja została uzgodniona pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W aktach sprawy l instancji znajduje się też stanowisko podpisane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczące zapewnienia drogi pożarowej dla projektowanego budynku mieszkalnego, w którym zawarto również informację, że na ww. działkach nie było nigdy drogi pożarowej dla budynku przy ul. [...] oraz "utwardzony dojazd zapewniony był dla garaży tam zlokalizowanych ale nie spełniał wymagań drogi pożarowej tj. nie posiadał szerokości min. 4 m, nie posiadał nośności co najmniej 100 kN/oś, nie zapewniał wymaganej odległości od ścian budynku przy ul. [...], nie posiadał placu manewrowego ani innego równorzędnego rozwiązania zapewniającego przejazd samochodów straży pożarnej bez cofania".
Ponadto, w piśmie projektanta z 12.04.2023 r. wskazano, że "projekt zagospodarowania terenu dziatki nr [...] pozwala na dojazd do działek przy ul. [...] a drogą pożarową (jaką będzie ciąg pieszo-jezdny zaprojektowany z wjazdem od strony ul. [...]) dla potrzeb wozów strażackich i innych ekip ratowniczych".
W odniesieniu do zarzutu naruszenia interesów osób trzecich w związku z ustanowioną służebnością (dotyczącą zdaniem Wspólnoty działki nr [...] obr. [...] Wojewoda stwierdził, że ze sporządzonej analizy geodezyjno-prawnej wynika, iż służebność ujawniona w dziale III KW [...] nie dotyczy działki ewidencyjnej [...] obr. [...]. Potwierdza to pismo radcy prawnego z 5 kwietnia 2023 r. oraz informacje zawarte w ww. księdze. Pomimo wezwania, strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, które podważałyby powyższe ustalenia.
Organ odwoławczy nie zgodził się również z tym, że właściciele przeznaczonych do rozbiórki garaży mają interes prawny i winni być stronami w niniejszym postępowaniu.
Finalnie stwierdzono, że wobec spełnienia wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ l instancji był uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na jej budowę.
W skardze na powyższą decyzję Wspólnota zarzuciła naruszenie:
1. art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez oparcie decyzji II instancji na dowodach obrazujących stan faktyczny w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego, istniejący lub projektowany na rok 2006, zamiast na dzień wydania decyzji II instancji;
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 136 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w sposób niepozwalający na ustalenie stanu faktycznego na dzień wydania decyzji II instancji;
3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez brak ustalenia zabezpieczenia przeciwpożarowego istniejącego budynku, na który to budynek projektowany będzie oddziaływać i ograniczenie się do stwierdzenia braku realizowania inwestycji na terenie drogi pożarowej, wytyczonej dla budynku istniejącego;
4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez przyznanie oświadczeniu w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego, złożonemu przez projektanta tożsamej wartości dowodowej z oświadczeniem złożonym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego w sytuacji gdy nie istnieją dowody potwierdzające zapoznanie się przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego z faktycznym stanem przedmiotowej nieruchomości, w szczególności zwężeniem drogi pełniącej dotychczas rolę drogi pożarowej;
5. art. 10 § 1 kpa poprzez nieudostępnienie skarżącej akt postępowania prowadzonego przez organ II instancji przed wydaniem decyzji II instancji, a po jej wydaniu udostępnienie akt niepełnych lub niezawierających wszystkich dokumentów wymienionych w uzasadnieniu decyzji II instancji, co utrudnia zapoznanie się z ustalonym przez organ II instancji stanem faktycznym;
6. § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez błędną interpretację i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, iż projektowana droga pożarowa spełnia wymagania nałożone ww. normą w sytuacji gdy znajdująca się aktach sprawy mapa do celów projektowych pozwala na stwierdzenie usytuowania projektowanej drogi pożarowej w zgodzie jedynie z budynkiem projektowanym.
W świetle powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Ponadto zawnioskowano o przeprowadzenie dowodu z:
a) wydruku dokumentu utrwalonego w pliku zat. "skan fragmentu projektu zagospodarowania dla budynku [...]" udostępnionego Wspólnocie przez Wojewodę Małopolskiego w formie elektronicznej,
b) wydruku fotografii budynku Wspólnoty przy ul. [...] nr [...] w K. (2D oraz 3D) wykonanych w 2023 roku, uzyskane z domeny publicznej (aplikacja Google Maps) na okoliczności wskazane w treści niniejszej skargi, w szczególności na wykazanie faktu projektowanego (na rok 2006) oraz aktualnego (na rok 2023) przebiegu drogi przeciwpożarowej oraz placu manewrowego, odzwierciedlonego w dokumentacji dotyczącej zabezpieczenia przeciwpożarowaego ww. budynku, będącej częścią dokumentacji projektowej, która posłużyła za podstawę do wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 87/06 z dnia 17 stycznia 2006 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestora
c) wydruku fotografii (wykonanej dnia 21 listopada 2023 r.) budynku Wspólnoty wraz z drogą dojazdową w postaci ul. [...] z uwidocznionymi słupkami zaporowymi, na okoliczności wskazane w treści niniejszej skargi, w szczególności na wykazanie faktu aktualnego (na dzień 21 listopada 2023 r.) zwężenia ww. drogi poprzez ustawienie słupków zaporowych.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 1634), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowe postępowanie przebiegło z udziałem stron prawidłowo ustalonych zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym to przepisem "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". W szczególności nie było podstaw, aby do kręgu stron postępowania zaliczyć właścicieli garaży, które podlegać mają rozbiórce, a które to prace rozbiórkowe zostały ujęte w spornym projekcie budowlanym. Ich udział w postępowaniu ograniczył się do wyrażenia zgody na rozbiórkę należących do nich garaży, w terminie 21 dni od dnia rozwiązania umowy dzierżawy. Odpowiednie zgody zostały załączone do projektu budowlanego i stanowią dokumenty, o których mowa w art. 30 b ust. 3 pkt 1 P.b. W związku z wyrażeniem zgody na rozbiórkę garaży, usytuowanych na działkach, nie stanowiących własności dysponentów tych garaży, nie sposób przyjąć, że osoby te z chwilą wyrażenia powyższej zgody, mają jakikolwiek interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby byli oni właścicielami, użytkownikami wieczystymi bądź zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Ponadto Sąd administracyjny, rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bez uprzedniego podniesienia takiego zarzutu przez stronę, której prawo zostało naruszone. Zarzut ten może zostać uwzględniony tylko w przypadku wniesienia skargi przez stronę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tylko taka strona może się powoływać na ten zarzut przed sądem administracyjnym rozpatrującym jej skargę na decyzję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2019 r., I OSK 844/18 ).
Przechodząc do kwestii merytorycznych należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).
Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, iż przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Badana inwestycja zgodna jest z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy nr AU-2/6730.2/578/2020 z dnia 14 października 2020 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2021 r., znak: SKO.ZP/415/519/2020, a ponadto z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W szczególności stwierdzono zgodność inwestycji w zakresie wymogów geometrii dachu - krycia budynku dachem płaskim, ochrony modrzewia rosnącego na działce, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wyznaczonego jako ,,25%+-1% (wyliczony w projekcie wynosi 25,77%), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej "16m +-1m" i całkowitej wysokości nowej zabudowy (wraz z urządzeniami technicznymi) nieprzekraczającej rzędnej wysokości 276,00 m n.p.m. (dla inwestycji wysokość elewacji frontowej oraz maksymalna wysokość zabudowy od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, wynoszą 15,5 m, co odpowiada wysokości bezwzględnej 274,35 m n.p.m.).
Nie stwierdzono też niezgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U.2022.1225), w tym w zakresie m.in.: § 12 (warunków usytuowania - najbliższa odległość ściany z oknami lub drzwiami projektowanego budynku od granicy działki nie będącej działką drogową wynosi 4,40 m; najbliższa odległość ściany bez okien i drzwi - 3,57 m; odległość części podziemnej budynku od granicy działki, a także od działki drogowej - brak wymagań), § 13 i § 60 (odległości od innych obiektów umożliwiających naturalne oświetlenie pomieszczeń i wymagany czas nasłonecznienia), § 18 i § 19 (usytuowanie miejsc postojowych w odległości większej niż 7m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; ilość miejsc postojowych zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy - 35 miejsc postojowych - na 27 mieszkań, w tym 1 miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej - spełnia wskaźnik 1,2 miejsca na mieszkanie i miejsca ogólnodostępne).
Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, w tym uzgodnienie zarządcy drogi. Jest przy tym sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie kompetencje i uprawnienia.
Wojewoda zasadnie zdaniem Sądu oddalił zarzuty odwołania dotyczące naruszenia służebności ustanowionej na rzecz strony skarżącej na działce nr [...], objętej obszarem inwestycji. Faktycznie, w księdze wieczystej nr [...] jest ujawniona nieodpłatna służebność gruntowa przejazdu, przechodu oraz włączenia do sieci mediów, nie dotyczy ona jednak działki inwestycyjnej. Wynika to jednoznacznie z załączonej do akt sprawy analizy geodezyjno-prawnej, a także z oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pomimo wezwania, strona skarżąca nie potrafiła przedstawić przeciwnych dowodów, które potwierdzałyby jej twierdzenia.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że koncentrują się one zasadniczo na naruszeniu bezpieczeństwa przeciwpożarowego istniejącego budynku wspólnoty, sąsiadującego z planowaną inwestycją. W uzasadnieniu strona skarżąca uznała za niewłaściwe oparcie się na ustaleniach zawartych w projekcie z 2006 r., które jej zdaniem są na chwilę obecną nieaktualne. Zarzuciła, że Wojewoda ograniczył się do ustalenia, iż droga pożarowa do budynku Wspólnoty nie prowadzi przez działki objęte inwestycją, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek czynności dowodowej (np. przesłuchania stron) celem ustalenia jej aktualnego biegu. Jest to istotne o tyle, że droga pożarowa obsługująca budynek Wspólnoty została zwężona przez postawienie słupków zaporowych, ograniczających możliwość parkowania i prawdopodobnie nie spełnia norm szerokości, a plac manewrowy będący częścią drogi pożarowej został zaadaptowany na parking.
W odpowiedzi należy wyjaśnić, że zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę polega na analizie przesłanek zawartych w cyt. na wstępie art. 35 P.b. Bada się zatem przede wszystkim zgodność z planem miejscowym bądź ustalonymi warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami. Zgodnie z art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W przedmiotowej sprawie inwestor takie prawo wykazał, a jego projekt spełniał przesłanki zawarte w art. 35 P.b. W tej sytuacji organy nie mogły odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu i zablokować inwestycji tylko z tego względu, że zaprojektowana droga pożarowa do sąsiedniego budynku, która nie przebiega przez teren inwestycji została zwężona oraz nie spełnia norm. Odpowiedzią na taką sytuację nie może być przecież udostępnienie stronie skarżącej przejazdu po terenie inwestycji, którym strona skarżąca nie ma prawa dysponować, do tego w ramach postępowania administracyjnego. Oczekiwanie zatem strony skarżącej, że organy odmówią zatwierdzenia spornego projektu tylko z tego względu, że przez działkę inwestycyjną przebiega dogodny dojazd do terenu skarżącej wspólnoty, jest zupełnie bezpodstawne. Jeżeli faktycznie zaprojektowana dla Wspólnoty droga pożarowa uległa bezprawnemu zwężeniu, uniemożliwiając jej prawidłową eksploatację, należy rozwiązać tę sytuację z wykorzystaniem adekwatnych ku temu środków prawnych, do których jednak nie należy uniemożliwienie zabudowy na sąsiednim, należącym do inwestora terenie.
Strona skarżąca kwestionowała w skardze aktualność projektu budowlanego, na podstawie którego wybudowano objęty wspólnotą budynek. Projekt ten został jednak zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2006 r. znak: AU-01-2-JMA.73531-1290/05, następnie zrealizowany i nie ma żadnych podstaw prawnych, aby podważać w chwili obecnej wynikające z niego ustalenia, dotyczące m.in. układu komunikacyjnego. A wynika z nich jednoznacznie, że układ ten został zaprojektowany wyłącznie na działkach nr [...] i [...], nie obejmując działek nr [...] i [...]. Ze stanowiska rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych wynika, że na działce inwestycyjnej istniał dojazd do objętych rozbiórką garaży, nie spełniał on jednak wymagań drogi pożarowej do budynku wspólnoty, chociażby z uwagi na jego szerokość oraz brak placu manewrowego.
Nie ma zatem prawnego usprawiedliwienia zarzut wspólnoty, że planowana inwestycja koliduje z drogą pożarową obsługującą jej budynek, tym bardziej, że z pisma projektanta z dnia 12 kwietnia 2023 r. wynika, że "projekt zagospodarowania terenu działki nr [...] pozwala na dojazd do działek przy ul. [...] (jaką będzie ciąg pieszo-jezdny zaprojektowany z wjazdem od strony ul. [...])".
Finalnie podkreślić należy, że projektowana inwestycja została uzgodniona pod względem ochrony przeciwpożarowej przez uprawnionego rzeczoznawcę. Tymczasem w orzecznictwie podkreśla się, że uprawnienia kontrolne organów administracji, które prowadzą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę są ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także wymogami ochrony środowiska. Wynika to wprost z art. 35 ust. 1 i 2 u.p.b. Sprawdzenie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Tym samym organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu architektoniczno-budowlanego i kwestionowania uzyskanych przez inwestora opinii, uzgodnień, czy sprawdzeń. Uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów należy do obowiązków projektanta, który musi wykazać tylko, że je posiada (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2057/17, z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1323/15).
Wobec powyższego postępowaniu organów orzekających nie można przypisać zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przedłożone przez inwestora dokumenty były kompletne, a tym samym wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.
Zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Akta sprawy potwierdzają, że strona skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Strona skarżąca wielokrotnie w toku postępowania zgłaszała uwagi, a do zarzutów odwołania Wojewoda odniósł się szczegółowo po przeprowadzeniu dodatkowej i pogłębionej analizy w tym zakresie, z wykorzystaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany dot. budynku skarżącej wspólnoty. Wydanie decyzji przez organ II instancji bez wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie przez stronę skarżącą nie miał znaczenia dla treści rozstrzygnięcia. Strona skarżąca wprawdzie zarzucała, że wydano jej niepełne akta, nie wskazała jednak bliżej o jakie braki chodziło. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może uzasadniać uwzględnienie skargi tylko, jeżeli naruszenie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wpływu tego strona skarżąca nie wykazała.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.