II SA/Kr 1627/23

II SA/Kr 1627/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Anna Kopeć
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi C[...] Sp. z o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 20 października 2023 r., znak SKO.BP/4104/17/2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej decyzję w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z dnia 20 października 2023 r. znak SKO.BP/4104/17/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławczo w Tarnowie, w wyniku rozpatrzenia wniosku C. Sp. z o.o. w R. (skarżący), utrzymało w mocy decyzję własną z 7 września 2023 r., sygn. akt: SKO.BP/4104/14/2023, stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r.
Dnia 22 października 2022 r. F. Sp. z o.o. w T. złożyła wniosek o wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r., znak: WOŚ.6233.12.2021.KK2. Wnioskodawca wskazał na konieczność stwierdzenia nieważności ww. decyzji z urzędu albowiem decyzja ta narusza art. 41 ust. 3 pkt b1 lit d ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (zwanej w dalszej części ustawą), gdyż jak wynika z wniosku Spółki C. Sp. z o.o. w R. z listopada 2021 r. o zmianę decyzji, łączna masa wszystkich odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg, a więc organem właściwym w sprawie wydania decyzji jest Marszałek Województwa Małopolskiego. Ponadto naruszono art. 43 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o odpadach tj. nie podano informacji o maksymalnej rocznej masie odpadów 20 03 01, 20 02 01, co jest obligatoryjnym elementem decyzji. Po wtóre wskazano na brak decyzji środowiskowej i nieprzeprowadzenie kontroli zakładu przez właściwe organy.
Organy ustaliły następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia 20 listopada 2014 r. znak: WOŚ.6233.67.2014.KK2, Starosta Powiatu w Tarnowie zezwolił firmie C. Sp. z o.o. w R. (skarżący) na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów.
Powyższa decyzja została zmieniona decyzją z 21 stycznia 2021 r. w zakresie rodzajów odpadów dopuszczonych do zbierania, a następnie decyzją z 17 grudnia 2021 r. W efekcie drugiej decyzji, rozszerzono katalog odpadów objętych zezwoleniem, a ponadto dopuszczono sposób zbierania odpadów o kodach 20 02 01 i 20 03 01 polegający na odbieraniu tych odpadów od mieszkańców pojazdami specjalistycznymi, przeładowaniu odpadów w wiacie stalowej do stalowego kontenera umieszczonego w samochodzie typu "hakowiec" lub pojazdu specjalistycznego typu "ruchoma podłoga", wyeliminowaniu ewentualnej uciążliwości zapachowej oraz zapełnieniu kontenera o pojemności 36 m3 w okresie nie dłuższym niż 24 godziny i przetransportowaniu do odbiorcy końcowego (instalacji przetwarzania odpadów komunalnych).
Decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r. znak SKO.BP/4104/22/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, prowadząc postępowanie z urzędu, umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Starostę Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r.
W wyniku rozpatrzenia skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt: II SA/Kr 295/23, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z 11 stycznia 2023 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał za uzasadniony zarzut Prokuratora, że decyzja Starosty z 17 grudnia 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Właściwość organów w sprawach dotyczących zezwolenia na zbieranie odpadów reguluje art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Kolegium argumentowało, że w przedmiotowej sprawie organem właściwym do zmiany zezwolenia był starosta, ponieważ maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku nie przekracza w przedmiotowej sprawie 3000 Mg. Poza sporem jest, że spółka ubiegająca się o zmianę zezwolenia wskazała, że maksymalna masa odpadów, które zamierza magazynować w okresie roku to: 2500 Mg – odpady o kodzie 20 02 01 oraz 5000 Mg – odpady o kodzie 20 03 01 (str. 4 wniosku). Suma tych odpadów, wynosząca 7500 Mg rocznie, bezsprzecznie przekracza zatem próg w wysokości 3000 Mg, który zmienia właściwość organu. Zdaniem Kolegium powyższe odpady o kodzie 20 02 01 i 20 03 01 nie powinny jednak być wliczane do masy magazynowanych odpadów, ponieważ w ich przypadku nie mamy do czynienia z magazynowaniem odpadów, lecz z "mocą przerobową stacji przeładunkowej odpadów". Powyższa argumentacja jest błędna i zupełnie oderwana od ustawowych definicji, a także zamierzeń wnioskodawcy. W ocenie Sądu kluczem do oceny, czy w przedmiotowej sprawie zaistniała potrzeba uzyskania nowej decyzji środowiskowej jest odpowiedź na pytanie, czy poszerzając działalność w sposób wynikający z decyzji, przedsięwzięcie wnioskodawcy uległo zmianie. Odpowiadając na to pytanie Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie powoduje tego, iż następuje ingerencja w istniejące przedsięwzięcie lub że dochodzi do realizacji nowego przedsięwzięcia. W sprawie "nie doszło do obowiązku uzyskania nowej decyzji środowiskowej z uwagi na to, że decyzja nie zmienia charakteru przedsięwzięcia i nie prowadzi do usankcjonowania nowej grupy odpadów, które nie były ujęte we wcześniejszych decyzjach. Cały czas bowiem mówimy o odpadach komunalnych". Zdaniem Sądu, powyższe stwierdzenie jest oczywiście sprzeczne ze stanem faktycznym. Wnioskodawca zamierza bowiem magazynować odpady o innych niż dotychczas kodach, uciążliwych zapachowo oraz w znacznie większej ilości, co świadczy niewątpliwie o zwiększeniu oddziaływania na środowisko. Nie można zatem mówić, że "nie następuje ingerencja w istniejące przedsięwzięcie". Argument zaś o zbieraniu odpadów z tej samej grupy (odpady komunalne) nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Fakt, że wnioskodawca zamierza zbierać nadal odpady komunalne nie świadczy o tym, że nie zmienia się jego przedsięwzięcie. WSA wskazał, że dokonując ponownej oceny, Kolegium raz jeszcze dokona analizy, czy w okolicznościach niniejszej sprawy uzyskanie decyzji środowiskowej faktycznie nie jest wymagane. Kolegium ponadto rozważy kwestię, na którą zwrócił uwagę Prokurator, a która uszła uwadze organu, czy zmiana zezwolenia w przedmiotowej sprawie nie ma charakteru istotnego i w związku z tym nie powinna być w świetle art. 41 a ust. 6 w zw. z art. 41 a ust. 1 ustawy poprzedzona przeprowadzeniem przewidzianych w tym przepisie kontroli. Finalnie Sąd wskazał, że stwierdzenie przez organ, iż w sprawie nie została zrealizowana żadna z przesłanek zawartych w art. 156 §1 k.p.a. powinna skutkować nie umorzeniem postępowania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, lecz merytorycznym rozstrzygnięciem w postaci odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 7 września 2023 r. znak SKO.BP/4104/14/2023, stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r. zmieniającej decyzję z 20 listopada 2014 r. w sprawie zezwolenia firmie skarżącego na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów.
W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium decyzją z 20 października 2023 r. utrzymało decyzję własną w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zapadły w sprawie wyrok z 28 kwietnia 2023 r. należy uwzględnić w toczącym się postępowaniu, a organy są związane zarówno oceną prawną, jak i oceną stanu faktycznego sprawy. Stosownie do obowiązującego na dzień wydania decyzji art. 41 ust. 3 pkt 1 lit d ustawy o odpadach, marszałek województwa jest organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg.
Wyrok WSA w Krakowie przesądził, że podmiot ubiegający się o zmianę zezwolenia zamierzał magazynować odpady (o kodach 20 02 01 i 20 03 01), których masa przekracza 3000 Mg., bowiem wynosi 7500 Mg. W konsekwencji organem właściwym w sprawie wydania decyzji był Marszałek Województwa Małopolskiego. W efekcie decyzja Starosty Tarnowskiego wydana została z naruszaniem przepisów o właściwości, co jest kwalifikowaną wadą prawną.
Skarżąca spółka podniosła, iż wadą postępowania jest nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, która miałaby ustalić rzeczywisty zamiar Spółki, co do magazynowania odpadów. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W szczególności rozprawa taka nie przyczyniłaby się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania. Ocena prawna została wyrażona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Dla ustalenia danej okoliczności faktycznej organ nie ma obowiązku przesłuchania stron postępowania, co wynika z redakcji art. 86 k.p.a.
Dalej Kolegium podało, że z wyjaśnień Starosty Powiatu w Tarnowie oraz z wniosku spółki z listopada 2021 r. wynika, że wnioskowana zmiana zezwolenia ma na celu zapewnienie ekonomiki transportu odpadów o charakterze komunalnym odbieranych w ramach gminnego sytemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Rozpatrując niniejszą sprawę pod kątem obowiązku uzyskania kolejnej decyzji środowiskowej, trzeba zwrócić uwagę, że przedsiębiorca wcześniejszymi decyzjami dostał zgodę na zbieranie odpadów komunalnych takie jak: 20 02 odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy), 20 02 02 gleba i ziemia, w tym kamienie, 20 02 03 inne odpady nieulegające biodegradacji, 20 03 inne odpady komunalne, 20 03 07 odpady wielko gabarytowe, Ex 20 03 99 odpady komunalne niewymienione w innych podgrupach (żużle i popioły paleniskowe).
Rozpoznając kwestię wymagalności decyzji środowiskowej, stwierdzono, że art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi wyjątek od zasady wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, a to oznacza, że nie może być interpretowany rozszerzające. W konsekwencji, jeżeli skarżąca spółka planowała zbierać odpady o nowych kodach (nie ujętych we wcześniejszym zezwoleniu tj. 20 02 01 i 20 03 01), a ponadto o masie większej niż dotychczas dopuszczalna, to nie ma podstaw do twierdzenia, iż mamy do czynienia z przedsięwzięciem nieulegającym zmianie w rozumieniu powyższego przepisu. Kolegium w zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem wskazało, że w niniejszej sprawie wymagana była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można bowiem w tej sprawie mówić, iż warunki realizowanego przedsięwzięcia nie ulegają zmianie, skoro w decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r. dodano nowe odpady i co istotne w znacznej ilości (co w efekcie doprowadziło do zmiany właściwości organu).
Kolegium, opierając się na orzeczeniu NSA, wskazało, że jeśli złożony wniosek dotyczy przedsięwzięcia już realizowanego, którego warunki w żaden sposób nie ulegną zmianie, to decyzja środowiskowa nie będzie wymagana. Wymóg jej uzyskania pojawi się jednak w sytuacji, jeśli będzie to kolejne zezwolenie na prowadzoną działalność, jednakże zmieniające parametry tej inwestycji np. zmieniające ilość odpadów poddanych przetworzeniu. Reasumując, kontynuowanie działalności polegającej na zbieraniu odpadów to prowadzenie dokładnie takiej samej działalności jak przed zmianą decyzji, bez zmian w istniejącym przedsięwzięciu lub dodawania do niego nowych elementów.
Powyższe rozważania odnoszą się również do kwestii wynikającej z art. 41a ust. 6 w związku z art. 41a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, Zgodnie z tymi przepisami, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu, kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska (art. 41a ust.1).
W przypadku istotnej zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów stosuje się przepisy ust. 1-5a. (41 a ust. 6).
Tak istotna zmiana maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku, prowadzi w niniejszej sprawie do zmiany właściwości rzeczowej organu. Fakt ten powoduje, że zastosowanie będą miały powyższe przepisy odnoszącej się do konieczności kontroli instalacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ponawiając zarzuty formułowane na etapie postępowania administracyjnego, zarzucono naruszenie: - art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędy dokonane w sferze gromadzenia i oceny materiałów dowodowych polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, co do zamiaru wnioskodawcy dotyczącego rodzaju czynności gospodarowania odpadami o kodach 20 01 01 oraz 20 03 01, a wynikającą z nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej,
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której w realiach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego organ wadliwie dokonał oceny zakresu związania Kolegium decyzją administracyjną. Organ powinien samodzielnie dokonać ustalenia stanu faktycznego w oparciu o dowody zgromadzone w toku całego postępowania dowodowego i w żadnym wypadku nie jest związany stanem faktycznym sprawy, który legł u podstaw wydania przez sąd administracyjny wyroku. W ocenie skarżącego konieczne staje się ustalenie faktycznego zamiaru wnioskodawcy co do rodzaju czynności zagospodarowania odpadami, jakie zamierzał podejmować wnioskując o zmianę zezwolenia, a ze względu na niejednoznaczność treści jego wniosku konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak i o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Badanie zaskarżonej decyzji pod kątem kryterium legalności wykazało, że decyzja ta jest prawidłowa, a zarzuty skargi bezzasadne.
W badanej sprawie zasadnicze znaczenie ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 295/23, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z 11 stycznia 2023 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Badanie sprawy, w której zapadł wiążący organy, jak i skład orzekający, wyrok sądu, zakreśla jej granice do badania czy: stan faktyczny sprawy uległ zmianie, czy przepisy prawa uległy zmianie w porównaniu z sytuacją faktyczna i prawną, w której zapadło wiążące orzeczenie Sądu, a po uznaniu, że powyższe nie uległo zmianie, czy organ ponownie rozpatrując sprawę, zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym wyroku.
Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że wszystkie powyższe warunki zostały spełnione. Stan faktyczny i prawny nie uległ zamianie. Zaskarżona decyzja zapadała więc w warunkach związania, na podstawie art. 153 p.p.s.a.
Przypomnienia wymaga, że WSA w Krakowie w powołanym wyroku wskazał na naruszenie przepisów o właściwości wynikającej z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. d ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj.: Dz.U.2023.1587), uznając, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie w I instancji był Marszałek Województwa Małopolskiego. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem zezwolenie na magazynowanie odpadów przekraczających 3000 Mg jest marszałek województwa, a nie starosta jak w badanej sprawie. To stwierdzenie Sądu było konsekwencją zauważenia przez WSA, że w decyzji z 17 grudnia 2021 r. dodano dwa nowe rodzaje odpadów komunalnych nie zbieranych selektywnie. Przedsiębiorca wcześniejszymi decyzjami dostał zgodę na zbieranie odpadów komunalnych takie jak: 20 02 odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy), 20 02 02 gleba i ziemia, w tym kamienie, 20 02 03 inne odpady nieulegające biodegradacji, 20 03 inne odpady komunalne, 20 03 07 odpady wielko gabarytowe, Ex 20 03 99 odpady komunalne niewymienione w innych podgrupach (żużle i popioły paleniskowe).
SKO w zaskarżonej decyzji, podzieliło ocenę prawną Sądu i uznało, że w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, a zatem została zrealizowana przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło również, że stwierdzenie nieważności decyzji z powyższego powodu jest konsekwencją przesądzenia przez WSA w powołanym orzeczeniu ilości odpadów o kodach 20 02 01 oraz 20 03 01, które zgodnie z zamiarem wnioskodawcy mają być przez niego tymczasowo magazynowane (pkt 2).
WSA przesądził, a w ponownie prowadzonym postępowaniu strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie tego ustalenia, że wskazane we wniosku odpady o kodach 20 02 01 oraz 20 03 01, które zgodnie z zamiarem wnioskodawcy mają być przez niego tymczasowo magazynowane, stanowią część zbieranych przez niego odpadów, a przez to ich masa powinna być uwzględniona w celu oceny właściwości organu uprawnionego do wydania zezwolenia na taką działalność bądź też jego zmiany.
Kolegium, ponownie rozpatrując sprawę prawidłowo uznało, że masa odpadów o ww. kodach, które były powodem zmiany decyzji pierwotnej, powinna być wliczona do ogólnej masy odpadów i wynosi 3000 Mg, co wpływa na właściwość organów, jak również implikuje dalsze skutki, a to konieczność uzyskania decyzji środowiskowej.
Ponadto prawidłowo organy przyjęły, że uzyskanie tzw. decyzji środowiskowej jest co do zasady wymagane przy prowadzeniu działalności polegającej na zbieraniu odpadów. Zgodnie z art. 72 ust. 2 lit. a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094) wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, nie stosuje się, w przypadku gdy jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Wskazał przy tym, że kluczem do oceny, czy w przedmiotowej sprawie zaistniała potrzeba uzyskania nowej decyzji środowiskowej jest odpowiedź na pytanie, czy poszerzając działalność w sposób wynikający z decyzji, przedsięwzięcie wnioskodawcy uległo zmianie. W zaskarżonej decyzji Kolegium poddało analizie ww. kwestię i stwierdziło, że strona skarżąca planowała zbierać odpady o nowych kodach (nie ujętych we wcześniejszym zezwoleniu tj. 20 02 01 i 20 03 01), a ponadto o masie większej niż dotychczas dopuszczalna, zatem są podstawy do twierdzenia, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem ulegającym zmianie w rozumieniu powyższego przepisu. Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, że w niniejszej sprawie wymagana była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można bowiem w tej sprawie twierdzić, że warunki realizowanego przedsięwzięcia nie ulegają zmianie, skoro w decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r. dodano nowe odpady i co istotne w znacznej ilości (co w efekcie doprowadziło do zmiany właściwości organu).
W ocenie Sądu orzekającego to stanowisko jest prawidłowe. Skoro z przepisu art. 72 ust. 2 lit. a pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) wynika, że wymogu uzyskania decyzji środowiskowej przed uzyskaniem zezwoleń nie stosuje się, w przypadku gdy jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie, to a contrario wymóg uzyskania decyzji pojawia się w sytuacji, kiedy jest to kolejne zezwolenie na prowadzoną działalność, jednakże zmieniające parametry tej inwestycji np. zmieniające ilość odpadów poddanych przetworzeniu. Reasumując, kontynuowanie działalności polegającej na zbieraniu odpadów, to prowadzenie dokładnie takiej samej działalności jak przed zmianą decyzji, bez zmian w istniejącym przedsięwzięciu lub dodawania do niego nowych elementów.
Kolegium rozważyło ponadto kwestię, czy zmiana zezwolenia w przedmiotowej sprawie nie ma charakteru istotnego i w związku z tym nie powinna być w świetle art. 41 a ust. 6 w zw. z art. 41 a ust. 1 ustawy o odpadach poprzedzona przeprowadzeniem przewidzianych w tym przepisie kontroli. Organ doszedł do wniosku, że zgodnie z ww. przepisami, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu, kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska (art. 41a ust.1). W przypadku istotnej zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów stosuje się przepisy ust. 1-5a. (41 a ust. 6). Tak istotna zmiana maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku, powoduje, że zastosowanie będą miały powyższe przepisy odnoszącej się do konieczności kontroli instalacji.
W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo przyjęło, że zmiana zezwolenia była istotna, co już wykazano powyżej, bowiem rozważania z punktów powyżej odnoszą się również do kwestii wynikającej z art. 41a ust. 6 w związku z art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach.
Podsumowując, decyzja Kolegium jest prawidłowa, uwzględniająca wskazania wiążącego wyroku WSA w Krakowie z 29 kwietnia 2023 r. w sprawie II SA/Kr 295/23, oparta na obowiązujących przepisach prawa. Kolegium przeanalizowało sprawę ponownie, a wnioski tej analizy znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. Przeciwnie, organ przeprowadził wystarczające postępowanie, zgromadził materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornej decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarł w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu.
W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a