II SA/Kr 1615/18

II SA/Kr 1615/18 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Krystyna Daniel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 922/20 - Wyrok NSA z 2023-03-27
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 290
art. 3, 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 21, 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2017 poz 2062
art. 46
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 353
art. 71
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia 20 października 2017 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U.2017.1332), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi - [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] numer [...] składającej się ze: stalowej wieży kratowej o wysokości całkowitej 61,45 m wraz antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi APM umieszczonymi w ruszcie stalowym mocowanym do podstawy wieży, wykonaniem ogrodzenia wieży przymocowanego do krawężników wieży oraz zasilania obiektu w energię elektryczną. Anteny sektorowe skierowane będą na azymuty: 40°, 125°, 240°, 330°. Przewidziano do montażu: na wysokości 59,3 m po jednej antenie sektorowej typu ADU2518R7 na azymut pracującej w paśmie 900 i 1800 MHz oraz na wysokości 59,4 m po dwie anteny sektorowe A704516RO na azymut pracujące w paśmie 800 MHz. Anteny radioliniowe zostaną zainstalowane na wysokości 57 m i skierowane na azymut 338° i 350° - na działce ew. nr [...] obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...], powiat [...], woj. [...]."
W uzasadnieniu organ podał, że 26 czerwca 2017 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Na wezwanie organu wniosek uzupełniono 24 lipca
2017 r. Z wnioskiem przedłożono wymagane, określone przepisami dokumenty, w tym oświadczenie inwestora złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska. W postępowaniu o pozwolenie na budowę przeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane przepisami ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U.2016.353). Inwestor nie wnioskował także o przeprowadzenie takiej oceny. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanym. Przedłożony projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.
W dalszej części organ ustosunkował się do zastrzeżeń stron postępowania.
Od ww. decyzji odwołania skutecznie złożyli: B. T., M. F., M. P., S. P..
W odwołaniach (uzupełnianych w toku postępowania odwoławczego) podniesiono kwestie: możliwości zawalenia się wieży; szkodliwości emitowanego przez planowaną inwestycję promieniowania i braku przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego dotyczącego zaliczenia przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; spadku wartości i obniżenia walorów estetycznych nieruchomości sąsiednich - w tym niezgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wymagań ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz potrzeb lokalnej społeczności; uniemożliwienia odwołującej B. T. ubiegania się o status gospodarstwa ekologicznego; oceny faktycznej przydatności drogi, stanowiącej dostęp do drogi publicznej; braku w dokumentacji stacji bazowej dokumentu na pionowe działanie fal elektromagnetycznych; "uprawiania prywaty" przez wójta gminy [...] P. S.; zaniechania ustalenia faktycznego zamiaru inwestora, który celowo zaniżył moc ERIP anten pomimo, że specyfikacja techniczna wskazuje na zastosowanie wielokrotnie większej mocy niż te objęte pozwoleniem na budowę tym bardziej, że spółka [...] natychmiast po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zwiększy wielokrotnie moc anten; pominiecie okoliczności, że planowana inwestycja wprowadzi na trwale uciążliwości poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny; przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia a nie dla jego całości; sporządzenie decyzji, w której brak jest informacji dotyczącej: maksymalnych "tiltów" możliwych do uzyskania dla danej anteny, dopuszczalnej maksymalnej zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy, mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi; metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu; uwzględnienia w obliczeniach zjawiska odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód, konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, przeprowadzenia analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.
Wojewoda decyzją z dnia 24 października 2018 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.- Dz.U.2017.1257 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji poprawnie zweryfikował określony przez projektanta obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmujący działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...], powiat [...]. Działki te zostały wyznaczone zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2. Jak wynika z projektu zagospodarowania, działka nr [...] jest zabudowana budynkami mieszkalnym i gospodarczym, usytuowanymi w odległości ok. 40 m od konstrukcji stalowej wieży kratowej. Wieża, o łącznej wysokości 61,45 m (włącznie z betonowym cokołem, kotwami fundamentowymi wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem), zlokalizowana jest w północno-zachodnim narożniku działki nr [...], w odległości 4,2m i 4,7 m od granic działki nr [...].
Odwołując się do uregulowań zawartych w ustawie Prawo budowlane organ II instancji wskazał, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania - m.in. przyjęte założenia i metody obliczeń, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został oprawiony i trwale zszyty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych. Do projektu budowlanego załączona została decyzja Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP o akceptacji lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Jodłownik (uchwała Nr XV/90/2015 Rady Gminy Jodłownik z dnia 9 listopada 2015 r.). Inwestycja zlokalizowana jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem: MN, U, UTL - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej oraz rekreacyjno-turystyczno-letniskowej (§ 62). W § 62 ust. 2 pkt 2 wymieniono jako przeznaczenie dopuszczalne: urządzenia infrastruktury technicznej, a w § 62 ust. 3 pkt 5 określono zasady i warunki zagospodarowania terenów MN,U,UTL w zakresie infrastruktury technicznej - wg ustaleń działu V. W dziale tym, w § 119 ust. 4 pkt 2 mpzp dopuszczono lokalizację urządzeń telekomunikacji bezprzewodowej - wolnostojących lub instalowanych z wykorzystaniem istniejących obiektów budowlanych - na terenach wyznaczonych planem o symbolu T oraz na pozostałym obszarze.
Dodatkowo organ odwoławczy przywołał art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz.U.2017.2062 ze zm.).
Planowana inwestycja zlokalizowana jest również w obszarze ochrony głównego zbiornika wód podziemnych nr [...] [...] W §157 ust. 2 pkt 4 ograniczono działalność inwestycyjną w tym obszarze do działań nie naruszających przeznaczenia terenów. Z uwagi na powyższe, stwierdzono zgodność inwestycji z zapisami mpzp.
Inwestycja zlokalizowana jest na w terenie oznaczonym MN, U, UTL, natomiast obszar oddziaływania znajduje się również w jednostce strukturalnej oznaczonej w planie jako RM - tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych, leśnych i rybackich. Z projektu budowlanego wynika również, że osie głównych wiązek promieniowania znajdują się w ww. jednostkach strukturalnych. W planie określono dopuszczalną wysokość budynków w zależności od rodzaju zabudowy (§ 102 - § 105). I tak, dla zabudowy: mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej - maksymalna wysokość wynosi 12 m; usługowej - maksymalna wysokość wynosi 15 m; gospodarczej - maksymalna wysokość wynosi 9 m. Inwestor przedłożył kwalifikację zgłaszanego przedsięwzięcia, z której wynika, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 - tekst jednolity) kwalifikacja anten przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowe (EIRP) oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten - (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Dalej organ przytoczył definicję miejsc dostępnych dla ludności zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2018.799 - tekst jednolity ze zmianami). Wskazał, że na rysunkach znajdujących się w przedłożonym opracowaniu oraz w uzupełnionym projekcie budowlanym, pokazano przekroje pionowe wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów i przy maksymalnym ich pochyleniu. Jak wynika z tych rysunków środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokościach: 59,3 (59,4)m dla azymutów 40°, 125°, 240°, 330°. Zasięg występowania obszaru sumarycznego pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 wynosi 49,8 m. Wysokość osi głównych nad poziomem terenu, przy ich maksymalnym pochyleniu -12°, wynosi odpowiednio: dla azymutu 40°: 46 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten), 41,5 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 27,6 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten; dla azymutu 125°: 50 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten, 46,7 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 32,2 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten); dla azymutu 240°: 52 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten), 50,2 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 40,7 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten); dla azymutu 330° : 47,7 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten); 44,6 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 34,6 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten).
Inwestor wyznaczył odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten dla istniejącego zagospodarowania terenu, bez uwzględnienia dopuszczonej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego hipotetycznej zabudowy. W ocenie organu, mimo pełnej świadomości rozbieżności stanowisk organów oraz sądów administracyjnych w tej kwestii, trzeba mieć na uwadze nie tylko to jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę możliwą maksymalną wysokość zabudowy ustaloną w planie nadal brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległościach wskazanych w cytowanych powyżej przepisach rozporządzenia w liniach prowadzonych w wiązkach promieniowania.
W toku rozpatrywania sprawy stwierdzono, że wyjaśnienia wymaga czy planowane do realizacji zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W projekcie budowlanym przedsięwzięcia przedstawiono kwalifikację planowanego zamierzenia wyznaczoną dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna czyli przy uwzględnieniu wytycznych § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na wezwanie organu inwestor przedłożył uzupełniony, w czterech egzemplarzach, projekt budowlany, w którym zgodnie z wezwaniem uwzględniono zsumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie oraz przedstawiono stosowne wnioski. Z materiałów tych wynika, że również po zsumowaniu parametrów (zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) przedmiotowe zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Ponadto, powołując się na stanowisko Ministra Środowiska wyjaśniono, że: "przy ustalaniu w (...) rozporządzeniu odległości środków elektrycznych anten od miejsc dostępnych dla ludności kierowano się następującymi zasadami: - dla podanych równoważnych mocy promieniowania izotropowego określono odległość występowanie pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych (...), - uzyskane w powyższy sposób odległości powiększono, uwzględniając największy błąd metody obliczeniowej, który stosując zasadę ostrożności, oszacowano na 50%, - uzyskane odległości zwiększono dodatkowo ze względu na możliwość występowania odbić pól od naturalnych i sztucznych przeszkód, takich jak np. ściany budynków." Powyższe wyjaśnienia stanowią, w ocenie organu, pośrednią lecz jednocześnie wystarczającą odpowiedź na zarzuty odwołującego dotyczące braku informacji o przyjętej metodzie obliczeniowej i uwzględnieniu w obliczeniach zjawiska odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód.
Odnosząc się natomiast do zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie powyższej analizy z uwzględnieniem maksymalnych "tiltów" mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących wojewoda zauważył, że projektant w projekcie budowalnym określił maksymalny "tilt" na poziomie 12°. W ocenie organu odwoławczego brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane, nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Organ administracji architektoniczno-budowlanej analizuje wniosek dotyczący konkretnej inwestycji, której parametry są określone w projekcie budowlanym. Zarówno kontrola zgodności z projektem budowlanym realizacji jak i sposobu użytkowania inwestycji, leży w gestii organu nadzoru budowlanego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie może zakładać realizacji inwestycji w sposób odmienny od przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Organ administracji architektoniczno-budowalnej nie jest uprawniony do analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z eksploatacją obiektu. Niemniej jednak, organ wyjaśnił, że w przypadku ewentualnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, zastosowanie znajdują przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W odniesieniu do argumentu uniemożliwienia odwołującej ubiegania się o status gospodarstwa ekologicznego, organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł w przepisach techniczno-budowlanych zapisów, które w jakikolwiek sposób uzależniałyby lokalizację takiego gospodarstwa od odległości od stacji bazowej telefonii komórkowej. Ewentualna kwestia związana z ograniczeniem lokalizacji takiego gospodarstwa, winna zostać rozstrzygnięta na drodze postępowania cywilnego.
W sprawie argumentu dotyczącego oceny faktycznej przydatności drogi, stanowiącej dostęp do drogi publicznej wojewoda wskazał, że kwestia ta została wyjaśniona w decyzji organu I instancji. Organ odwołał się do brzmienia § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.), wskazując, że zgodnie z treścią ksiąg wieczystych nr [...], na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] ustanowiona została służebność przejazdu i przechodu pasem szerokości trzech metrów po działkach nr [...], [...], [...]. Inwestor wskazał, że posiada prawo do korzystania z ww. służebności na podstawie umowy najmu nr [...]. Z opisu projektu zagospodarowania terenu wynika, że dojazd technologiczny do terenu inwestycyjnego będzie realizowany istniejącym zjazdem z drogi publicznej (dz. nr [...]) na istniejąca drogę (dz. nr [...]). Następnie dojazd przebiegać będzie po działce nr [...] wzdłuż jej zachodniej granicy, dalej po działkach nr [...] i [...]. Potrzeba dojazdu pojazdów będzie tylko na etapie budowy stacji, nie ma więc potrzeby budowy drogi dojazdowej. Z uwagi na specyfikę przedmiotowej inwestycji, takie rozwiązanie uznaje się za wystarczające i spełniające wymagania § 14 warunków technicznych.
W odniesieniu do zarzutu "uprawiania prywaty" przez wójta gminy Jodłownik wojewoda wyjaśnił, że nie jest właściwy do oceny działań organu wykonawczego gminy. Zaznaczył, że Wójt Gminy Jodłownik, zarówno jako organ wykonawczy gminy, jak również jako osoba prywatna, nie jest stroną postępowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają, zalegające w aktach sprawy pisma z 9 maja 2018 r. i z 7 czerwca 2018 r., w których Wójt Gminy Jodłownik informował, że działka nr [...] może znaleźć się w pasie inwestycyjnym projektowanej trasy linii kolejowej [...]. Treść tych pism nie wpłynęła na przebieg i wynik postępowania.
W zakresie podniesionej w odwołaniach kwestii możliwości zawalenia się wieży, organ przypomniał, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant oraz sprawdzający. Jak wynika z informacji zawartych w projekcie budowalnym, przedmiotowa konstrukcja wieży została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi w Polsce Normami w zakresie projektowania i obliczania konstrukcji, a osoby odpowiedzialne za powstanie katastrofy podlegają odpowiedzialności zawodowej oraz karnej.
Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z:
Art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego;
Art. 64 ust 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie ustalenie czy inwestycja ograniczy zabudowę na sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości w przyszłości, albowiem inwestor nie posiada uprawnienia do naruszenia istoty prawa własności;
§ 2 ust 1 pkt 7 lit a w związku z § 3 ust 1 pkt 8 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten (w dokumentacji brak informacji na temat możliwego maksymalnego pochylenia), co już w R. doprowadziło do zbiorowego narażenia życia, zdrowia oraz mienia. Ponadto organ analizował minimalne moce EIRP anten choć są przystosowane do pracy zupełnie innej;
Art. 63 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż w niniejszej sprawie dla przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne;
Nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;
Nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;
Nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności skarżący podniósł, że zdaniem obu organów nie istnieje potrzeba uwzględniania najgorszego wariantu dla środowiska, czyli maksymalnych tiltów anten pomimo, że w orzecznictwie zwraca się uwagę na ten problem i ma on istotne znacznie w sprawie. Dla poparcia swojego stanowiska skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych cytując fragmenty wyroków: WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2182/17, WSA w Warszawie VII SA/Wa 23 marca 2018 r., WSA w Warszawie VII SA/Wa 992/17, NSA sygn. II OSK 907/18, NSA sygn. II OSK 1959/16, NSA sygn. II OSK 3083/15, WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1061/17. W świetle cytowanych orzeczeń, w ocenie skarżącego, decyzja jest przedwczesna, albowiem organ nie analizował maksymalnych tiltów anten oraz ich faktycznej mocy i to pomimo, że spółka wszystkie inwestycje wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę oraz użytkowania rozbudowała.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sprawują kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a kontrola sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty- w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z 24 października 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 20 października 2017 r., którą organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] numer [...] składającej się ze: stalowej wieży kratowej o wysokości całkowitej 61,45 m wraz antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi APM umieszczonymi w ruszcie stalowym mocowanym do podstawy wieży, wykonaniem ogrodzenia wieży przymocowanego do krawężników wieży oraz zasilania obiektu w energię elektryczną. Anteny sektorowe skierowane będą na azymuty: 40°, 125°, 240°, 330°. Przewidziano do montażu: na wysokości 59,3 m po jednej antenie sektorowej typu ADU2518R7 na azymut pracującej w paśmie 900 i 1800 MHz oraz na wysokości 59,4 m po dwie anteny sektorowe A704516RO na azymut pracujące w paśmie 800 MHz. Anteny radioliniowe zostaną zainstalowane na wysokości 57 m i skierowane na azymut 338° i 350° - na działce ew. nr [...] obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...], powiat [...] woj. [...]."
Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk strony skarżącej, organu oraz uczestników, w tym [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R., Sąd w składzie rozstrzygającym sprawę stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że planowana do realizacji na działce ewid. nr [...] obr. [...] stacja bazowa składająca się m. in. z wieży kratowej o wysokości 61,41 jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Jodłownik, przyjętym uchwałą Nr XV/90/2015 Rady Gminy Jodłownik z dnia 9 listopada 2015 r. Inwestycja jest planowana w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem: MN, U, UTL – tj. o podstawowym przeznaczeniu - zgodnie § 62 do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej oraz rekreacyjno-turystyczno-letniskowej. W § 62 ust. 2 pkt 2 ustalono jako przeznaczenie dopuszczalne: urządzenia infrastruktury technicznej, a w § 62 ust. 3 pkt 5 określono zasady i warunki zagospodarowania terenów MN,U,UTL w zakresie infrastruktury technicznej - wg ustaleń działu V. W obszarze tym dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługową oraz rekreacyjno-turystyczno-letniskową (§ 62), przy czym zgodnie § 102 - § 105 planu miejscowego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej określa maksymalna wysokość na 12 m, dla usługowej na 15 m, dla gospodarczej na 9 m. Zgodnie z § 119 ust. 4 pkt 2 ww. planu miejscowego dopuszczono lokalizację urządzeń telekomunikacji bezprzewodowej - wolnostojących lub instalowanych z wykorzystaniem istniejących obiektów budowlanych - na terenach wyznaczonych planem o symbolu T oraz na pozostałym obszarze. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że na wskazanym w decyzji terenie istnieje możliwość zrealizowania stacji bazowej telefonii komórkowej. Wynika to również z przepisu art. 46 ust. 2 ustawy 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz.U.2017.2062 ze zm.), stanowiącym, że: jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Oznacza to, ze także w sytuacji gdy plan miejscowy nie stanowi o możliwości lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej to przy respektowaniu pozostałych zakazów i ograniczeń wynikających z planu miejscowego – inwestycja taka może być realizowana (por. wyroki NSA z 17.05. 2019 sygn. akt II OSK 163/17 i z 18.04. 2018 sygn. akt II OSK 1508/17).
W okolicznościach rozpoznanej sprawy zważyć jednak należy, że realizację przedmiotowej stacji bazowej na dz. Nr [...] dopuszczają ustalenia obowiązującego [...] planu miejscowego, w tym przede wszystkim w związku z jednoznaczną regulacją § 119 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wskazuje na zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami tego planu.
W związku z powyższym należy też skazać, że nie może odnieść skutku sprzeciw części społeczności [...] wobec projektowanej inwestycji w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczający na obszarze działki ewid. Nr [...] realizację stacji bazowych został przyjęty przez organ przedstawicielki gminy (por. wyrok WSA w W-wie z 24. 10. 2017r. sygn. akt VII SA/Wa 2147 i NSA z 13.06.2019 sygn. akt II OSK 1471/18).
W ocenie Sadu nie można też podzielić stanowiska strony skarżącej, że realizacja przedmiotowej stacji prowadzi do naruszenia istoty prawa własności w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Niewątpliwie z norm gwarantujących prawo własności i jego ochronę ( art. . 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP) nie wynika jednak, że prawo to nie podlega ograniczeniom. Zgodnie bowiem z przepisem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP prawo to podlega ograniczeniu, jednakże pod warunkiem, że dokonuje się tego w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Także przepis art. 140 kodeksu cywilnego wprowadza normatywne granice korzystania z prawa własności gruntu wynikające z ustawy, zasad współżycia społecznego i społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Nie można zatem żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje m. in. art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c., a także przepisy obowiązującej ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 6 ust. 2 w zw. z. art. 3 ust. 1 i 4 ust. 1), gdyż ww. przepisy wprowadzają ustawowe ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Nie można skutecznie wywodzić – jak to uczynił skarżący- że doszło do naruszenia normy z art. 64 ust. 3 Konstytucji, skoro przepis ten, a także ww. przepisy z natury swej ograniczają prawo własności. Ingerencja w sferę prawa własności musi jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przekładając powyższe uwagi na okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że zarówno przepisy prawa budowlanego, w tym przepisy techniczno-budowlane, jak przepisy dotyczące ochrony środowiska upoważniają organy do wydawania decyzji na realizację przedsięwzięć ingerujących w dozwolonym zakresie w prawo własności innych podmiotów m. in. w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń." (por. wyrok NSA z 17.11.2009r., sygn. akt II OSK 1275/09). Zapewnienie łączności telefonii komórkowej zarówno na poziomie lokalnym jak ponadlokalnych wymaga realizacji stacji bazowych naziemnych i lokowanych na obiektach budowlanych i z tego względu nie ma powodów do zakazywania takich inwestycji w sytuacji gdy spełniają one wymogi przepisów, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, a także uczestników, w tym [...] Stowarzyszenia [...] które w piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy w dniu 12 września 2019 r. podnosi, że w rozpoznawanej sprawie wymagane było przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko trzeba wskazać, że zgodnie z przedłożoną przez inwestora kwalifikacją przedmiotowa stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust.1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 9. 11 2010 r. (Dz.U. 2017. 61, w skrócie rozporządzenie). W związku z czym nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 71 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353). Dodać należy, że z przedłożonego przez inwestora projektu i załączonej do niego kwalifikacji planowanej stacji bazowej wynika, że zasięg występowania obszaru sumarycznego pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 wynosi 49,8 m. Wysokość osi głównych nad poziomem terenu, przy ich maksymalnym pochyleniu anten -12°, wynosi odpowiednio: dla azymutu 40°: 46 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten), 41,5 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 27,6 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten; dla azymutu 125°: 50 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten, 46,7 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 32,2 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten); dla azymutu 240°: 52 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten), 50,2 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 40,7 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten); dla azymutu 330° : 47,7 m.n.p.t.(w odległości ok. 49 m od środka elektrycznego anten); 44,6 m.n.p.t.(w odległości 70 m od środka elektrycznego anten), 34,6 m.n.p.t.(w odległości 150 m od środka elektrycznego anten). Oznacza to zatem, że nieuzasadniony jest ogólny zarzut skarżącego, który wskazuje, że planowana inwestycja została zaprojektowana w sposób zagrażający zdrowiu i życiu ludności, ponieważ nie zostały spełnione wymogi przewidziane przez przepisy o ochronie środowiska naturalnego, w tym nie przeprowadzono postępowania środowiskowego, a w konsekwencji nie uznano konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania (art. 63 ust. 3 pkt. 1 w zw. z. art. 135 ww. ustawy z 3. 10. 2008 r. Nie zasługuje na uznanie zarzut, że w przedstawionym przez inwestora projekcie telekomunikacyjnym przedmiotowej stacji bazowej brak danych dotyczących maksymalnego pochylenia osi głównej wiązki (tilt), jak bowiem wskazano w tabeli nr 3 projektu (uzupełnionego w dniu 14 sierpnia 2018 r.) maksymalne pochylenie wiązki dla wszystkich 16 anten sektorowych zostały określone na 12°. W tabeli Nr 3 (s. 136.2 przedłożonego do akt adm. projektu) podana została również wartość zsumowanej efektywnej mocy promieniowania izotropowo EIRP dla anten skierowanych w jednym azymucie (tab. Nr 3), co stanowi dodatkowy argument, że przedmiotowa stacja jako nie stanowiąca przedsięwzięcia które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy dodać, że stosownie do aktualnie obowiązującego rozporządzenia (§ 3 ust. 1 pkt 8 in fine ) równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Wskazując powyższe podkreślić trzeba, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kontrolowania i kwestionowania technicznych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym. Ustalenia techniczne i związane z nimi obliczenia dokonują bowiem osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, organ natomiast sprawdza, czy wskazane w projekcie rozwiązania techniczne są zgodne z właściwymi przepisami prawa, zwłaszcza tymi, które szczegółowo określają warunki techniczne budynków oraz innych budowli. Oznacza to, że organ nie może ich kwestionować i jest zobowiązany przyjąć je za prawidłowe chyba, że z analizy projektu budowlanego wynika, że są one niekompletne lub wewnętrznie niespójne. Nie może się także domagać ustaleń, które nie wynikają z obowiązujących przepisów w tym wykonawczych, a tym bardziej samodzielnie dokonywać takich ustaleń. Z takich powodów ograny administracji właściwe w sprawie zobowiązane były przyjąć, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane ani do grupy przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziaływają na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy dodać, że przepisy mającego zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko mają charakter przepisów nie dopuszczających swobody (luzu) decyzyjnego lub uznaniowej władzy organów administracji. Analiza parametrów projektu wskazuje też, że przepisy te zostały zastosowane prawidłowo. Podkreślić należy, że w zaskarżonej decyzji organ wnikliwie i szczegółowo przedstawił stanowisko w tej kwestii, wyjaśnił, odnosząc się do odwołań skarżącego oraz pozostałych odwołujących się, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej ze wskazanymi w projekcie antenami zamontowanymi w sposób w nim przedstawiony nie spowoduje niekorzystnego wpływu promieniowania elektomagnetycznego. Wskazuje na to porównanie wysokości, na której zostaną zainstalowane anteny, z wysokością istniejącej i projektowanej lub przewidywanej zabudowy stosownie do ustaleń obowiązującego planu miejscowego, z których jednoznacznie wynika, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. W szczególności, pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 W/m2, wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W związki z powyższym organy obu instancji zasadnie przyjęły, że realizacja planowanego przedsięwzięcia tak jak ono zostało zaprojektowane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym nie spowoduje zagrożenia dla zdrowia ludzi, związanego z przekroczeniem dopuszczalnych wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego tj. o gęstości przekraczającej 0,1 W/m2. Nie spowoduje też ograniczeń w dopuszczalnej w obowiązującym planie miejscowym zabudowie, gdyż nie może ona mieć wyższej zabudowy niż maksymalnie 15 m. Trzeba także zauważyć, że wbrew zarzutom skargi organ udzielając bądź odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej odnosi się do wartości wyznaczających moc promieniowania elektromagnetycznego zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym, a nie do wartości i ustawień stanowiących "najgorszy dla środowiska wariant promieniowania". Podkreślić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustaliły obszar oddziaływania stacji bazowej stosownie do treści art. 3 pkt. 20 ustawy z 7. 07. 1994 Prawa budowlanego, a w zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że obszar oddziaływania przedmiotowej stacji obejmuje obszar w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekracza dopuszczalny poziom określony w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883. Porównanie tych wartości z dopuszczalną maksymalną wysokością zabudowy jaka zgodnie z ustaleniami planu miejscowego może powstać w tym obszarze i która została określona na 15 m pozwala przyjąć, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wpłynie negatywnie ma możliwość zabudowy sąsiednich nieruchomości stosownie do ustaleń planu miejscowego. Wbrew zarzutom skargi planowana stacja nie oddziałuje ponadnormatywnie w obszarach dostępnych dla ludności, co obrazują także 4 przekroje pionowe przedmiotowej załączone do projektu budowlanego (s. 139-142) Dodać należy, że projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektowana stacja ma także zapewniony dostęp do drogi publicznej – po działkach nr [...], [...] z tytułu służebności - umożliwiający realizację przedmiotowej stacji na działce nr [...], następnie dostęp technologiczny. Stwierdzić zatem należy, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na koniec należy zauważyć, ze kwestia realizacji zatwierdzonego projektu budowlanego np. z odstępstwem nie stanowi przedmiotu rozpoznawanej sprawy tak samo jak określenia danych producenta anten czy dokonywanie wyliczeń w mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.
Konkludując, należy stwierdzić, że zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) bezpośrednio do parametrów projektowanych urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej podanych w projekcie budowlanym, prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest więc wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonego pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego nie doszło do naruszenia prawa, które zobowiązywałoby organ odwoławczy do uchylenia decyzji Starosty [...] a także, które uzasadniałoby uchylenie przez Sąd decyzji organu drugiej instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.