II SA/Kr 1602/24

II SA/Kr 1602/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 82 ust 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Grupy Producenckiej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 października 2024 r. znak WI-I.7840.26.4.2024.JK w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej Grupy Producenckiej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 2 lutego 2024 r. wpłynęło zgłoszenie Grupy Producenckiej "W. " sp. z o. o. w W. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych pn.: "Budowa sieci cieplnej", zamierzenia inwestycyjnego przewidzianego do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości W. /gmina O./.
Po przeanalizowaniu przedmiotowego zgłoszenia Starosta Dąbrowski działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.– Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 dalej Pb) oraz art. 123 kpa, wydał w dniu 16 lutego 2024 r. postanowienie, znak: Ba.6743.1.6.2024, w którym wezwał Inwestora do uzupełnienia wskazanych w nim braków, w wyznaczonym terminie. Następnie Starosta Dąbrowski na podstawie art. 30 ust. 5c Pb oraz art. 104 kpa, wydał w dniu 4 kwietnia 2024 r., decyzję znak: BA.6743.1.6.2024 wnoszącą sprzeciw do ww. zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że Inwestor nie przedłożył wymaganej przepisami prawa decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wymóg dołączenia oraz podstawa prawna zostały szczegółowo określone przez organ w postanowieniu z dnia 16 lutego 2024 r.
Odwołanie wniósł Inwestor, podnosząc, iż projektowana sieć cieplna ze względu na lokalizację, długość (łączna długość 503,4) oraz podłączenie po trasie najbliższych odbiorców (wyłącznie budynków mieszkalnych) zalicza się do sieci osiedlowych. Starosta naruszył tym samym art. 30 ust. 5c u.p.b wobec niezasadności żądania uzupełnienia zgłoszenia budowy we wskazanym wyżej zakresie. Decyzję tę poprzedzało wydanie postanowienia z dnia 16 lutego 2024 r., zobowiązującego Skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia budowy m.in. o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach określającą przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Starosta odwołał się tu jednocześnie do § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia RM z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków. Podstawą takiego zarzutu jest błędna wykładania § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia RM, opierająca się na pozbawionym podstaw założeniu, że osiedlowa sieć ciepłownicza, o której mowa w tym przepisie odnosi się wyłącznie do sieci zlokalizowanych w obrębie osiedli mieszkaniowych. Rozporządzenie RM nie definiuje pojęcia osiedlowej sieci ciepłowniczej. Jak wskazał w uzasadnieniu sam Organ w przepisach nie ma definicji "osiedlowej sieci ciepłowniczej". Wobec powyższego Organ we własnym zakresie dokonał wykładni tego pojęcia, w opinii Skarżącego nieprawidłowo.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia października 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.26.4.2024.JK, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa, oraz art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. d Pb nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa sieci cieplnych. Z dokumentacji projektowej dołączonej do zgłoszenia wynika, iż sieć cieplną zaprojektowano w technologii rur preizolowanych stalowych bez szwu z izolacją standardową o średnicy DN150/250 wraz z impulsowym systemem sygnalizacji awarii. Długość projektowanej sieci cieplnej wynosi 503,4 m. Ciepło do sieci pozyskiwane będzie ze spalania biogazu. Biogaz wytwarzany jest z utylizacji odpadów rolnych oraz spożywczych w ramach działalności biogazowni należącej do Spółki "B. " Sp. z o.o. tj. Gestora Sieci. Projektowana powierzchnia zabudowy planowanego zamierzania wynosi 251,7 m2. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż planowane zamierzenie mieści się w dyspozycji art. 29 Pb, a jego realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i może zostać poprzedzone uproszczoną procedurą tj. zgłoszeniem robót budowlanych, o którym mowa w art. 30 Pb.
Zdaniem organu odwoławczego nałożenie na Inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, było w pełni zasadne. Wskazano na § 3 ust. 1 pkt 32 w/w Rozporządzenia RM.
Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej jakoby objęte zgłoszeniem zamierzenie stanowiło osiedlową sieć ciepłowniczą, która to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia RM, nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniono definicję sieci ciepłowniczej, która zawarta została w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (Dz.U.16.92 tekst jednolity). Zgodnie z § 2 pkt 7 ww. rozporządzenia: sieć ciepłownicza to połączone ze sobą urządzenia lub instalacje, służące do przesyłania i dystrybucji ciepła ze źródeł ciepła do węzłów cieplnych. Organ podkreślił, iż faktem jest, że w przepisach prawa nie ma definicji "osiedlowej sieci ciepłowniczej", o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia RM, niemniej jednak należy się odnieść do znaczenia tego pojęcia w języku potocznym czy też słownikowym. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN osiedle jest to nieduże skupienie budynków w mieście lub na wsi; też: zespół bloków mieszkalnych. Natomiast sieć ciepłownicza zgodnie z definicją słownikową to ogół urządzeń i przewodów przeznaczonych do przesyłania gorącej wody lub pary wodnej z ciepłowni do ogrzewanych budynków.
W ocenie organu za osiedlowe sieci ciepłownicze należy uznać takie sieci, które znajdują się na terenie osiedla mieszkaniowego, czyli zespołu budynków mieszkalnych. Zauważyć należy, iż zgodnie z zapisami MPZP działki inwestycyjne, na których planowana jest budowa sieci ciepłowniczej znajdują się na terenach bazy produkcji rolno hodowlanej, przetwórstwa rolno spożywczego oraz produkcji kostki brukowej i innych materiałów budowlanych, a także innej produkcji nierolniczej. Tak więc nie można uznać, iż planowana inwestycja znajdować się będzie na terenie osiedla. Nie można więc przyjąć, iż planowana inwestycja stanowi wyłączenie, o którym mowa w z § 3 ust. 1 pkt 32 tj. osiedlową sieć ciepłowniczą. Projektowana sieć nie będzie znajdować się na terenie osiedla, a na terenie bazy produkcji rolno hodowlanej, przetwórstwa rolno spożywczego oraz produkcji kostki brukowej i innych materiałów budowlanych, a także innej produkcji nierolnicze. Ponadto z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, iż do projektowanej sieci ciepłowniczej nie zostaną podłączone wyłącznie budynki mieszkalne jak wskazał Skarżący. Z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr PZT- 01) wynika bowiem, iż zaprojektowano przyłącza cieplne do trzech budynków mieszkalnych (według odrębnego opracowania, ale również do budynku określonego na mapie do celów projektowych jako "pozostałe budynki niemieszkalne" usytuowanego na dz. nr [...] (według odrębnego opracowania). Dodatkowo wątpliwości może budzić fakt zamieszczenia w dokumentacji projektowej odpisu protokołu z narady koordynacyjnej zakończonej w dniu 24.01.2024 r. o znaku GN.6630.12.2024, zgodnie z którym, do projektowanej sieci ciepłowniczej będącej przedmiotem zgłoszenia, docelowo planuje się podłączyć kilka innych budynków gospodarczych znajdujących się na terenie przedmiotowej bazy produkcji rolno hodowlanej. Za osiedlowe sieci ciepłownicze należy uznać takie sieci, które znajdują się na terenie osiedla mieszkaniowego, czyli zespołu budynków mieszkalnych. Automatycznie wyklucza to sieci ciepłownicze znajdujące się na terenie bazy produkcyjnej. Teren inwestycji nie jest osiedlem a zgodnie z MPZP bazą produkcji rolno hodowlanej, na której terenie projektuje się przedmiotową sieć ciepłowniczą oraz na tym terenie znajdowałoby się źródło ciepła. Tak więc zgodzić należy się ze stwierdzeniem organu I instancji, iż za osiedlową sieć ciepłowniczą można uznać instalację, która służy do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, która nie ma bezpośredniego połączenia ze źródłem ciepła, a stanowi tylko rozprowadzenie instalacji między budynkami w ramach osiedla mieszkaniowego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył inwestor zarzucając naruszenie:
- § 3 ust. 1 pkt 32 w/w Rozporządzenia RM w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że osiedlowa sieć ciepłownicza, o której mowa w tym przepisie odnosi się wyłącznie do sieci zlokalizowanych w obrębie osiedli mieszkaniowych, w sytuacji gdy Rozporządzenie RM nie używa w tym zakresie określenia "mieszkaniowa/y", zarówno w do wskazanej w tym przepisie sieci jak również do wymienionych w nim budynków, co doprowadziło do pozbawionego podstaw zakwalifikowania planowanej inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i zobowiązania do złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określających przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
- § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 15 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (poprzez uznanie, że osiedlowa sieć ciepłownicza stanowi instalację niemającą bezpośredniego połączenia ze źródłem ciepła, w sytuacji gdy zgodnie z powyższym przepisem, sieć ciepłownicza to połączone ze sobą urządzenia lub instalacje, służące do przesyłania i dystrybucji ciepła ze źródeł ciepła do węzłów cieplnych;
- art. 30 ust. 5c Pb poprzez wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy żądanie uzupełnienia zgłoszenia było niezasadne, ponieważ nie zachodził obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o decyzję środowiskową, z uwagi na wyjątek, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia RM;
- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy w świetle prawidłowo przeprowadzonej wykładni przepisów Rozporządzenia RM i Rozporządzenia MG zasadne było uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania wywołanego sprzeciwem.
Podkreślono, iż osiedle, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia R zakłada lokalny charakter sieci, jednakże ograniczanie jego charakteru do osiedla mieszkaniowego nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Takie rozumienie "osiedlowości" sieci zdaje się odpowiadać ratio legis zastosowanego przez autor Rozporządzenia wyłączenia. Niewielka rozpiętość planowanej sieci w sposób oczywisty ogranicza jej oddziaływanie na środowisko, a tym samym wyklucza ją z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ten ograniczony zasięg odpowiada zaś charakterowi sieci osiedlowej. Analiza planowanej inwestycji wskazuje, że spełnia ona wymóg lokalności, nie służąc do dokonywania przesyłu na duże odległości. Zawiera się ona w obrębie kilku budynków. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisku, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą wniesienia sprzeciwu było przyjęcie przez skarżone organy konieczności przedłożenia przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej przez Inwestora inwestycji ze względu na to, iż w ich ocenie objęte zgłoszeniem zamierzenie nie stanowiło osiedlowej sieci ciepłowniczej, a zatem nie mieści się w dyspozycji wyłączenia z § 3 ust. 1 pkt 32 Rozporządzenia RM w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro zatem zgłoszona sieć podlega zaliczeniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to w konsekwencji implikuje to obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czego inwestor, wezwany do przedłożenia, nie wykonał.
Taka ocena organów jest nieprawidłowa. Sporna sieć jest siecią osiedlową w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 32 w/w Rozporządzenia RM, a zatem inwestycja podlega wyłączeniu spod konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Rozporządzenie zawierające ten przepis stanowiący, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków, nie zawiera definicji "osiedlowych sieci ciepłowniczych". Zatem należy dokonać odpowiedniej wykładni zwrotu "osiedlowej sieci ciepłowniczej". Biorąc pod uwagę umiejscowienie tego wyjątku, w ocenie Sądu, nie powinno budzić wątpliwości, że pierwszorzędne znaczenie ma kwestia obiektywnego zbadania parametrów zasięgu sieci, to jest, że analizowana w kontrolowanej sprawie sieć stanowi infrastrukturę o niezbyt dużych parametrach, w tym w szczególności dotyczy to jej długości – około 500 m. Taki parametr wskazuje już wprost, że sieć z pewnością nie obejmuje dużego obszaru oddziaływania. Powyższa ocena w pełni jest zgodna z wykładnią zwrotu "osiedlowy", którą także należy w okolicznościach badanej sprawy interpretować jako zwrot dotyczący sieci o znaczeniu lokalnym, a więc obiektywnie niezbyt dużej. Sporna zgłoszona sieć ciepłownicza, jak wyżej wskazano posiada długość zaledwie 500 m i dystrybucja ciepła ma być rozprowadzana na stosunkowo niewielkim obszarze obejmującym kilka budynków mieszkalnych i kilka o przeznaczeniu niemieszkalnym, ale znajdujących się w obrębie lokalnie zorganizowanej dotychczas zabudowy. Zasadnie zatem wskazano w skardze, że zabudowa taka spełnia definicję "osiedlowości" sieci i odpowiada ratio legis przepisu rozporządzenia. Niewielka rozpiętość planowanej sieci w sposób oczywisty ogranicza jej oddziaływanie na środowisko, a tym samym wyklucza ją z katalogu przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ten ograniczony zasięg odpowiada zaś charakterowi sieci osiedlowej. Planowana inwestycja spełnia zatem wymóg lokalności, nie służąc do dokonywania przesyłu na duże odległości, zawierając się w obrębie kilku budynków. Bez znaczenia jest tutaj okoliczność, że jeden czy nawet kilka niewielkich budynków nie stanowi budynków mieszkalnych. W tych okolicznościach nieuprawnione było więc zawężanie przez organy znaczenia osiedla do osiedla stricte mieszkaniowego.
Planowana inwestycja mieści się zatem w wyłączeniu, o którym mowa w z § 3 ust. 1 pkt 32 tj. stanowi osiedlową sieć ciepłowniczą. Z uwagi na powyższe wniesiony sprzeciw do zgłoszenia, ze względu na wymóg decyzji środowiskowej, uznać należy za wadliwy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które złożyły się: wpis od skargi 500 zł, koszty zastępstwa radcowskiego 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa 17 zł.