II SA/Kr 1594/03

II SA/Kr 1594/03 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Firek /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Czeluśniak
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
618  Wywłaszczanie i zwrot nieruchomości
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W.K. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 24 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości postanawia skargę odrzucić.
Uzasadnienie
Zarządzeniem nr [...] z dnia 24 lutego 2003 roku Prezydent Miasta w oparciu o art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, Nr 142 poz. 1591 z późniejszymi zmianami), art. 35 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543 z późniejszymi zmianami) oraz uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] 2002 roku w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Miasta K. - wyraził zgodę na sprzedaż w trybie bezprzetargowym Korporacji Gospodarczej "E." S.A. z siedzibą w K. nieruchomości, składających się z niezabudowanych działek nr [...], [...] i zabudowanej działki nr [...], położonych w K., przy ul. C. w obrębie 22 jednostka ewidencyjna P.
Powyższe zarządzenie zakwestionował W.K., wzywając pismem z dnia [...] 2003 roku Prezydenta Miasta do uchylenia zarządzenia jako sprzecznego z prawem.
Pismem, doręczonym skarżącemu w dniu [...] 2003 roku organ administracji poinformował, iż brak jest podstaw do uchylenia zarządzenia.
Wobec powyższego W.K. wniósł w terminie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, domagając się stwierdzenia nieważności spornego zarządzenia z uwagi na rażące naruszenie prawa, polegające w szczególności na obrazie art. 9 i art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o drogach publicznych.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie, względnie ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), co w niniejszej sprawie czyni właściwym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
W myśl art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w tej ustawie. Wskazać należy, iż warunkiem merytorycznego badania sprawy przez sąd administracyjny jest dopuszczalność wniesienia skargi na działanie lub bezczynność organów administracji publicznej. W wypadku niedopuszczalności skargi, podlega ona odrzuceniu przez sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., przy czym punkty 1- 5 tego przepisu przewidują szczególne przyczyny niedopuszczalności, zaś punkt 6 nakazuje odrzucenie skargi, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych niż wcześniej wyliczone powodów.
Dopuszczalność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy regulowana jest przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, Nr 142 poz. 1591 z późniejszymi zmianami), stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem z zakresu administracji publicznej, może- po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia- zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami dopuszczalności wniesienia skargi, które muszą zostać spełnione kumulatywnie, są zatem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, przynależność zaskarżanego aktu do aktów z zakresu administracji publicznej oraz uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa.
Zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę, kwestionowane zarządzenie nie zostało podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W kwestii gospodarowania mieniem gminy należy odróżnić sytuacje, w których akty wydawane przez organy gminy będą mieć charakter generalny, od uchwał i zarządzeń o charakterze indywidualnym. Bezsprzecznie do zakresu administracji publicznej należeć będą akty generalne, jak na przykład zasady gospodarowania nieruchomościami. Natomiast akty indywidualne będą do tego zakresu należeć jedynie wyjątkowo, wówczas, gdy dotyczą mienia służącego celom użyteczności publicznej. W tej materii skład orzekający podzielił w całej rozciągłości pogląd, wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 6 lipca 2006 roku, sygnatura akt II SA/Bk 286/06, Lex Omega nr 192858.
Na przedmiotowych działkach zlokalizowany jest plac handlowy, zaś taki sposób użytkowania terenu nie mieści się w katalogu celów publicznych, przewidzianym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec tego w ocenie Sądu kwestionowane zarządzenie posiada charakter indywidualny, stanowiąc oświadczenie woli organu gminy i wyrażone jest w sprawie cywilnej, a nie w sprawie z zakresu administracji publicznej. Tym samym nie należy do aktów, które zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a wniesione na nie skarga jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.