II SA/Kr 1581/23

II SA/Kr 1581/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2126/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-07
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 48 i art 49
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2024 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję nr 404/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 września 2023 r., znak: WOB.7721.167.2022.KJAS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącego T. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 25 września 2023 r. nr 404/2023 utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 11 lutego 2022 r. nr 90/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego.
Ustalony w sprawie przez organy stan sprawy był następujący:
Na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. zrealizowano budynek mieszkalny jednorodzinny na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 sierpnia 2004 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego. W dniu 6 maja 2013 r. inwestor zgłosił zakończenie robót budowlanych. Powyższa decyzja Prezydenta nie obejmowała budowy drogi dojazdowej do nieruchomości przy ul. [...] w K., jednakże w piśmie Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 9 kwietnia 2004 r. znajdującym się w aktach, stwierdzono, że "(...) Dojazd do projektowanego budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną w K. na działce nr [...], [...] obr. [...] zapewni: O. poprzez istniejącą drogę dojazdową z wykorzystaniem istniejącego wjazdu. Użytkowanie w/w drogi dojazdowej odbywać się będzie na zasadzie służebności przejazdu (...)". Właśnie ta droga wewnętrzna pozostaje przedmiotem postępowania.
Dalej, zgodnie z ustaleniami organu I instancji, roboty budowlane na spornej drodze dojazdowej polegały na utwardzaniu jej tłuczniem i płytami drogowymi betonowymi zalanymi miejscowo asfaltem. Inwestor zabezpieczył sąsiednie działki poprzez wykonanie utwardzenia terenu murami betonowymi stanowiącymi mury oporowe utrzymujące drogę. Pierwotny inwestor zbył nieruchomość na rzecz A. i J. K. w 2015 r., a J. K. wykonał warstwę nawierzchni asfaltowej na całej szerokości i długości omawianej drogi, przylegającą do murów betonowych, stanowiących krawężniki drogowe (wyniesionych ponad niweletę drogi średnio około 10 cm). Jak ustalił organ, omawiana droga wewnętrzna nie posiada odwodnienia ani oświetlenia.
Z uwagi na wpływające do organu nadzoru budowlanego skargi dotyczące zalewania działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. w wyniku wykonania spornej drogi dojazdowej, upoważnieni inspektorzy PINB przeprowadzili wielokrotnie czynności kontrolne w zakresie wskazanych robót budowlanych.
Na podstawie analizy materiału dowodowego ustalono, że droga zlokalizowana jest na stoku o dużym spadku podłużnym (przełamanym na długości drogi) i poprzecznym. W miejscu przebiegu omawianej drogi (zgodnie z informacją uzyskaną od strony postępowania, zawartą w protokole z oględzin z dnia 26 lipca 2019 r.) teren był ukształtowany kaskadowo, tj. z uskokami z obu stron drogi (zatem ówczesny inwestor nie naruszył istniejącego ukształtowania terenu). Organ I instancji uznał, że takie wykonanie drogi wraz z wyniesionymi ponad niweletę drogi murów betonowych (stanowiących krawężniki drogi) ma wpływ na spływ wód opadowych. Pierwotnie wody opadowe spływały bowiem zgodnie z kierunkiem naturalnego ukształtowania terenu na wszystkie działki położone poniżej omawianej drogi dojazdowej wewnętrznej. Po wykonaniu drogi jak opisano powyżej spływ wód opadowych został zmieniony, gdyż wystające ponad niweletę drogi mury betonowe skutecznie zatrzymują spływające wody opadowe i ukierunkowują je zgodnie ze spadkiem podłużnym drogi (przełamanym na długości drogi). W miejscu gdzie droga opada a następnie wznosi się do góry - zatem spływ wód opadowych występuje z trzech stron tj. ze zbocza, z drogi opadającej i z drogi wznoszącej się – znajduje się działka nr [...]. Położenie takie skutkuje jej zalewaniem. Wprawdzie omawiana droga asfaltowa kończy się na wysokości nieruchomości przy ul. [...] w K. i nie ma styczności z działką nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., jednakże po analizie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie (w tym w trakcie oględzin dokonanych w dniu 26 lipca 2019 r.) organ uznał, że właściciel działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w K. (T. W.) posiada w postępowaniu administracyjnym nie tylko interes faktyczny ale również interes prawny w rozumieniu art. 28A Prawa budowlanego, z uwagi na fakt, że kumulujące się wody opadowe w sąsiedztwie jego nieruchomości mają negatywny wpływ na działkę nr [...], obręb [...] która jest nimi zalewana.
Przechodząc do kwalifikacji prawnej dotychczasowych ustaleń, organ I instancji stwierdził, że zrealizowano obiekt liniowy, tj. drogę dojazdową wewnętrzną, na wykonanie której inwestor winien był uzyskać pozwolenie na budowę, jednak inwestorzy takiego pozwolenia nie uzyskali.
Wobec tego, organ I instancji wszczął postępowanie w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego, celem zbadania, czy zachodzą okoliczności uzasadniające legalizację samowoli budowlanej, a zatem czy istnieje możliwość doprowadzenia samowolnie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem.
W tym celu PINB postanowieniem z dnia 17 września 2019 r., nr 955/2019, po pierwsze, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na spornej drodze wewnętrznej, i po drugie, obowiązał A. i J. K. do przedłożenia dokumentów, od oceny których zależne miało być stanowisko organu co do możliwości legalizacji drogi dojazdowej, w tym: zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego, zaświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej i ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonania dotychczas wykonanych robót budowlanych (z uwzględnieniem oceny odwodnienia przedmiotowej drogi i wskazania koniecznych rozwiązań naprawczych w razie potrzeby) – podkreślenie organu.
W dniu 28 lutego 2020 r. J. K. przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego pn. "Budowa drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. " (k. 228 akt PINB) (opracowany przez projektanta mgr inż. M. F., posiadającego uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności drogowej nr [...], posiadającej zaświadczenie o wpisie na listę członków Małopolskiej Izby Architektów RP pod nr [...] oraz sprawdzony przez mgr inż. M. J., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej nr [...], wpisanego na listę członków Małopolskiej Izby Architektów RP pod nr [...]) oraz "wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą cyt. " (...) Budowa drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]" przy ul. [...] w K., złożony do Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Architektury i Urbanistyki.
PINB ustalił następnie, że A. i J. K. zbyli sporną nieruchomość na rzecz M. W..
W dniu 29 października 2021 r. do PINB wpłynęło pismo T. W., w którym poruszono m.in. kwestie dotyczące opracowanego projektu budowlanego w zakresie spornej drogi (rozwiązania projektowe), braku inwentaryzacji, zmiany stanu wód gruntowych, ilości i gospodarki wód opadowych, zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.
Organ nadzoru budowlanego dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego i uznał, że w świetle zgromadzonych dokumentów projekt jest kompletny i uzupełniono wymagane dokumenty. Z tego względu, PINB ocenił złożoną dokumentację jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego. Organ miał na uwadze, że w aktach sprawy znajdują się również zgody właścicieli działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., na których ustanowiono pas drogi służebnej na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.
Dalej, uznawszy, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. że droga wewnętrzna dojazdowa okrawężnikowana murem oporowym (od strony działek usytuowanych poniżej drogi) do nieruchomości przy ul. [...] w K., zlokalizowanej na działkach nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., zrealizowana bez uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ postanowieniem ustalił (zgodnie z art. 49 ust. 2 Prawo budowlane) wysokość opłaty legalizacyjnej, która to opłata została następnie uiszczona.
W związku z tym, że w sprawie roboty budowlane nie zostały zakończone, PINB decyzją z dnia 11 lutego 2022 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zgodnie z projektem budowlanym oraz zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie.
Odwołanie od tej decyzji wniósł T. W..
Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z dnia 25 września 2023 r. Małopolski WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w podstawie prawnej wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 49 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze. zm.).
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podzielił ustalenia i ocenę prawną wyrażoną w decyzji PINB. Wojewódzki Inspektor przychylił się do stanowiska, zgodnie z którym likwidacja skutków samowoli budowlanej obejmującej roboty budowlane związane z realizacją drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. powinna następować w oparciu o przepisy art. 48 i n. ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a także ocenił jako prawidłowo ustaloną opłatę legalizacyjną w wysokości 25000 zł.
MWINB w toku postępowania odwoławczego dokonał ponownie analizy przedłożonego przez ówczesnego zobowiązanego projektu budowlanego zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. zaświadczenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 marca 2021 r. potwierdzającego zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon Fortu Skała" zatwierdzonego Uchwałą nr LXXXIV/846705 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2005r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 29 sierpnia 2005r., nr 476, poz. 3529). Organ zauważył, że inwestycja znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem MN2, niemniej w toku postępowania odwoławczego weszła w życie uchwała nr CXII/3037/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakamycze", która zastąpiła ustalenia planu "Rejon Fortu Skala". Obecnie sporna inwestycja leży na terenie oznaczonym symbolem MN.20. Analiza zapisów obu uchwał pozwala zdaniem organu stwierdzić, że treść zmiany planu istotna z punktu widzenia przedmiotowej inwestycji nie zmieniła się i pozostaje tożsama. Wobec powyższego organ uznał, że inwestycja zgodna jest z zapisami obowiązującego MPZP.
Odnosząc się do kompletności przedłożonej dokumentacji projektowej Wojewódzki Inspektor stwierdził, że zobowiązany uzyskał i przedłożył przed organem I instancji jak i organem odwoławczym zgody do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, udzielone przez właścicieli działek po których biegnie sporna inwestycja. Dodatkowo w toku postępowanie przed organem II instancji M. W. złożyła stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W ocenie MWINB również złożony projekt budowlany ma wszystkie niezbędne elementy wynikające z przepisu art. 34 Prawa budowlanego. Został podzielony na część opisową oraz część rysunkową, zawiera projekt zagospodarowania terenu, informacje o obszarze oddziaływania, projektowane zagospodarowanie, a także informację na temat układu sieci i przewodów, informacje dotyczące ochrony konserwatorskiej oraz eksploatacji górniczej, a nadto opis wpływu inwestycji na istniejącą zieleń. MWINB ocenił projekt budowlany jako kompletny, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) oraz odpowiadający charakterowi obiektu dla jakiego został sporządzony. Organ zwrócił też uwagę, że przepisy prawa nie formułują w ogólności żadnych wymagań w odniesieniu do parametrów technicznych dróg wewnętrznych, tak jak to występuje w przypadku dróg publicznych (które podlegają wymaganiom zawartym m.in. w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie), a w przedłożonym projekcie zawarto informację m.in. o projektowanym odwodnieniu liniowym, które to zostanie włączone do istniejącej kanalizacji deszczowej na działce nr [...] i [...], a woda opadowa zostanie doprowadzona do podziemnego szczelnego zbiornika. Tak więc – według Wojewódzkiego Inspektora - projekt przewiduje sposób odprowadzania wód opadowych z przedmiotowej drogi.
Z dyspozycji przepisu art. 49 ust. 4 Prawa budowlanego z 2019 r. organ odwoławczy wywiódł, że organ nadzoru budowlanego w sytuacji przedłożenia kompletnego projektu budowlanego oraz uiszczenia opłaty legalizacyjnej - wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Decyzja ma zatem charakter związany i organ administracji publicznej nie ma w tym zakresie luzu decyzyjnego.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wykonania po terminie obowiązku nałożonego przez PINB postanowieniem z dnia 17 września 2019 r. Wojewódzki Inspektor stanął na stanowisku, że charakter terminu wskazanego w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego z 2019 r. nie wyklucza możliwości legalizacji w przypadku złożenia wymaganych dokumentów po jego upływie, termin ten ma bowiem charakter instrukcyjny a nie ustawowy, przez co organ posiada w tym zakresie luz decyzyjny, na który powinien mieć wpływ ogół okoliczności sprawy. W ocenie MWINB, z uwagi na przedłożenie przez właścicieli w wyznaczonym terminie 4 egzemplarzy projektu budowlanego, usprawiedliwiało umożliwienie legalizacji przedmiotowej inwestycji mimo złożenia ostatniego wymaganego dokumentu mimo upływu terminu.
Skargę na powyższą decyzję wniósł T. W. zaskarżając tę decyzję w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora, a także o zasądzeni kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
I. przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 78, art. 79, art. 80, 107 i art. 136 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, a co za tym idzie dokonanie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, polegające na czynieniu przez MWINB ustaleń po dokonaniu oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w następstwie którego organ błędnie doszedł do przekonania, że inwestor przedłożył w postępowaniu kompletny projekt budowlany, o którym mowa w art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. (zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw) oraz przepisach § 8, 11, 12 i 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, podczas gdy przedłożony projekt budowlany nie zawiera wyodrębnionych zgodnie z tymi przepisami części tj. części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu oraz odrębnie opisu technicznego i części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego, a ponadto projekt architektonicznobudowlany nie określa wymaganych rozporządzeniem elementów, o których mowa m.in. w § 11 ust. 2 pkt 1, pkt 8 i pkt 11 rozporządzenia (brak podania charakterystycznych parametrów technicznych obiektów liniowych, w szczególności tj. długość drogi czy zestawienie powierzchni zabudowy; brak podania założeń przyjętych do obliczeń instalacji kanalizacji deszczowej - odwodnienia drogi, brak podania podstawowych wyników tych obliczeń w zakresie ilości wód opadowych, brak uzasadnienia doboru, rodzaju i wielkości zastosowanych urządzeń odwadniających tj. odwodnienie liniowe, brak danych co do pojemności odbiorników tych wód tj. szczelnych zbiorników na działkach [...] i [...] oraz uzasadnienia czy zbiorniki są w stanie odebrać łącznie wody opadowe z drogi oraz terenu działek, na których są wykonane; brak podania danych technicznych charakteryzujących wpływ budowy drogi na środowisko oraz na obiekty sąsiednie w zakresie odprowadzania wód opadowych z temu drogi, w tym substancji ropopochodnych, wpływu odprowadzania tych wód na glebę oraz wpływ na obiekty sąsiednie).
- błędnym ustaleniu jakoby inwestor wykonał w wyznaczonym terminie - to jest do 28 lutego 2020 r. - postanowienie z dnia 17 września 2019 r., którym nałożono na niego obowiązek przedłożenia m.in. inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej oraz ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych z uwzględnieniem oceny odwodnienia drogi i wskazania koniecznych rozwiązań naprawczych w razie potrzeby, podczas gdy nie przedłożono ani osobnej inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wymaganej zgodnie z tym postanowieniem ani ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonania dotychczasowych robót (z uwzględnieniem oceny odwodnienia spornej drogi i wskazania koniecznych rozwiązań naprawczych w razie potrzeby), ponieważ przedłożony projekt budowlany nie zawiera należytych ustaleń odnośnie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji w sposób respektujący zasadę prawa budowlanego - zakazu odprowadzania wód z terenu inwestycji na sąsiednie nieruchomości, nie ma żadnej analizy, czy projektowane rozwiązania gospodarki wód opadowych z terenu inwestycji są poprawne, zgodne z przepisami, nienaruszające stosunków wodnych na działkach sąsiednich, gdyż nie przedstawiono w projekcie żadnego wyliczenia ilości wód opadowych, również w czasie ulewnych opadów, określenia sposobu oczyszczania wód opadowych z drogi z substancji ropopochodnych, parametrów i pojemności zbiorników retencyjnych, sposobu ujmowania wód do zbiorników (z uwzględnieniem ukształtowania terenu i usytuowania terenu inwestora, a zatem i potencjalnego zbiornika powyżej niwelety drogi przy spadku drogi 2 %), a także sposobu i częstotliwości opróżniania zbiorników,
- braku należytego wyjaśnienia przez MWINB, czy projektant prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu i dokonał oceny w zakresie działki ewid. nr [...] obr. [...], czy wynikające z przepisów odrębnych ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie i korzystaniu z sąsiedniej nieruchomości, w szczególności zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości (§ 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) dają podstawę do ustalenia, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania konkretnej inwestycji, podczas gdy w informacji o obszarze odziaływania obiektu projektant nie uwzględnia tej działki ewid. w analizie ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich, pomimo że jak wynika z ustaleń PINB wykonane wzdłuż drogi mury oporowe - krawężniki drogowe - wyniesione ponad niweletę drogi średnio o 10 cm zmieniają spływ wód opadowych, gdyż zatrzymują spływające wody opadowe na działki znajdujące się poniżej drogi i kierują je zgodnie ze spadkiem podłużnym drogi w stronę działki nr [...] położonej w najniższym miejscu stoku,
- błędnym ustaleniu jakoby inwestor wykonał w wyznaczonym terminie to jest do 28 lutego 2020 r. postanowienie z dnia 17 września 2019 r., którym nałożono na niego obowiązek przedłożenia m.in. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy na skutek błędu inwestora wraz z projektem budowlanym złożył on wniosek o wydanie warunków zabudowy, pomimo że dla tego terenu obowiązywał od 29 września 2005 r. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Rejon Fortu Skała, zaś zaświadczenie z 19 marca 2021 r. o zgodności budowy z MPZP Rejon Fortu Skała zostało przedłożone dopiero za pismem z 29 kwietnia 2021 r.,
w następstwie których to uchybień MWINB błędnie i bez należytego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego przyjął, że inwestor przedłożył dokumenty wskazane w postanowieniu z 17 września 2019 r. oraz kompletny projekt budowlany, a tym samym zachodziły przesłanki materialnoprawne do wydania decyzji pozytywnej. Prawidłowo ustalony i oceniony materiał dowodowy sprawy nie dawał natomiast podstaw do wydania decyzji pozytywnej.
II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku odniesienia się przez organ II instancji w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji, braku omówienia zarzutów w sposób rzetelny i kompletny, braku poddania zarzutów wnikliwej analizie skutkujące wadliwością sporządzonego uzasadnienia decyzji, przez co uzasadnienie decyzji organu II instancji nie pozwala na sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów jego rozstrzygnięcia, w związku z czym narusza art. 11, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a ponadto zostało wydane z naruszeniem zasady przekonywania i zasady dwuinstancyjności wymagającej ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania jego oceny przez każdy z organów postępowania, podczas gdy w niniejszej sprawie przed organem II instancji wydanie rozstrzygnięcia nie zostało poprzedzone taką analizą i nie znalazło odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji, co doprowadziło do uchybienia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 81 k.p.a., polegające w szczególności na:
- braku odniesienia się przez MWINB do zarzutów odwołania dotyczących kwestii, czy w sytuacji wezwania inwestora do przedłożenia ekspertyzy technicznej z uwzględnieniem oceny odwodnienia drogi można uznać za kompletny projekt budowlany niezawierający elementów przewidzianych § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a w szczególności założeń do obliczeń instalacji kanalizacji deszczowej, braku podania wyników tych obliczeń i uzasadnienia doboru, rodzaju i wielkości urządzeń (w tym żadnych danych co do pojemności zbiorników retencyjnych),
- ogólnikowym wskazaniu przez MWINB, że organ potwierdza prawidłowość ustaleń poczynionych przez PINB, w sytuacji gdy organ II instancji nie przytoczył w ogóle w treści decyzji, nie omówił i nie wyjaśnił, dlaczego uznaje za niezasadny zarzut nr 4, 5, 6, 7 i 8 odwołania dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wydanie decyzji pozytywnej na podstawie projektu budowlanego niezawierającego elementów literalnie wymienionych w powołanych przepisach.
- braku odniesienia się przez MWINB do zarzutów odwołania dotyczących kwestii, czy inwestor przedłożył zgodnie z wezwaniem PINB inwentaryzację architektoniczno-budowlaną oraz ekspertyzę technicznej z uwzględnieniem oceny odwodnienia drogi.
III. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 11, 15, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na braku uchylenia decyzji PINB i orzeczenia co do istoty sprawy, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który na wpływ na jej rozstrzygnięcie, pomimo że zachodziły ku temu przyczyny, ponieważ:
- organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy pod kątem ustaleń co do kompletności projektu budowlanego, a ponadto ocena materiału dowodowego została dokonana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w następstwie których to uchybień organ błędnie doszedł do przekonania, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji pozytywnej, podczas gdy nie zostało to dostatecznie wykazane, w szczególności brak było kompletnego projektu budowlanego, inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej oraz ekspertyzy technicznej z uwzględnieniem oceny odwodnienia drogi, mimo że PINB wzywał inwestora do ich przedłożenia.
IV. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2, 3 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. polegające na wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót, pomimo że inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie, tj. do 28 lutego 2020 r. postanowienia z dnia 17 września 2019 r., którym nałożono na niego obowiązek przedłożenia zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej i ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych (z uwzględnieniem oceny odwodnienia przedmiotowej drogi i wskazania koniecznych rozwiązań naprawczych w razie potrzeby), podczas gdy zaświadczenie o zgodności z MPZP zostało przedłożone dopiero za pismem z 29 kwietnia 2021 r., a projekt budowlany nie zawierał inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej i pogłębionej ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych z uwzględnieniem oceny odwodnienia spornej drogi (w szczególności żadnej analizy co do ilości wód opadowych, które ma odbierać odwodnienie i zbiorniki, a nawet wskazania pojemności tych zbiorników), a tym samym zachodziły podstawy do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego wskazane w art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego,
V. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 48 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. polegające na braku wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w postaci braku kompletnego projektu budowlanego oraz wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót, pomimo że inwestor nie przedłożył kompletnego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. oraz przepisach § 8, 11, 12 i 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż przedłożony projekt budowlany nie zawiera wyodrębnionych zgodnie z ww. przepisami części tj. części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu oraz odrębnie opisu technicznego i części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego, a ponadto projekt architektonicznobudowlany nie określa wymaganych rozporządzeniem elementów, o których mowa m.in. w § 11 ust. 2 pkt 1, pkt 8 i pkt 11 ww. rozporządzenia, a tym samym zachodziły przesłanki, aby wezwać do usunięcia nieprawidłowości (braku kompletnego projektu budowlanego) i brak było uzasadnionych podstaw do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót.
VI. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2, 3 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 34 ust. 2, 3 i 6 Prawa budowlanego w zw. z § 8, 11 i 12 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zawiera wyodrębnionych zgodnie z ww. przepisami części tj. części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu oraz odrębnie opisu technicznego i części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego, w następstwie czego PINB zatwierdził z naruszeniem art. 49 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany, który nie był kompletny, gdyż nie zawierał wymaganych prawem części, jak również błędną wykładnię art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że w zależności od charakteru obiektu budowlanego projektant może pomijać w projekcie budowlanym obowiązek sporządzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego.
VII. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2,3 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w związku z art. 34 ust. 2, 3 i 6 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zawiera wymaganych przepisami elementów, ponieważ w projekcie architektoniczno-budowlanym brak jest charakterystycznych parametrów technicznych obiektów liniowych, tj. droga, w szczególności danych co do długości drogi czy zestawienia powierzchni zabudowy, w następstwie czego PINB zatwierdził z naruszeniem art. 49 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany, który nie był kompletny, gdyż nie zawierał wymaganych prawem części, jak również błędną wykładnię art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że w przypadku budowy drogi niepublicznej wraz z odwodnieniem projektant może pomijać w projekcie budowlanym obowiązek zamieszczenia charakterystycznych parametrów technicznych obiektów liniowych tj. droga, w szczególności danych co do długości drogi czy zestawienia powierzchni zabudowy.
VIII. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2, 3 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 34 ust. 2, 3 i 6 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zawiera wymaganych przepisami elementów, ponieważ w projekcie architektoniczno-budowlanym brak jest podania założeń przyjętych do obliczeń instalacji kanalizacji deszczowej - odwodnienia drogi, brak podania podstawowych wyników tych obliczeń w zakresie ilości wód opadowych, brak uzasadnienia doboru, rodzaju i wielkości zastosowanych urządzeń odwadniających, tj. odwodnienie liniowe, brak danych co do pojemności odbiorników tych wód tj. szczelnych zbiorników na działkach [...] i [...] oraz uzasadnienia, czy zbiorniki są w stanie odebrać łącznie wody opadowe z drogi oraz terenu działek, na których są wykonane, skutkujący brakiem możliwości weryfikacji, czy projektowane odwodnienie i ich odprowadzenie do zbiorników będzie wystarczające do odbioru wód opadowych z całego terenu inwestycji, w następstwie czego organ I instancji błędnie przyjął jakoby projekt architektoniczno-budowlany był kompletny w zakresie parametrów technicznych obiektu wpływających na obiekty sąsiednie pod względem ilości i sposobu odprowadzania wód opadowych oraz wydał decyzję pozytywną, podczas gdy brak było przesłanki kompletności projektu, jak również błędną wykładnię art. 34 ust 2 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że w przypadku samowolnej budowy drogi niepublicznej wraz z odwodnieniem i wezwaniu inwestora do przedłożenia ekspertyzy dotyczącej odwodnienia projektant może pomijać w projekcie budowlanym obowiązek zamieszczenia założeń przyjętych do obliczeń instalacji kanalizacji deszczowej, podstawowych wyników tych obliczeń oraz uzasadnienie doboru, rodzaju i wielkości urządzeń.
IX. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2,3 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 34 ust. 2, 3 i 6 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zawiera wymaganych przepisami elementów, ponieważ w projekcie architektoniczno-budowlanym brak jest podania danych technicznych charakteryzujących wpływ budowy drogi na środowisko oraz na obiekty sąsiednie w zakresie odprowadzania wód opadowych z ternu drogi, w tym substancji ropopochodnych, wpływu odprowadzania tych wód na glebę oraz wpływ na obiekty sąsiednie, w następstwie czego organ I i II instancji błędnie przyjął jakoby projekt architektoniczno-budowlany był kompletny w zakresie parametrów technicznych obiektu wpływających na obiekty sąsiednie pod względem ilości i sposobu odprowadzania wód opadowych oraz wydał decyzję pozytywną, podczas gdy brak było przesłanki kompletności projektu.
X. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1c, art. 34 ust. 3 pkt 5, art. 49 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak wskazania w sposób wyczerpujący w informacji o obszarze oddziaływania obiektu przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu (m.in. pod kątem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), a ponadto pominięcie w informacji o obszarze oddziaływania obiektu sąsiedniej działki ewid. nr [...] obr. [...] i brak dokonania oceny oddziaływania obiektu na tę nieruchomość, mimo że realizacja inwestycji budowy drogi może mieć oddziaływanie na tę nieruchomość w zakresie odprowadzania wód opadowych z terenu drogi i sąsiadującego z nią stoku, w szczególności pod kątem zakazu dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości (§ 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), gdyż jak wynika z ustaleń PINB wykonane wzdłuż drogi mury oporowe - krawężniki drogowe - wyniesione ponad niweletę drogi średnio o 10 cm zmieniają spływ wód opadowych i zatrzymują spływające wody opadowe na działki znajdujące się poniżej drogi i kierują je zgodnie ze spadkiem podłużnym drogi w stronę działki nr [...] położonej w najniższym miejscu stoku, w następstwie czego organ I instancji bez uzasadnionych podstaw wydał decyzję pozytywną, pomimo że przedłożony projekt budowlany nie był kompletny, gdyż nie zawierał właściwie sporządzonej informacji o obszarze oddziaływania obiektu.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Sąd ocenił, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z przyczyn niżej podanych.
Przed przystąpieniem do rozważań nad zasadnością skargi należy zaznaczyć kwestię niesporną, aczkolwiek istotną, tj. że stan prawny w sprawie – wobec wszczęcia postępowania postanowieniem z dnia 17 września 2019 r. - ukształtowany jest ustawą Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy z dnia 13 lutego 2020 r.
Podstawę prawną skarżonej decyzji stanowił m.in. art. 49 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: Organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane
- oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 1).
W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2 (ust. 3).
Zgodnie z ust. 4, w razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję:
1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót;
2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona.
W decyzji, o której mowa w ust. 4, nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (ust. 5).
Przy czym zaskarżona decyzja została wydana po wydaniu przez organ nadzoru budowlanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego – wobec stwierdzenia, że na posadowienie drogi wewnętrznej, dojazdowej do nieruchomości przy ul. [...] w K. inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia – i w dalszej kolejności przyjęciu, że inwestor brakującą dokumentację dotyczącą budowy spornej drogi prawidłowo uzupełnił, a zatem przedłożył tym samym wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii wadliwej zdaniem skarżącego oceny przez organ, że złożony w ramach procedury w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany był kompletny.
W szczególności skarżący podnosi, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów formalnych wynikających z przepisów art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz § 8, 11, 12 i 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt nie określa wymaganych tym rozporządzeniem elementów, o których mowa m.in. w § 11 ust. 2 pkt 1, pkt 8 i pkt 11. Skarżący podniósł, że brak jest w nim charakterystycznych dla obiektów liniowych parametrów technicznych, w szczególności tj. długość drogi czy zestawienie powierzchni zabudowy, nie ma opisu ani żadnych założeń przyjętych do obliczeń instalacji kanalizacji deszczowej — odwodnienia drogi ani podstawowych wyników tych obliczeń w zakresie ilości wód opadowych. Brak również uzasadnienia doboru, rodzaju i wielkości zastosowanych urządzeń odwadniających, tj. odwodnienia liniowego. Projektant nie podał również danych co do pojemności odbiorników tych wód, tj. szczelnych zbiorników na działkach [...] i [...] oraz uzasadnienia, czy zbiorniki są w stanie odebrać łącznie wody opadowe z drogi oraz terenu działek, na których są wykonane.
Zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać:
1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;
2) projekt architektoniczno-budowlany określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia (...).
Zgodnie zaś ze wskazanym wyżej rozporządzeniem wykonawczym (§ 11 tego rozporządzenia),
1. Projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową.
2. Opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać:
1) przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji;
8) rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń, (...),
11) dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem:
a) zapotrzebowania i jakości wody oraz ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków,
(...)
- mając na uwadze, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami".
Zgodnie zaś z treścią § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a część rysunkowa (projektu budowlanego), o której mowa w § 11 ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach.
Rozporządzenie w § 12 ust. 3 stanowi, że opracowanie części rysunkowej projektu budowlanego obiektu liniowego należy dostosować odpowiednio do charakteru i specyfiki funkcjonalnej i technicznej obiektu, zaś w § 13a pkt. 1 stanowi, że informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; (...).
Mając powyższe na uwadze oraz po dokonaniu analizy stanu sprawy, tj. konfrontacji ustaleń faktycznych poczynionych przez organy z zebranym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach, Sąd doszedł do przekonania, że zarówno objęta skargą decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzająca ją decyzją Powiatowego Inspektora są wadliwe, i zostały wydane z uchybieniem zarówno przepisów procesowych, jak i prawa materialnego. Sąd podzielił bowiem stanowisko skarżącego, zgodnie z którym przedłożony – w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego – projekt budowlany nie miał przymiotu kompletności, do akt nie złożono wymaganej przez organ, z uwagi na specyficzne ukształtowanie obiektu liniowego, ekspertyzy dotyczącej odwodnienia tego obiektu – a organy przyjmując kompletność projektu naruszyły przepisy określające wymogi projektu budowlanego, dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji zastosowania art. 49 Prawa budowlanego.
I tak, sporny projekt – opracowany w styczniu 2020 r. w części opisowej, na stronie nr 4 w punkcie 1.7. Obszar oddziaływania obiektu, stwierdza, że zasięg i wielkość oddziaływania inwestycji mieści się w działkach nr [...], [...], [...], [...] obr[...] w K.. Jako rodzaj uciążliwości projektant określił hałas, oraz że "Wielkość odziaływania inwestycji na otoczenie nie przekracza parametrów dopuszczalnych przepisami i normami. Inwestycja nie stwarza zagrożenia dla środowiska ani dla higieny i zdrowia użytkowników. Największe oddziaływanie negatywne nastąpi w trakcie wykonywania robót". Następnie w projekcie opisano sposób oddziaływania obiektu w czasie robót budowlanych. Dalej, w punkcie 1.9 wskazano, że na końcu drogi projektuje się odwodnienie liniowe, które zostało włączone do istniejącej kanalizacji deszczowej na działce [...], [...]. Woda opadowa zostanie odprowadzona do podziemnych szczelnych zbiorników. W części rysunkowej zaznaczono projektowane odwodnienie liniowe w postaci dwóch prostopadłych rynien na działce [...], jedna o długości 3 m, druga 3,8 m oraz projektowany przykanalik o przekroju 10 cm i długości 3,5 m.
Jednocześnie, Sąd miał na uwadze, że w postanowieniu z dnia 17 września 2019 r. Powiatowy Inspektor, nakładając na inwestora obowiązek przedłożenia powyższego projektu budowlanego, zobowiązał uwzględnienie w projekcie m.in. ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonania dotychczas wykonanych robót budowlanych (z uwzględnieniem oceny odwodnienia przedmiotowej drogi i wskazania koniecznych rozwiązań naprawczych w razie potrzeby) – co organ sam podkreślił w treści postanowienia. W jego uzasadnieniu wyłożył zaś, że wykonana droga dojazdowa nie ma odwodnienia, a jej wykonanie – tj. powierzchnia asfaltowa wraz z wyniesionymi ponad niweletę drogi murami betonowymi, stanowiącymi krawężniki drogowe (wys. ok 10 cm) ma wpływ na spływ wód opadowych, co z kolei ma negatywny wpływ na działkę nr [...] obr. [...], tj. działkę skarżącego. Wzniesione krawężniki skutecznie zatrzymują spływające wody opadowe i kierują je zgodnie ze spadkiem podłużnym drogi, a działka skarżącego położona jest w miejscu, gdzie droga opada a następnie wznosi się, co powoduje że spływ wód opadowych występuje z trzech stron, tj. ze zbocza, z drogi opadającej i drogi wznoszącej, co powoduje jej zalewanie.
W tej sytuacji uzasadnione było oczekiwanie, że złożony projekt powinien zawierać, albo też powinna zostać do niego załączona ekspertyza odnosząca się do kwestii podniesionych przez organ (tj. właściwego odwodnienia drogi dojazdowej) i oparta o cytowane wyżej wymogi określone w rozporządzeniu, takie jak: sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń (§ 11 ust. 2 pkt 8). Takich danych – nie tylko wskazujących rozwiązanie ale i zasadność przyjęcia konkretnego rozwiązania odwadniającego – w złożonej dokumentacji brak. Trafne było wytknięcie przez skarżącego, że w sprawie organy ani nie dysponowały danymi co do długości i powierzchni drogi, nie ma opisu ani żadnych założeń przyjętych do obliczeń instalacji kanalizacji deszczowej — odwodnienia drogi ani podstawowych wyników tych obliczeń w zakresie ilości wód opadowych. Brak również uzasadnienia doboru, rodzaju i wielkości zastosowanych urządzeń odwadniających, tj. odwodnienia liniowego jak i wielkości zbiorników w których woda opadowa miała być gromadzona. W części rysunkowej projektu takich zbiorników nawet nie zaznaczono, mimo że w części opisowej o ich umieszczeniu jest mowa. Sąd zwrócił też uwagę, że projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektanta z uprawnieniami budowlanymi do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności drogowej, a nie w specjalności sieci kanalizacyjnych, co mogłoby uzasadniać ewidentną niekompletność projektu.
Powyższe deficyty złożonej dokumentacji projektowej zostały przez organy nadzoru budowlanego zignorowane, mimo iż wcześniej organy - z uwagi na specyfikę sprawy same o nie inwestora wzywały. Tym samym, należy ocenić, że organy nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego uchybiając art. 77 § 1 k.p.a. i pominęły w podejmowaniu decyzji część istotnych w sprawie okoliczności naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).
Organy dopuściły się też niekonsekwencji pomijając, że projektant w ogóle nie stwierdził oddziaływania spornej drogi wewnętrznej na działkę skarżącego poprzez spływającą wodę opadową, co organ uprzednio sam zauważył i rozważał w postanowieniu z dnia 17 września 2019 r. (przy okazji rozważania interesu prawnego skarżącego na ówczesnym etapie postępowania administracyjnego), które zresztą stanowiło podstawę żądania sporządzenia ekspertyzy. Wówczas organ stwierdził kumulujące się wody opadowe w sąsiedztwie jego nieruchomości mają negatywny wpływ na działkę nr [...], obręb [...], która jest nimi zalewana.
Wobec naruszenia w sposób wyżej opisany przepisów postępowania administracyjnego, wadliwe było również uznanie kompletności złożonej dokumentacji projektowej i w konsekwencji zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na podstawie art. 49 Prawa budowlanego.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ weźmie pod uwagę wyżej wyrażoną ocenę prawną i – wobec specyfiki sprawy – wezwie inwestora w trybie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego - do złożenia dokumentacji projektowej dotyczącej odwodnienia spornej drogi dojazdowej sporządzonej przez projektanta z uprawnieniami do projektowania instalacji kanalizacyjnych.
Wobec naruszenia w postępowaniu administracyjnym zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O kosztach orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a. kwotę 997 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, wpis od skargi w wysokości 500 zł oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.