II SA/Kr 1572/24

II SA/Kr 1572/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Mirosław Bator /przewodniczący/
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 36 ust 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 września 2024 r. znak SKO.ZP/415/345/2024 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 września 2024 r. (znak: SKO.ZP/415/345/2024) utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Zabierzów z dnia 24 maja 2024 r. (nr: WGG.6725.1.50.2022.AK) o ustaleniu jednorazowej opłaty w wysokości 13.873,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla D. K., zbywczyni prawa własności nieruchomości położonej w B. gminie Z. (działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,1154 ha, objętej księgą wieczystą nr [...]), oraz o umorzeniu prowadzonego z urzędu postępowania administracyjnego w części dotyczącej ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla udziału w nieruchomości położonej w B. w gminie Z. (udział w wysokości Ľ w działce ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,0315 ha, objętej księgą wieczystą nr [...]).
Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach:
Decyzją z dnia 24 maja 2024 r. Wójt Gminy Zabierzów ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako: "opłata planistyczna") dla D. K. odnośnie do nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (dalej jako: "nieruchomość"), jednocześnie umarzając postępowanie w tym zakresie odnośnie do udziału w sąsiedniej nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...].
W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał na zmianę przeznaczenia zbytej w dniu 19 marca 2021 r. nieruchomości, która według obowiązującego do dnia 27 marca 2018 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczona była do upraw rolnych, z kolei na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 13 lipca 2018 r. jej przeznaczenie wskazano jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zmiana przeznaczenia motywowała decyzję organu I instancji o poddaniu nieruchomości wycenie rzeczoznawcy zgodnie z dyspozycją art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Rzeczoznawca sporządził operat szacunkowy, który wykazał wzrost wartości nieruchomości na dzień jej sprzedaży przez skarżącą względem wartości nieruchomości z okresu obowiązywania poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ I instancji ustalił opłatę planistyczną. Ponadto, organ I instancji ustalił, że na udział Ľ w działce sąsiedniej względem nieruchomości składa się droga dojazdowa do tej nieruchomości, nierozerwalnie związana z nieruchomością w sposób funkcjonalny, a zatem nie jest konieczne ustalenie dla tego fragmentu terenu opłaty planistycznej, w związku z czym postępowanie w tym zakresie umorzono.
Od decyzji z dnia 24 maja 2024 r. D. K. złożyła odwołanie, w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 30 września 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podniósł, że ocena rzeczoznawcy była zgodna z przepisami określającymi sposób wyceny nieruchomości, a także należycie obiektywna i niezależna od czynników rynkowych. Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie rzeczoznawca posłużył się metodą porównawczą, która w sposób miarodajny wykazała zmianę wartości nieruchomości. Odnośnie do udziału Ľ w działce sąsiedniej względem nieruchomości uznano, że w istocie sprowadza się on do pełnienia wyłącznie roli koniecznej drogi dojazdowej do nieruchomości, a zatem opłaty planistycznej nie należało w wypadku tego fragmentu terenu ustalić.
W skardze na decyzję organu II instancji skarżąca zarzuciła naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie następujących przepisów:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") poprzez niewyczerpujące zebranie, zbadania i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie wartości zbytej nieruchomości i oparcie się jedynie na operacie szacunkowym rzeczoznawcy nieuwzględniającym właściwości technicznych i specyfiki nieruchomości na dzień jej zbycia,
2) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.
W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi przyjęcie przez niego jako podstawy wydanego rozstrzygnięcia wniosków wynikających z wadliwego operatu rzeczoznawcy. Zdaniem skarżącej operat ten nie uwzględniał istotnych z punktu widzenia wyceny wartości nieruchomości faktów, w tym faktu braku dostępu do mediów oraz faktu przebiegu linii średniego napięcia przez część nieruchomości. Wskazane czynniki w przekonaniu skarżącej utrzymują wartość nieruchomości na poziomie sprzed uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jednocześnie skarżąca nie kwestionowała rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego względem ustalenia opłaty planistycznej odnośnie do Ľ udziału w działce ewidencyjnej nr [...].
W związku z powyższym skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak również uchylenia decyzji organu I instancji w całości.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, dalej jako: "p.u.s.a."). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, 1685, dalej jako "p.p.s.a."), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl artykułu 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd ten, zależnie od rodzaju naruszenia: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, stwierdza ich niezgodność z prawem.
W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarga okazała się być niezasadna.
Zgodnie z dyspozycją art. 36 art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, 1907, 1940 – dalej jako: "u.p.z.p."), jeżeli w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania wzrosła wartość nieruchomości, która następnie właściciel lub użytkownik wieczysty tej nieruchomości zbywa, wówczas wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę. Opłata ta nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.
Na postawie art. 37 u.p.z.p. rzeczoną wartość nieruchomości ustala się na dzień zbycia nieruchomości (ust. 1). Wartość nieruchomości odpowiada różnicy między:
- wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu:
1) przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu;
2) faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu.
Wartość nieruchomości określa się jednocześnie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ust. 12).
Na podstawie tego odesłania, zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako: "u.g.n."), dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu ustala się wartość rynkową. Wobec tego, wedle art. 151 ust. 1 u.g.n., wartość rynkową nieruchomości stanowi szacunkowa kwota, jaką w dniu wyceny można uzyskać za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych pomiędzy kupującym a sprzedającym, którzy mają stanowczy zamiar zawarcia umowy, działają z rozeznaniem i postępują rozważnie oraz nie znajdują się w sytuacji przymusowej.
Wyceny nieruchomości dokonuje się przy tym przy zastosowaniu odpowiedniej metody wyliczeń, opartej na jednym z podejść: porównawczego, dochodowego, kosztowego albo mieszanego (art. 152 ust. 2 u.g.n.), przy czym wartość rynkową można w świetle obowiązujących przepisów szacować jedynie na podstawie metody porównawczej lub dochodowej, a w ostateczności mieszanej (art. 152 ust. 3 u.g.n.), przy czym wyboru metody dokonuje ostatecznie wyceniający nieruchomość rzeczoznawca (art. 154 ust. 1 zd. 1 u.g.n.).
Rzeczoznawca powinien uwzględnić w swojej wycenie, sporządzonej w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 u.g.n.), takie czynniki, jak: cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 zd. 2 u.g.n.). Na mocy art. 155 u.g.n. do uwzględnienia pozostają także dane zawarte w: księgach wieczystych, katastrze nieruchomości, ewidencji sieci uzbrojenia terenu, ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, rejestrach zabytków, tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych, planach miejscowych, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwoleniach na budowę oraz planach ogólnych gmin, wykazach prowadzonych przez urzędy skarbowe, dokumentach będących w posiadaniu agencji, którym Skarb Państwa powierzył, w drodze ustaw, wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz, w aktach notarialnych znajdujących się w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych, dotyczących zbywania spółdzielczych praw do lokali, umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do ksiąg wieczystych oraz do rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego, świadectwie charakterystyki energetycznej.
W niniejszej sprawie rzeczoznawca oparł się w swoim operacie szacunkowym na metodzie porównawczej. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej (art. 153 ust. 1 zd. 3 u.g.n.). Metoda ta, zgodnie z art. 153 ust. 1 zd. 1-2 u.g.n., polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego, przy czym ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu.
Choć wybór podejścia, metody i techniki wyceny zależy od rzeczoznawcy (art. 154 ust. 1 u.g.n.), to pozostaje on związany wytycznymi zawartymi w szczegółowym rozporządzeniu Ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa (art. 159 u.g.n.).
Takim rozporządzeniem, obowiązującym także na chwilę wydarzeń stanu faktycznego przedstawionego w skardze, jest rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1832 – dalej jako "rozporządzenie").
W pierwszej kolejności, jak wskazuje § 38 rozporządzenia, przy określaniu wartości nieruchomości dla ustalenia opłaty planistycznej przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu miejscowego lub jego zmiany.
Zgodnie zaś z dyspozycją § 4 rozporządzenia, przy stosowaniu dla określenia wartości nieruchomości podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Z kolei § 7 rozporządzenia stanowi, że w podejściu porównawczym stosuje się następujące metody: porównywania parami, korygowania ceny średniej albo analizy statystycznej rynku.
Co się tyczy treści sporządzanego na potrzeby wyceny nieruchomości operatu szacunkowego, zawiera on informacje niezbędne do dokonania wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności oraz rozwiązań merytorycznych, a także przedstawienie toku obliczeń oraz wyniku końcowego (§ 78 ust. 2 rozporządzenia). W szczególności, zgodnie z § 79 ust. 1 rozporządzenia, na treść operatu szacunkowego składa się sposób dokonania wyceny, w tym:
1) określenie przedmiotu i zakresu wyceny;
2) określenie celu wyceny;
3) podstawa formalna wyceny;
4) podstawa prawna wyceny;
5) źródła danych wykorzystanych przy sporządzaniu operatu szacunkowego;
6) daty istotne dla określenia wartości nieruchomości;
7) opis stanu nieruchomości;
8) wskazanie przeznaczenia nieruchomości;
9) analiza i charakterystyka rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny;
10) wskazanie rodzaju określonej wartości oraz zastosowanego podejścia, metody i techniki szacowania wraz z uzasadnieniem dokonanego wyboru;
11) przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości;
12) podanie wyniku wyceny wraz z uzasadnieniem.
W operacie szacunkowym zamieszcza się także stosowne klauzule wskazujące na szczególne okoliczności dotyczące wyceny nieruchomości (§ 79 ust. 3 rozporządzenia).
Tak sporządzony operat szacunkowy powinien być zaopatrzony w podpis rzeczoznawcy majątkowego, który go sporządził, naniesione w formie nadruku lub pieczątki imię i nazwisko oraz numer uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości (§ 81 ust. 1 rozporządzenia).
Poza wskazanymi przepisami istotną rolę w ustalaniu charakteru i sposobu sporządzania operatu szacunkowego i dokonywania wyceny wartości nieruchomości pełni także utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wskazuje, że operat szacunkowi stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych dotyczących szacowania nieruchomości. Pozycja rzeczoznawcy majątkowego jest przy tym zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego, od której wymaga się zachowywania zasad etyki zawodowej oraz dołożenia należytej staranności w dokonywaniu wyceny nieruchomości.
Operat szacunkowy jest jednocześnie niezaprzeczalnie także dowodem w sprawie podlegającym ocenie dowodowej stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., wobec czego na organie ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości, a co za tym idzie – także obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej opinii. Ocena przez organ operatu szacunkowego jest jednak możliwa tylko na podstawie kryteriów procesowych: spójności, logiczności, poprawności matematycznej, wiarygodności, legalności. Taka ocena nie jest możliwa w zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 maja 2021 r. ws. o sygn. akt. I OSK 186/21), w szczególności Sąd nie bada celowości czy przydatności dobrania metody, podejścia, techniki do wycenianej w konkretnym stanie faktycznym nieruchomości. To zatem rzeczoznawca decyduje ostatecznie o poszczególnych elementach sposobu szacowania nieruchomości, a ponadto o doborze nieruchomości stanowiących podstawę porównania z nieruchomością wycenianą.
W końcu należy przypomnieć, że jedyną możliwością kwestionowania specjalistycznej treści operatu szacunkowego, przewidzianą w art. 157 u.g.n., jest porównanie go z konkurencyjnym operatem szacunkowym sporządzonym przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Konkurencyjny operat jest sporządzany na żądanie strony, organu lub sądu, rzadziej na żądanie innych pomiotów, choć art. 157 u.g.n. formalnie nie ogranicza kręgu podmiotowego w tym zakresie.
Na mocy tego przepisu strona kwestionująca dany operat szacunkowy powinna przedłożyć organowi obiektywnie weryfikowalny dowód jego wadliwości w postaci opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych.
Przepis art. 157 u.g.n. nie wyraża przy tym uprawnienia procesowego strony do kwestionowania poprawności sporządzonego operatu szacunkowego ze względu na niezadowolenie strony z opinii biegłego czy też subiektywne przekonanie strony o nieprawidłowości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 czerwca 2020 r. ws. o sygn. akt II SA/Kr 1278/19 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 sierpnia 2018 r. ws. o sygn. akt II SA/Kr 497/18).
Na gruncie stanu faktycznego rozstrzyganego niniejszym orzeczeniem organ odwoławczy zasadnie weryfikował kwestionowany operat szacunkowy pod kątem kryteriów: spójności, logiczności, poprawności matematycznej, wiarygodności, legalności. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wprost przywołał przedstawione wyżej przepisy prawa określające sposób wyceny nieruchomości oraz uznał operat szacunkowy za sporządzony zgodnie z tymi przepisami. W szczególności organ odwoławczy zbadał czy doszło do przygotowania operatu przez osobę uprawnioną, wybierającą metodę dopuszczalną na mocy ustawy oraz powołującą się w operacie szacunkowym na ustawowe przesłanki stwierdzenia wzrostu wartości nieruchomości. Organ II instancji nie dopatrzył się przy tym w operacie szacunkowym sprzeczności czy błędów matematycznych. Operat szacunkowy wypełniał także wszelkie wymogi związane z formą jego sporządzenia.
Na tej podstawie organ odwoławczy zasadnie uznał sporządzony operat szacunkowy za rzetelny i wiarygodny dowód w sprawie.
Skarżąca nie skorzystała przy tym z możliwości przedstawienia operatu konkurencyjnego sporządzonego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, wobec czego należy uznać, że nie kwestionowała ona merytorycznej zawartości operatu w trybie przewidzianym ustawą. Subiektywne przekonanie skarżącej o wadliwości wyceny nieruchomości wyrażone w skardze nie jest wystarczające dla obalenia dowodu w postaci sporządzonego operatu szacunkowego. Wartość nieruchomości została określona przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym, który jest jedynym legalnym narzędziem wyceny nieruchomości w postępowaniu w sprawie ustalenia opłaty planistycznej. Powoływanie się zatem w samej skardze na okoliczności faktyczne, które rzeczoznawca powinien był uwzględnić, stanowi nieskuteczny tryb kwestionowania treści operatu szacunkowego, tym bardziej , że w przedmiotowej sprawie wszystkie cechy wycenianej nieruchomości ( w tym również te na które wskazano w skardze) biegły uwzględnił w dokonanej wycenie.
Ponadto, skoro na mocy przywołanych wyżej przepisów wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu, to przywoływane przez skarżącą stałe elementy charakteryzujące nieruchomość, takie jak brak dostępu do mediów, obecność linii średniego napięcia oraz utrudniony dojazd, nie przyczyniają się do różnicy w wartości nieruchomości sprzed i po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Elementy te determinują wartość nieruchomości w ogóle i wyjściowo, nie przyczyniają się one jednak bezpośrednio do zaniżenia czy do wstrzymania wzrostu wartości wobec uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skoro w niniejszym stanie faktycznym doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właścicielka nieruchomości zbyła ją, a przedstawiony dowód wzrostu wartości nieruchomości ze względu na zmianę jej przeznaczenia na mocy nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie daje się kwestionować, przesłanki ustalenia opłaty planistycznej należy uznać za spełnione, a decyzję organu II instancji za zasadną.
Wobec powyższego skargę należało oddalić jako bezzasadną, o czym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.