II SA/Kr 1571/25

II SA/Kr 1571/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-01-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151 a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący AWSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2026 r. sprzeciwu W. S.A. z siedzibą w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 listopada 2025 r., znak SKO.OŚ/4170/444/2025 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta D. decyzją z dnia 24 września 2025 r., znak: GPS.6220.10.2021.MADU odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pn.: "Selektywne zbieranie odpadów na działkach o numerach [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w D.".
Organ wskazał, że w sprawie powołano biegłego, który wziął udział w rozprawie administracyjnej oraz sporządził opinię. Przyczyną wydania decyzji odmownej była pozorność przedstawionego przez inwestora wariantu alternatywnego w raporcie, co jest obowiązkiem wynikającym z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ta pozorność uniemożliwia pełne dokonanie oceny zaprezentowanych wariantów.
Po rozpoznaniu odwołania J. Ż., prowadzącego firmę [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 17 listopada 2025 r., znak SKO.OŚ/4170/444/2025 - działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74, art. 81 ust. 1, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania przed organem I instancji i wskazało, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 raport o oddziaływaniu na środowisko ma zawierać "opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym".
W niniejszej sprawie przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie ma polegać na selektywnym zbieraniu odpadów na działkach o numerach [...] i [...] w D. z drogą dojazdową na działce o nr [...] w D.. Łączna powierzchnia tych działek wynosi 14 751 m2, jednak teren zgłoszony jako przeznaczony na działalność związaną ze składowaniem odpadów wynosi do 800 m3. W ramach realizacji przedsięwzięcia na utwardzonym masą bitumiczną terenie ma zostać ustawionych 7 kontenerów o objętości ok. 15 m3 oraz ok. 7 m3. Wykaz odpadów przewidzianych do zbierania obejmuje 40 typów odpadów o różnych kodach. Masa poszczególnych rodzajów odpadów, które byłyby magazynowane w tym samym czasie ma wynosić 17,5 Mg (czyli 7 pełnych kontenerów po 2,5 Mg każdy). Po zebraniu ilości transportowej odpady mają być transportowane do odbiorców.
Przedstawiony alternatywny wariant różni się jedynie tym, że odpady byłyby składowane w boksach wykonanych z legiobloków, zamiast w stalowych kontenerach. Pozostała część realizacji przedsięwzięcia nie została zmieniona, z wyjątkiem proponowanych nasadzeń drzew. W wersji wybranej do realizacji inwestor zaproponował wykonanie nasadzeń od strony południowej, wzdłuż granicy działki, czego nie obejmuje już wariant alternatywny. Wskazano również, że składowanie odpadów w boksach z legiobloków jest kosztowniejsze oraz wiąże się z bardziej czasochłonnym załadunkiem na pojazdy transportowe.
Przedstawiony wariant nie spełnia warunku alternatywności, gdyż nawet z samego raportu wynika, że jego oddziaływanie na środowisko jest analogiczne do wariantu wybranego do realizacji. Nie umożliwia zatem rozważenia przez organ, jak różni się oddziaływanie tych wariantów na środowisko. Zaś zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, spośród wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, wariant dopuszczony do realizacji. W przypadku braku możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariantach, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, oraz w przypadku braku zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu dopuszczonego do realizacji, organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.
Istnienie realnej różnicy między proponowanymi wariantami jest zatem konieczne, aby organ mógł dokonać decyzji o wskazaniu określonego wariantu lub odmowie wydania zgody na realizację przedsięwzięcia dla każdego z nich. Należy również wskazać, że organ I instancji organizował z inwestorem spotkania dotyczące zamiany nieruchomości należących do inwestora, na których przewidziano realizację niniejszego przedsięwzięcia na inne nieruchomości o podobnych możliwościach inwestycyjnych. Przyjmuje się zaś, że przedstawienie odmiennej lokalizacji realizacji inwestycji może stanowić o alternatywności rozwiązania.
Niemniej zgodnie z art. 79a k.p.a. organ administracyjny jest zobowiązany, aby w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań wskazał też przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W niniejszej sprawie taką niespełnioną przesłanką będzie pozorna wariantowość. Organ powinien był zatem wezwać wnioskującego do uzupełnienia raportu w tym zakresie.
Dalej organ odwoławczy odniósł się do zarzutu, że organ I instancji był związany pozytywnym uzgodnieniem dokonanym przez RDOŚ – uznając go za bezzasadny.
W niniejszej sprawie niedokładność KIP oraz raportu była kilkukrotnie podnoszona przez różne podmioty. Swoje wątpliwości zgłaszały inne strony postępowania, znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, szczególnie M. i K. K., R. J., czy też W. S.A. z się dzibą w K.. Wnioskujący był wzywany do uzupełnienia wskazywanych braków przez organ prowadzący postępowanie oraz przez RDOŚ. W sprawie został również powołany biegły dla oceny zebranego materiału dowodowego. Z udziałem mgr inż. H. T., biegłego sądowego, odbyła się rozprawa administracyjna, jak również została przez niego przygotowana opinia. Inwestor został wezwany do odpowiedzi na kwestie poruszone przez biegłego, jednakże część z nich nadal nie wyjaśnia w pełni aspektów poruszonych w opinii. Biegły zwraca uwagę na planowany sposób selektywnego zbierania odpadów, gdzie 40 różnych typów odpadów ma być magazynowane w 7 kontenerach. Inwestor opisuje, że różne typy odpadów będą składowane zamiennie, zaś kontenery będą występować w dwóch pojemnościach - 7 lub 15 m3, aby dopasować do typu odpadów, których waga 2,5 Mg zajmie różną przestrzeń. Nadal jednak wnioskujący przyjmuje uśrednioną gęstość odpadów różnego typu, dzieląc je na odpady o "mniejszej" i "większej" gęstości (średnio ok. 165 kg/m3 lub ok. 360 kg/m3). W. S.A. w piśmie z dnia 19 maja 2023 r. przedstawiła opinie powołanego eksperta (dr D. S.), która również wskazuje na logistyczne wyzwania zamiennego składowania odpadów w kontenerach. Jeżeli zostanie odebrana określona ilość odpadów danego typu, która zajmuje jedynie fragment jednego z kontenerów, to kontener ten jest zajęty do czasu pojawienia się kolejnych partii odpadów tego samego typu lub musi być transportowany bez uzbierania pełnej "partii transportowej".
Biegły zakwestionował również brak danych o odpadach wytwarzanych w trakcie eksploatacji, szczególnie wskazując na przykładowe materiały związane z działaniem pojazdów transportowych czy innych urządzeń (belownica). W odpowiedzi inwestor stwierdza, że takie odpady nie będą powstawać. Jednocześnie w trakcie oględzin biegły wskazał na zaobserwowanie świeżych śladów wycieku produktów ropopochodnych oraz brak śladów działań naprawczych, zaś kilka pojazdów i maszyn usytuowanych było poza terenem uszczelnionej powierzchni, wobec czego wycieki substancji - w opinii biegłego -stanowią realne zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego. W odpowiedzi inwestor poinformował, że nie ma możliwości potwierdzenia obecności substancji ropopochodnych, oraz że teren, którego dotyczy uwaga nie pokrywa się z terenem realizacji oraz eksploatacji objętej postępowaniem.
Należy tutaj wskazać, że jednym z elementów kwestionowanych przez strony oraz biegłego było niewystarczające opisanie oddziaływania skumulowanego. Przedsiębiorca prowadzi bowiem również działalność w zakresię usług asenizacyjnych. Inwestor wskazuje, że działka objęta terenem inwestycji jest wykorzystywana jedynie jako zaplecze transportowe dla kilku pojazdów asenizacyjnych, przedstawione powyżej wątpliwości co do wycieków substancji sugerują jednak, że te aspekty powinny być bardziej szczegółowo przeanalizowane.
Biegły wskazuje również na brak odniesię nia się do możliwości wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, w szczególności ma to dotyczyć kwestii potencjalnych pożarów, co w przypadku składowania odpadów stanowi poważne zagrożenie, Dodatkowo zwrócono uwagę na występowanie po jednej ze stron szpaleru zadrzewień. Z odpowiedzi inwestora wynika, że będą zapewnione odpowiednie zabezpieczenia przeciwpożarowe, nie rozwija jednak tej kwestii, twierdząc że ze względu na skalę działalności pożar nie stanowi realnego zagrożenia dla sąsię dniej zabudowy. Obawy powstania pożaru wydają się jednak uzasadnione, biorąc pod uwagę, że część ze składowanych odpadów, to ma być m.in. papier i tektura, czy drewniane trociny. Biegły podnosi również, że na terenach działek stwierdzono występowanie hałd kruszywa, ziemi i odpadów betonowych, oraz wskazuje, że tereny utwardzone są większe niż przedstawione w raporcie. W odpowiedzi inwestor stwierdza, że nie są to tereny, które mają zostać objęte inwestycją, a jej obszar jest szczegółowo przedstawiony w KIP oraz raporcie.
Inne kwestie podnoszone przez biegłego lub strony, to m.in. brak ogrodzenia, wątpliwości, co do odpowiedniego określenia skumulowanego oddziaływania akustycznego, czy też sposób utrzymania terenu w odpowiedniej czystości (zamiatanie ręczne, bez użycia wody) i wpływu na zanieczyszczenie pyłem, jak również podane wartości odległości terenu zakładu do zabudowy na terenach sąsiednich.
Ocena organu I instancji realizacji przedsięwzięcia w obecnej formie jest słuszna, wymagałaby jednak bardziej szczegółowego odniesienia się do konkretnych nieprawidłowości w uzasadnieniu. Natomiast ze względu na gwarancje proceduralne konieczne jest umożliwienie inwestorowi uzupełnienia wariantów, aby w pełni ocenić ich oddziaływanie na środowisko.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. S.A. z się dzibą w K., zarzucając jej naruszenie:
1. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. oraz bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo braku przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., bowiem uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (tu podnoszonego przez SKO art. 79a k.p.a.), a także nie występuje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wnioskodawca/lnwestor miał możliwość nie tylko zapoznać się z dokumentami zawartymi w aktach sprawy ale też miał na każdym etapie postępowania możliwość odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego oraz uzupełnienia KIP i Raportu. Co więcej, SKO wskazało, że: "Ocena organu I instancji w obecnej formie jest słuszna" a zatem nie sposób przyjąć, że pozostaje jakiś zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia i mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - skoro ocena organu I instancji jest słuszna, to obecnie dalsze wyjaśnienia Wnioskodawcy/lnwestora nie mogłyby mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. W sprawie nie zachodziły zatem przesłanki wydania przez organ II instancji decyzji kasacyjnej, bowiem "Przesłanki wydania decyzji kasacyjnej zachodzą wówczas, gdy organ odwoławczy ma wątpliwości co do stanu faktycznego i stwierdza potrzebę przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy stosując przepis art. 138 §2 k.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej uzasadnić istnienie przesłanek ustawowych umożliwiających jego zastosowanie.’’ Tymczasem, organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 17 listopada 2025 roku sam wskazał, m.in. że: "(...) organ I instancji organizował z inwestorem spotkania dotyczące zmiany nieruchomości należących do inwestora, na których przewidziano realizację niniejszego przedsięwzięcia na inne nieruchomości o podobnych możliwościach inwestycyjnych" a zatem organ I instancji podjął działania daleko przekraczające obowiązki wynikające z ustawy, aby móc zgodnie z oczekiwaniami Wnioskodawcy/lnwestora zakończyć sprawę i przedstawił Wnioskodawcy/lnwestorowi kwestie dotyczącą możliwych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Wszelkie gwarancje proceduralne wobec Wnioskodawcy/lnwestora zostały zachowane, a nawet organ I instancji podjął starania znacznie dalej idące niż obowiązki ustawowe, niemniej jednak wolą Wnioskodawcy/lnwestora była realizacja przedsięwzięcia wyłącznie w sposób wyodrębniony w Raporcie i nie wykazywał on chęci uzupełnienia/zmiany Raportu, a także rzeczowego wyjaśnienia kwestii problematycznych przez cały okres trwania postępowania przed organem I instancji.
2. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zarzuty podniesione przez Wnioskodawcę/lnwestora w odwołaniu od decyzji I Instancji były chybione i organ II instancji w pełni podzielił ocenę dokonaną przez organ I instancji, jednak błędnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a. i wydał decyzję kasacyjną choć z uzasadnienia wydanej decyzji nie wynika, aby wskazane było ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w istotnej części. Jako, że ocena organu II instancji jest co do istoty sprawy taka sama jak rozstrzygnięcie organu I instancji wyłącznie zasadnym było w niniejszej sprawie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
3. art.7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 §1 i §3 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że Wnioskodawca/lnwestor nie został wezwany przez organ I instancji - Burmistrza Gminy i Miasta D. - do uzupełnienia Raportu, podczas gdy organ I instancji wzywał Wnioskodawcę/lnwestora kilkukrotnie w toku postępowania do; (1) uzupełnienia braków w Karcie Informacyjnej i Raporcie dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Selektywne zbieranie odpadów na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w D." i (2) odniesię nia się do uwag stron postępowania, a także poinformował strony postępowania - w tym Wnioskodawcę/lnwestora, o zebranych dowodach i materiałach przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia, a także pełnomocnik Wnioskodawcy/lnwestora w dniu 01 kwietnia 2025 roku zapoznał się z dokumentami zawartymi w aktach sprawy3.
4. art. 79a k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji - Burmistrz Gminy i Miasta D. - nie umożliwił Wnioskodawcy/lnwestorowi wypowiedzenia się co do zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, podczas gdy Wnioskodawca/lnwestor miał możliwość nie tylko zapoznać się z dokumentami zawartymi w aktach sprawy ale też miał na każdym etapie postępowania możliwość odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego oraz uzupełnienia KIP i Raportu, do czego organ I Instancji wzywał Wnioskodawcę/lnwestora, jednak wyjaśnienia składane przez Wnioskodawcę/lnwestora - analogicznie jak Raport - zawierały wyłącznie puste tezy, bez jakiegokolwiek ich merytorycznego i zgodnego z specjalistyczną wiedzą uzasadnienia i wyjaśnienia. Stąd całkowicie chybione jest stanowisko organu II instancji dotyczące naruszenia uprawnień proceduralnych Wnioskodawcy/lnwestora przez organ I instancji.
Reasumując, organ I Instancji zapewnił Wnioskodawcy/lnwestorowi zarówno możliwość zapoznani? się z dokumentami zawartymi w aktach sprawy, jak również możliwość uzupełnienia KIP i Raportu, czy zgłaszania wniosków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie błędnie przyjęło, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia gwarancji proceduralnych Wnioskodawcy/lnwestora, podczas gdy było wręcz przeciwnie i organ I instancji zapewnił Wnioskodawcy/lnwestorowi realnie i wielokrotnie możliwości wypowiedzenia się i uzupełnienia stanowiska w sprawie oraz uzupełniania informacji zawartych w KIP i Raporcie. Wnioskodawca/lnwestor miał też możliwość odniesienia się do licznych zarzutów stron postępowania dotyczących planowanego przez Wnioskodawcę/lnwestora przedsięwzięcia, w tym między innymi do zarzutu pozorności przedstawionych w Raporcie wariantów przedsięwzięcia, zwłaszcza, że Wnioskodawca/lnwestor działał przez profesjonalnego pełnomocnika.
5. art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej w sytuacji wskazania w pouczeniu od decyzji z dnia 17 listopada 2025 roku, że strona w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji może wnieść na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podczas gdy prawidłowe jest pouczenie strony o możliwości wniesienia sprzeciwu w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji kasacyjnej (wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.).
6. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 64a p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że mimo iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., przysługuje od niej środek zaskarżenia w postaci skargi, podczas gdy zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 64a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).
Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".
W ocenie Sądu przepis ten został zastosowany prawidłowo, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, jakkolwiek zawiera pewne uchybienia i niekonsekwencje, które nie miały wpływu na wynik sprawy. Przykładem może być stwierdzenie zawarte w końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium, iż "Ocena organu I instancji realizacji przedsięwzięcia w obecnej formie jest słuszna, wymagałaby jednak bardziej szczegółowego odniesienia się do konkretnych nieprawidłowości w uzasadnieniu". Tego rodzaju stwierdzenie nie powinno znaleźć się w uzasadnienie decyzji o charakterze kasatoryjnym. Jak już wskazano, taka decyzja wydawana jest gdy zachodzi konieczność wyjaśnienia tak znacznego zakresu okoliczności faktycznych, że może on mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Merytoryczna ocena decyzji wydanej w I instancji jako "słusznej" jest na tym etapie przedwczesna. Przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego może bowiem całkowicie zmienić stan sprawy.
Trzeba też zauważyć, że organ odwoławczy poruszył w uzasadnieniu znacznie więcej wątków niż Burmistrz Gminy i Miasta D.. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odmownej na str. 1 – 7 opisał przebieg postępowania, na str. 7 – 11 opisał planowane przedsięwzięcie, natomiast jako podstawę do odmowy wydania decyzji korzystnej dla wnioskodawcy na str. 12 – 15 przywołał wyłącznie brak odpowiedniego przedstawienia wariantów przedsięwzięcia. Ta wadliwość raportu – zdaniem Burmistrza – uzasadniała wydanie decyzji odmownej. Wprawdzie na ostatniej stronie uzasadnienia decyzji organ powołuje się również na "uwagi i wnioski stron" oraz "interes społeczny", które miały być również uwzględnione przy wydawaniu decyzji, niemniej jednak nie powiązał tych wartości z żadnymi konkretnymi przepisami prawa, które dodatkowo uzasadniałyby wydanie decyzji odmownej.
Natomiast SKO wyliczyło dodatkowo cały szereg braków innych raportu, wskazanych w opinii biegłego:
< 40 różnych typów odpadów ma być magazynowane w 7 kontenerach,
< brak danych o odpadach wytwarzanych w trakcie eksploatacji,
< niewystarczające opisanie oddziaływania skumulowanego,
< brak odniesienia się do możliwości wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej,
< brak ogrodzenia,
< wątpliwości co do odpowiedniego określenia skumulowanego oddziaływania akustycznego,
< sposób utrzymania terenu w odpowiedniej czystości (zamiatanie ręczne, bez użycia wody) i wpływu na zanieczyszczenie pyłem,
< podane wartości odległości terenu zakładu do zabudowy na terenach sąsiednich.
Poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności tych zastrzeżeń, niemniej jednak z punktu widzenia procesowego istotne jest, że pojawiły się one dopiero w decyzji organu odwoławczego. Oparcie na nich decyzji odmownej byłoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności i niewątpliwie prowadziłoby do pogorszenia sytuacji strony odwołującej się od decyzji organu I instancji. Inaczej przedstawiałaby się sytuacja, gdyby to Burmistrz wytknął rozliczne uchybienia raportu, do uzupełnienia których już wcześniej inwestor był wzywany i których w sposób właściwy nie uzupełnił (czego Sąd na obecnym etapie w żaden sposób nie przesądza). Skoro jednak wyłączną przyczyną odmowy wydania decyzji środowiskowej przez organ I instancji było zastrzeżenie, do którego zastosowanie miał art. 79a k.p.a., to niezastosowanie tego przepisu musiało skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Zgodnie z art. 79a k.p.a.
"§ 1. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się.
§ 2. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1".
Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przepis ten miał zastosowanie w niniejszej sprawie i został błędnie pominięty przy zawiadamianiu stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Takie uchybienie przepisom postępowania stanowi naruszenie gwarancji dla stron i musi zostać uzupełnione w ponownie prowadzonym postępowaniu. Sposób rozstrzygnięcia sprawy zależeć będzie od reakcji inwestora na to i inne zastrzeżenia w stosunku do raportu oddziaływania na środowisko.
Oceny tej nie zmienia podnoszony w sprzeciwie fakt, że inwestor był kilkukrotnie wzywany do uzupełnienia raportu i na każdym etapie postępowania możliwość odniesienia się do zgromadzonego materiału i uzupełnienia raportu, zaś organ I instancji organizował spotkania z inwestorem i proponował zamianę nieruchomości aby przedsięwzięcie mogło być realizowane w innym miejscu. Nie oceniając na obecnym etapie postępowania czynności podejmowanych przez organ I instancji podkreślić należy, że większość z nich nie została poddana analizie w uzasadnieniu decyzji. Organ wprawdzie wymienił je, niemniej jednak nie ocenił ani zachowania inwestora, ani dowodu z opinii biegłego i wniosków z niej wypływających. Podkreślić przy tym trzeba, że organy obu instancji mają obowiązek wskazać w uzasadnieniu decyzji na wszystkie dostrzeżone wady i błędy raportu i z okoliczności tych wyciągnąć właściwe wnioski merytoryczne. Tymczasem z decyzji organu I instancji wynika, że jedyną wadą raportu był brak wariantowości przedsięwzięcia. Jeśli Burmistrz nie dostrzegł innych powodów do odmowy uwzględnienia wniosku, to wytknięcie ich na etapie postępowania odwoławczego i rozszerzenie podstaw faktycznych decyzji odmownej stanowiłoby naruszenie zakazu refermationis in peius (art. 139 k.p.a.). W tej sytuacji wydanie decyzji kasatoryjnej było w pełni uzasadnione i stanowiło prawidłowe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.
Na koniec trzeba zauważyć, że zasadny okazał się zarzut błędnego pouczenia w zaskarżonej decyzji o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – podczas gdy decyzja ta jest zaskarżalna sprzeciwem. Zasadność tego zarzutu nie miała jednak wpływu na wynik sprawy i nie dotyczyła prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a zatem zarzut ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało dojść do wniosku, że w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a sprzeciw podlegał oddaleniu na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.