II SA/Kr 1570/24

II SA/Kr 1570/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 152 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Spółki z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 25 września 2024 roku, znak: WI-I.7840.22.7.2024.SM w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Starosta B. decyzją nr 86/2024 z 14 marca 2024 r., znak: ABR.6740.294.2023.KU, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorowi: C. Sp. z o.o., pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...],[...], [...] w miejscowości B." (dalej: pozwolenie na budowę). Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 19 marca 2024 r.
Następnie M. W. wniosła o uznanie za stronę postępowania i wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 1 pkt 5 kpa, składając wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji. Wskazała, że działki na których planowana jest inwestycja bezpośrednio sąsiadują z B. Obszarem Chronionego Krajobrazu oraz, że na jego terenie znajdują się siedliska bytowania chronionych prawem płazów (jaszczurka żyworódka, zwinka, padalec) oraz gady (żmija zygzakowata), prosząc "o informację czy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym aspekt ten był brany pod uwagę, czy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na siedliska płazów i gadów objętych ochroną oraz jakie kroki zostaną podjęte aby wymagania Ustawy o ochronie przyrody w zakresie gatunków objętych ochroną zostały spełnione".
Starosta B. działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, art. 150 § 1 kpa w dniu 17 maja 2024 r. wydał postanowienie znak: ABR.6740.5.37.2024.WB, o wznowieniu postępowania. Natomiast względem wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, Starosta B. w dniu 7 czerwca 2024 r. postanowieniem o znaku: ABR.6740.5.37.2024.WB, wydanym na podstawie art. 152 kpa odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Organ podkreślił, iż z treści art. 152 kpa wynika bowiem, że organ właściwy do wznowienia postępowania wstrzyma wykonanie zaskarżonej decyzji jeśli istnieje prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania.
Na to postanowienie wnioskodawczyni złożyła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 152 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo iż zachodziło prawdopodobieństwo uchylenia decyzji;
b) art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 11 kpa, poprzez niejasne i niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego postanowienia, sprowadzające się do powtórzenia jednego akapitu z uzasadnienia decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty B. nr 86/2024;
c) art. 8 kpa oraz art. 11 kpa, poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i wydanie decyzji, która jest nieczytelna i niejasna, a także trudna do zrozumienia dla zwykłego obywatela.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 25 września 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.22.7.2024.SM, na podstawie art. 138 § 2, w związku z art. 144 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2024.725 ze zmianami) - zwanej dalej Pb, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu podkreślono, iż wnioskodawczyni swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu wywodzi z prawa własności działek o nr [...] i [...]. Nieruchomości te sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji tj. z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...],[...], [...] w miejscowości B.. Na dzień wydania spornego pozwolenia na budowę działka Wnioskodawczyni nr [...] była zabudowane budynkiem mieszkalnym. Dla terenu w którym położone są ww. działki jak i działki inwestycyjne, nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym dla planowanej inwestycji została wydana w dni 25 sierpnia 2022 r., znak: Nz:IK.6730.326.A.2021.AK., przez Burmistrza B. decyzja o warunkach zabudowy. Z planu sytuacyjnego (dalej PZT) znajdującego się w projekcie budowlanym na stronie 20 wynika, że przedmiotowe działki inwestycyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] bezpośrednio sąsiadują z działkami nr [...] i nr [...] od strony wschodniej. Z opracowania tego odczytać można, iż 6 z projektowany budynków mieszkalnych jednorodzinnych tj. [...], usytuowanych przy granicy z działkami wnioskodawczyni, będą znajdować się w odległości 4 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...], a dokładnie pierwszych 5 budynków ([...]) przy granicy z działką nr [...], a ostatni budynek [...]) przy granicy z działką nr [...].
Zatem spełniono wymagania określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. "w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie" (Dz.U.2022.1225 tekst jednolity z zmianami) – dalej WT lub warunki techniczne, niemniej jednak wpływ na zabudowę działki wnioskodawczyni należy ocenić biorąc pod uwagę dyspozycję § 13 i § 60 WT tj. przepisów dotyczących przesłaniania i nasłoneczniania. Powyższe przepisy dotyczą istniejącej zabudowy, a nie terenu działek i ich ewentualnej przyszłej zabudowy, niemniej jednak na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, zatem w projekcie budowlanym powinna znaleźć się analiza wykonana na podstawie powyżej wskazanych przepisów "warunków technicznych" ze względu na ten budynek. Analiza taka powinna zostać sporządzona w formie opisowej i graficznej obejmującej dni równonocy wiosennej przypadającej na 20 marca 2023 r. i jesiennej przypadającej na 23 września 2023 r. (tj. w roku w którym został sporządzony projekt budowlany) , sporządzonej w oparciu o obowiązujący § 60 WT oraz § 13 WT. W przedmiotowym projekcie budowlanym, jak też w aktach organu I instancji takiej analizy nie ma. Starosta B. w wydanej decyzji oparł się na analizie projektanta znajdującej się w projekcie budowlanym na stronie 18 pkt. 8 "Określenie obszaru oddziaływania", w którym to stwierdzono "Przesłaniania- Najbliższe projektowanej zabudowie budynki mieszkalne jednorodzinne znajdują się na działkach [...] i [...], w odległościach większych niż 8 m, więcej niż wysokość przesłaniania dla tych budynków oraz budynków projektowanych". Już na tym etapie projektant zupełnie pominął budynek mieszkalny jednorodzinny znajdujący się na działce Skarżącej nr [...], pomimo naniesienia na PZT odległości tego budynku od projektowanego budynku [...]. Zatem ww. analiza nie odnosi się do budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...]. Odnosząc się do zapisów ww. § 13 WT stwierdzenia wymaga, że biorąc pod uwagę wysokość projektowanych budynków tj. 9 m oraz ich odległość od granicy z działkami nr [...] i [...] która wynosi 4 m, ze względu na brak pełnej analizy (opisowej i graficznej) w tym zakresie, nie można jednoznacznie określić czy projektowana inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zakresie przesłaniania zgodnie z ww. przepisem "warunków technicznych" dla przyszłej zabudowy, jak również czy nie przesłania budynku istniejącego na działce nr [...]. Natomiast w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 60 WT tj. nasłonecznienia, w projekcie budowlanym w ww. punkcie 8 znajduje się zapis: "Nasłonecznienie- Projektowane budynki nie ograniczają czasu nasłonecznienia jaki musi być zapewniony zgodnie z § 60 oraz § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zapewniono dla
budynków sąsiednich oraz budynków projektowanych wymagane w rozporządzeniu co najmniej 3h nasłonecznienia w godzinach 7:00 do 17:00". Nie bez znaczenia jest, że również w tym przypadku nie przedłożono graficznego opracowania nasłonecznienia, jak również nie wykazano które budynki zostały poddane analizie. Tym samym ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji nastąpi tylko i wyłącznie na podstawie przedstawionego projektu zagospodarowania terenu. W niniejszym przypadku wysokość projektowanych na działkach inwestycyjnych budynków wynosi 9 m, odległość budynków [...] od granicy z działkami nr [...] i [...] wynosi 4 m, zatem należy przyjąć, że cień ww. budynków będzie padał na działki M. W. na głębokość minimum około 5 m, zatem zgodnie z przepisami warunków technicznych ograniczy jej zabudowę w pasie powyżej 4 m od granicy. Długość elewacji wschodniej budynków [...] od strony działek nr [...] i [...] wynosi 15.86 m każda. Tym samym działka wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dla oceny, czy dana osoba jest stroną postępowania, nie jest konieczne, by naruszony został jej interes prawny, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowanie i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w oceni organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stronami niniejszego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać. Posiadanie przymiotu strony postępowania nie wynika z przekroczenia norm przewidzianych przepisami Prawa budowlanego i praw z nim powiązanych, ale w samej możliwość wystąpienia ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiedniej, które powoduje posiadanie interesu prawnego właściciela tej nieruchomości do bycia stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej.
Ww. okoliczności skutkują uznaniem, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Starosta B. wadliwie zatem uznał, że M. W. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydanym pozwoleniem na budowę.
Powyżej opisane okoliczności świadczą o tym, że także przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zostały uwzględnione wszystkie okoliczności merytoryczne, mające wpływ na końcową ocenę, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Kompleksowa analiza wszystkich zagadnień dotyczących planowanego zamierzenia jest niezbędna przed stwierdzeniem konieczności, lub jej braku, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Inwestor w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił naruszenie art. 152 § 1 kpa.
Podkreślono w uzasadnieniu, iż wbrew opinii wyrażonej w uzasadnieniu postanowienia M. W. - F. nie przysługiwał status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Gdyby nawet przyjąć, że powinna była być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, uniemożliwienie jej udziału w postępowaniu stanowiłoby podstawę wyłącznie do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4) K.p.a., nie jest natomiast podstawą do wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z przepisem art. 152 K.p.a. Brak jest przesłanek do stwierdzenia, że istniało prawdopodobieństwo, że w wyniku wznowienia postępowania dojdzie do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla obszaru, na którym realizowana ma być objęta pozwoleniem na budowę inwestycja oraz dla nieruchomości składającej się z działki [...], na której posadowiony jest budynek mieszkalny jednorodzinny należący do M. W. F., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Realizacja jakichkolwiek inwestycji możliwa jest na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Na potrzeby postępowania o wydanie pozwolenia na budowę opracowuje się, zgodnie z obowiązującymi przepisami, analizę oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Obecnie obowiązujące przepisy, za obszar oddziaływania obiektu uznają wyłącznie "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu’’. Nie ma zatem podstaw do uznawania za pozostające w obszarze oddziaływania obiektu takich nieruchomości, gdzie oddziaływanie obiektu wpływa na sąsiednie nieruchomości w sposób inny niż związany z ich zabudową. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej ustawę Prawo budowlane wyraźnie wskazano, że pojęcie zmiany zagospodarowania terenu może polegać na budowie obiektu budowlanego, czyli wiązać się z wykonaniem robót budowlanych, jak również odnosić się do innych zmian, niezwiązanych z budową czy wykonywaniem robót budowlanych. Natomiast "prawo budowlane powinno zajmować się jedynie tą formą zagospodarowania, która dotyczy obiektów budowlanych, a zatem jedynie »zabudową«". Obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego ograniczony
jest obecnie do obszaru, w stosunku do którego obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek
subiektywne uciążliwości). W takim właśnie kontekście należało dokonać analizy w niniejszej sprawie. Budynek posadowiony na działce nr [...] znajduje się w odległości 4,20m od granicy z nieruchomością, na której realizowana będzie inwestycja. W stronę granicy zwrócony jest ścianą z oknami (znajdują się na niej 2 okna). Jest więc odsunięty od granicy zaledwie o 20cm więcej niż minimalna wymagana przepisami odległość. A zatem pas terenu znajdujący się pomiędzy granicą nieruchomości a istniejącym na działce nr [...] budynkiem jest pasem niemożliwym do zabudowy z innych obiektywnych przyczyn. Właściciel tej nieruchomości nie będzie mógł tam posadowić innego obiektu budowlanego nie ze względu na inwestycję, jaka ma zostać
zrealizowana na nieruchomości sąsiedniej, ale ze względu na już istniejącą na działce
[...] zabudowę i konieczność zachowania odpowiednich odległości od tej zabudowy z jednej strony oraz od granicy działki z drugiej strony. Niepoprawne są również rozważania zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organu II instancji w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania. Spełnione są wymagania odnośnie tzw. wysokości przesłaniania. Nasłonecznienie wynosi powyżej 8 godzin przy wymaganych 4 godzinach. Cień rzucany na nieruchomość stanowiącą własność M. W. - F., jakkolwiek może stanowić oddziaływanie polegające na pewnej uciążliwości wynikającej z samego sąsiedztwa, nie stanowi ograniczenia, o którym mowa w przepisie art. 3 punkt 20 ustawo Prawo budowlane. Ograniczenia w zabudowie nieruchomości M. W. – [...] wynikają z innych okoliczności. Dla przyznania danemu podmiotowi statusu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowy konieczne jest natomiast ustalenie, że w związku z realizacją inwestycji występuje rzeczywiste prawne ograniczenie w możliwości zabudowy jej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami procedury. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. O ile w okolicznościach niniejszej sprawy, rozważania organu II instancji wykraczają poza konieczny zakres określony przedmiotem niniejszego postępowania, to jednak rozstrzygnięcie organu II instancji jest prawidłowe. Podkreślenia bowiem wymaga, że wbrew stwierdzeniu organu II instancji, zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str. 2), że organ I instancji odmówił wstrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę: "uznając, iż Wnioskodawczyni nie posiada legitymacji podmiotowej tj. nie ziściła się przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa", to jednak takie stwierdzenie nie jest uprawnione w świetle uzasadnienia postanowienia Starosty B. z dnia 7 czerwca 2024 r. o znaku: ABR.6740.5.37.2024.WB. Być może organ II instancji uwzględnił rozważania zawarte w decyzji z 7 czerwca 2024 r., znak: ABR.6740.5.37.2024.WB, o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po wznowieniu postępowania. Natomiast jeśli chodzi o samo postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, to ze sformułowania zawartego w końcowej części jego uzasadnienia, że: "Analiza akt sprawy ... nie wskazuje na pominięcie Pani M. W. jako strony tego postępowania administracyjnego." - można co najwyżej domniemywać, że wg organu I instancji w postępowaniu tym wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony. Przy czym z logicznego punktu widzenia, zacytowane zdanie może dawać podstawę także do domniemania, że M. W. w postępowaniu o pozwolenie na budowę miała, jako jego strona, udział zapewniony. Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia o odmowie wstrzymania, ani jednym słowem nie stwierdził bowiem, że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony. Nie odwołał się też, ani w sentencji, ani w uzasadnieniu do art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jako do podstawy rozstrzygnięcia. Organ natomiast niezwykle ogólnikowo stwierdził, że na żadnym etapie postępowania okoliczności sprawy nie wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, że – jak już wyżej podano - analiza akt sprawy nie wskazuje na pominięcie Pani M. W. jako strony tego postępowania administracyjnego, że podnoszona przez nią kwestia ochrony środowiska została w sposób wystarczający przeanalizowana oraz, że: "Mając na uwadze zakres niniejszego postanowienia oraz cel jego wydania, szczegółowe wyjaśnienie stanowiska tut. organu w kwestiach wskazanych w poprzednim akapicie zawierać będzie decyzja kończąca przedmiotowe postępowania wznowieniowe".
Z powyższego wynika, że organ I instancji w wydanym przez siebie postanowieniu o odmowie wstrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę nie uzasadnił dlaczego okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podkreślenia natomiast wymaga, że postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji po wznowieniu postępowania oraz decyzja o odmowie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, na płaszczyźnie formalnej są całkowicie odrębnymi aktami administracyjnymi. Dlatego motywy rozstrzygnięcia w jednym i drugim wypadku, winny być wskazane w uzasadnieniu każdego z tych aktów. Niedopuszczalnym jest, aby w uzasadnieniu jednego z tych aktów, ograniczono się do ogólników i odwoływano się do uzasadnienia zawartego w drugim z tych aktów. A tak jest w przedmiotowym wypadku i to jest podstawowa i istotna wada uchylonego zaskarżonym postanowieniem, postanowienia organu I instancji o odmowie wstrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uzasadnienia organu I instancji nie wynika bowiem, jakie były motywy jego rozstrzygnięcia. Wskazać w tym miejscu też należy, że o ile organ II instancji jest organem merytorycznym, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji braku w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji motywów rozstrzygnięcia, merytoryczne rozpoznanie przez Wojewodę Małopolskiego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji naruszałoby art. 15 k.p.a. Z tych przyczyn rozstrzygnięcie Wojewody Małopolskiego należy ocenić za zgodne z prawem. W uzupełnieniu należy też wskazać, że ponownie rozpoznając wniosek o wstrzymanie, organ oprócz tego, że uzasadni wyczerpująco motywy swojego rozstrzygnięcia, to także uwzględni stan prawny i faktyczny związany ze sprawą toczącą się w WSA w Krakowie pod sygnaturą akt II SA/Kr 1435/24 ze sprzeciwu na decyzję Wojewody Małopolskiego, uchylającą decyzję z 7 czerwca 2024 r., znak: ABR.6740.5.37.2024.WB, o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po wznowieniu postępowania, które w dniu wydania wyroku w niniejszej sprawie było w toku.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.