II SA/KR 1554/24

II SA/Kr 1554/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 9 ust 4  , art 20  ust 1 , art 28 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Nr XLVIII/865/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulicy Podgórki Tynieckie" skargę oddala.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga P. Sp. z o.o. na uchwałę nr XLVIII/865/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulicy Podgórki Tynieckie" odnośnie do § 7 ust. 7 pkt 2 lit c oraz § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały.
W skardze zarzucono naruszenie:
1. art. 87 ust 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art, 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 604, dalej-"ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzeniem rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145, dalej "u.g.n,"), w tym m. in. poprzez ustalenie nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej;
2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
3. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art; 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –Prawo przedsiębiorców (t.j, Dz.U. z 2024 r., poz. 236, dalej "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych; uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Postanowienia planu miejscowego dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej powinny realizować ustawową zasadę otwartości na te inwestycje, zatem treść mpzp, jak i jego wykładnia powinny zmierzać do stworzenia warunków proinwestycyjnych. Skarżąca nie zgadza się z Prezydentem Miasta Krakowa (stanowisko z dnia 8 października 2024 roku przesłane przez Radę Miasta Krakowa w odpowiedzi na wezwanie Spółki do usunięcia naruszeń prawa), że Uchwała nie narusza przepisów Megaustawy. Chybiona jest argumentacja, że skoro w zakresie procedury uchwalania planu nie doszło do naruszeń, że w sąsiedztwie znajdują się inne stacje bazowe oraz, że Spółka nie brała udziału w procedurze uchwalania planu to Uchwała jest zgodna z prawem. Co więcej, jako niemające oparcia w przepisach Skarżąca uznaje stanowisko organu, że nakaz ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem(promieniowaniem) pól elektromagnetycznych stanowi dozwolone prawem ograniczenie w planie. § 7 ust. 7 pkt 2 lit. c) Uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej stanowiąc, że anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie. Z kolei § 12 ust. 1 pkt 5 Uchwały wprowadza jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się: zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.
Skarżone postanowienia zdaniem Spółki są sprzeczne z prawem. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja anten wolnostojących czy tych na budynkach, nawet gdy wyróżniają się od otaczającej zabudowy, byłaby sprzeczna. Po drugie, takie rozwiązanie bez żadnego rozsądnego powodu skutkuje wyłączeniem na całym terenie objętym mpzp instalowania stacji bazowych telefonii komórkowej z wykorzystaniem istniejących budynków, czyli najczęstszy na terenach miejskich lub zabudowanych sposób realizacji sieci telekomunikacyjnej. Na terenie objętym Uchwałą nie występuje zabudowa o charakterze zabytkowym (§ 9 ust. 1 Uchwały), a zatem brak jest przesłanek do wprowadzenia podwyższonej ochrony widokowej. Nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie wyróżniała się wielkością, czy gabarytami.
Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje, takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. W konsekwencji Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem. Dodatkowo Uchwała posługuje się pojęciem "anteny wolnostojącej", które jest pojęciem nieprawidłowym (i które jak należy się domyślać jest pojęciem odmiennym od wolnostojącego masztu, o którym mowa w § 7 ust. 7 pkt 2 lit. b) Uchwały). Nie istnieją anteny wolnostojące, gdyż jakiekolwiek anteny są umieszczane na konstrukcjach -masztach, wieżach, konstrukcjach wsporczych. Zatem postanowienia mpzp nie tylko posługują się niewłaściwą terminologią, ale dodatkowo wprowadzają zakazy dla inwestycji celu publicznego z powołaniem na tę niewłaściwą terminologię.
Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie wyróżniać się od sposobu zabudowy albo ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu. Dlatego też stacje bazowe podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej są widoczne (dominują) na tle otaczającej zabudowy. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego czy innych wartości estetycznych. Niedopuszczalne jest także to. że ograniczenia odnoszące się do dominanty wprowadzone zostały wyłącznie dla inwestycji telekomunikacyjnych. zaś żadne inne inwestycje, w tym te prywatne, nie zostały poddane co najmniej analogicznym regulacjom Władztwo planistyczne to nic innego jak kompetencje gminy do władczego kreowania zasad polityki przestrzennej, ustalania sposobów zagospodarowania i przeznaczania terenów gminnych. Plan, tak jak każdy akt prawa miejscowego, powinien spełniać zasady prawidłowej i rzetelnej legislacji. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą istotne naruszenie zasad jego sporządzania, w tym zasady prawidłowej legislacji wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, skutkuje jego nieważnością i taka powinna być orzeczona przez tutejszy Sąd co do Uchwały w zaskarżonej części (tak np.: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2020 r. -sygn. akt II OSK 447/18, wyrok NSA z dnia 20 października 2020 r. - sygn. akt II OSK 1989/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1481/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1476/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2020 r. -sygn. akt II SA/Kr 1480/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1485/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1518/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2019 r. - sygn. akt IV SA/Po 747/19).
Przytoczone orzeczenia kwestionują prawidłowość ustanawiania przez organ uchwałodawczy gminy ograniczeń w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m in. poprzez nieostre, niezdefiniowane pojęcie "dominanty". Uchwała w zaskarżonej części posługuje się co prawda pojęciem dominanty, które zostało w niej zdefiniowane (§ 4 pkt 24) Uchwały), ale uznać należy, że definicja dominanty zapisana w Uchwale w zasadzie nie spełnia wymagań stawianych definicji, gdyż z jej treści nie można wywnioskować czym jest, a czym nie jest dominanta. Tego typu definicje powielają potoczne rozumienie jakiegoś określenia i dają niemal nieograniczone możliwości interpretacyjne. Rolą definicji legalnej wprowadzonej w danym akcie prawnym nie jest stwarzanie przestrzeni do uznaniowego traktowania przedmiotu tej definicji, a ujęcie w konkretne, obiektywne i transparentne ramy językowe danego pojęcia. Niewątpliwie definicja dominanty w Uchwale nie wypełnia stawianych jej wymagań legislacyjnych. Wieloznaczne, nieprawne pojęcia jak "dominanta" w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji w sposób rażący naruszają art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 2, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Prawo ma być stanowione racjonalnie, gdyż legislacja nieracjonalna nie może być uznana za "przyzwoitą", choćby spełniała wszelkie formalne wymagania (np. wyr. TK z dnia 12 września 2005 r., sygn. SK.13/05, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 91, s. 1078, wyr. TK z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt P 2/03, OTK Seria A 2004 nr 5, poz. 39; wyr. TK z dnia 4 stycznia 2004 r., sygn. akt K 14/03, OTK Seria A 2004 nr 1, poz. 1). Racjonalnie stanowione prawo powinno być jasne, precyzyjne, w szczególności w zakresie określania praw i obowiązków adresatów oraz zrozumiałe i jednoznaczne dla każdego. Każdą normę prawną tworzyć należy poprawnie zarówno z punktu widzenia językowego, jak i logicznego, w przeciwnym wypadku dochodzić będzie do nieprawidłowych interpretacji, nadmiarowych znaczeń, a przez to do nadużyć przy egzekwowaniu prawa. Rada Miasta Krakowa zdaje się nie rozumieć na czym polega dostęp do usług mobilnych i budowanie społeczeństwa cyfrowego, a nadto faworyzuje inwestycje prywatne, które nie służą ogółowi - regulacja dot. dominanty nie została wprowadzona dla innych inwestycji, w tym prywatnych.
Całkowicie niedopuszczalne w akcie prawnym są również postanowienia opisane w § 12 ust. 1 pkt 5 Uchwały jako blankietowe i niespełniające standardów przyzwoitej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji (czy wręcz nadinterpretacji) przez osobę rozstrzygającą wniosek inwestora. Zdaniem P. niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 Megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 12 ust. 1 pkt 5 Uchwały) - zarówno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoŚ dwa rozporządzenia wykonawcze - Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz..258 ze zm.). Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką. Nieznane są Spółce powody dlaczego lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych tylko i wyłącznie z zakresu elektroenergetyki oraz telekomunikacji musi uwzględniać nakaz ochrony zdrowia ludności, natomiast lokalizacja żadnych innych obiektów, czy inwestycji takich nakazów spełniać nie musi. Nie jest w rzeczywistości możliwe, aby były to jedyne typy inwestycji, co do których gmina musi wdrażać dodatkowe wymagania (nie wiadomo jakie) ochronne wobec mieszkańców, skoro wszelkie limity związane z promieniowaniem elektromagnetycznym są określane przepisami bezwzględnie obowiązującymi i to one spełniają funkcję ochronną w zakresie środowiska i zdrowia ludzi. Pozostałe postanowienia Uchwały nie wprowadzają analogicznych nakazów np. wobec lokalizacji obiektów, które mogą powodować hałas, zanieczyszczenia itp. Skoro zatem racjonalny uchwałodawca lokalny zdecydował się na wprowadzenie do aktu prawa miejscowego skarżonego przepisu, to należy uznać, że jest to norma wiążąca organ przy wydawaniu decyzji związanej z inwestycją, która emituje pole elektromagnetyczne. Nie wiadomo jednak jakie kryteria będą decydować o uznaniu przez urzędnika, czy dana inwestycja z zakresu elektroenergetyki lub telekomunikacji spełnia albo nie spełnia nakazu "ochrony zdrowia ludności przed promieniowaniem elektromagnetycznym Jeśli jedynym kryterium miałoby być dotrzymanie ogólnie i bezwzględnie obowiązujących limitów promieniowania PEM, bądź innych wymagań środowiskowych wynikających z ustaw lub rozporządzeń, to skarżony przepis uznać należy za całkowicie zbędny (tym bardziej, że w procedurze dotyczącej pozyskania pozwolenia na budowę nie dokonuje się tego typu pomiarów i sprawdzenia dotrzymania limitów PEM). Jeśli natomiast miałyby w grę wchodzić inne kryteria, to będą one całkowicie uznaniowe, subiektywne, nietransparentne i zależne jedynie od osoby rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną, a zatem niemogące się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawa. Powyższą argumentację podzielił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 lipca 2023 roku sygn. akt II SA/Kr 520/23, wskazując, że " cel wprowadzenia tej regulacji jest niejasny. Jeśli zapis ten jest -jak twierdzi organ planistyczny zgodny z treścią przepisów p.o.ś. i rozporządzeń wykonawczych" i "potwierdza obowiązki nałożone ustawą na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego" - to wówczas stanowi niedopuszczalne (sprzeczne z zasadami techniki legislacyjnej) powtórzenie regulacji ustawowych i jako taki jest również niepotrzebny. Jeśli natomiast miałby stanowić jakiś rodzaj modyfikacji postanowień aktów prawnych o randze ustawy lub rozporządzenia –jak wskazuje na to skarżąca -to wówczas brak jest podstaw prawnych do takich regulacji". Powyższa linia orzecznicza została następnie utrzymana przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 9 stycznia 2024 roku sygn. akt 1373/23.
Uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie Skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw, z art. 10 ust. 1 P.t. Potwierdził to np, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 978/20, wskazując, że: "Zatem wprowadzając uznaniowe ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowej, z jednoczesnym dopuszczeniem usług rozwoju usług telekomunikacyjnych stacjonarnych, gminny uchwałodawca dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych i podziemnych, do czego nie miał prawa Niejasne są przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta Krakowa w Uchwale skarżonych postanowień, gdyż zaskarżona Uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej sieciom czy urządzeniom telefonii mobilnej nie mogą być ogólne cele Uchwały. Uchwała w zaskarżonej części narusza przepisy prawa powszechnie obowiązujące wskazane w zarzutach skargi. Wprowadzone rozwiązania co do lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, wykładane zarówno przez pryzmat poszczególnych zapisów, jak i całościowo zostały uchwalone wbrew:
1. zakazowi z art, 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art, 1 ust. 2 pkt 10) i art. 4 ust, 1 u.p.z.p. wprowadzania ograniczeń co do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów u.g.n. na całym terenie objętym Uchwałą;
2. konstytucyjnej zasadzie równości i braku dyskryminacji przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym wbrew zakazowi ograniczenia swobody działalności gospodarczej przez akt inny niż ustawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Odnosząc się do zarzutów skargi zaakcentowano, że obszar objęty planem położony jest na terenie Dzielnicy VIII Dębniki, w zachodniej części Krakowa, w obrębie ewidencyjnym Podgórze. Powierzchnia obszaru wynosi ok. 24,46 ha i jest częściowo zainwestowany. Wzdłuż ul. Podgórki Tynieckie zlokalizowana jest zabudowa jednorodzinna. W części północnej obszaru znajdują się obiekty centrum technicznego. W południowej części znajdują się obiekty usługowe i biurowe.
Część obszaru planu zawiera się w granicach Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują dodatkowe warunki zagospodarowania określone przepisami odrębnymi (§ 8 ust. 1 uchwały). Zgodnie z pismem Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 4 grudnia 2014 r. stanowiącym odpowiedź organu na zawiadomienie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zapisach planu miejscowego należało uwzględnić uwarunkowania wynikające z położenia w obszarze o wysokich wartościach przyrodniczych i krajobrazowych. Mając na uwadze występujące uwarunkowania środowiskowe oraz różnorodność zabudowy występującej w obszarze planu, przystąpiono do prac nad sporządzeniem planu miejscowego. Zgodnie z §3 uchwały, celami uchwalenia planu miejscowego było "stworzenie warunków przestrzennych dla prawidłowego funkcjonowania obszaru w oparciu o zasady ładu przestrzennego poprzez: 1) wprowadzenie regulacji umożliwiających nowoczesny rozwój tego rejonu miasta; 2) wyznaczenie terenów przestrzeni publicznych oraz kształtowanie tych przestrzeni w terenach usługowych 3) ukształtowanie układu komunikacji wewnętrznej i sieci infrastruktury technicznej."
Wprowadzoną w § 7 ust. 7 pkt 2 lit. c uchwały zasadę należy powiązać z definicją "dominanty" określoną w §4 ust 1 pkt 24 uchwały, poprzez którą należy rozumieć "obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni". W świetle przywołanej definicji nie należy a priori uznawać, że każda stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi dominantę. Nie tyle bowiem element wysokościowy determinuje bycie dominantą, lecz także inne parametry obiektu (długość, szerokość, bryła czy kolor). Kwestionowany zapis został wprowadzony z uwagi na konieczność zachowania ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych przestrzeni i należy go czytać łącznie z postanowieniami zawartymi w § 7 ust 7 pkt 2 lit a i b uchwały, na podstawie których lokalizacja urządzeń z zakresu łączności publicznej została dopuszczona na całym obszarze planu, poza terenami wymienionymi w §7 ust 7 pkt 2 lit b uchwały, na których to terenach niezainwestowanych został wprowadzony zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych.
Odnosząc się natomiast do zapisów § 12 ust 1 pkt 5 uchwały, należy podkreślić, że zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego został sporządzony skarżony plan miejscowy, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony. W związku z powyższym. Gmina miała umocowanie prawne do wprowadzenia kwestionowanej przez spółkę zasady, która ma charakter ogólny i nie wyłącza ani również nie modyfikuje treści obowiązujących norm krajowych odnoszących się do dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych, w szczególności rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Nie da się zaprzeczyć, że urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telefonii komórkowej mobilnej emitują fale elektromagnetyczne, a ww. rozporządzenie wykonawcze dotyczy wszystkich tego typu urządzeń, gdyż określa dopuszczalne zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz dopuszczalne wartości parametrów fizycznych - dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (tj. również dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod usługi). Dlatego też wprowadzając powyższą zasadę określoną w 13 ust. 1 pkt 5 uchwały, nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego gminy. W wyroku z 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt. II SA/Kr 716/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że przywołane powyżej unormowania "wypełniają treścią i uzasadniają przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji." Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 lipca 2023 r., sygn. akt. II SA/Kr 616/23, w którym poddając analizie legalność wprowadzenia zasady "lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury z zakresu elektroenergetyki
i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych" stwierdził, że "dziwi zarzut odnoszący się do §12 ust 1 pkt 5 uchwały, który jedynie wskazuje na konieczność uwzględnienia ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych w przypadku lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej (czyli także jej nie umożliwia). Wymóg ten z kolei wynika z przepisów szczególnych, w tym wypadku ustawy o ochronie środowiska (tak też w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygn. akt. II SA/Kr 1484/14) Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 20 września 2023 r., sygn. akt. II SA/Kr 869/23 stwierdził, że "rację ma organ twierdząc w odpowiedzi na skargę, że zamieszczenie w uchwale omawianego przepisu miało podstawę w przepisie §4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikającego z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planu ochrony". Przytoczone tezy zostały następnie powtórzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego z 17 października 2023 r., sygn. akt. II SA/Kr 1132/23 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 września 2023 r., sygn. akt. II SA/Kr 749/23. Podkreślono, że sprawy z zakresu ochrony zdrowia należą do katalogu zadań własnych gminy określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 z pózn.zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotowa uchwała została podjęta w roku 2016. W owym czasie obowiązywał art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), z którego wynikało, że skargę na uchwałę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa miało miejsce w przedmiotowej sprawie w dniu 24 września 2024 r. za pismem pełnomocnika Spółki. Rada Miasta Krakowa nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Prezydenta Miasta Krakowa ograniczył się do przesłania stanowiska, w którym wprost wskazał, że merytoryczne stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa ma jedynie charakter informacyjny i nie jest stanowiskiem Rady Miasta. W tym stanie rzeczy skarga w istocie została złożona w otwartym 60-dniowym terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym sprzed 1 czerwca 2017 r.
Dokonując weryfikacji legitymacji Skarżącej wskazać należy, że Skarżąca trafnie wywiodła swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.604), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Wobec powyższego Skarżąca była legitymowana do złożenia skargi.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.
Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu
Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17).
W pierwszej kolejności Sąd poddał kontroli tryb sporządzenia planu. Przebieg procedury planistycznej określał art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p. (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 647 ze zmianami). Przebieg procedury planistycznej wyglądał następująco. Dnia 28 listopada 2014 r. dokonano ogłoszenia/obwieszczenia Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu. Wyznaczono termin składania wniosków do planu do 22 grudnia 2014 r. Zarządzeniem Nr 2484/2015 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 września 2015 r. zostały rozpatrzone wniosku złożone do planu i nastąpiło przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień ustawowych - 4 listopada 2015 r. i ponownie 28 grudnia 2015 r. Dnia 5 lutego 2016 r. miało miejsce ogłoszenie/ obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko nastąpiło od 16 lutego do 15 marca 2016 r., zaś w dniu 1 marca 2016 r. odbyła się dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu. Termin składania uwag do wyłożonego projektu planu został wyznaczony na okres do 29 marca 2016 r. Rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu nastąpiło na mocy Zarządzenia Nr 917/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 kwietnia 2016 r. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektów uchwał w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu nastąpiło na mocy Zarządzenia Nr 1305/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r. Na mocy Zarządzenia Nr 1320/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2016 r. nastąpiło przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 8 czerwca 2016 r. - pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz czytanie i głosowanie nad projektami uchwał w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu planu - Rada podjęła uchwały od Nr XLVII/827/16do Nr XLVII/830/16. Podczas Sesji Sesja Rady Miasta Krakowa - 29 czerwca 2016 r. odbyło się drugie czytanie i głosowanie nad projektem uchwały w sprawie uchwalenia planu - Rada podjęła uchwałę XLVIII/865/16, ogłoszoną następnie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 7lipca 2016 r.,poz.4072. Dowody na dokonanie czynności proceduralnych, wymaganych przepisami prawa, znajdują się w dokumentacji planistycznej. W ocenie Sądu nie doszło w ramach procedury do naruszeń prawa.
Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, co następuje.
Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Niniejsza skarga jest kolejną ze skarg wnoszonych do tut. Sądu, w których kwestionowane są postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście lokalizacji urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. W każdej z tych spraw badanie planu wymaga ważenia wartości, które podlegają ochronie na podstawie art. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wśród nich znajdują się zarówno wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, jak i własność oraz potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej. Żadna z tych wartości nie ma prymatu absolutnego. Dlatego każda sprawa jest indywidualna i powinna być rozpatrywana mając na uwadze wartości, które podlegają ochronie. Wielość spraw pokazuje, że nie są one powtarzalne (mimo powtarzalności zarzutów). Inaczej oceniać należy możliwość lokalizacji masztów wolnostojących i anten w obszarze ścisłej ochrony konserwatorskiej, a inaczej w obszarze silnie zurbanizowanym i zabudowanym nowoczesnymi budynkami. Kluczową rolę w rozstrzyganiu kolizji wartości odgrywa konstytucyjna zasada proporcjonalności. Wprowadzane zakazy i graniczenia powinny nadawać się do realizacji wartości, ze względu na które są wprowadzane i nie wykraczać poza to co konieczne do ich ochrony. W tym kontekście w zasadzie wykluczyć należy rozwiązanie polegające na całkowitym zakazie lokalizacji urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w całym obszarze planu. Jednakże nie jest wykluczona możliwość wprowadzenia zakazu lokalizacji takich urządzeń w niektórych obszarach planu.
W świetle orzecznictwa NSA brak jest podstaw do przyznania bezwzględnego prymatu lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, NSA w wyroku z dnia 23 września 2020 r. II OSK 1925/20, wskazał, że przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych określają reguły w zakresie tworzenia przepisów dotyczących sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej w nowo uchwalanych planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, jak też są wskazówkami w zakresie wykładni postanowień planów miejscowych, które obowiązywały w dacie wejścia w życie powołanych przepisów. Przepisy te mają w pewnym sensie korygować postanowienia planu, a z pewnością postanowienia planu muszą być interpretowane zgodnie z celem ustawy wyrażonym w jej art. 46. Ratio legis art. 46 ust. 2 ustawy jest zatem prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie miejscowym. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w planie miejscowym muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy. Jednocześnie w innym wyroku NSA wskazał, że "Przepis art. 46 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie przyznaje przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Podkreślić bowiem należy, że art. 46 ust. 1 ustawy dopuszcza także możliwość istnienia określonych zakazów i ograniczeń, które wiążąco będą kształtowały uprawnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do określenia lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r. II OSK 2627/18). Zatem zakazy z art. 46 ust. 1 mają charakter celowy, a nie absolutny. Cel ten został precyzyjnie wskazany w wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r. II OSK 2487/19, w którym Sąd stwierdził, że istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy.
Wartość polegająca na stworzeniu jak najlepszych warunków realizacji inwestycji z zakresu łączności oraz ład przestrzenny mogą wprawdzie kolidować, jednak żadna z nich nie mam absolutnego prymatu. W szczególności nie można tego powiedzieć w świetle art. 46 ustawy szerokopasmowej o inwestycjach z zakresu łączności publicznej. Wartości te powinny być wyważone, dopuszczalne jest ich ograniczenie, jeśli środki podjęte dla ochrony danej wartości są konieczne i proporcjonalne.
Pierwszy ze skarżonych przepisów Uchwały, t.j. § 7 ust. 7 pkt 2 lit. c ma brzmienie:
§7 ust. 7. Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych:
2) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):
a) dopuszcza się lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne, z zastrzeżeniem lit. b,
b) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach R.1, ZP.1, ZP.2, ZP.3, ZP.4, ZP.5, ZP.6, WS.1, WS.2,
c) anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad prawidłowej legislacji, w szczególności zarzutów posługiwania się pojęciami nieostrymi za organem należy zauważyć, że treść rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. W ustawie należy unikać posługiwania się: określeniami specjalistycznymi, o ile ich użycie nie jest powodowane zapewnieniem należytej precyzji tekstu. Zauważyć należy, że dopuszczalność używania takich określeń należy rozpatrywać w kontekście zasady komunikatywności wyrażonej w § 6 tego rozporządzenia. W obecnym brzmieniu zakaz korzystania z takich określeń został złagodzony - do dnia 1 marca 2016 r. komentowany przepis wyrażał całkowity zakaz używania określeń specjalistycznych, jeżeli mają odpowiedniki w języku powszechnym, a obecnie przepis zezwala na korzystanie z nich, jeśli jest to powodowane zapewnieniem należytej precyzji tekstu - a zatem nie tylko wtedy, gdy nie ma odpowiedników w języku powszechnym, ale również wtedy, gdy odpowiedniki takie istnieją, ale nie zapewniają potrzebnej precyzji wypowiedzi (zob. G. Wierczyński, Komentarz do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", § 8 [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych, Komentarz, wydanie II, WKP 2016).
Odnosząc powyższe do zarzutu posłużenia się w zaskarżonym przepisie pojęciem niejasnym i nieostrym "dominanty" zauważyć należy, że pojęcie "dominanty" nie jest pojęciem zdefiniowanym ustawowo. Jednakże zostało ono zdefiniowane w zaskarżonej Uchwale. Zgodnie bowiem z § 4 pkt 24 Uchwały ilekroć w Uchwale mowa jest o "dominancie" należy przez to rozumieć obiekt budowlany, który ze względu na gabaryty lub formę architektoniczną wyróżnia się w stosunku do otaczającej przestrzeni. Pojęcie to zatem zostało zdefiniowane przez uchwałodawcę. W ocenie Sądu definicja ta jest zrozumiała. Nie jest przy tym tak, jak wskazuje skarżąca, że pojęcie to odnosi się wyłącznie do obiektów budowlanych z zakresu telekomunikacji, bowiem dotyczy wszystkich obiektów budowlanych, które we wskazany sposób (gabarytami lub formą architektoniczną) wyróżniają się z przestrzeni. Podkreślić należy, że taka regulacja odpowiada dążeniu do uwzględnienia w ramach planowania przestrzennego wymogów architektury i urbanistyki (o czym mowa w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.).
Zauważyć należy, że m.p.z.p. "Rejon ulicy Podgórki Tynieckie" obejmuje w znacznej części obszary oznaczone symbolem "U" o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi, w tym przemysłu wysokich technologii. W mniejszości zaś tereny zabudowy mieszkaniowej (jedno- i wielorodzinnej). W terenach oznaczonych symbolem U.1 i U.2 maksymalna wysokość zabudowy wynosi od 16 do 25 m. Zważywszy na różne możliwe wysokości masztów antenowych (od 15 do 60 m), nie jest tak, że wykluczona jest możliwość lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych w tym zakresie. Maszt 60 m będzie zapewne stanowił dominantę w rozumieniu tego przepisu, ale już 25 m nie. Wbrew zatem zarzutom skargi skarżony przepis nie uniemożliwia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
Odnosząc się do kwestii posłużenia się nieprawidłowym pojęciem "anteny wolnostojącej", to jakkolwiek negatywnie należy oceniać posłużenie się w akcie normatywnym pojęciami, które nie mają desygnatów, to jednak zarzut ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy w zakresie interesu prawnego skarżącej. Skoro bowiem obiekty takie jak "anteny wolnostojące" nie istnieją, to w istocie zbiór obiektów budowlanych, których lokowanie napotyka ograniczenia będzie pusty.
Odnosząc się z kolei do zarzutów związanych z § 12 ust. 1 pkt 5 Uchwały stwierdzić należy, co następuje.
§ 12 ust. 1 Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się:
5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych.
Sądowi znane są orzeczenia tut. Sądu, powołane w skardze, w których kwestionowane były analogiczne przepisy. Jednakże Sąd orzekający w niniejszym składzie wyraża w tej konkretnej sprawie stanowisko odmienne z następujących powodów. Zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (aktu właściwego dla omawianego Planu), ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz obowiązujących planów ochrony. W ocenie Sądu organ gminy miał umocowanie prawne do wprowadzenia ogólnej klauzuli, która w zakresie obiektów i urządzeń elektroenergetyki i telekomunikacji nakazuje uwzględniać ochronę zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak trafnie zauważa organ – klauzula ta nie ingeruje w rozwiązania prawne co do poziomów pól elektromagnetycznych, w szczególności w zakresie uregulowanym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych wartości promieniowania pól elektromagnetycznych w środowisku, a jedynie podkreśla konieczność szczególnej troski w zakresie ochrony zdrowia w kontekście obiektów, które – co bezsporne – emitują fale elektromagnetyczne. Mając na względzie konieczność uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasad ochrony środowiska (vide: art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.) nie sposób zanegować pozytywnej roli takiej klauzuli w przepisach miejscowego planu. Takie też stanowisko zaprezentowano w wyrokach tut. Sądu (wyrok z dnia 20 września 2023, sygsygn.t II SA/Kr 869/23, wyrok z dnia 21 września 2023, sygn. akt II SA/Kr 749/23,wyrok z dnia 17 października 2023, sygn. akt II SA/Kr 1132/23). Zakwestionowany przepis nie modyfikuje zatem przepisów ustawowych, lecz akcentuje ich znaczenie w postępowaniach mających za przedmiot lokalizację obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji.
Sąd nie dopatrzył się także naruszeń art. 20, art. 22, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 Prawo telekomunikacyjne, ponieważ sporna regulacja Planu nie narusza zasady wolności działalności gospodarczej, ani zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. Już sama konstrukcja przepisu jest taka, iż dotyczy on rozstrzygnięć pozytywnych, to jest zasad lokalizowania odnośnie do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej). Co do zasady działalność usługowa w tym zakresie jest dopuszczalna, lecz podlega ograniczeniom wynikającym z konieczności równoważenia różnych wartości, w tym tych, dla których ochrony gmina została wyposażona we władztwo planistyczne. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia zasady równości przypomnieć należy, że z dyskryminacją mamy do czynienia wówczas, gdy podmioty znajdujące się w porównywalnej sytuacji traktujemy odmiennie. Tymczasem nie sposób przyjąć, iż stopień ingerencji działalności polegającej na świadczeniu usług z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej w ochronę środowiska i krajobrazu oraz kształtowanie przestrzeni jest taki sam, jak w przypadku każdego innego rodzaju działalności. Wobec powyższego wprowadzone ograniczenia nie stanowią bezpodstawnych i arbitralnych ograniczeń w porównaniu z innymi podmiotami korzystającymi z tych wolności.
Jako, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.