II SA/Kr 1550/15

II SA/Kr 1550/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Mirosław Bator /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
stwierdzono nieważność postanowienia I i II inst
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 126, art. 156 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 469
art. 9 ust. 1, pkt 19 lit. h
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 83 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz Skarbu Państwa - Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 27 marca 2015 r. nr [...] znak: [...] zobowiązano właściciela działki: Skarb Państwa - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. do przedłożenia ekspertyzy technicznej muru na potoku [...] (działka nr [...] obr. [...]) w rejonie działek nr [...], [...], [...] obr. [...] położonych w Z.. Ekspertyza winna być wykonana w ilości 2 egzemplarzy przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, ekspertyza winna zawierać szczegółowy opis przedmiotu opracowania (stan techniczny wszystkich instalacji i urządzeń technicznych, dokumentację rysunkową i fotograficzną badanych elementów oraz powinna między innymi określić stan techniczny obiektu budowlanego oraz identyfikację ewentualnych uszkodzeń, analizę występujących zjawisk oraz przyczyny ich powstawania, ze szczególnym uwzględnieniem spełnienia (lub nie) podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania, zawierać badania, pomiary, obliczenia, propozycje napraw łub określonego działania oraz końcowe wnioski, zalecenia czy polecenia, w terminie do 30 sierpnia 2015 r.
Za pismem z dnia 4 lipca 2014 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z czynności kontrolnych nr [...] przeprowadzonych w dniu 27 czerwca 2014 r. dotyczącego kontroli utrzymania i użytkowania umocnienia na potoku [...] w Z. w rejonie działki nr [...] i [...].
Po przeprowadzeniu w dniu 21 października 2014 r. czynności kontrolnych i wydaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. zawiadomienia znak: [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego muru na potoku [...] (działka nr [...]) w rejonie działek nr [...] i nr [...] położonych w Z., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. w dniu 27 marca 2015 r. na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego wydał postanowienie, którym nałożono na właściciela działki: Skarb Państwa - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej muru na potoku [...] (działka nr [...]) w rejonie działek nr [...], [...] położonych w Z., w terminie do 30 sierpnia 2015 r.
Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. w ustawowym terminie wniósł zażalenie od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 23 września 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 81c ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 81c ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 Prawa budowlanego i nałożył na właściciela działki nr [...] w Z. Skarb Państwa - Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej reprezentowanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej muru na potoku [...] (działka nr [...]) w rejonie działek nr [...], [...] położonych w Z.. Ekspertyza winna być wykonana w ilości 2 egzemplarzy przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, ekspertyza winna zawierać szczegółowy opis przedmiotu opracowania (stan techniczny wszystkich instalacji i urządzeń technicznych, dokumentację rysunkową i fotograficzną badanych elementów oraz powinna między innymi określić stan techniczny obiektu budowlanego oraz identyfikację ewentualnych uszkodzeń, analizę występujących zjawisk oraz przyczyny ich powstawania, ze szczególnym uwzględnieniem spełnienia (lub nie) podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania, zawierać badania, pomiary, obliczenia, propozycje napraw lub określonego działania oraz końcowe wnioski, zalecenia czy polecenia, w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Wymienione wyżej uprawnienie umożliwia zebranie przez organy nadzoru budowlanego materiału dowodowego niezbędnego do dokonania porównania stanu faktycznego z wzorcem wynikającym z dyspozycji norm prawa budowlanego i wydanie decyzji mającej na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami Prawa budowlanego. Osobami podlegającymi obowiązkowi z powyższego przepisu (zgodnie z ust. 1 art. 81c Prawa budowlanego) są uczestnicy procesu budowlanego (w tym inwestor), właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1486/11, opubl. w LEX nr 1367295, nakładając w drodze postanowienia obowiązek sporządzenia i dostarczenia w odpowiednim terminie ocen i ekspertyz organ winien szczegółowo wykazać w jego motywach, że w danej sprawie zaistniała właśnie taka sytuacja, która wskazuje na powstanie "uzasadnionych wątpliwości", co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Jednocześnie jego stanowisko powinno mieć dostateczne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej lub ekspertyzy jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia.
Z analizy akt sprawy wynika bez wątpienia, że mur na potoku [...] (działka nr [...]) w rejonie działek nrnr [...], [...] położonych w Z. jest w niewłaściwym stanie technicznym. Potwierdzają to zarówno ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 27 czerwca 2014 r. (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 1-4, nr 10-11) jak i podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Z. w dniu 21 października 2014 r., podczas których stwierdzono pogarszanie się stanu ww. obiektu, związane z zerwaniem się betonowej półki po prawej stronie potoku od strony działki nr [...], której elementy widoczne były w potoku (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 21-23). Jak ustalono podczas czynności wyjaśniających, przedmiotowy mur w korycie potoku, został wykonany bez wiedzy i zgody zarządcy nieruchomości, przez poprzedników prawnych właścicieli działek nr [...] i [...].
Na podstawie dokumentacji zdjęciowej można wywnioskować, iż nie jest to nowa budowla. Istnieją uzasadnione wątpliwości czy stan przedmiotowego obiektu może oddziaływać na niedopuszczalne pogorszenie warunków dla otoczenia związanych z zagrożeniem wystąpienia zatoru na potoku [...], czy podmycia brzegów mających wpływ na działki sąsiednie. Wskazana jest specjalistyczna wiedza z zakresu hydrologii. Pozyskanie ekspertyzy jest konieczne w celu określenia jakie należy podjąć dalsze działania w celu doprowadzenia w/w obiektu do stanu zgodnego z przepisami (t.j. czy przedmiotowy obiekt należy remontować, czy rozebrać) oraz dobór właściwego trybu postępowania w przedmiotowej sprawie.
W zażaleniu z dnia 15 kwietnia 2015 r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. zakwestionował prawidłowość nałożenia obowiązku. Odpowiadając na zarzuty zażalenia wskazano, że ustalenie w niniejszej sprawie kto był inwestorem przedmiotowej budowli może być niemożliwe bądź trudne do ustalenia. Mając na względzie powyższe obowiązek może być nałożony na właściciela lub zarządcę.
Zgodnie z treścią zarządzenia nr 38 Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2013 r. w sprawie nadania statutu Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w K. (Dz. U. Min. Środowiska z 2013., poz. 48) regionalny zarząd jest państwową jednostką budżetową, utworzoną dla realizacji zadań z zakresu gospodarowania wodami, podległą Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Natomiast zgodnie z § 2 Regulaminu Organizacyjnego Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (publ. na stronie internetowej bip) Zarząd ten administruje wodami, stanowiącymi własność Skarbu Państwa zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie przebiegu granic obszarów dorzeczy i regionów wodnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 126, poz. 878, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149). Zgodnie z art. 11 § 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469) prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13, wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w stosunku do wód istotnych dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej, w szczególności wód podziemnych oraz śródlądowych wód powierzchniowych: w potokach górskich i ich źródłach, w ciekach naturalnych, od źródeł do ujścia, o średnim przepływie z wielolecia równym lub wyższym od 2,0 m/s w przekroju ujściowym, w jeziorach oraz sztucznych zbiornikach wodnych, przez które przepływają cieki, o których mowa w lit. b, granicznych, w śródlądowych drogach wodnych.
Z kolei art. 14 ust. 1 Prawa wodnego wskazuje, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej jest organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowała wodami w regionie wodnym, w zakresie określonym w ustawie oraz zgodnie z art. 92 ust. 4 Prawa wodnego, zgodnie z którym w ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, związanym z gospodarką wodną, dyrektor regionalnego zarządu realizuje w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu zadania związane z utrzymywaniem śródlądowych wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych oraz pełni funkcję inwestora w zakresie gospodarki wodnej w regionie wodnym.
W świetle powyższych przepisów Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej gospodaruje wodami w regionie wodnym oraz zapewnia prawidłowe utrzymanie śródlądowych wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych, stanowiących własność Skarbu Państwa. Przez gospodarowanie wodami i zadania związane z utrzymywaniem wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych organ ten rozumie obowiązek utrzymywania w należytym stanie technicznym ustawowo przekazanego do gospodarowania mienia Skarbu Państwa i użytkowania go w sposób zgodny z jego przeznaczeniem mając na uwadze treść art. 61 Prawa budowlanego .
Potok [...] (poza granicami [...] Parku Narodowego, wpływający do potoku [...]) w załączniku nr 1 (na poz. 552) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149) został sklasyfikowany jako śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej.
Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., który zobowiązany jest do wykonania czynności związanych z uporządkowaniem i zabezpieczeniem terenu samego koryta potoku [...] odpowiada także za stan budowli znajdujących się tym w tym korycie, które mogą mieć wpływ na przepływ wody i kwestie ochrony przeciwpowodziowej. Zawalenie się przedmiotowego muru związane z podmywaniem brzegów koryta może spowodować zator wody w korycie w/w potoku. Należy podkreślić, że przedmiotowy mur nie służył do innych celów niż umocnienie brzegu potoku przed podmywaniem. Wobec powyższego to Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. jako organ administracji rządowej niezespolonej działający w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zgodnie z art. 92 ust. 4 Prawa wodnego, w celu utrzymania potoku powinien być uznany za zobowiązanego do przedłożenia żądanej ekspertyzy muru na potoku [...] (działka nr [...]) w rejonie działek nr [...], [...], [...] położonych w Z.. Wobec powyższego organ doprecyzował podmiot zobowiązany korzystając z kompetencji reformatoryjnych. Przedmiotowa reformacja nie narusza art. 139 K.p.a.
Nadmieniono, że kwestie roszczeń cywilnoprawnych w związku z wybudowaniem obiektu na nie swoim gruncie nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. W powyższym zakresie właściwym jest sąd cywilny.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał weryfikacji ustalonego kręgu stron postępowania i stwierdził, że z uwagi na usytuowanie obiektu będącego przedmiotem postępowania przymiot strony przysługuje także właścicielom działek nr [...], [...] w Z.. W treści księgi wieczystej nr [...] (publ. strona internetowa Ministerstwa Sprawiedliwości) znajduje się wpis, że właścicielem działki nr [...] w Z. jest B. G.. Z treści ksiąg wieczystych nr [...], [...], [...] wynika, że współwłaścicielami działki nr [...] w Z. są Z. i M. W. oraz T. i W. G.. Natomiast w treści księgi wieczystej nr [...] znajduje się wpis, że właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa - Urząd Miejski w Z.. Zgodnie z informacją uzyskaną drogą telefoniczną z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Z. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. nie przedłożył ekspertyzy żądanej postanowieniem z dnia 27 marca 2015r. nr [...] znak: [...] oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nie wydawał postanowienia wstrzymującego wykonanie ww. postanowienia na podstawie art. 143 K.p.a. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyznaczył nowy termin dostarczenia ekspertyzy.
Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie Skarb Państwa - Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej reprezentowanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił w szczególności naruszenie:
1) art. 11 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 14 ust. 1 Prawa wodnego poprzez błędne przyjęcie, że skoro Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wykonuje prawa właścicielskie w stosunku do gruntu pokrytego wodami potoku [...], to tym samym jest właścicielem (wykonuje prawa właścicielskie) urządzeń posadowionych na tym gruncie, podczas gdy Prawo wodne przewiduje wyjątek od zasady superficies solo cedit;
2) art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez nałożenie obowiązku dostarczenia ekspertyzy na podmiot niebędący inwestorem, właścicielem, czy też zarządcą obiektu budowlanego;
3) art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegających na nieustaleniu inwestora lub właściciela muru na potoku [...] w Z. oraz błędnym przyjęciu że obowiązek powinien być nałożony na skarżącego;
4) art. 28 K.p.a. w związku z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego polegające na ustaleniu niewłaściwego kręgu stron postępowania.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia postanowienia, wskazane zostały w art. 145 § 1 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Tym samym zgodnie z ww. przepisami nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uchyleniem zaskarżonych postanowień.
Zgodnie z art. 126 K.p.a. do postanowień, na które przysługuje zażalenie, stosuje się odpowiednio art. 156 K.p.a. Zaskarżone postanowienie zostało zaś wydane w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało wydane przez organy niewłaściwe i to jest powodem unieważnienia wydanych w sprawie postanowień. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. przesłanką stwierdzenia nieważności danego aktu administracyjnego (decyzji lub zaskarżalnego odrębnym zażaleniem postanowienia) jest wydanie go przez organ z naruszeniem właściwości.
Zgodnie z art. art. 82 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego jest organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi.
W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego dla Powiatu [...] ustalił, że w potoku [...] został zlokalizowany mur oporowy, chroniący brzegi potoku przed masami ziemnymi zlokalizowanymi na działkach położonych po drugiej stronie tego muru, tj. na działkach nr [...], nr [...] i nr [...]. Charakter tego muru nie budzi wątpliwości zarówno dla właścicieli ww. działek (akta administracyjne sprawy, karty nr 5, nr 7, nr 16), Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (akta administracyjne sprawy, karta nr 32), Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (akta administracyjne sprawy, karty nr 11, nr 12) jak i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (akta administracyjne sprawy, karta nr 9). Wszystkie wymienione podmioty i organy administracyjne zgodnie wskazują że mur ten to mur oporowy.
Także zgromadzony w toku kontroli materiał zdjęciowy potwierdza ocenę przedmiotowego muru jako muru oporowego. Ustalenie właściwego organu w I instancji prowadzącego postępowanie na podstawie Prawa budowlanego w zakresie stanu technicznego muru oporowego zlokalizowanego na działce stanowiącej potok było przedmiotem rozstrzygania sporu kompetencyjnego pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego a Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OW 12/10, opub. w LEX nr 668548 rozstrzygając taki spór wyraźnie wskazał, jako organ właściwy Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wprawdzie wyżej wskazany spór nie dotyczył Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ale w ocenie Sądu rozstrzygniecie zapadłe w sprawie o sygn. akt II OW 12/10 powinno być uwzględnione także i w tej sprawie.
Niewątpliwie mur oporowy nie jest obiektem lub budowlą hydrotechniczną piętrząca wodę, nie jest budowlą upustową, regulacyjną, melioracji podstawowej oraz kanałem. Mur oporowy należy do kategorii innych obiektów budowlanych służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.) pod pojęciem urządzeń wodnych należy rozumieć urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności mury oporowe.
Tym samym mur oporowy zlokalizowany w potoku i ograniczający ruch mas ziemi, które mogłyby ingerować w przepływ wody w takim potoku ora stabilizujący linię brzegową takiego potoku jest urządzeniem wodnym służącym kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich. Skoro mur oporowy jest urządzeniem wodnym służącym kształtowaniu zasobów wodnych, to winien on być zaliczony do kategorii innych obiektów budowlanych służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. To zaś prowadzi do wniosku, że organem właściwym w sprawie dotyczącej muru oporowego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego podejmując działania w I instancji, a nie w II instancji, stosownie to treści art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego.
Tym samym skoro w I instancji winien wydać postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego, a nie Powiatowy Inspektor, należało wyeliminować zaskarżone postanowienia jako postanowienia wydane przez niewłaściwie rzeczowo, miejscowo i instancyjnie organy.
Stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oznacza, że przedwcześnie byłaby ocena merytoryczna tej sprawy, ponieważ w pierwszej kolejności sprawę winny rozpoznać właściwe organy administracyjne.
Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien podjąć czynności jako organ I instancji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.