II SA/KR 1547/24

II SA/Kr 1547/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
w zw z art b 51   ust 5  w zw z rt 51 ust 2  i art 80 ust 2 pkt 2 i art 83 ust 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 138 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 27 września 2024 roku, znak: WI-I.7840.8.23.2024.PI w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 21 marca 2019 r., nr 292/2019, znak: AB.6740.293.2019, Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Inwestorowi I. S. (skarżącemu), na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągowo-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i gazową oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą: wewnętrzny układ komunikacyjny, przyłącz wody ze studni kopanej i przyłącz kanalizacji sanitarnej do szczelnego zbiornika fekalnego okresowo wybieralnego.
Postanowieniem z 18 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.293.2019, Starosta M. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone w/w ostateczną decyzją Starosty M. z 21 marca 2019 r. i następnie decyzją z 4 czerwca 2019 r., znak: AB.6740.293.2019, organ ten, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o:
1. uchyleniu w całości ostatecznej decyzję Starosty M. nr 292/2019 znak AB.6740.293.2019 z dnia 21.03.2019 r.,
2. odmowie inwestorowi I. S. wydania decyzji pozwolenia ma budowę dla w/w zamierzenia inwestycyjnego.
Dnia 12 kwietnia 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego I. S., w którym zwrócono się o: doręczenie decyzji z dnia 4 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu w/w pisma wskazano, że wnioskodawca podawał w sprawie adres do korespondencji, po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 21 marca 2019 r. nie był zobowiązany do wskazywania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją do wskazywania swojego adresu zamieszkania, względnie innego adresu do doręczeń. Wnioskodawca dowiedział się o decyzji z dnia 4 czerwca 2019 r. od organów nadzoru budowlanego, tak więc decyzja ta nie została wnioskodawcy doręczona, jak i brak podstaw prawnych do przyjmowania domniemania skutecznego jej doręczenia.
Postanowieniem z 10 maja 2024 r., znak: AB.6740.244.2024.AB, Starosta M. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponownego doręczenia decyzji Starosty M. z dnia 4 czerwca 2019 roku, znak: AB.6740.293.2019.
Zażalenie na w/w postanowienie wniósł skarżący.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 27 września 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.8.23.2024.PI, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm.), dalej jako: u.p.b., utrzymał się zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wszczęcia kolejnego postępowania, w sytuacji gdy strona uważa, że doręczenie decyzji w postępowaniu jest nieskuteczne. Kontrola skuteczności doręczenia decyzji wydanej w postępowaniu następuje po skorzystaniu przez stronę z przysługujących środków zaskarżenia, mowa tutaj o odwołaniu lub odwołaniu wniesionym wraz z wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania, czy też zainicjowanie jednego z trybów nadzwyczajnych, które służą wzruszeniu decyzji ostatecznej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca zarzucając obrazę art. 39 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w 2019r.) w związku z art. 42 § 1 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Starosty Powiatowego w M. z dnia 4 czerwca 2019r. znak AB.6740.293.2019 jest ostateczna, w sytuacji kiedy skarżący po ostatecznej decyzji Starosty M. z dnia 21 marca 2019r. zmienił adres zamieszkania, o czym informował Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, a Starosta M. zarówno postanowienie o wznowieniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, jak i decyzję uchylającą w całości ostateczną decyzję - pozwolenie na budowę oraz odmawiającą pozwolenia na budowę wysyłał skarżącemu na nieaktualny adres.
W uzasadnieniu podkreślono, iż skarżący działał w zaufaniu do władzy publicznej. Nie rozumiał całej sytuacji, kiedy nie będąc poinformowanym o wznowieniu postępowania przed Starostą M. , które zakończyło się ostateczną decyzją 21 marca 2019r. - pozwoleniem na budowę. Starosta M. wznowił postępowania, jednakże wysyłał korespondencję na nieaktualny adres skarżącego. Po zakończeniu pierwotnego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, skarżący nie miał obowiązku informowania organu administracji o zmianie swojego adresu zamieszkania, czy też adresu do korespondencji. Skarżący poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o swoim aktualnym adresie, a dopiero obecnie, po zasięgnięciu porady prawnej, zwraca się do właściwego Starosty o dokonanie prawidłowego doręczenia decyzji z dnia 4 czerwca 2019r. (mylnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określonej jako decyzja z dnia 21 marca 2019r.). Tym samym brak podstaw prawno-faktycznych do przyjęcia, że ostateczna decyzja Starosty M. z dnia 21 marca 2019r. - pozwolenie na budowę utraciła moc prawną, a tym samym decyzja nakazująca rozbiórkę jest bezpodstawna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny.
Skarga jest niezasadna.
W kontrolowanej sprawie sporne było czy zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ponownego doręczenia decyzji Starosty M. z dnia 4 czerwca 2019 roku, znak: AB.6740.293.2019, w oparciu o art. 61a § 1 kpa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w świetle art. 61a § 1 kpa, aby postępowanie administracyjne mogło być prowadzone, to musi wystąpić sprawa administracyjna, a podstawą sprawy administracyjnej jest stosunek administracyjno- prawny wynikający z normy materialnoprawnej, która nakazuje organowi rozpatrzenie zgłoszonego przez stronę żądania względem organu administracyjnego.
Takiego charakteru w żadnym stopniu nie ma wniosek skarżącego w sprawie ponownego doręczenia decyzji Starosty M. z dnia 4 czerwca 2019 roku, znak: AB.6740.293.2019. Wniosek skarżącego nie rodzi obowiązku do jego rozpatrzenia przez organ administracyjny, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości wszczęcia odrębnego postępowania, w sytuacji gdy strona uważa, że doręczenie decyzji w postępowaniu jest nieskuteczne czy wadliwe. Zatem w przedmiocie żądania ponownego doręczenia decyzji nie można wszczynać postępowania administracyjnego.
Zasadnie skarżone organy przyjęły, że kontrola skuteczności doręczenia decyzji wydanej w postępowaniu następuje po skorzystaniu przez stronę z przysługujących środków zaskarżenia w toczącym się konkretnym postępowaniu w którym takie środki zaskarżenia są przewidziane, np. odwołanie lub odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania, czy w trybach nadzwyczajnych, które służą wzruszeniu decyzji ostatecznej, jak wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lub wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.
Zatem podnoszona w skardze kwestia doręczenia decyzji może być oceniana w ramach innych postępowań administracyjnych dla których ma ona znaczenie, lecz nie może być przedmiotem odrębnego postępowania wszczynanego na wniosek o ponowne doręczenie. Przyjęcie odmiennego stanowiska wyrażonego w skardze, prowadziło de facto do zakwestionowania decyzji ostatecznej w trybie, którego przepisy prawa nie dopuszczają i stanowiłoby obejście prawa. W konsekwencji naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.
W pełni zasadne było zatem rozstrzygnięcie w oparciu o art. 61a § 1 kpa, gdyż brak normy prawnej jest oczywistym brakiem podstawy do rozpatrzenia żądania skarżącego.
Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.