II SA/Kr 153/11

II SA/Kr 153/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący/
Ewa Rynczak
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1723/11 - Wyrok NSA z 2013-01-17
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2011 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia 30 kwietnia 2010 r. nr [...] nakazano inwestorowi – Z. S., rozbiórkę części obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej i powierzchni zabudowy większej niż 25m2 usytuowanego bezpośrednio przy ścianie szczytowej budynku przy ul. [...] w K. tj. przylegającego do ściany szczytowej budynku istniejącego przy ul. [...] pozostałej z przedmiotowego obiektu ściany o konstrukcji z płyt OSB przymocowanych do drewnianych słupów konstrukcyjnych oraz drewnianego podestu wraz z belkami podwalinowymi, stanowiącymi podłogę obiektu. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie realizacji obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej usytuowanego na działce nr "1", obr. [...] przy ul. [...] w K. bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej, powiadamiając o tym strony pismem z dnia 4 listopada 2009 r. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 26 października 2009 r. stwierdzono, że na w/w działce prowadzona jest budowa obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej i powierzchni zabudowy powyżej 25 m2. W dniu kontroli roboty były prowadzone, a obiekt nie był zakończony. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, zobowiązał do jego zabezpieczenia oraz do przedłożenia wymienionych w tym postanowieniu dokumentów i opracowań w terminie do dnia 30 grudnia 2009 r. W dniu 22 grudnia 2009 r. inwestor przedłożył kopię wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla realizowanej inwestycji, złożonego do Urzędu Miasta K. Wydziału Architektury i Urbanistyki w dniu 14 grudnia 2009 r. Podczas kontroli przeprowadzonych przez organ I instancji na działce nr "1" w dniach 14 stycznia 2010 r., 26 stycznia 2010 r. i 4 marca 2010 r. stwierdzono, że inwestor przystąpił do dobrowolnej rozbiórki przedmiotowego obiektu. W protokole kontroli z dnia [...] marca 2010 r. odnotowano; "przy ścianie szczytowej budynku nr [...] przy ul. [...] do wysokości ok. 2,5 m znajdują się płyty paździerzowe przymocowane do drewnianych słupów (elementów konstrukcyjnych częściowo rozebranego obiektu budowlanego). Na przedmiotowej działce znajdują się nie rozebrane dolne belki podwalinowe, które stanowiły konstrukcję pod słupy i ściany obiektu budowlanego wybudowanego bez zgody właściwych organów. Obiekt rozebrany w zakresie ścian i dachu". W odpowiedzi na zapytanie organu nadzoru budowlanego z dnia 2 marca 2010 r. Urząd Miasta K. poinformował, że wniosek inwestora Z. S. w sprawie ustalenia warunków zabudowy pn. "Budowa pawilonu gastronomicznego nie związanego trwale z gruntem na dz. nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K." został w dniu 2 lutego 2001 r. pozostawiony bez rozpoznania wobec nie usunięcia przez wnioskodawcę jego braków. W tej sytuacji organ uznał, iż istnieją podstawy do wydania nakazu rozbiórki w oparciu o przepis art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Odwołanie od decyzji w ustawowym terminie wniósł Z. S.. W odwołaniu oświadczył, że dokonał rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu, a podest drewniany niezwiązany trwale z terenem oraz fragment osłony ściany szczytowej budynku przy ul. [...] nie stanowi części składowej drewnianego obiektu, który został dobrowolnie rozebrany. Są to elementy które stanowią osłonę zniszczonych płyt chodnikowych, natomiast osłonę ściany szczytowej budynku przy ul. [...] stanowi ściana z płyt OSB.
Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 16 listopada 2010 r. utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca Prawo Budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, organ I instancji nakładając na inwestora obowiązek w zakresie dostarczenia dokumentów i opracowań w terminie do dnia 30 grudnia 2009 r. w postanowieniu z dnia 10 listopada 2009 r. określił warunki po spełnieniu których możliwa jest legalizacja obiektu. Inwestor nie dopełnił obowiązku nałożonego tym postanowieniem. Jedynie w dniu 22 grudnia 2009 r. przedłożył kopię wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla realizowanej inwestycji, złożonego do Urzędu Miasta K. Wydziału Architektury i Urbanistyki w dniu 14 grudnia 2009 r., który to wniosek został w dniu 2 lutego 2010r. pozostawiony bez rozpoznania wobec nie usunięcia przez wnioskodawcę jego braków. Zaistniała zatem podstawa do zastosowania powołanego wyżej art. 48 ustawy - Prawo budowlane. W trakcie prowadzonego postępowania inwestor przystąpił dobrowolnie do rozbiórki obiektu. Fakt prowadzenia rozbiórki i jej zakres został określony w protokołach kontroli przeprowadzonych przez organ I instancji na przedmiotowej działce w dniach 14 stycznia 2010 r., 26. stycznia 2010 r., 4 marca 2010 r. i 24 marca 2010 r. Według poczynionych ustaleń udokumentowanych materiałem zdjęciowym, w wyniku częściowej rozbiórki nadal pozostają do usunięcia: przy ścianie szczytowej budynku nr [...] przy ul. [...] do wysokości ok. 2,5 m płyty paździerzowe przymocowane do drewnianych słupów (elementów konstrukcyjnych częściowo rozebranego obiektu budowlanego). Na przedmiotowej działce znajdują się nie rozebrane dolne belki podwalinowe, które stanowiły konstrukcję pod słupy i ściany obiektu budowlanego. Nie jest słuszna podniesiona w odwołaniu okoliczność, że inwestor dokonał rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu w konstrukcji drewnianej, a podest drewniany nie związany trawle z terenem oraz fragment osłony ściany szczytowej budynku przy ul. [...] nie stanowi części składowej drewnianego obiektu, który został dobrowolnie rozebrany. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do ustaleń, że elementów (części obiektu) będących przedmiotem rozbiórki orzeczonej skarżoną decyzją nie stwierdzono na etapie rozpoczęcia budowy obiektu. W protokole kontroli z dnia 26 października 2009 r. odnotowano: " (...) prowadzone są prace przy konstrukcji drewnianej (..) Konstrukcja magazynu oparta bezpośrednio na płytach chodnikowych stanowiących pokrycie placu u zbiegu [...] i [...] (płyty betonowe)". Ich wykonanie stwierdzono podczas kolejnych kontroli, w tym w dniu 27 listopada 2009 r., kiedy odnotowano "powyższe ustalenia faktyczne pozwalają z całą stanowczością stwierdzić, że opisane elementy stanowią pozostałość po istniejącym wcześniej, częściowo rozebranym obiekcie". Wobec powyższego, zarzut odwołania, że orzeczony zakres rozbiórki nie dotyczy obiektu, którego legalność budowy stanowiła przedmiot postępowania należy uznać za nieprawdziwy, jako nie znajdujący potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Samowolnie wzniesiony obiekt, wobec niespełnienia warunków, dla przeprowadzenia jego legalizacji podlega rozbiórce w całości i bez znaczenia jest subiektywna ocena inwestora, że pozostałości po częściowej rozbiórce stanowią osłonę płyt chodnikowych i osłonę ściany szczytowej budynku podnosząc estetykę otoczenia.
Skargę na tą decyzję złożył Z. S. zarzucając, że decyzja nie jest rozstrzygnięciem rzeczowym i merytorycznym. Pozostawienie fragmentu pionowej ściany oraz drewnianego podestu stanowi estetyczne i bezpieczne użytkowanie terenu, gdyż płyty chodnikowe którymi wyłożony jest fragment działki nr "1" stwarzały zagrożenie dla użytkowników. Ponadto zarzucił, że organ I instancji wydał postanowienie którego nie mógł spełnić, gdyż termin wyznaczony mu dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy był zbyt krótki. Zarzucił ponadto, że fragment pionowej ściany oraz drewnianego podestu nie stanowią obiektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę części obiektu budowlanego.
Zgodnie z podstawową zasadą prawa budowlanego, określoną w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-30. W rozpoznawanej sprawie, z dokonanych prawidłowych ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika, że inwestor bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę, jak również pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wybudował obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej usytuowany przy ścianie szczytowej sąsiedniego budynku. Z ustaleń organu wynika również, że inwestor dokonał dobrowolnie rozbiórki części obiektu, w efekcie czego nadal do usunięcia pozostają płyty paździerzowe przymocowane do drewnianych słupów do wysokości ok. 2, 5 m.
Wskazany przez organ I instancji jako materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 4 wskazanego przepisu, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 stosuje się przepis ust. 1. Od zasady, że obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie albo wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce ustawodawca przewidział wyjątek, sformułowany w ust. 2 art. 48, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że w stosunku do obiektów budowlanych, na budowę których wymagane jest wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a wzniesionych bez zachowania tego wymogu, organy mają obowiązek orzeczenia nakazu ich rozbiórki. Przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane można jednakże zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu nadzoru budowlanego, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany samowolnie. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie m.in. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarzy projektu budowlanego. Wobec faktu, że inwestor obowiązku tego nie wykonał, stwierdzić należy, że decyzja o nakazie rozbiórki została podjęta przez organ prawidłowo. Jedynie bowiem wykonanie przez inwestora w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych na niego przez organ pozwalałoby na odstąpienie od nakazu rozbiórki. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego, że dokonał samowolnie rozbiórki wykonanego obiektu, a pozostały drewniany podest niezwiązany trwale z terenem oraz fragment osłony ściany szczytowej nie stanowi części składowej drewnianego obiektu, wskazać należy, iż z ustaleń dokonanych przez organ I instancji podczas kolejnych kontroli obiektu i utrwalonych w protokołach kontroli m.in. z dnia 26 października 2009 r. i z dnia 27 listopada 2009 r. wynika, że elementy te zostały wykonane podczas budowy przedmiotowego obiektu. W protokole kontroli z dnia 27 listopada 2009 r., m.in. odnotowano "obiekt drewniany o pow. ok. 119 m2, wewnątrz: podłoga i ściany z płyt OSB (...). Powyższe ustalenia faktyczne pozwalają z całą stanowczością stwierdzić, że opisane elementy stanowią pozostałość po istniejącym wcześniej, częściowo rozebranym obiekcie". Z kolei w protokole kontroli z dnia 4 marca 2010 r. stwierdzono "przy ścianie szczytowej budynku nr [...] przy ul. [...] do wysokości ok. 2,5 m znajdują się płyty paździerzowe przymocowane do drewnianych słupów (elementów konstrukcyjnych częściowo rozebranego obiektu budowlanego). Dokonane przez organ ustalenia, jak również znajdująca się w aktach dokumentacja fotograficzna, pozwalają w ocenie sądu przyjąć, że orzeczony zakres rozbiórki odpowiada przedmiotowi postępowania. W konsekwencji uznać należy, że pozostała część budynku jest częścią samowolnie wybudowanego obiektu i zgodnie z regulacją art. 48 ustawy Prawo budowlane - podlega rozbiórce, jako części obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Także wobec samodzielnych ustaleń organu, iż wniosek skarżącego o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ administracji architektoniczno-budowlane pozostawił bez rozpoznania, bez znaczenia jest czas jaki organ nadzoru budowlanego wyznaczył skarżące mu na uzyskanie jej decyzji. Działania organu I instancji doprowadziły bowiem do ustaleń, iż skarżący decyzji tej nie uzyskał.
Stwierdzić zatem należy, iż organy nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, jak również nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z normami przepisów art. 7 i 77 k.p.a. wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności, a zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez organ oceniony prawidłowo. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję orzekającą o rozbiórce uznać należy za odpowiadającą prawu. Niewykonanie przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków, które umożliwiłyby legalizację, uprawniało organ nadzoru budowlanego do podjęcia takiej właśnie decyzji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.