II SA/Kr 151/11

II SA/Kr 151/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Brachel - Ziaja
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1650/11 - Wyrok NSA z 2013-01-10
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję w części w jakiej ustalono termin wykonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 66 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel –Ziaja WSA Jacek Bursa Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 listopada 2010r., Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania czynności I. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymała ona w mocy ustalony decyzją organu I instancji termin wykonania nakazanych czynności , II. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz pełnomocnika z urzędu radcy prawnego G. K. kwotę 295,20 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym podatek od towarów i usług - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej .
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., Powiat Grodzki, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) nakazał [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą przy ul. [...] w K. - zarządcy obiektu budowlanego przy ul. [...] w K. zlokalizowanego na działce nr "1" oraz "2", obr. [...]:
I. wykonanie następujących czynności zabezpieczających i naprawczych w związku ze stwierdzeniem, że stan przewodów kominowych przedmiotowego obiektu może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi:
* odłączyć termy gazowe w kuchniach mieszkań nr [...] i [...],
* odłączyć z kratek wentylacji grawitacyjnej termę gazową w kuchni mieszkania nr [...],
* odłączyć okapy nadkuchenne w mieszkaniach nr [...] i [...],
* odłączyć wentylatory mechaniczne w kuchni i łazience mieszkania nr [...],
* wykonać prawidłowe otwory nawiewne w drzwiach łazienkowych w mieszkaniach nr [...], [...], [...],
* odłączyć piecyk gazowy w łazience mieszkania nr [...],
* odsłonić kratki wentylacyjne w kuchni mieszkania nr [...],
- zdemontować siatki z kratek wentylacyjnych w kuchniach mieszkań nr [...] i [...] oraz łazience mieszkania nr [...],
w mieszkaniu nr [...]:
- zaślepić w kuchni otwór w przewodzie wentylacyjnym zabezpieczonym przewodem spalinowym z blachy nierdzewnej,
* zapewnić wentylację kuchni przez włączenie do przewodu wentylacyjnego nr [...],
* wyposażyć przewód spalinowy piecyka kąpielowego we wkład ze stali nierdzewnej kwasoodpornej łącznie z drzwiczkami rewizyjnymi,
-podłączyć wentylację pokoju z piecem kaflowym do wolnego przewodu nr [...],
- wykonać nawietrzniki podokienne lub nadokienne o łącznym polu przekroju 150 cm2,
II. wykonanie następujących czynności zabezpieczających i naprawczych w związku ze stwierdzeniem, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym:
- uszczelnienie pokrycia dachu, poprawę profilowania obróbek blacharskich,
* wymianę uszkodzonych korozją biologiczną elementów konstrukcji więźby dachowej na elementy nowe, impregnowane środkiem ognioochronnym,
* udrożnienie pionu kanalizacyjnego w piwnicach,
* położenie podbetonki w pomieszczeniach piwnic,
* wymianę drewnianych ścianek działowych w pomieszczeniach piwnic na ścianki murowane,
* naprawę odparzeń tynków elewacji i ubytków tynków na koronach trzonów kominowych;
Termin wykonania ww. robót ustalono do dnia 30 kwietnia 2010r.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem D. C., która wskazała, że z uwagi na bezprawne działaniami zarządcy budynku została pozbawiona wentylacji w mieszkaniu. Organ przeprowadził postępowania odnośnie stanu technicznego całego budynku. Podstawę dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie stanowiły w szczególności: przeprowadzone w dniu 14 sierpnia 2008 r. oględziny, protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia [...].09.2009 r., protokół okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia [...].05.2008 r., opinia biegłego sądowego z dnia 10 sierpnia 2009 r. sporządzona na potrzeby postępowania sądowego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej przeciwko D. C. wraz z opinią uzupełniającą, protokół kontroli stanu sprawności technicznej, wartości użytkowej, estetyki obiektu i otoczenia przedmiotowego budynku z maja 2009 r., przegląd techniczny pięcioletni z dnia 1.12.2004 r., protokół z przeglądu stanu technicznego i sprawdzenia szczelności przyłączy gazu oraz instalacji rozprowadzającej w piwnicach i pionach gazowych z 2009 r., książka obiektu budowlanego, oświadczenie dot. stanu technicznego budynku z dnia 21.08.2008 r. Organ podkreślił przy tym, że ww. dokumenty zostały wykonane zgodnie z art. 62 ust. 6 ustawy prawo budowlane przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, ponadto zawierają wyraźne i wyczerpujące wskazania co do sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ ustalił, że usterki stanu technicznego budynku, mimo przeprowadzonych w ostatnich latach remontów, nie zostały zlikwidowane. W szczególności organ odwołując się do ustaleń oględzin oraz opinii biegłego sądowego wskazał na nieprawidłowości w zakresie systemu wentylacyjnego w mieszkaniu nr [...].
Następnie organ przytoczył treść art. 61 ustawy prawo budowlane oraz § 40 i § 170 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2002 r., nr 75, poz. 690 wraz z późniejszymi zmianami) wskazując na ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Podał również, że z uwagi na fakt, że D. C. posiada prawo własności lokalu mieszkalnego nr [...], była inicjatorka postępowania, a w jej lokalu stwierdzono nieprawidłowości przewodów kominowych co wymaga podjęcia szerszego zakresu robót, posiada ona status strony w postępowaniu.
Organ nie zgodził się z zarzutami podnoszonymi w toku postępowania przez D. C. odnośnie nieprawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania, wskazując, że z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości był zobligowany do prowadzenia przedmiotowego postępowania i wydania decyzji w oparciu o art. 66 ustawy prawo budowlane.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła D. C., domagając się jej uchylenia. Podniosła, że decyzja jest bezpodstawna, gdyż nie zawiadamiała organu o nieprawidłowym stanie technicznym budynku, ani też nie domagała się weryfikacji tego stanu. Zakres jej żądania dotyczył jedynie pozbawienia ją przez zarządcę wentylacji w mieszkaniu. Zakwestionowała wartość dowodową opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego, wskazując, że biegły nie przeprowadził wizji lokalnej, opierając się na wcześniej sporządzonych opiniach. Nadto opinia ta zawiera liczne nieścisłości i nie odpowiada rzeczywistości. Żadna z
wcześniejszych opinii nie wskazywała, że piec kaflowy, nie zmieniany od lat 70-tych jest nieprawidłowo podłączony do wlotu kominowego. Biegły nie wziął również pod uwagę nawiewników zamontowanych w ramach okiennych. Podniosła, że do dnia dzisiejszego nie została wykonana decyzja z dnia 29 października 2002 r. nakazująca natychmiastowe odłączenie pieca gazowego mieszkaniu [...]. Orzeczony zakaz ogrzewania piecem kaflowym w pokoju jest – ocenie odwołującej się – nieaktualny, gdyż dokonała zmiany licznika jednofazowego na dwufazowy i w sezonie zimowym planuje ogrzewać mieszkanie piecem akumulacyjnym. Na koniec odwołała się do opinii mistrza kominiarskiego M. J. z dnia 15 marca 2010r., w którym wskazano, że przewód kominowy jest drożny, co oznacza, że piec węglowy podłączony został prawidłowo.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 10 listopada 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzję prowadzone było z urzędu, a nie na wniosek D. C., stąd organ nie był ograniczony żądaniem zawartym w piśmie odwołującej się. Podkreślił, że organy nadzoru co do zasady działają z urzędu, co odpowiada istocie nadzoru. Postępowania prowadzone na wniosek strony są nieliczne i zazwyczaj tryb taki jest wyraźnie wskazany w przepisach. W pozostałych przypadkach pismo strony może co najwyżej stanowić impuls do podjęcia stosownych działań nadzorczych. Nadto organ I instancji mógł prowadzić jedno postępowanie odnośnie stanu technicznego budynku jako całości, skoro stwierdził, iż w szerszym zakresie wymaga on interwencji. Takie zakreślenie przedmiotu postępowania należy uznać za błąd z punktu widzenia ekonomiki procesowej, który jednak nie stanowi naruszenia przepisów prawa. Skoro bowiem D. C. jest stroną postępowania jedynie w odniesieniu do stanu technicznego budynku dotyczącego jej mieszkania, to właściwsze byłoby prowadzenie w tym zakresie odrębnego postępowania. W zaistniałej sytuacji wniesienie odwołania przez D. C. spowodowało wszczęcie postępowania odwoławczego w stosunku do całej decyzji, a zatem również w zakresie którego odwołująca nie ma prawa kwestionować. Organ odwoławczy zgodził się również ze stanowiskiem, że D. C. przysługuje status strony w postępowaniu, powołując się w tym zakresie na orzeczenia sądów administracyjnych w których w określonych sytuacjach jako zasadne uznano dopuszczenie do udziału w sprawie członków spółdzielni.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji. Zgromadzony materiał dowodowy jest – w jego ocenie – pełny i słusznie został przyjęty za podstawę wydania rozstrzygnięcia. Nie podzielił zarzutów odwołującej się odnośnie opinii biegłego sądowego. Opinia ta jest rzetelna i nie ma znaczenia, że została ona sporządzona na potrzeby innego postępowania, skoro jej przedmiot w pełni odpowiada prowadzonemu postępowaniu. Wykorzystanie przez biegłego materiałów uzyskanych przez niego przy pierwszych oględzinach lokalu nr [...] oraz nieprzeprowadzenie ponownych oględzin, mimo ich zapowiedzi, nie dyskredytują opinii, ponieważ taki obowiązek nie wynika z żadnych przepisów prawa. Nie podważa prawidłowości sporządzonej opinii również fakt częściowej jej niezgodności z zaleceniami pokontrolnymi mistrza kominiarskiego M. J. w zakresie wentylacji w pokoju mieszkania nr [...], w którym znajduje się piec kaflowy. Biegły wskazał bowiem, że każde pomieszczenie, w którym znajduje się urządzenie grzewcze bez względu na rodzaj spalanego paliwa musi mieć niezależną wentylację nawiewno - wywiewną i niezależną instalację odprowadzającą spaliny i dym na zewnątrz do atmosfery. Uchylne okno nie gwarantuje stałego napływu powietrza.
Organ odwoławczy wskazał również, że bez znaczenia jest deklaracja D. C., że nie zamierza korzystać z pieca akumulacyjnego, bowiem dopóki piec węglowy nie zostanie rozebrany i odłączony od przewodów dymowych bądź nie będzie wątpliwości, że nie jest używany, przepisy prawa wymagają spełniania określonych warunków.
Odnosząc się do zarzutu nie wykonania decyzji z 2002r. organ odwoławczy wskazał, że decyzja została wydana w sytuacji, kiedy nie dokonano jeszcze uporządkowania przewodów kominowych i właściciele poszczególnych mieszkań dokonywali podłączeń urządzeń do przewodów kominowych bez żadnych uzgodnień. Uporządkowanie w terminie późniejszym podziału przewodów kominowych i przystosowanie przedmiotowego przewodu do spełniania funkcji przewodu spalinowego, przydzielając D. C. inny, wolny przewód jako wentylacyjny, sprawiło, że decyzja ta stała się bezprzedmiotowa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła D. C.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu konieczności wykonania czynności zabezpieczających i naprawczych w związku ze stwierdzeniem, że stan przewodów kominowych przedmiotowego obiektu może zagrażać życiu albo zdrowiu ludzi oraz wykonanie czynności zabezpieczających i naprawczych w związku ze stwierdzeniem, że budynek znajduje się z nieodpowiednim stanie technicznym w jej mieszkaniu w przypadku, gdy skarżąca nie posiada umowy na dostarczanie gazu. Wniosła o uchylenie decyzji w części odnoszącej się do lokalu mieszkalnego nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła również o przeprowadzenie dowodu ze zdjęć na okoliczność faktycznego stanu mieszkania, braku gazu oraz tego, że wszystkie urządzenia są podłączone do prądu, a także "przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. zarzutu do opinii biegłego sądowego na okoliczność braku przeprowadzenia wizji lokalnej w mieszkaniu".
W uzasadnieniu ponownie przedstawiła swoje stanowisko zawarte w odwołaniu. Podkreśliła, że skorzystanie przez organ z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego w związku z powództwem Spółdzielni przeciwko niej rodzi wątpliwości co do bezstronności organu.
W piśmie z dnia 8 kwietnia 2011 r. uzupełniającym skargę skarżąca zarzuciła nadto, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zakazu orzekania w zakresie rozstrzygniętym inną decyzją ostateczną, podając, że ostateczną decyzją z dnia 29.10.2002 r. Nr [...] nakazano usunąć zator w przewodzie wentylacyjnym i odłączyć piec gazowy w lokalu [...]. Podniosła również, że z rażącym naruszeniem przepisu art.66 Prawa budowlanego w zaskarżonej decyzji nie określono terminu wykonania decyzji. Wyjaśniła, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która określała termin wykonania czynności na dzień 30.04.2010 r., a zaskarżona decyzja wydana została w dniu 10.11.2010 r.
Skarżąca zarzuciła również, że naruszony został art.28 kpa w związku z art.66 ust.1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie zarządcy budynku dokonania czynności w zakresie przekraczającym części wspólne budynku.
Podtrzymując zgłoszony w skardze zarzut naruszenia przepisu art.7 i art.77 kpa, podniosła, że obowiązkiem organów było wyjaśnienie powodów, z jakich dokonał wyboru takiego a nie innego sposobu usunięcia nieprawidłowości.
W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 listopada 2010 r., której materialnoprawną podstawą jest norma zawarta art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.). Przepis ten został zamieszczony w rozdziale 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zawierającym przepisy mające na celu zapewnienie właściwego użytkowania oraz utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym.
Stosownie do treści art.66 ust. 1 ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo
2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo
3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo
4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Konstrukcja zacytowanej normy prawnej wskazuje, że decyzje podejmowane na podstawie art.66 prawa budowlanego mają charakter związany. Oznacza to, że jeśli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w ust. 1 tego przepisu, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony ale i obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazany powyżej przepis, odnosi się do obiektów budowlanych, a nie do lokali znajdujących się w tych obiektach. Przez obiekt budowlany zgodnie z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Zauważyć również należy, że przepis art.66 Prawa budowlanego nie wyklucza nakazania wykonania określonych czynności również w lokalu położonym w obiekcie budowlanym, w sytuacji, gdy niewłaściwy stan techniczny lokalu oddziałuje na cały obiekt budowlany, a nakazane czynności mają na celu utrzymanie w należytym stanie całego obiektu. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 1998 r. sygn. IV SA 757/96 , z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. II OSK 985/08, LEX nr 516064).
Zauważyć przy tym należy, że w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn, z powodu których obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając stan owego zagrożenia organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (por. wyrok NSA W-wa z dnia 26 września 2008 r., sygn. II OSK 1102/07, LEX nr 508470, wyrok z dnia 3 października 2006 r., sygn. II OSK 1163/05, LEX nr 289077).
Zwrócić również należy uwagę, że nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na określony podmiot nie przesądza jeszcze o tym, kogo będą obciążały koszty doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r., sygn. II OSK 637/05, LEX nr 198337).
Uznać również należy, że obowiązek wykonania określonych czynności prawidłowo skierowany został do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w K.. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 ustawy Prawo budowlane obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, obciążają właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Obowiązki te wynikają z mocy prawa, a związane są z właściwym zapewnieniem użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony środowiska. Użytkowany obiekt budowlany powinien być utrzymywany w należytym stanie technicznym i estetycznym, celem niedopuszczenia do nadmiernego pogorszenia się jego właściwości technicznej, zwłaszcza w zakresie spełniania wymagań stawianych obiektowi. Obowiązki właściciela lub zarządcy polegają głównie na przeprowadzaniu, w czasie użytkowania obiektu, okresowych przeglądów oraz ocen jego stanu technicznego oraz podejmowaniu działań związanych z wykonywaniem niezbędnych robót zapewniających utrzymanie właściwego stanu technicznego i bezpieczeństwa eksploatowanego obiektu budowlanego.
Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że na karcie 32 akt administracyjnych znajduje się kserokopia decyzji z dnia 29.10.2002 r. Nr [...], która nakazano [...] Spółdzielni Mieszkaniowej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przewodów kominowych w budynku przy ul. [...], wykazanych w protokole z dnia [...].09.2002 r. z okresowej kontroli przewodów kominowych, sporządzonym przez J. O. przez : odłączenie termy gazowej w 2 łazienkach mieszkania nr [...], odłączenie termy gazowej w kuchni mieszkania nr [...] oraz odłączenie urządzeń gazowych w mieszkaniach [...], [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że urządzenia te nie mają prawidłowego odprowadzenia spalin. Zaakcentować zatem należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, omawiana decyzja Nr [...] nie nakazywała zarządcy budynku usunięcia zatoru w przewodzie wentylacyjnym w lokalu [...]. Porównanie treści zaskarżonej decyzji z decyzją Nr [...] prowadzi do wniosku, że ich zakresy się nie pokrywają. Podkreślenia nadto wymaga, że tak organy, jak i sama skarżąca podali, że po wydaniu decyzji Nr [...] zarządca budynku dokonał zmian w przewodach.
Powyższe oznacza, że zarzut skarżącej, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zakazu orzekania w zakresie rozstrzygniętym inną decyzją ostateczną jest niezasadny.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że naruszony został art.28 kpa w związku z art.66 ust.1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie zarządcy budynku dokonania czynności w zakresie przekraczającym części wspólne budynku.
Zgodnie z art.1 ust.3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U.03.119.1116 j.t. ze zm.) Spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. Z przepisu tego wynika zatem, że spółdzielnia mieszkaniowa jest instytucjonalnym zarządcą nieruchomości, który zarządza nieruchomościami swoimi i swoich członków. Z wprowadzeniem do spółdzielni mieszkaniowych zasady ustanawiania na rzecz członków odrębnej własności lokali wiążą się określone konsekwencje - takie same, jakie wiążą się z ustanowieniem odrębnej własności lokali w świetle przepisów ustawy o własności lokali. Jedną z najbardziej istotnych jest powstanie nieruchomości wspólnej stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli lokali w danej nieruchomości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.w.l., w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali, przy czym nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Nieruchomością wspólną, w świetle art. 3 ust. 2 u.w.l., jest natomiast grunt oraz są te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Wszystkie pomieszczenia, które nie są samodzielnymi lokalami, a także te, które nie stały się częścią składową nieruchomości lokalowych, jak również elementy i urządzenia przeznaczone do wspólnego użytku stanowią współwłasność wszystkich właścicieli lokali. Składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są więc instalacje, i to zarówno te, które znajdują się poza poszczególnymi lokalami, jak i ich elementy znajdujące się w wydzielonych lokalach. Ponieważ wyłącznie do użytku właścicieli lokali (do wyłącznego użytku każdego z właścicieli lokali) służy przede wszystkim to, co stanowi ich własność i z czego tylko każdy z nich korzysta osobno, to wyrażona w omawianej definicji ustawowej zasada dotyczyć będzie tych części budynku i urządzeń, które nie są związane z korzystaniem wyłącznie z jednego lokalu. Jest to więc zasada całkowicie różna od twierdzenia, że nieruchomość wspólną stanowią te części budynku i urządzenia, które są przeznaczone do użytku wszystkich właścicieli. Stosownie do treści art. 27ust.1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W spółdzielniach mieszkaniowych w zasadzie nie mają zastosowania tylko te przepisy u.w.l., które dotyczą zarządu nieruchomością wspólną, a w tym procedur funkcjonowania wspólnoty mieszkaniowej powołanej głównie po to, aby liczni właściciele lokali mogli sprawnie zarządzać nieruchomością stanowiącą ich wspólną własność. Stosownie do treści art. 27 ust. 2 u.s.m. zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni wykonywany jest przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l. Oznacza to, że spółdzielnia nie ma sprawować zarządu nieruchomością wspólną tak jak każdy zarządca, któremu właściciele lokali powierzyli zarząd w oparciu o art. 18 ust. 1 u.w.l., ale ma sprawować ten zarząd jak zarząd powierzony. Taka forma sprawowania zarządu wynika z mocy przepisu ustawy. Nadto, zarząd ten nie może być przez spółdzielnię sprawowany zgodnie z przepisami u.w.l., skoro podstawowych przepisów dotyczących tego zarządu, zawartych w rozdziale 4 u.w.l. nie stosuje się w spółdzielniach mieszkaniowych (gdyż ich stosowanie wyłączyły przepisy art. 27 ust. 2 i 3 u.s.m.). Zatem spółdzielnia podejmować będzie w tej sytuacji jako zarządca nieruchomości wspólnej zarówno decyzje mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu, jak i decyzje przekraczające zakres zwykłego zarządu. Decyzje tę będą podejmowane przez właściwe organy spółdzielni, według procedur spółdzielczych.
Stosownie do treści art.13 ust.2 ustawy o własności lokali, mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje.
Niewłaściwy stan techniczny obiektu budowlanego, zwłaszcza w zakresie nieprawidłowych podłączeń urządzeń do instalacji wentylacji grawitacyjnej i wadliwego działania tej instalacji, został przez organy prawidłowo ustalony na podstawie dowodów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji. W szczególności z protokołu z okresowej kontroli przewodów kominowych z dnia 25.09.2009 r. oraz opinii biegłego sądowego z dnia 10 sierpnia 2009 r. sporządzonej na potrzeby postępowania sądowego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej przeciwko D. C. wynika zakres stwierdzonych nieprawidłowości w przewodach wentylacyjnych w przedmiotowym obiekcie budowlanym i czynności niezbędnych do ich wyeliminowania. Oczywistym jest, że sprawne działanie instalacji wentylacyjnych wpływa na prawidłowe funkcjonowanie całego obiektu budowlanego. Kominy i przewody instalacji wentylacji grawitacyjnej należą do części wspólnych budynku i żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego. Sam fakt korzystania z takiego komina czy kanału kominowego przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie przesądza o przynależności do tego lokalu w znaczeniu prawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 752/04, opubl. w Lex nr 168052). Dlatego też nakazanie spółdzielni wykonania określonych czynności, zmierzających do zapewnienia prawidłowego działania instalacji wspólnych, było zgodne z przepisami.
Nie są również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art.7, art.77 kpa. Jak wynika z treści art. 75 § 1 kpa, przepisy procedury administracyjnej nie określają zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym. Przepis art.75 § 1 kpa zawiera jedynie wyliczenie przykładowe, na co wskazuje użycie zwrotu "w szczególności" w zdaniu drugim tego przepisu (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1989, s. 160). Powyższe oznacza, że organ administracji może dopuścić każdy dowód, jeżeli uzna, że ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też organ mógł skorzystać z opinii biegłego sądowego, sporządzonej w innym postępowaniu. Organ II instancji szczegółowo ustosunkował się do zarzutów skarżącej dotyczących opinii biegłego sądowego z dnia 10 sierpnia 2009 r. oraz do opinii przedłożonej przez skarżącą w przy odwołaniu. Nadmienić jedynie pozostaje, że w opinii tej (k.309) biegły wyjaśnił przyczyny przełączenia piecyka łazienkowego w mieszkaniu nr [...] do przewodu wentylacyjnego. Uznać nadto należy, że organy administracji nie naruszyły art.77 kpa., nakazującego rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Sąd nie stwierdził również, aby uzasadnienie decyzji naruszało przepis art.107 § 3 kpa. Stosownie do tego przepisu organ obowiązany jest wskazać w uzasadnieniu swoje stanowisko w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy i podać jego motywy, wyjaśnić podstawę prawną decyzji oraz dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa. Obowiązkowi temu organ nie uchybił.
Zasadny jest natomiast zarzut skarżącej dotyczący nieokreślenia w zaskarżonej decyzji terminu wykonania decyzji. Przypomnieć zatem należy, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która określała termin wykonania czynności na dzień 30.04.2010 r., a zaskarżona decyzja wydana została w dniu 10.11.2010 r. Przepis art.66 ust.1 Prawa budowlanego nakazuje określić w decyzji nakładającej obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości termin wykonania tego obowiązku. Skoro wyznaczony przez organ I instancji termin upłynął przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, rzeczą organu było ustalenie nowego terminu, a nie utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w całości. Uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza wyżej wymieniony przepis, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej części należało zatem uchylić zaskarżoną decyzję.
Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.250 p.p.s.a.