II SA/Kr 1509/03

II SA/Kr 1509/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Pasternak
Janusz Kasprzycki
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzje I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi B. M. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej B. M. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] października 2002r., znak [...], na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 40 ust. l i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Osiek zatwierdzonego uchwałą nr IX/24/89 Gminnej Rady Narodowej w Osieku z dnia 11 października 1989r. (Dz. Urz. Województwa Tarnobrzeskiego z 1990 roku, nr 10, poz. 95 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku A. Z. - ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami zewnętrznymi : energetycznym, wodnym, kanalizacyjnym, na działce nr [...] w O. przy ul. R..
W osnowie decyzji podano, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Osiek teren planowanej inwestycji oznaczono na planszy graficznej symbolem B 34 MN, MR, dla którego ustalenia tekstowe przewidują - "w stanie istniejącym teren częściowo zainwestowany zabudową mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową, częściowo sady i ogrody. Teren wolny przeznacza się pod zabudowę jednorodzinną. Realizacja zabudowy wzdłuż pierzei rynkowej na podstawie opracowania szczegółowego - dopuszcza się realizację budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli jej szerokość nie przekracza 18 m". W dalszej części określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich i ochrony środowiska, wskazano także iż linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na załączniku graficznym nr l stanowiącym integralną część decyzji, powołano również treść art. 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz oznaczono okres ważności decyzji do dnia [...].12.2004r. Wśród warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych znalazł się wymóg spełnienia przez projekt budowlany warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 roku, nr 15, poz. 140 z późn. zm.) warunków wynikających z uzgodnień Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawartych w postanowieniu Nr [...], w myśl których - "należy zachować linię zabudowy wyznaczoną przez budynek nr [...]. Projekt należy uzgodnić na etapie koncepcji projektowej".
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono iż przedmiotowa działka położona jest na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, a zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zamierzenie inwestycyjne planowane jest na terenie zabytkowego układu urbanistycznego O., podlegającego ochronie konserwatorskiej, gdzie należy zachować istniejącą linię zabudowy, wyznaczoną przez budynek nr [...] w R.. W dalszej części uzasadnienia zawarto wyjaśnienia dotyczące charakteru i skutków wydanej decyzji - jako nie rodzącej praw do terenu, nie naruszającej prawa własności oraz interesów osób trzecich i nie będącej aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz stanowiącej podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę.
Powyższa decyzja została zaskarżona w terminie przez B. M. i T. M., którzy wnosili o jej uchylenie w całości zarzucając w odwołaniu : naruszenie art. 7 k.p.a. - z uwagi na brak określenia w decyzji dokładnej lokalizacji budynku w odniesieniu do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Osiek; naruszenie art. 8, 9 i 10 k.p.a. - poprzez niedoręczenie skarżącym wskazanego w punkcie 5 załącznika graficznego, niezawiadomienie ich o podejmowanych przez organ pierwszej instancji w toku postępowania działaniach oraz możliwości dostępu do materiałów sprawy; naruszenie art. 106 § 2 k.p.a. - poprzez brak informacji przed wydaniem decyzji o wystąpieniu do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a także o postanowieniu tego organu, co pozbawiło skarżących możliwości złożenia zażalenia .
W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dwukrotnie - pismami z daty [...].11.2002r. oraz [...].12.2002r., na podstawie art. 36 k.p.a. zawiadamiało strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zaś postanowieniem z dnia z dnia [...] lutego 2003r., znak [...], na postawie art. 97 § l pkt 4 k.p.a. orzekło o zawieszeniu postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez inny organ zagadnienia wstępnego ostatecznym postanowieniem. Wskazano w tym zakresie na okoliczność wydania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nowego postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które zostało uchylone przez Ministra Kultury postanowieniem z dnia [...] lutego 2002 roku, znak sprawy [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2003r., znak [...], na podstawie art. 97 §2 k.p.a. podjęto z urzędu zawieszone postępowanie ze wskazaniem na ustanie przyczyny jego zawieszenia z uwagi na rozstrzygnięcie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zagadnienia wstępnego, zaś decyzją z dnia 19 maja 2003r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania B. M. i T. M. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] października 2002r., znak [...], na podstawie art. 138 § l pkt 2 k.p.a.- uchylono zaskarżoną decyzję w części p. 3 o treści "projekt budowlany powinien spełniać warunki wynikające z Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j. t. Dz. U z 1999r Nr 15 poz. 140 z późn. zm.) i w to miejsce orzeczono : "projekt budowlany powinien spełniać warunki wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75 poz. 690 ze zm.)", zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano na zaskarżone rozstrzygnięcie i zarzuty odwołania , na przebieg postępowania przed organem drugiej instancji oraz na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2003r., znak [...], a także powołano art. 2 ust. l , art. 40 ust. l , art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzono dalej , że w analizowanym przypadku wskazana do zabudowy działka nr ew. [...] przy ul. R. w O., położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu miejscowego symbolem B 34 MN, MR. Ustalenia tekstowe planu dla tego symbolu brzmią: "W stanie istniejącym teren częściowo zainwestowany zabudową mieszkalną jednorodzinną i zagrodową, częściowo sady i ogrody. Teren wolny przeznacza się pod lokalizację zabudowy jednorodzinnej. Realizacja zabudowy - wzdłuż pierzei rynkowej na podstawie opracowania szczegółowego - na centrum Osieka". Zapis § 2 pkt 4 przepisów ogólnych, zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Osiek uchwalonej przez Radę Miejską w Osieku uchwałą Nr XXII/137/97 z dnia 29 lipca 1997r ( ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Tarnobrzeskiego Nr 16 póz. 213 z dnia 14 sierpnia 1997r. ) stanowi iż dopuszczalna jest realizacja budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli jej szerokość nie przekracza 18 mb. Zgodnie z p. 1.2.2.8 ustaleń ogólnych planu, rynek z wybiegającymi zeń ulicami podlega ścisłej ochronie konserwatorskiej. Jak wyjaśniono - art.40 ust.4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzgodnieniu z działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Organ orzekający wykonując dyspozycję powołanego przepisu wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie projektu decyzji, który postanowieniem z dnia [...] września 2002r., znak [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z przyłączami na działce nr ewidencyjny [...], R. w O. z uwagą, iż należy zachować linię zabudowy wyznaczoną przez budynek nr [...], zaś we wznowionym postępowaniu organ ten odmówił uchylenia powyższego postanowienia. Ponieważ planowana do budowy inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego i została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się następnie do zarzutów odwołania stwierdzono, że zgodnie z art. 42 ust. l pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Na załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji zostały określone linie rozgraniczające teren inwestycji, lokalizację budynku podano w treści decyzji i wynika ona z ustaleń planu miejscowego, który stanowi iż realizacja zabudowy — wzdłuż pierzei rynkowej. Ponadto ustalenia ogólne planu dopuszczają realizację budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli jej szerokość nie przekracza 18 m, co w omawianym przypadku ma miejsce, zaś dodatkowo Wojewódzki Konserwator Zabytków w postanowieniu uzgadniającym projekt decyzji zawarł uwagę, iż należy zachować linię zabudowy wyznaczoną przez budynek przy R. nr [...]. Co do zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia stanu faktycznego podkreślono, że na sposób rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu decydujący wpływ mają ustalenia planu miejscowego, bowiem tego typu decyzja stanowi konkretyzację tych ustaleń. Za bezpodstawny uznano zarzut umożliwienia skarżącym zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami, wskazując na znajdujące się w aktach organu pierwszej instancji zawiadomienie z dnia [...].08.2002r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków, które jak wynika z potwierdzenia jego odbioru zostało doręczone T. M.. Podano także iż organ odwoławczy przesyła wraz z decyzją odwoławczą kserokopię załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji, a dokonuje tej czynności na wypadek gdyby organ pierwszej instancji nie przekazał kompletnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc bez załącznika graficznego.
Wyjaśniono ponadto, że nie znajdując podstaw do uchylenia całości zaskarżonej decyzji uchylono ją jednak w zakresie punktu 3, bowiem powołane w nim rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jednolity - Dz. U z 1999 roku, nr 15, poz. 140 z późn. zm.) utraciło moc z dniem 15 grudnia 2002r., zaś od 16 grudnia 2002r., zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.)
Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na: decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 maja 2003r., znak [...], B. M. i T. M. domagali się jej uchylenia w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 35, art. 97, art. 107 i art. 268a k.p.a. Skarżący kwestionowali prawidłowość określenia decyzji organu pierwszej instancji jako wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy O. powołując w tym zakresie przepisy kodeksu cywilnego i art. 268a k.p.a., w myśl których upoważniony działa w imieniu podmiotu udzielającego umocowanie. Zarzucali dalej , że całe postępowanie odwoławcze jest wadliwe i narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wskazując, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił przyczyn, z jakich postępowanie nie mogło zostać zakończone w ustawowym terminie, poza wyznaczaniem nowych terminów załatwienia sprawy nie informował o żadnych podejmowanych czynnościach wyjaśniających, podjął zawieszone postępowanie w chwili, gdy zagadnienie wstępne nie została jeszcze rozpatrzona w sposób ostateczny wobec wniesienia przez nich zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2003r., zaś do tych kwestii nie odniósł się również w zaskarżonej decyzji. B. M. i T. M. zarzucali także iż organ odwoławczy zdawkowo odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 8, 9 i 10 k.p.a. uznając je za bezzasadne pominął w rozważaniach dotyczący naruszenia art. 106 § 2 k.p.a. Ponadto zdaniem B. M. i T. M., jak również nie wyjaśnił nawet, czy załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu został sporządzony oraz doręczony stronom.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji oraz zwracają uwagę, że skarga nie dotyczy merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a jej treść odnosi się w całości do procedur formalnych. Opisując czynności podjęte w toku postępowania odwoławczego, prowadząc rozważania analogiczne do zwartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podało nadto, że Minister Kultury umarza postępowania zażaleniowe na postanowienia konserwatora zabytków w przedmiocie uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w których wnoszącymi zażalenia są właściciele nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym, uznając iż osobom tym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, zaś znając powyższe stanowisko w sprawie niniejszej podjęło zawieszone postępowanie i wydano decyzję co do istoty sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje .
Zgodnie z treścią aft. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów.
Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania zarzuty skargi należy uznać po części za trafne, zaś jej uwzględnienie wynika nadto z innych, niepodnoszonych w skardze uchybień, których wystąpienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w obu instancjach bez wyjaśnienia podstawowej już na etapie wstępnym kwestii położenia i granic terenu objętego wnioskiem. Jak wynika z jego treści zamierzenie dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami zewnętrznymi : energetycznym, wodnym, kanalizacyjnym, przy czym jako teren inwestycji wskazano wyłącznie położoną w O. działkę nr [...]. Dołączony do wniosku załącznik w postaci kopii mapy zasadniczej nie spełnia wymogów z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), bowiem nie oznaczono na nim granic terenu objętego wnioskiem, a naniesione tam punkty A,B,C i D nie pokrywają się ze wskazaniami dotyczącymi terenu inwestycji - wykraczając poza działkę nr [...]. Mający stanowić integralną część decyzji organu pierwszej instancji załącznik graficzny nr l przestawia jeszcze inny stan rzeczy, obrazując zarówno powyższe punkty , jak i większy obszar pomiędzy liniami w kolorze czerwonym. O ile nie jest trafnym stanowisko skarżących co do obowiązku określenie we wniosku, czy decyzji dokładnej lokalizacji w postaci obrysu planowanego budynku ( tak NSA w wyroku z dnia 30.11.1999r. II SA/Gd 2256/97, LEX nr 44250 i wyrok NSA z dnia 5.03.2001 r. IV SA 24/99 ( zam zb.) LEX nr 53359 ) , o tyle wskazane wyżej różnice i niedokładności nie tylko prowadzą do powstania wątpliwości w fazie orzekania o pozwoleniu na budowę , lecz także oznaczają niedopuszczalne zastąpienie wnioskodawcy w określeniu granic zamierzonej inwestycji, pomimo iż organ orzekający związany jest treścią wniosku ( por. wyrok NSA z dnia z dnia 5.03.2001 r. IV SA 24/99 ( zam zb. ) LEX nr 53359 ). Rzutują one także na kwestię prawidłowości wykonania przez organ pierwszej instancji obowiązków z art. 41 ust. 2 pkt l przy czym gromadzony materiał dowody nie pozwala zresztą na dokonanie kontroli prawidłowości ustalenia innych poza wnioskodawcą stron postępowania, do których należy zaliczyć w sprawach o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właścicieli nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji także i z tej przyczyny, że oznaczenia działek sąsiadujących z działką nr [...] w kopiach mapy zasadniczej nie pokrywają się z objętymi urzędowym wypisem z ewidencji gruntów i budynków.
Za istotne uchybienie należy uznać naruszenie przez Burmistrza Miasta i Gminy O. art. 106 § 2 k.p.a., który obliguje organ załatwiający sprawę do zawiadomienia strony o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska w trybie art. 106 § l k.p.a. , a także już po jego uzyskaniu zaniechanie wykonania obowiązków z art. 10 k.p.a. dotyczących umożliwienia stronom co do zgromadzonego w sprawie, kompletnego materiału.
Kolejne uchybienia wiążą się z naruszeniem art. 107 § l k.p.a., który wśród wymogów jakim winna odpowiadać ze względów formalnych każda decyzja - w tym mająca za przedmiot ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - przewiduje między innymi obowiązek jej podpisania z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W świetle powyższej regulacji należy uznać, że do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny sporządzony akt nie wchodzi do obrotu prawnego i może być traktowany jedynie jako projekt decyzji. W sytuacji, w której integralną częścią decyzji czyni się odrębny dokument, nie objęty jej treścią, mający postać załącznika, należy uznać iż także ten dokument musi zostać opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ administracyjny wydający decyzję. W sprawie niniejszej integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny nr l, w postaci kopii mapy zasadniczej, na której oznaczono linie rozgraniczających teren inwestycji, zidentyfikowany zresztą tylko w taki sposób w osnowie decyzji. Powyższy załącznik graficzny nr l nie został jednakże podpisany przez osobę reprezentującą organ administracyjny wydający decyzję, co narusza art. 107 § l k.p.a. oraz powoduje iż w tej części akt administracyjny nie istnieje. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest także uchybienie wymogom przewidzianym w art. 42 ust. l pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Co do doręczenia stronom załącznika nr l do decyzji zgromadzony w sprawie materiał dowody nie pozwala na przyjęcie, że fakt taki miał miejsce, bowiem przedmiotowy dokument nie został wymieniony odrębnie w potwierdzeniach doręczenia stronom korespondencji z dnia [...].10.2002r., zaś w aktach organu pierwszej instancji znajduje się nie przy decyzji [...].10.2002r. znak [...] - stanowiącej k. 30 tych akt, lecz przy wniosku - k.3. Nieprawidłowym jest również z uwagi na zachowanie gwarancji procesowych stron przyjęty przez organ pierwszej instancji sprzecznie do zasad wynikających z art. 40 k.p.a. sposób doręczania jedną przesyłką korespondencji dla mieszkających pod tym samym adresem podmiotów, co w sprawie niniejszej dotyczyło skarżących.
Wskazanych wyżej istotnych uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji, który nadto przedwcześnie, z naruszeniem art. 97 § 2 k.p.a. w zw. z art. 97 § l pkt 4 k.p.a. , a także uchybiając normom z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. podjął zawszone postępowania oraz wydał merytoryczne rozstrzygnięcie z uwzględnieniem postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2003r., znak [...] przed uzyskaniem przez to rozstrzygnięcie waloru ostateczności. W tej sytuacji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 maja 2003r., znak [...] narusza art. 138 § l pkt l k.p.a. , zaś dodatkowo nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ drugiej instancji nie rozważył i odniósł się w jej uzasadnieniu wyczerpująco do zarzutów odwołania.
Nie jest słusznym zarzut skarżący dotyczący naruszenia art. 268 a k.p.a., zaś w świetle tej regulacji za prawidłowe należy uznać tak określanie aktu administracyjnym jako wydawanego w imieniu organu na podstawie upoważnienie, jaki i w takiej sytuacji określenie aktu administracyjnego jako aktu organu.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności dotyczące uchybienie przez organy obu instancji przepisom postępowania bezprzedmiotowa jest dalej idąca kontrola prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, która może mieć miejsce dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego ( por. wyrok NSA z 10.02.1981 r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr l , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc za podstawę treść art. 145 § l pkt l c orzekł jak w pkt I. sentencji wyrok, zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień proceduralnych..
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art. 205 § l p.p.s.a.