II SA/Kr 150/23

II SA/Kr 150/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz
Monika Niedźwiedź
Piotr Fronc /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2015 poz 1422
par 18 ust 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 listopada 2022 r. znak SKO.ZP/415/38/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 listopada 2022 r. nr SKO.ZP/415/38/2022, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] w K., oraz odwołania M. D. od wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji Nr AU - 2/6730.2/1020/2017 (znak sprawy: AU-02-3.6730.2.1918.2012JPO) z dnia 21 sierpnia 2017 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w części dotyczącej budowy wjazdu na dz. nr [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.",
1. uchylono zaskarżoną decyzję w części obejmującej załącznik nr l pkt II. 4 lit. d tiret piąty pt. "dostęp terenu do drogi publicznej" i w tym zakresie orzeczono w następujący sposób: "Inwestor winien zrealizować/zapewnić miejsca postojowe w granicach własnej działki",
2. uchylono zaskarżoną decyzję w części obejmującej załącznik nr l pkt II. 4 lit. d tiret szósty pt. "dostęp terenu do drogi publicznej" i w tym zakresie orzeczono w następujący sposób: " Zgodnie z art. 54 pkt 2c, w związku z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustala się wskaźnik miejsc postojowych: 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych jest zgodny z treścią Uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Jednocześnie Inwestor winien zapewnić wystarczającą ilość miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych",
3. w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 21 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1589) po rozpoznaniu wniosku Z. K. umorzył postępowanie w części dotyczącej budowy wjazdu na dz. nr [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz ustalił warunki zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.". Organ podał, że załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 -część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowią integralną część decyzji.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie wszczęto na wniosek złożony 11.10.2012 r. Od 13.12.2013 r. w części terenu objętego wnioskiem (dz. nr [...] i [...] obr. [...]) obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Centrum Nowej Huty" (uchwała nr XCII/1362/13 Rady Miasta z 4.12.2013 r.). W związku z powyższym postępowanie prowadzone dla części inwestycji na wskazanych działkach stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Dla pozostałej części inwestycji objętej wnioskiem ustalono warunki zabudowy i przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W toku postępowania projekt przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy przesłano do uzgodnienia Marszałkowi Województwa Małopolskiego i Ministrowi Środowiska ze względu na fakt, że inwestycja jest zlokalizowana w obszarze udokumentowanych zbiorników wód podziemnych. Z uwagi na fakt, że ww. organy nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie, organ I instancji, działając w oparciu o art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p, uznał uzgodnienia za dokonane.
Stanowisko w sprawie zajęli: Miejski Konserwator Zabytków w opinii z 21.11.2012 r. w zakresie terenów objętych ochroną konserwatorską, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w opinii z 19.11.2012 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej, Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa w opinii z 20.11.2012 r. w zakresie ochrony środowiska, Biuro Planowania Przestrzennego w opinii z 14.11.2012 r. oraz Rada Dzielnicy XVI "Bieńczyce" w uchwale nr XXVI/197/12 z 29.11.2012 r.
Organ uznał, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Projekt decyzji przygotowała osoba uprawniona.
Powyższa decyzja, a także zapadłe decyzje odwoławcze podlegały trzykrotnej analizie sądowej, a to w wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 326/15, z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/16 oraz z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 117/18 (które to orzeczenie utrzymane zostało w mocy wyrokiem NSA z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 2241/19).
Uzasadniając decyzję z dnia 18 listopada 2022 r. Kolegium wskazało, że przeprowadzona analiza odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
W części tekstowej dokumentu analizy charakteryzując teren inwestycji podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w północnej części N. H., na pograniczu terenów zabudowy wielorodzinnej i terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, czyli dwóch wyraźnie odrębnych obszarów urbanistycznych. Wskazano, że dla planowanej inwestycji szczególnie istotny jest sposób kształtowania się zabudowy po północnej stronie ulicy [...]. W południowej części obszaru analizowanego występują dwu i trzykondygnacyjne wolnostojące budynki mieszkalne wielorodzinne (dz. nr [...] obr[...]) oraz budynek usługowy (dz. nr [...] obr. [...]), natomiast po północnej stronie ulicy [...], zlokalizowane są pojedyncze budynki mieszkalne jednorodzinne (dz. nr [...] obr[...]) oraz budynki mieszkalne wielorodzinne ( dz. nr [...], [...] obr[...]). W najbliższym sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajduje się zespół zabudowy usługowej na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr [...] i [...] obr[...] budynki mieszkalne jednorodzinne na działkach [...] [...] oraz nowopowstałe pięciokondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne na dz. nr [...], [...] obr[...]. Planowane zamierzenie inwestycyjne będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym.
Przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna potwierdza, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji zgodnej z planowanym zamierzeniem, która pozwala na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest to m.in. dz. [...], [...] obr[...]. Linię zabudowy organ I instancji wyznaczył, działając w oparciu o § 4 ust. 3 rozporządzenia w odległości 48m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...], jako kontynuację linii zabudowy budynku nr [...] A na działce nr [...] obr. [...]. Powyższe ustalenie znajduje oparcie w przeprowadzonej analizie. Taki sposób wyznaczenia linii zabudowy w pełni realizuje też wytyczne co do dalszego postępowania ujęte w wiążącym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16.01.2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1305/16.
Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji został wyznaczony w przedziale od 30 % do 40 %, przy ustaleniu średniej przedmiotowego wskaźnika dla wszystkich działek w obszarze analizowanym na poziomie 57 %. Ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, albowiem przeprowadzona analiza wykazała, że średnia wartość omawianego parametru nie jest wielkością reprezentatywną dla zabudowy obszaru analizowanego, w szczególności nie oddaje w pełni charakterystycznych wielkości istniejącego zainwestowania w poszczególnych odmiennych częściach obszaru, kształtujących się po obu stronach ulicy [...]. Kolegium uznało za uzasadnione wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji poprzez nawiązanie do parametru charakterystycznego dla działek znajdującego się w układzie urbanistycznym, do którego przynależy teren inwestycji i który na nią oddziałuje.
Kolegium nie znalazło również podstaw do kwestionowania ustalenia szerokości elewacji frontowej na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %.
Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 14 m do 14, 8 m, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. W analizie zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Analiza działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości nowych obiektów pozwala na uznanie, że oznaczenie przedmiotowego parametru znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, wyznaczony w nawiązaniu do działek, na których zrealizowano zabudowę o tożsamej funkcji - mieszkaniowej wielorodzinnej, stanowiących najbliższe sąsiedztwo, tj. na dz. nr [...], [...] obr[...] Zaproponowana maksymalna wielkość parametru, tj. 14,8 m, nie wykraczała poza wartości występujące w obszarze analizowanym. Dopuszczony zaś przedział - 0,8 m uwzględnia względy techniczne i technologiczne, mogące wyniknąć na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.
Zastrzeżeń Kolegium nie budziły również kwestie uzbrojenia terenu inwestycji oraz dostępu do drogi publicznej.
W załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 stycznia 2017 r. II SA/Kr 1305/16 przesądził o braku możliwości lokalizacji miejsc parkingowych poza terenem inwestycji.
Finalnie Kolegium wskazało, że częściowe uchylenie i modyfikacja decyzji organu I instancji wypełnia wskazania wynikające z ostatniego wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 117/18. Wyeliminował ostatecznie możliwość lokalizacji miejsc parkingowych poza terenem inwestora oraz ustalił wskaźnik miejsc parkingowych w wysokości 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, co jest zgodne z obowiązującą treścią uchwały Rady Miasta Krakowa oraz zobowiązał inwestora do zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych.
Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie M. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W opinii skarżącej zaskarżona decyzja nie jest jasna i czytelna i nie współgra z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2022 r.
W ramach uzupełnienia skargi, pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego, dodatkowo zarzucając naruszenie:
1. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy w pozostałym zakresie, której wydanie nie było możliwe, ze względu na niemożliwość odniesienia się przez organ I instancji do zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy – a to z powodu posadowienia budynków na działkach sąsiednich (będących punktem odniesienia przy analizie urbanistycznej) przy wykorzystaniu pozwoleń na budowę wydanych w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a wobec którego wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1426/12 orzeczono o nieważności tej uchwały;
2. art. 61 ust. 7 pkt 4 cyt. ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która winna w sposób prawidłowy określać wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (i geometrii dachu) przy przyjęciu wysokości zabudowy, która nie istnieje w analizowanym terenie;
3. art. 127 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zarzutu odwołania skarżącej, a który dotyczył nieuwzględnienia uwag zawartych pierwotnie w decyzji SKO w Krakowie z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. SKO.ZP/415/472/2013 ale i następnych, poza wprowadzeniem przez SKO kolejnych uzupełnień, które nie odpowiadają przepisom prawa, w tym nie uwzględniają w sposób prawidłowy wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 października 2022 r.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Organ odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.
Skarga nie jest zasadna.
Mając na uwadze fakt uprzedniego wydania w przedmiotowej sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w tym ostatniego wyroku z 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 117/18, którym Sąd I instancji uchylił decyzję SKO w Krakowie z 9 listopada 2017 r. wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia - należy wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jej granice przedmiotowe o jakich mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a podlegają zawężeniu ze względu na regulacje zawarte w treści art. 153 p.p.s.a. Stosownie bowiem do normy z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotom zaskarżenia. Należy podkreślić, że unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie administracji publicznej jak i sądzie. Naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (wyrok WSA w Kielcach z 14. 01. 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 524/09), a to w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi..
W rozpoznawanej po raz kolejny sprawie zostały wydane wyroki WSA w Krakowie a to: wyrok z 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 326/15, wyrok z 16 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/16 oraz wyrok z 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 117/18. Zgodnie z ww. wyrokiem z 16 stycznia 2017 r. przesądzona została m. in. kwestia nieprawidłowości ustaleń zawartych w uchylonej przez sąd decyzji SKO z w Krakowie z 2 sierpnia 2016 r., znak: SKO ZP /415/295/2016 oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji dotyczących miejsc parkingowych/postojowych. W ocenach poczynionych przez Sąd w ww. wyroku, a wcześniej również w wyroku z 13 maja 2015 r., przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane były do ustalenia "...miejsc parkingowych w sposób jednoznaczny (liczbowo) i kategoryczny – jako miejsca zlokalizowane na terenie planowanej inwestycji", a także do uzupełnienia analizy architektoniczno –urbanistycznej o uzasadnienie ustalonej linii zabudowy. Zgodnie bowiem z dyspozycją z § 4 pkt 1 rozporządzenia Min. Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku m.p.z.p. (Dz.U. 2003.164. 588 ) obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy dopuszczając zgodnie z treścią § 4 pkt 3 i 4 odmienny od ww. sposób wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy, musi to jednak wynikać z analizy. Pozostałe ustalenia dotyczące wskaźników i parametrów ustalonych dla przedmiotowego przedsięwzięcia Sąd uznał za prawidłowe.
Należy dodać, że Sąd w wyroku z 16 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1305/16, kwestionując brak liczbowego ustalenia miejsc parkingowych wskazał równocześnie, iż jakkolwiek w tej kwestii poglądy orzecznictwa nie są jednolite, to z uwagi na treść wiążących w sprawie ustaleń poczynionych w wyroku z WSA w Krakowie z 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr II SA/Kr 326/15 jest zobligowany do ustalenia, że w rozpoznawanej sprawie organ winien zapewnić dla planowanego przedsięwzięcia miejsca parkingowe (postojowe) nie tylko na terenie należącym do inwestora, ale także w określonej liczbie. Trzeba dodać, że w wyroku z 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 326/15 wskazano również – nawiązując do § 18 ust. 2 rozp. Min. Infrastruktury z 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - na konieczność uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy także miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
W wyroku z dnia 12 września 2018 r. Sąd stwierdził, że zawarte w pkt 1 decyzji sformułowanie "Inwestor winien zrealizować/zapewnić miejsca postojowe w granicach własnej działki", wypełnia zalecenia zawarte w poprzednim wyroku i jest prawidłowe. Wyklucza bowiem skutecznie możliwość lokalizacji miejsc postojowych poza terenem inwestora, co byłoby niezgodne z przepisami. Powyższą oceną tego zapisu orzekający w niniejszej sprawie Sąd jest związany, a ponadto w pełni uznaje jego zasadność. Zatem tożsame brzmienie pkt 1 zaskarżonej w obecnym postępowaniu decyzji nie może podlegać weryfikacji, jego prawidłowość została bowiem uprzednio przesądzona.
Należy zatem zbadać, czy zawarte w pkt 2 zaskarżonej decyzji regulacje dotyczące wskaźnika miejsc postojowych, które były wadliwie ustalone w poprzedniej decyzji, co stało się wyłącznym powodem jej uchylenia, spełniają wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 września 2018 r. Zakwestionowana przez Sąd treść pkt II. ust. 4 lit. d tiret szósty załącznika nr 1 brzmiała: "na podstawie uchwały nr LIII/723/12 Rady Miejskiej Krakowa z 29. 08. 2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa określającej politykę przestrzenną gminy ustala się następujące wskaźniki miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w zależności od przyjętej funkcji obiektu: 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie". Takie brzmienie cyt. fragmentu było zdaniem Sądu niejasne, nie było bowiem jednoznaczne, czy organ wskazał wyłącznie na wymagania zawarte w uchwale, czy też warunek 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie został ustalony dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto pominięto ilość wymaganych miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych.
W opinii Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, w treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zdołał wyeliminować powyższe błędy. Po pierwsze, w sposób stanowczy ustalił wskaźnik miejsc postojowych: 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, wskazując, że wskaźnik ten jest zgodny z treścią Uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. W tym momencie nie budzi żadnych wątpliwości, ze wskaźnik ten stanowi warunek realizacji planowanego przedsięwzięcia i jest jednym z wiążących inwestora wskaźników, które jest on zobowiązany zapewnić.
Po drugie, organ zobowiązał inwestora do zapewnienia "wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych". Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U. z 2015 r. poz.1422 ze zm.) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ust. 2 stanowi z kolei, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.
W orzecznictwie wskazuje się, że regulacja zawarta w § 18 ust. 2 cyt. rozporządzenia "nie może jednak prowadzić do powstania sytuacji, w której organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy będzie wkraczał w kompetencje organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę. Nie ma bowiem jednoznacznych podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać w sposób konkretny liczbę miejsc parkingowych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt II SA/Po 601/15, wyroki NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. II OSK 2448/10, 19 grudnia 2012 r. II OSK 1543/11, 2 sierpnia 2016 r. sygn. II OSK 1871/15). Konkretną liczbę miejsc postojowych oraz parkingowych dla osób niepełnosprawnych ustala się dopiero na etapie projektu budowlanego, podlegającego późniejszej kontroli w ramach postępowania dot. zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wobec powyższego ugruntowanego stanowiska w orzecznictwie oraz faktu, że w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego nie określono wskaźnika ilości miejsc parkingowych dla niepełnosprawnych, zawarte w pkt 2 zaskarżonej decyzji sformułowanie, że inwestor ma zapewnić "wystarczającą ilość miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych" jest prawidłowe.
Ustalenia pozostałych warunków zabudowy są prawidłowe, o czym w sposób wiążący przesądził już Sąd w poprzednio wydanych wyrokach, w szczególności w ostatnim orzeczeniu z dnia 12 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 117/18. Podniesiony w związku z tym w skardze zarzut naruszenia art. 61 ust. 7 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący wadliwego określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Prawidłowość w zakresie ustalenia tego wskaźnika została bowiem już wcześniej przez Sąd oceniona jako prawidłowa.
Podobnie ocenić należy zarzut błędnego doboru działek, które posłużyły za punkt odniesienia do ustalenia wskaźników dla planowanej inwestycji. Po pierwsze, kwestia doboru tych działek również została wcześniej zaaprobowana przez Sąd. Po drugie, zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588 ze zm.) poszczególne wskaźniki ustala się w odniesieniu do "istniejącej zabudowy" na działkach sąsiednich lub na działkach w obszarze analizowanym. Celem takiej regulacji jest zachowanie ładu przestrzennego w okolicy. Ustawa nakazuje zatem w tym zakresie odnosić się do sfery faktów, to jest do wskaźników zabudowy, która realnie istnieje w sąsiedztwie, bez potrzeby badania podstaw prawnych, na których dana zabudowa powstała. W tym kontekście fakt uchylenia miejscowego planu, na podstawie którego dana zabudowa powstała, nie podważa prawidłowości doboru porównawczych nieruchomości.
W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.