II SA/Kr 1497/24

II SA/Kr 1497/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 6 i 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 września 2024 r., znak: WI-I.7840.15.86.2022.SM w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta Tatrzański wydał w dniu 20 września 2022 r. decyzję znak: AB.6743.744.2022.ŁM, wnoszącą sprzeciw od zamiaru "budowy trzech budynków rekreacji indywidualnej wraz z urządzeniami budowlanymi oraz infrastrukturą techniczną towarzyszącą" na działce ewid. nr [...] położonej w miejscowości B. i nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla powyższej inwestycji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie osuwiska, którego ostatnią aktywność odnotowano w 2014 r. w wyniku naturalnej infiltracji wód opadowych, wobec czego lokalizacja projektowanych budynków rekreacji indywidualnej wymaga opracowania opinii geotechnicznej, na podstawie której projektant określi rozwiązania konstrukcyjne oraz przyjęte parametry przegród budowlanych dostosowanych do stopnia skomplikowania terenu. Instytucja zgłoszenia stanowi uproszczony tryb postępowania, odnoszący się do nieskomplikowanych obiektów i robót, natomiast ze względu na sytuowanie przedmiotowych budynków w rejonie osuwiska, lokalizacja ta wymaga uzyskania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej sporządzonej przez osobę uprawnioną i zastosowania rozwiązań konstrukcyjnych dostosowanych do stopnia skomplikowania terenu. Wymóg uzyskania takiej dokumentacji jest możliwy wyłącznie w drodze pozwolenia na budowę.
Ponadto organ I instancji wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie nie spełnia wymogów określonych w § 14 ust 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 poz. 1225 tekst jednolity ze zmianami) w zakresie dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej.
Starosta Tatrzański zwrócił też uwagę, że ze względu na zapis art. 19 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. z 2001 Nr 138 poz. 1554), z uwagi na wysokość projektowanych budynków rekreacji indywidualnej (wysokość kondygnacji parteru wynosi powyżej 6 m tj. 6,61 m), koniecznym jest ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego.
Organ I instancji stwierdził, że dokonane zgłoszenie zawierało również inne nieprawidłowości oraz braki, jednakże nie wezwano o ich uzupełnienie bowiem w ocenie organu ich usunięcie nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. P. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16 września 2024 r., znak WI-I.7840.15.86.2022.SM utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 poz. 572 tekst jednolity), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 tekst jednolity ze zmianami) - zwanej dalej P.b.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że na zgłaszane zamierzenie jest zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 16 P.b.
Organ I instancji wnosząc sprzeciw zwrócił szczególną uwagę na istotną kwestię jaką jest fakt, iż działka inwestycyjna nr [...] położona jest w granicach osuwiska skalno- zwietrzelinowego, oznaczonego numerem ewid. [...]). Wojewoda zacytował fragmenty dołączonej do akt sprawy Karty Rejestracyjnej Osuwiska Nr [...].
Organ odwoławczy podkreślił, że zgłaszane budynki rekreacji indywidualnej, jako budowane w skomplikowanych warunkach gruntowych, wymagały przedstawienia geotechnicznych warunków posadowienia, z uwzględnieniem nieczynnego osuwiska nr [...], sporządzonych przez uprawnionego geologa - zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2024 poz. 1290 tekst jednolity) - dalej p.g.g. Przytoczono również treść § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463) - dalej "warunki geotechniczne".
Wojewoda zaznaczył, że pismem z dnia 30 maja 2023 r. wezwał inwestora m.in. do dostarczenia dokumentu potwierdzającego bezpieczeństwo robót budowlanych na działce nr [...] w miejscowości B., znajdujących się w terenie zagrożonym ruchami masowymi nieczynnego osuwiska nr [...]. Wzywając do przedłożenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, organ jest związany jej treścią i wskazaniami poczynionymi przez uprawnionego geodetę. Nie znając dokładnie warunków gruntowych działki inwestycyjnej nr [...], a opierając się tylko na informacjach zawartych w karcie osuwiska, organ odwoławczy nie miał uprawnienia do samodzielnej oceny, czy posadowienie zgłaszanych trzech budynków rekreacji indywidualnej w sposób opisany w dokumentacji technicznej, ze względu na istniejące osuwisko będzie wystarczający, a przede wszystkim czy zapewni bezpieczeństwo ludzi i mienia w trakcie użytkowania. Tereny osuwiskowe są szczególnie wymagające i w każdym indywidualnym przypadku wymagają oceny czy zamierzenie budowlane będzie możliwe do zrealizowania na tym terenie oraz określenia najbezpieczniejszego sposobu posadowienia obiektów budowlanych. Zasada ta jest zasadą ogólną zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 1.
Inwestor przesłał dokumentacje geologiczno-inżynierską sporządzoną przez uprawnionego geologa S. A.. Organ odwoławczy przytoczył jej znaczne fragmenty.
Z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wynika konieczność udziału przy projektowaniu przedmiotowych budynków rekreacji indywidualnej, projektanta, który określi na jej podstawie rozwiązania w zakresie warunków ich posadowienia oraz budowy murów oporowych, jak również rozwiązania w zakresie właściwego odprowadzenia wód opadowych i roztopowych. Ta dokumentacja geologiczno-inżynierska określa jak szczególnych rozwiązań projektowych wymaga przedmiotowa inwestycja.
Powyższe działanie jest możliwe jedynie w przypadku opracowania projektu budowlanego, który podlega ocenie i zatwierdzeniu w procedurze postępowania administracyjnego na podstawie art. 28 ust. 1 P.b. tj. pozwoleniu na budowę.
Do powyższego organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione w trybie zgłoszenia. Ta procedura wymaga złożenia jedynie dokumentów wskazanych w art. 30 pkt 2a P.b.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji ustawowych do oceny przedłożonej do niniejszego zgłoszenia "Dokumentacji technicznej" w sposób określony w art. 35 ust. 1 P.b. Zatem, w związku z zaistnieniem obawy, że niniejsza inwestycja, zlokalizowana w skomplikowanych warunkach gruntowych na terenie osuwiska nieaktywnego (aktywnego okresowo), może potencjalnie spowodować jego uaktywnienie - organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji. Biorąc pod uwagę fakt, iż prowadzenie prac ziemnych i budowlanych na terenie planowanej inwestycji powinno być ograniczone ze względu na możliwość uruchomienia całego lub fragmentu osuwiska, organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie Starosty Tatrzańskiego było prawidłowe, bowiem zgłaszana inwestycja może potencjalnie spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b.) poprzez wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem w terenie osuwiska nieaktywnego (aktywnego okresowo).
Ponadto Wojewoda zauważył, że opisany w ww. dokumentacji technicznej sposób posadowienia zgłaszanych budynków rekreacji indywidualnej jest niezgodny z zaleceniami wskazanymi w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Zaprojektowano posadowienie budynków za pośrednictwem ław żelbetowych min. 1,20 m poniżej gruntu (poniżej strefy przemarzania), w kształcie ławy betonowej z betonu towarowego o szerokości empirycznej podanej na przekroju poprzecznym i rzucie fundamentów tj. szer. ławy 65 cm, ściana fundamentowa (żelbet) 25 cm, głębokość posadowienia od 1,20 m do 1,80 m, natomiast w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej jednoznacznie wskazano, że posadowienie przedmiotowych budynków winno być za pomocą pali wierconych, osadzonych w niezwietrzałym gruncie skalistym na głębokości 1,5 - 2,0 m, mierzonej od nawiercenia stropu niezwietrzałego gruntu skalistego. Bezsprzecznym jest, że do sporządzenia takiego sposobu posadowienia zgłaszanych budynków koniecznym jest zastosowanie odpowiednich obliczeń konstrukcyjnych sporządzonych przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje w projekcie budowlanym. Ponadto w dokumentacji technicznej sporządzonej dla przedmiotowych budynków, wskazano, że wody opadowe będą odprowadzane zanikowo na teren działki inwestycyjnej. Natomiast w dokumentacji geologiczno- inżynierskiej jednoznacznie wskazano, że z uwagi na zagrożenia uaktywnienia się osuwiska wskutek nawodnienia go, wyklucza się możliwość odprowadzania do gruntu wód opadowych i roztopowych, zarówno przy pomocy studni chłonnych jak i drenaży rozsączających, i winny być one odprowadzone poza teren osuwiska. Zaznacza się, że projektant w projekcie budowlanym ma możliwość zaprojektowania innych sposobów odprowadzenia ww. wód np. do zbiornika retencyjnego.
Organ odwoławczy podkreślił, że realizacja obiektu budowlanego jedynie w oparciu o zgłoszenie oznacza, że do jego budowy można przystąpić bez pozwolenia na budowę, a tym samym nie wymaga ona sporządzenia projektu budowlanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę pozwala na stworzenie mechanizmów prawnych pozwalających w sposób właściwy zapewnić bezpieczeństwo, a w związku z potencjalnym zagrożeniem wynikającym z posadowienia projektowanych trzech budynków rekreacji indywidualnej na terenie osuwiska, powyższe znajduje uzasadnienie zarówno w stanie faktycznym jak i prawnym. Dokładna ocena ryzyka może być przeprowadzona m. in. na etapie opracowania projektu budowlanego, który nie jest wymagany przepisem art. 30 P.b., natomiast jest wymagany do wniosku o pozwolenie na budowę.
Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, iż sprzeciw Starosty Tatrzańskiego wniesiony w oparciu między innymi o art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 P.b., tj. z uwagi na to, że realizacja przedmiotowej inwestycji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz, że może spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, był w tym zakresie prawidłowy.
Organ odwoławczy podkreślił, że nie zamknięto skarżącemu drogi do realizacji planowanego zamierzenia budowlanego. W związku ze zgłoszeniem sprzeciwu i zastosowaniem art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 P.b. przez organ administracji, Inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowych trzech budynków rekreacji indywidualnej. Tylko w tej procedurze, tj. na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, przeprowadzając postępowanie administracyjne w pełnym jego zakresie, możliwe jest dokładne zbadanie, czy zagrożenia z ww. art. 30 ust. 7 P.b. rzeczywiście wystąpią. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ nie jest ograniczony terminem z art. 30 ust. 5 P.b., a także ma większe możliwości gromadzenia materiału dowodowego, na co pozwalają wymagania dotyczące wniosku o pozwolenie na budowę.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. P., zarzucając jej:
1. Naruszenie przepisów dotyczących postępowania - art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4. art. 30 ust. 5c. art. 4 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Tatrzańskiego oraz umorzenie postępowania administracyjnego.
W przypadku, gdyby Sąd uznał, że nie ma podstaw do umorzenia postępowania wniesiono o zobowiązanie organu administracji - na podstawie art. 145a §1 p.p.s.a. - do wydania postanowienia wzywającego skarżącego do uzupełnienia wniosku o projekt budynków i zagospodarowania terenu zgodny z wynikami analizy geologicznej, czyli wymogami wynikającymi z decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia z 17.07.2024 r., znak OŚ.6541.11.2024.DW.
Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przyczyną utrzymania niekorzystnej dla inwestora decyzji stał się zarzut braku bezpieczeństwa geologicznego. Zdaniem skarżącego stanowisko organu II instancji jest błędne, a zaskarżona decyzja narusza art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy Prawo budowlane.
Wojewoda Małopolski uzasadniając pogląd, że wystarczające dla zgłoszenia sprzeciwu jest nawet potencjalne spowodowanie zagrożenia dla ludzi lub mienia powołuje się na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący podnosi, że w części przypadków orzeczenia te są wadliwie powołane. Wprawdzie NSA - czasami jedynie cytując stanowiska stron - wspomina o potencjalnym zagrożeniu jako przesłance zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ale stwierdza, że jest to okoliczność (tak jak wszystkie inne okoliczności) wymagająca dowodu. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że kwestia bezpieczeństwa robót budowlanych winna być przedmiotem postępowania dowodowego i rozstrzygnięta zgodnie z wynikiem tego postępowania. W konsekwencji skarżący stawia zarzut, że przedmiotową decyzję wydano z naruszeniem art. 77 §1 k.p.a. to jest wbrew treści dowodów zgromadzonych w sprawie.
Co więcej jest to decyzja naruszająca zasadę związania prawomocną decyzją administracyjną. Skoro organ administracji zażądał dokumentów poświadczających bezpieczeństwo robót geologicznych, a inwestor je dostarczył (decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia z 17.07.2024 r., znak OŚ.6541.11.2024.DW zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską dla potrzeb budowy - w aktach sprawy), to należało uznać, że planowane roboty są bezpieczne.
Uproszczona procedura z art. 29 Prawa budowlanego nie stoi na przeszkodzie badaniu treści i zgodności z prawem projektu budynków i uprawnień zawodowych projektanta. Wbrew stanowisku organu administracji możliwość zbadania przez organ uprawnień zawodowych projektanta jest przewidziana przepisami regulującymi uproszczoną procedurę budowy budynków (por. art. 30 ust. 2a pkt 3a, 4, 5 Prawa budowlanego).
Nie jest także prawdą, że w postępowaniu uproszczonym nie jest możliwe składanie jakichkolwiek nowych dokumentów, że - jak wynika z uzasadnienia decyzji - całe postępowanie miałoby się opierać na dokumentach pierwotnie złożonych przez inwestora. Możliwość uzupełnienia zgłoszenia jest wprost przewidziana w art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Jeżeli zatem uzupełnienia i korekty zgłoszenia budowy i dokumentów załączanych do tego zgłoszenia są prawnie możliwe, to wydając zaskarżoną podtrzymującą sprzeciw, organ naruszył art. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez naruszenie prawa inwestora do zabudowy jego nieruchomości.
Skarżący zarzucił też, że w zaskarżonej decyzji pominięto dane z karty rejestracyjnej osuwiska nr [...]. Wprawdzie teren, na którym planowana jest budowa, widnieje w ewidencji jako osuwisko, ale jest to osuwisko na przeważającym obszarze nieaktywne (dowód; karta rejestracyjna osuwiska nr [...] - w aktach sprawy). Ostatnie osunięcie na jego terenie zarejestrowano w 2014 roku, zaś w bezpośrednim sąsiedztwie uszkodzonego wówczas budynku nie odnotowano żadnych innych uszkodzeń ani przemieszczeń gruntu; fakty te prawidłowo odnotowano na s. 5 uzasadnienia decyzji.
Zdaniem skarżącego organ wydał decyzję z naruszeniem art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4. Nie było podstaw do utrzymania w mocy sprzeciwu organu I instancji, albowiem planowana inwestycja nie narusza żadnych przepisów (w szczególności dotyczących bezpieczeństwa robót budowlanych). Odnośnie kwestii bezpieczeństwa budowy przedstawiono dowód w postaci prawomocnej decyzji administracyjnej potwierdzającej to bezpieczeństwo. Wydana przez organ decyzja jako wydana wbrew treści tego dowodu narusza art. 77 §1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Na wstępie trzeba zwrócić uwagę, że J. P. złożył do organu administracji architektoniczno - budowlanej dwa zgłoszenia robót budowlanych, a organ w obu przypadkach wniósł sprzeciw. Obie te decyzje następnie zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W sprawie drugiego z wniesionych sprzeciwów Sąd wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r. w sprawie sygn. II SA/Kr 1501/24 oddalił skargę. Dokonane zgłoszenie dotyczy jednak innego zakresu robót budowlanych na innych nieruchomościach - sprawy te w zasadzie nie mają istotnych elementów wspólnych, a rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku II SA/Kr 1501/24 pozostają bez wpływu na niniejszą sprawę.
W niniejszej sprawie organ I instancji jako podstawy wniesienia sprzeciwu wskazał – oprócz kwestii osuwiska – na błędne zakwalifikowanie dodatkowej kondygnacji jako antresoli, brak dostępu do drogi publicznej oraz konieczność ustanowienia w sprawie inspektora nadzoru inwestorskiego. Natomiast Wojewoda Małopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skoncentrował się wyłącznie na problematyce związanej z położeniem planowanej inwestycji na terenie osuwiska, całkowicie pomijając pozostałe podstawy do wniesienia sprzeciwu. Z tego też względu skarga w niniejszej sprawie również ograniczyła się tylko do tej kwestii.
W pierwszej kolejności należy zgodzić się z organem odwoławczym, że zgłaszane przedsięwzięcie mieści się w zakresie art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na zakres planowanych robót budowlanych dopuszczalny był więc w tym przypadku tryb zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność faktyczna, iż działka inwestycyjna położona jest w terenie osuwiska nr [...] (por. Karta rejestracji osuwiska - str. 64 akt organu I instancji).
Podstawą prawną wniesienia sprzeciwu organy obu instancji uczyniły art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz ust. 7 pkt 1 i 4 P.b.
Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:
1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
Zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:
1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
4) wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji koncentruje się na wykazaniu przesłanek wskazanych w art. 30 ust. 7 P.b. tj. wątpliwości co do bezpieczeństwa planowanych robót budowlanych w związku z ich lokalizacją na terenie osuwiska. Wątpliwości te zostały omówione i wykazane w sposób przekonujący, co należało uznać za wystarczające do skutecznego wniesienia sprzeciwu.
W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skargi, jakoby kwestia bezpieczeństwa robót budowlanych miała być przedmiotem postępowania dowodowego. W cytowanych fragmentach uzasadnień wyroków sądów administracyjnych skarżący szczególny nacisk kładzie na słowo "wykazać", nie zaś na sformułowanie "potencjalne zagrożenie". W żadnym z orzeczeń nie ma mowy, jakoby uzasadnieniem nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę miałoby być wyłącznie zagrożenie realne, a nie tylko potencjalne. Z kolei owo "wykazanie" nie jest równoznaczne z "udowodnieniem" danej okoliczności. W szczególności w powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku sygn. II OSK 1182/18 NSA podkreślił, że "Nie jest zatem konieczne udowodnienie, że planowana inwestycja wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 4). Wystarczające jest wskazanie przesłanek związanych ze stanem faktycznym sprawy, z których wynika, że powyższe zwiększenie uciążliwości jest prawdopodobne, nawet w stopniu minimalnym".
Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2022 r., sygn. II OSK 767/21 (LEX nr 3325040) NSA podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 7 p.b. decyzją uznaniową, ale nie oznacza to dowolności działania organu orzekającego. Decyzje uznaniowe, bardziej niż decyzje np. związane wymagają od organu szczegółowego, wręcz precyzyjnego uzasadnienia w oparciu o zindywidualizowane przesłanki. Uzasadnienie takiej decyzji wymaga jasnego argumentowania, które powinno odzwierciedlać ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego postępowania. Wyjaśniać nie tylko zastosowane przepisy praw, ale i wyczerpująco uzasadniać okoliczności, które przemawiają za przyjęciem, że zaistniały przesłanki dające podstawy do wniesienia sprzeciwu.
Warunki te zostały w kontrolowanej sprawie wypełnione, a zebrany materiał dowodowy – również w zakresie, w jakim został uzupełniony w postępowaniu odwoławczym – i jego analiza dokonana w uzasadnieniu decyzji potwierdza prawidłowość stanowiska organu. Wojewoda Małopolski granic uznania administracyjnego nie przekroczył.
Organ odwoławczy wzywał o uzupełnienie zgłoszenia między innymi poprzez dostarczenie dokumentu potwierdzającego bezpieczeństwo robót budowlanych na działce nr [...] w miejscowości B., znajdujących się w terenie zagrożonym ruchami masowymi nieczynnego osuwiska nr [...]. Wojewoda zaznaczył, że zgłaszane budynki rekreacji indywidualnej, jako budowane w skomplikowanych warunkach gruntowych, wymagają przedstawienia geotechnicznych warunków posadowienia, z uwzględnieniem nieczynnego osuwiska nr [...], przez uprawnionego geologa.
Realizując wezwanie inwestor przedłożył decyzję Starosty Tatrzańskiego z 17 lipca 2024 r. o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno - inżynierskiej dla potrzeb budowy trzech budynków rekreacji indywidualnej wraz z urządzeniami budowlanymi oraz infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ew. [...] przy ul. H. w miejscowości B." (k. 224 akt elektronicznych II instancji). W uzasadnieniu tej decyzji znajduje się stwierdzenie: "Dokumentację opracowali (...). Zgodnie z jej zapisami, podczas wiercenia pali niezbędny jest nadzór uprawnionego geologa, który potwierdzi wpisem do dziennika budowy ich posadowienie w niezwietrzalym gruncie skalistym". Z kolei zatwierdzona dokumentacja geologiczno - inżynierska znajduje się na k. 59 - 118 akt elektronicznych organu II instancji.
Nie ma racji skarżący twierdząc, że "Skoro organ administracji zażądał dokumentów poświadczających bezpieczeństwo robót geologicznych, a inwestor je dostarczył (decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia z 17.07.2024 r., znak OŚ.6541.11.2024.DW zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską dla potrzeb budowy - w aktach sprawy), to należało uznać, że planowane roboty są bezpieczne".
Sąd podziela stanowisko Wojewody Małopolskiego, że z samej dostarczonej przez skarżącego dokumentacji takie wnioski nie wynikają. Przeciwnie – w dokumentacji tej wskazano na dodatkowe warunki, które dla zapewnienia bezpieczeństwa robót budowlanych muszą być spełnione, jak choćby wspomniana konieczność wiercenia pali w niezwietrzalym gruncie skalistym pod nadzorem uprawnionego geologa i potwierdzenie tego w dzienniku budowy czy też odmienny od zgłoszonego sposób odprowadzania wód opadowych. Określone w dokumentacji geologiczno – inżynierskiej wskazania co do posadowienia projektowanych budynków zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 10).
Zatem samo dostarczenie zatwierdzonej dokumentacji geologiczno – inżynierskiej nie tylko nie było wystarczające do ustalenia, że objęte zgłoszeniem roboty nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 30 ust. 7 Pr.b., ale wręcz jej treść uzasadniała wniesienie sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W żadnym wypadku nie ma tu jednak mowy o naruszeniu zasady związania prawomocną decyzją administracyjną. Wojewoda w żadnym miejscu swojej decyzji nie kwestionuje ustaleń wynikających z decyzji ani zatwierdzonej nią dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Potwierdza natomiast, że jest nią związany (str. 8 – 9 uzasadnienia decyzji).
Skarżący twierdzi: "Oczywistym jest także, że gdyby inwestor mógł rozpocząć planowaną budowę, byłby związany prawomocną decyzją Starosty Tatrzańskiego znak OŚ.6541.11.2024.DW oraz będącym integralną częścią tej decyzji projektem robót geologicznych". Problem jednak w tym, że w przypadku trybu zgłoszeniowego nie byłoby możliwości weryfikacji, czy warunki wynikające z decyzji Starosty zostały spełnione. Rację ma więc Wojewoda, że w tak skomplikowanych okolicznościach faktycznych dopiero sporządzenie projektu architektoniczno – budowlanego i jego zatwierdzenie w trybie przewidzianym w art. 28 ustawy Prawo budowlane zapewni właściwy poziom bezpieczeństwa i umożliwi organ administracji weryfikację wszystkich okoliczności i ocenę ryzyka związanego z realizacją planowanych obiektów.
Nie jest przy tym prawdą zawarty w skardze zarzut, jakoby organ twierdził, że "konieczność wprowadzenia jakichkolwiek zmian do projektów budynków wykluczała zastosowanie uproszczonego trybu realizacji inwestycji budowlanej przewidzianego w art. 30 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo budowlane (s. 10 - 11 i 12 - 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji)". Na str. 12 – 13 zaskarżonej decyzji wskazano na niezgodności dokonanego zgłoszenia z przedłożoną w postępowaniu odwoławczym dokumentacją geologiczno – inżynierską (sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych, zastosowanie w zgłoszeniu ław żelbetowych zamiast wskazanych w dokumentacji geologiczno – inżynierskiej pali wierconych).
Zgodnie z art. 30 ust. 5c Pr.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
W przypadku zatwierdzenia projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę analogiczny przepis art. 35 ust. 3 stanowi: "W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia".
W trybie zgłoszeniowym można wezwać inwestora do uzupełnienia koniecznych dokumentów – co zresztą miało miejsce w niniejszej sprawie na etapie postępowania odwoławczego. Organ nie ma jednak kompetencji do wzywania inwestora do dostosowania rozwiązań projektowych określonych w zgłoszeniu do obowiązujących przepisów prawa. Tego typu rozwiązanie jest natomiast przewidziane w trybie postepowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Nie ma więc racji skarżący, że należało wezwać inwestora do przedstawienia korekty projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu zgodnego z wymogami decyzji o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Tego rodzaju merytoryczne zmiany w koncepcji robót budowlanych nie są objęte treścią art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego.
Odmienna interpretacja wskazanych przepisów prowadziłaby do upodobnienia trybu zgłoszeniowego i trybu zatwierdzenia projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Skarżący do zgłoszenia dołączył projekt budowlany i twierdzi, że w uproszczonej procedurze zgłoszeniowej organ ma prawo badać jego treść i zgodność z prawem oraz uprawnienia zawodowe projektanta. Domaga się również wezwania go do doprowadzenia przedłożonego projektu do stanu zgodnego z prawem. W istocie więc godzi się na przeprowadzenie postępowania w pełnym zakresie, charakterystycznym dla trybu wskazanego w art. 28 Pr.b., a nie tylko w ramach uproszczonego trybu zgłoszeniowego. Niezrozumiałe jest w tej sytuacji zarzucanie organom obu instancji, że wnosząc sprzeciw od zgłoszenia naruszają prawo inwestora do zabudowy jego nieruchomości.
W świetle powyższych rozważań zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa. Wojewoda Małopolski wyjaśnił w sposób szczegółowy wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, omówił przeprowadzone dowody i dokonał subsumpcji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.
Dlatego też skarga, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.