II SA/KR 1781/03

II SA/Kr 1781/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Grażyna Firek /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Sygn. akt II SA/ Kr 1781/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski AWSA Janusz Kasprzycki ( spr. ) Protokolant : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 13 czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącej J. O. kwotę 305 ( trzysta pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2003 r., znak: [...] , na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art.51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000r., Dz. U., nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] nałożył na J. O. obowiązek wykonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z zaleceniami zawartymi w opracowaniu "Projekt budowlany uporządkowania przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w [...] ", sporządzonym przez Studio Projektowe [...] s.c. w kwietniu 2002 r. poprzez wykonanie: odbudowania przewodu dymowego nr 2, dobudowanie części filara w miejscu poszerzonego otworu w pomieszczeniu sklepowym na parterze budynku, zgodnie z dokumentacją jw.; sprowadzenia przewodów dymowych nr 1 i 2 do piwnicy i zakończeniu ich otworami rewizyjnymi z drzwiczkami; przełączenia pieców zimowych mieszkania nr 5 do przewodów nr 1 i 2; podłączenia wentylacji sklepu do przewodu nr 3; likwidacji pieca kuchennego mieszkania nr 5 poprzez odłączenie go od przewodu nr 9; podłączenia pieców zimowych mieszkania nr 6 do przewodów dymowych nr 8 i 9, oraz sprowadzeniu ich do piwnicy i zakończeniu otworami rewizyjnymi z drzwiczkami -zgodnie z dokumentacją jw.
W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek A. C., współwłaściciela przedmiotowego budynku, który pismem z dnia [...] stycznia 1995 r. powiadomił Wydział Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta [...] o samowolnym poszerzeniu otworu w ścianie znajdującej się w pomieszczeniu sklepowym na parterze budynku przy ul. [...] w [...] . Roboty te skutkowały, zdaniem A. C., odcięciem przewodów kominowych, do których podłączone są piece stałopalne od drzwiczek wyciorowych znajdujących się w piwnicach w/w budynku.
Organ l instancji orzekał już w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., znak: [...] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] umorzył bowiem postępowanie prowadzone co do jej istoty. Decyzja ta została jednak w postępowaniu odwoławczym uchylona decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] , a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W dniu [...] maja 2002 r. organ l instancji wydał ponownie decyzję co do istoty sprawy, znak: [...] . Tym razem rozstrzygnięcie swoje oparł na art. 66 Prawa budowlanego z 1994 r., nakazując A. K. - zarządcy nieruchomości przy ul. [...] w [...] , usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w[...] poprzez wykonanie robót zgodnie z zaleceniami zawartymi w dokumencie pn. "Projekt budowlany uporządkowania przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w [...] " opracowanym przez firmę "[...] Studio Projektowe" w kwietniu 2002 r.
W wyniku uwzględnienia odwołania A. C. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] października 2002 r., znak: [...] uchylił w trybie odwoławczym i to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż R. R., będąc współwłaścicielką budynku, w 1994 r. wykonała roboty budowlane w parterze obiektu, polegające na poszerzeniu otworu drzwiowego w ścianie konstrukcyjnej. R. R. wykonała powyższe roboty bez pozwolenia na budowę, a wykonanie ich spowodowało nieprawidłowe funkcjonowanie części przewodów kominowych. Wskazano również, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy decyzja wydana na podstawie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. winna się ograniczyć do zakresu robót wykonanych, a organ winien rozstrzygnąć sprawę w taki sposób, by ewentualny nakaz prowadził do uzyskania stanu zgodności z przepisami prawa.
W ponownym rozpatrzeniu sprawy, jak podniósł organ l instancji, zebrał obszerny materiał dowodowy w postaci szeregu opinii i projektów. Po przeanalizowaniu całości materiału zgromadzonego w sprawie na przestrzeni lat, a dostarczanego zarówno przez A. C. jak i R. R., a także opinii sporządzonych przez osoby uprawnione na wniosek organu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] zauważa, że wszystkie dokumenty przedłożone przez A. C. zawierają zalecenie sprowadzenia przewodów kominowych do piwnicy i przywrócenie ścian w pomieszczeniach sklepu do ich pierwotnego stanu. Z pewnością nieprawidłowością jest, zdaniem organu, odcięcie przewodów kominowych, do których podłączone są piece stałopalne od drzwiczek wyjściowych, do czego doszło przez wykonanie otworów w ścianach znajdujących się w pomieszczeniu sklepu na parterze budynku. W sprawach dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji wypowiedział się na wniosek byłego Wydziału Nadzoru Budowlanego UMK Statyk Miejski dr inż. S. K.. W opinii z. dnia [...] lutego 1998 r. stwierdził, że, po zapoznaniu się z opinią mgr inż. H. S. i wykonaną później opinią mgr inż. L. S., iż w opracowaniu mgr inż. L. S. uwzględniono wszystkie uwagi wcześniej opracowanych opinii i udokumentowano formalny i rzeczywisty poziom bezpieczeństwa budynku w jego obecnym stanie. L. S. w swoim opracowaniu uznał, że wykonane roboty budowlane zostały przeprowadzone prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie naruszają statyki obiektu.
Mając na uwadze powyższe oraz fakt wykonania otworów w ścianach pomieszczeń sklepowych przed dniem 1 stycznia 1995 r., czyli w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38 póz. 229) brak jest, zdaniem organu l instancji, podstaw do przywrócenia stanu poprzedniego. Biorąc pod uwagę stan obecny, szukać należy, natomiast rozwiązań pozwalających na doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, które doprowadzą, do prawidłowego funkcjonowania przewodów kominowych w obszarze objętym powyższymi robotami. Takie rozwiązanie zostało przedstawione w ocenie organu w dokumencie pn. "Projekt budowlany uporządkowania przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w [...] ", sporządzonym przez [...] Studio Projektowe s.c., w kwietniu 2002 r.
Organ l instancji w oparciu o aktualną opinię komisarską sporządzoną w dniu [...] kwietnia 2002 r. przez mistrza kominiarskiego J. N. oraz wzmiankowany już "Projekt budowlany uporządkowania przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w [...] " opracowany przez firmę "[...] Studio Projektowe" w kwietniu 2002r nakazał wykonanie określonych czynności, zgodnie z tym projektem. Wyżej powołana dokumentacja sporządzona została przez osoby uprawnione, posiada uzgodnienia rzeczoznawcy dla rzemiosła kominiarskiego - mistrza, kominiarskiego J. N. oraz rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych – L. C.. Ponadto wyżej wymieniony projekt uwzględnia istniejące nieprawidłowości stanu technicznego przewodów kominowych i kompleksowo rozwiązuje sprawę ich uporządkowania. Organ l instancji przyjął tylko te rozwiązania, które dotyczyły doprowadzenia samowolnie wykonanych przedmiotowych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W toku postępowania wyjaśniającego" organ l instancji ustalił także, że inwestorem wykonanych robót budowlanych była R. R.. Pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. A. K. -zarządca budynku przy ul. [...] w [...] powiadomił organ, że R. R zbyła swoje udziały w w/w budynku na rzecz swojej córki J. O.., która będąc współwłaścicielką budynku jako strona uczestniczyła już wcześniej w prowadzonym postępowaniu. Na podstawie art. 30 § 4 k.p.a., w sprawach dotyczących praw zbywalnych w razie zbycia prawa w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Stąd zobowiązaną, do doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych przez R. R., do stanu zgodnego z prawem powinna być, zdaniem organu l instancji J. O.. Wobec powyższego orzekł jak w sentencji decyzji.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. C.. Zarzucił, że sprawa nie została prawidłowo załatwiona. Podniósł, że w materiale dowodowych znajduje się szereg ekspertyz biegłych. Organ wybrał natomiast opracowanie firmy Studio Projektowe [...] s.c. nie podając dla czego jest ono bardziej przekonywujące i zawiera lepsze rozwiązania niż pozostałe opinie. Podkreślił, że opinia tej firmy została wybrana mimo jej wcześniejszego zdyskwalifikowania przez organ odwoławczy oraz, że została ona opracowana na zlecenie i w interesie R. R. - inwestora i osoby, która dopuściła się samowoli budowlanej. Nadto, zwrócił uwagę, że organ l instancji nie podał w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Nie dostosował się do wskazówek uprzednio wydanej decyzji uchylającej decyzje organu l instancji. Naruszył tym samym art. 107 § 3 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r, znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na nowo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust 4 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazując J. O., następcy prawnemu inwestora R. R. wykonanie czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie robót - odtworzenia stanu pierwotnego (ściany środkowej kominowej na długości 270 cm.) zgodnie z zaleceniami zawartymi w opracowaniu sporządzonym przez I. B. z października 2000 r, w terminie do dnia 31 lipca 2003 r.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, że ramach prowadzonego postępowania organ l instancji prawidłowo i wszechstronnie zebrał materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Jednakże, w ocenie organu II instancji, w ramach procesu stosowania prawa, organ l instancji błędnie zinterpretował ustalone okoliczności faktyczne oraz orzekł wbrew normom prawnym stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Organ II instancji podniósł, że w ramach realizacji zamierzenia budowlanego na inwestorze spoczywa obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej przed przystąpieniem do robót budowlanych. Odstępując od tego obowiązku inwestor w razie zrealizowania budowy winien liczyć się z możliwością wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Na organach nadzoru budowlanego ciąży wówczas prawny obowiązek doprowadzenia robót budowlanych (w tym budowy) wykonanych bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę do stanu zgodnego z prawem (art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r.). Zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -• Kodeks postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy administracyjnej "...możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia." Oznacza to, iż w ramach procesu konkretyzacji prawa organy winny unikać zbędnych dolegliwości dla stron postępowania. Nakaz doprowadzenia wykonanych robót do stanu poprzedniego (sprzed wykonania robót budowlanych bez pozwolenia na budowę przez inwestora R. R.) obowiązkowi takiemu czyni zadość. Rozwiązania, które wymagają dokonania zmian w tej części budynku, która nie była objęta robotami wykonywanymi przez inwestora, narusza cytowaną powyżej zasadę, a zatem należało przyjąć, iż rozwiązania projektowe w części dotyczącej przywrócenia stanu poprzedniego (sprzed wykonania robót budowlanych w budynku nr [...] przy ul. [...] przez inwestora R. R bez pozwolenia na budowę) stanowią mniejszą ingerencję w tkankę budynku oraz przywracają stan zgodny z prawem.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wniosła J. O. działając przez pełnomocnika. Zarzucił on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 4, art. 50 ust. 1 i 52 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 77 § 1, 84 § 1, 107 § 3, 28 i 30 § 4 k.p.a. Podniósł, że organ II instancji źle ustalił adresata decyzji nakazowej. Zwraca uwagę na dwie okoliczności. Po pierwsze, że aktualnymi współwłaścicielami budynku przy [...] w [...] są: A. C., Ł. C., J. O., M. O.. Po drugie, Sąd Rejonowy dla [...] , Wydział l Cywilny w [...] , postanowieniem z dnia [...] lipca 1997 r., [...] , w trybie zarządzenia tymczasowego, na czas trwania postępowania o zniesienie współwłasności ustanowił A. K. zarządcą nieruchomości. Zdaniem pełnomocnika skarżącej błędne jest nakazanie wykonania określonych czynności J. O.. Organ II instancji najwyraźniej ustalając adresata decyzji kierował się dyspozycją art. 30 § 4 k.p.a. określając skarżącą jako następcę prawną inwestora. Nawet jeżeliby podzielić pogląd organu, że sprawy prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r dotyczą praw zbywalnych, to nie doszło do następstwa prawnego pod tytułem ogólnym lecz do zbycia udziałów R. R. we współwłasności. Zbyła ona bowiem pierwotnie część swoich udziałów na rzecz J. i W. O., część zaś na rzecz M. O.. Następnie W. O. przestał być współwłaścicielem budynku z uwagi na dokonanie podziału majątku dorobkowego z J. O.. R. R. przeniosła własność pozostałych swych udziałów we współwłasności na rzecz J. O.. Jeżeliby zatem adresatem decyzji miał być właściciel, to zobowiązanymi powinni być wszyscy współwłaściciele budynku, gdyby zaś adresatem miał być następca prawny inwestora R. R., to winni być to J. O. i M. O., a gdyby miał być nim zarządca, to winien być to A. K., zgodnie ze wzmiankowanym postanowieniem sądu cywilnego. Podniósł także, że wszystkie roboty budowlane, wykonane zostały przez R. R. w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r.
Zarzucił także, że opracowanie sporządzone przez technika budowlanego I. B., w oparciu o które skarżąca ma wykonać określone czynności w przedmiotowym obiekcie, jest dokumentem opracowanym na zlecenie strony postępowania. Nie jest więc opinią biegłego,, zawiera szereg stwierdzeń nie odzwierciedlających stanu faktycznego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zawiera stwierdzenia sprzeczne z innymi opracowaniami zgromadzonymi w sprawie, w tym z opracowaniem L. S.. I. B., nie posiadająca uprawnień" w zakresie konstrukcji widzi potrzebę zamurowania całego istniejącego otworu w ścianie w sytuacji, gdy tymczasem uprawniony do projektowania w specjalności konstrukcyjnej L. S. wypowiedział się, że roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo i zgodnie ze sztuką budowlaną, nie naruszają statyki obiektu, a pod względem konstrukcyjnym ściana środkowa z wybitym otworem oraz kominowa nie wymagają interwencji pod względem konstrukcyjnym.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie poddaną kontroli sądowej została w pierwszym rzędzie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oparta na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Mocą jej organ odwoławczy uchylił bowiem decyzję organu l instancji i orzekł na nowo o istocie sprawy. W dalszym natomiast rzędzie kontroli tej poddane zostały pozostałe akty prawne wydane w granicach tej same sprawy.
Kompetencje do wydania decyzji o charakterze merytoryczno-reformacyjnym dla organu odwoławczego zostały ustanowione w art. 138 § 1 pkt 2 zdanie pierwsze k.p.a. Użyte w tym przepisie sformułowanie: "organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy" podkreśla jej merytoryczny charakter.
Organ odwoławczy ma więc obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy.
Charakter jego rozstrzygnięć jest bowiem bezpośrednio zdeterminowany zasadą dwuinstancyjności postępowania odwoławczego, a jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji.
Decyzja organu II instancji jest więc takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu l instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu l instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). (G. Łaszczyca komentarz do art. 138 w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005.).
Zastosowanie instytucji reformacji i związanego z tym orzeczenia co do istoty sprawy ograniczone jest łącznym zaistnieniem dwóch warunków.
Po pierwsze, organ odwoławczy musi zakwestionować rozstrzygnięcie organu l instancji. Rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego musi być niezgodne z rozstrzygnięciem organu l instancji. Podstawą zmiany decyzji organu l instancji nie mogą być wady nieistotne, gdyż te usunąć można drodze rektyfikacji decyzji na podstawie przepisów art. 111-113 k.p.a. Organ odwoławczy ma więc pewną swobodę w tym zakresie. Na zakres swobody organu odwoławczego wpływa jednak zakaz reformationis in peius (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 288).
Drugi wymóg sprowadza się do braku wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy stwierdzić bowiem musi, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a. (wyr. NSA z dnia 28 grudnia 1995 r., SA/Wr 2569/95, niepubl.; wyr. NSA z dnia 8 stycznia 1996 r., SA/Wr 1068/95, niepubl.; wyr. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SA/Gd 814/99, niepubl.). Jeżeli potrzeba taka istnieje, organ przeprowadza dodatkowe postępowanie uzupełniające, a następnie wydaje decyzję reformacyjną.
Mając powyższe na uwadze rzeczą [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] było więc dojście do odmiennego stanowiska niż organ l instancji i przedstawienie takiego stanu rzeczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako odzwierciedlenia motywów tak podjętego rozstrzygnięcia.
Tymczasem organ odwoławczy w odniesieniu do pierwszego warunku zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 zdanie pierwsze k.p.a. ograniczył się tylko do stwierdzenia, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego popełnił błąd w procesie stosowania prawa. Nieprawidłowo, jego zdaniem, ocenił ustalony uprzednio stan faktyczny w znaczeniu przepisu będącego podstawą prawną rozstrzygnięcia, co doprowadziło w konsekwencji do jego naruszenia i błędnego orzeczenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie wywiódł jednakże na czym ten błąd organu l instancji konkretnie polegał, co przemawiało, za stwierdzeniem, że organ l instancji nieprawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy w znaczeniu przepisu art. 51 prawa budowlanego z 1994 r., wreszcie, co wskazywało o tym, że organ ten błędnie ustalił następstwa prawne. W konsekwencji więc poza ogólnikowym stwierdzeniem organ odwoławczy nie przedstawił konkretnych argumentów pozwalających mu zanegować rozstrzygnięcie organu l instancji.
Skoro organ odwoławczy w ramach instytucji reformacji ponownie orzeka w sprawie w jej całokształcie, to także i jego obowiązkiem było ustalenie właściwego adresata decyzji co do istoty sprawy. Redakcja rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wskazuje, że zgodził się on w tym zakresie ze stanowiskiem organu l instancji, iż zobowiązaną winna być J. O. jako następca prawny inwestora R. R.. Wobec tego, że organy obu instancji stały na stanowisku, iż nakazem obarczony powinien być następca prawny R. R., to rację należy przyznać pełnomocnikowi skarżącej tylko w tym względzie, że organy winny w sposób precyzyjny i jednoznaczny ustalić jakie podmioty tym następcą się stały. Organ odwoławczy nie wskazał jak mają się te ustalenia podmiotu zobowiązanego do treści art. 52 Prawa budowlanego z 1994 r., mówiącego o tym, że decyzja z art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. powinna być kierowana do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Nie wypowiedział się dla czego uważa, że zobowiązaną powinna być jedynie J. O., a nie na przykład wszyscy współwłaściciele budynku przy ul. [...] w [...] .
Dokonując zmiany decyzji co do istoty sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] orzekł, że określone czynności polegające na wykonaniu robót budowlanych - odtworzenia stanu pierwotnego ściany środkowej kominowej na długości 270 cm w lokalu sklepowym na parterze budynku przy ul. [...] w [...] mają być wykonane zgodnie z zaleceniami zawartymi w opracowaniu sporządzonym przez I. B. w październiku 2000 r.
Nie wskazał jednak dla czego uważa, że zaprezentowane w tym opracowaniu rozwiązania doprowadzą wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem i z jakich powodów uważa inne opracowania, wykonane na poczet tej sprawy, za nie zasługujące na uwzględnienie. Pominął całkowicie również kwestię, że opracowanie to zostało sporządzone na żądanie strony oraz, że nie jest to opinia biegłego w rozumieniu art.75 k.p.a. Nadto, nie poddał ocenie tego dowodu jak i pozostałych zebranych w sprawie, zgodnie z postanowieniami art. 80 k.p.a.
Przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ II instancji nie wziął także pod uwagę jeszcze jednego aspektu. Rozstrzygnięcie decyzji musi być mianowicie na tyle sformułowane precyzyjnie, aby nie powodowało niedomówień i określało w sposób jednoznaczny jakie roboty budowlane objęte zostały nakazem. Chodzi bowiem o kwestie wykonalności decyzji i możliwość ewentualnego późniejszego wyegzekwowania obowiązku nią nałożonego w postępowaniu egzekucyjnym.
Zredagowanie orzeczenia w ten sposób, że roboty budowlane mają być wykonane zgodnie z zaleceniami zawartymi we wskazanym opracowaniu jest nieprawidłowe i rodzić może szereg komplikacji z jego wyegzekwowaniem.
Z powodu podobnych przyczyn wadliwą jest też decyzja organu l instancji. Obowiązkiem organu orzekającego tak jak i odwoławczego było zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z postanowieniami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W świetle natomiast art. 80 k.p.a. tak zebrany materiał dowodowy powinien być przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] poddany ocenie w ramach swobodnej oceny dowodów.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] powinien był zatem usystematyzować dowody zebrane w sprawie, dokonać oceny ich znaczenia i wartości. Zaznaczyć przy tym należy, że nie mógł pominąć jakiegokolwiek dowodu.
Zdaniem Sądu stwierdzenie, że doprowadzenie przedmiotowych przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem umożliwia rozwiązanie zaproponowane w projekcie Studia Projektowego [...] s.c. jest niewystarczające. Organ zobowiązany był do oceny wszystkich sporządzonych na poczet tej sprawy opracowań przedstawiających rozwiązania doprowadzenia przewodów do stanu zgodnego z prawem ,oraz wypowiedzieć się jakie argumenty przemawiają za uwzględnieniem projektu doprowadzenia przewodów kominowych opracowanego przez Studio Projektowe [...] s.c. Powinien również przedstawić powody z jakich odmówił wiary pozostałym dowodom, w szczególności sporządzonym, opracowaniom zawierającym rozwiązania doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z prawem. Takie zachowanie organu winno mieć miejsce zwłaszcza w sytuacjach, gdzie istnieje wiele opracowań przedstawiających różne rozwiązania, tak jak w tym konkretnym przypadku. Nie bez znaczenia jest również i to, że przyjęte przez organ l instancji opracowanie zostało sporządzone także na żądanie inwestora. Nie dokonanie powyższych czynności oraz nie przedstawienie w tym zakresie wywodów w uzasadnieniu decyzji l instancji stanowi nie tylko naruszenie art. 80 ale także art. 107 § 3 k.p.a. Rozważenia wymagała także w takim stanie rzeczy kwestia powołania przez organ niezależnego biegłego, który by sporządził stosowną opinię, zawierającą ocenę techniczną i ekspertyzę przedmiotowych robót budowlanych.
Powyższe dowodzi, że organy orzekające dopuściły się w niniejszej sprawie uchybień przepisom postępowania: art. 138 § 1 pkt 2, art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy rzeczą organów będzie usystematyzowanie zebranych dowodów w sprawie, dokonanie oceny znaczenia i wartości poszczególnych dowodów w ramach swobodnej oceny dowodów, w szczególności znajdujących się w aktach opracowań zawierających rozwiązania doprowadzenia przedmiotowych przewodów do stanu zgodnego z prawem. Rozważeniu wymagać będzie ewentualna konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów, by ustalić w sposób rzeczywisty stan sprawy, w tym konieczność powołania niezależnego biegłego w celu sporządzenia opinii wykonanych robót budowlanych (oceny i ekspertyzy robót budowlanych). Organ pamiętać przy tym powinien o treści art. 262 § 2 i 264 k.p.a., w których to przepisach ustawodawca dopuścił możliwość żądania od strony wpłaty zaliczki na pokrycie kosztów postępowania. Dopiero w pełni zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, możne stanowić podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy. Organ orzekający zobowiązany będzie także do ustalenia adresata obowiązku orzeczonego w tym akcie prawnym.
W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) nakazywała orzeczenie jak w punkcie II sentencji wyroku.
O kosztach natomiast orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).