II SA/Kr 1475/14

II SA/Kr 1475/14 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2015-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /sprawozdawca/
Anna Szkodzińska
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [....] w Krakowie D.J. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 września 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowienie Nr [...] z dnia 2 września 2014r. , znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z póz. zm., dalej k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z póz. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 28 czerwca 2011 r., znak: [...], którym - na podstawie art. 61a k.p.a. odmówiono "wszczęcia z urzędu postępowania z wniosku P. M. B. z dnia 06-06-2011 r. w sprawie wybudowania obiektu budowlanego garażu na działce [...] w S. bez wymaganych prawem pozwolenia na budowę wykonanego na drodze dojazdowej do drugiej części działki nr [...] w S. przez T. i J. S. "
Orzekając w ten sposób WINB ustalił, że w piśmie z dnia 6 czerwca 2011 r., M. B. zwróciła się z wnioskiem do PINB w W. o wszczęcie postępowania "(...) na okoliczność wybudowania obiektu budowlanego garażu na działce [...] w S. bez wymaganych prawem pozwolenia na budowę wykonanego na drodze dojazdowej do drugiej części działki nr [...] w S. przez T. i J. S. ".
Po przeprowadzeniu postępowania wstępnego PINB w W. wydał wyżej wskazane postanowienie, na które M. B. złożyła zażalenie z zachowaniem terminu.
Organ pierwszej instancji przekazując zażalenie do WINB w K. stwierdził brak przesłanek do zastosowania przepisu art. 132 k.p.a.
W wyniku postępowania zażaleniowego WINB w K. postanowieniem z dnia 19 września 2011 r., znak: [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Skarga M. B. na to postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1814/11. Na skutek skargi kasacyjnej, wniesionej przez M. B., wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1830/12, NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 118/14, uchylił zaskarżone postanowienie WINB w K. z dnia 19 września 2011 r., znak: [...].
Rozpoznając sprawę ponownie po wydaniu tych wyroków Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał na następujące okoliczności.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania na opisany wyżej wniosek M. B..
Podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest art. 61a k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis został dodany do k.p.a. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), obowiązuje zaś od dnia 11 kwietnia 2011 r. Wskazana wyżej nowelizacja pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Nadto skoro na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.
W art. 61a § 1 k.p.a. ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z przesłanek jest wniesienie podania przez osobę nie będącą stroną. Przymiotu skarżącej jako strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie kwestionowano w niniejszej sprawie.
Podstawą wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przez organ pierwszej instancji było zaistnienie "innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania". Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę natury formalnej do wszczęcia postępowania. Ma to miejsce przykładowo w sytuacji, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie, lub w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku. Jeżeli bowiem konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, to nie ma podstaw do odmowy wszczęcia postępowania (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 509/13).
WINB w K. na podstawie posiadanych akt znak: [...], [...] ustalił, że pod znakiem [...] zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne, które dotyczyło budowy wiaty garażowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości S.. Postępowanie to zakończyło się ostateczną decyzją WINB w K. z dnia 8 czerwca 2001 r., znak: [...]. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 2058/01 NSA w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w K. oddalił skargę na wyżej wymienioną decyzję.
Ponadto, ostateczną decyzją z dnia 25 czerwca 2004 r., znak: [...] oraz ostatecznym postanowieniem z dnia 26 lipca 2011 r., znak: [...], WINB w K. dwukrotnie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Należy również wskazać, że przed organami nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., które zostało zakończone ostateczną decyzją WINB w K. z dnia 30 marca 2002 r., znak: [...]. Wyrokiem NSA w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 9 lipca 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1231/02 została oddalona skarga na tę decyzję WINB w K..
W wyroku z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 235/12, wydanym w niniejszej sprawie, WSA w Krakowie przesądził kwestię, że oba postępowania dotyczą tego samego obiektu budowlanego, podające że: " Wskazać przy tym należy, iż jedyną zmianą w stosunku do pierwotnie prowadzonego postępowania i wydanych rozstrzygnięć, jest kwestia przyjętej przez skarżącą terminologii dla określenia przedmiotowego obiektu. Skarżąca przyjmuje, iż obiekt ten jest "garażem ", podczas gdy organy nadzoru budowlanego posługiwały się określeniem "wiaty garażowej". Odmienna terminologia w określeniu spornego obiektu nie uzasadnia jednak przyjęcia twierdzenia, iż powstaje w ten sposób nowa sprawa administracyjna, której przedmiotem jest nowy obiekt budowlany. Sprawa bowiem legalności wybudowania na działce nr [...] w S. obiektu - została już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta. Powyższe nakazuje przyjąć, iż w niezmienionym od 2000 r. stanie faktycznym istniejącym na przedmiotowej nieruchomości, zasadnie w sprawie uznano, iż żądanie M. B. odnosi się do obiektu, który byt już przedmiotem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego ". Powyższe znalazło również potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1830/12 cyt. " Wbrew tezie wyartykułowanej przez wnoszącą kasację, przedmiotem postępowania zażaleniowego była sprawa administracyjna rozstrzygnięta postanowieniem organu I instancji ".
Mając na uwadze powyższe, wobec faktu, że stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, a przedmiot postępowania oraz jego strony są tożsame, należy wskazać, że w niniejszej sprawie zaistniała inna przyczyna uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w postaci powagi rzeczy osądzonej.
Z uwagi na tę okoliczność nie jest możliwe wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Stanowiłoby to istotne naruszenie procedury administracyjnej. Konsekwencją wydania nowej decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, byłaby nieważność późniejszej decyzji, co stanowi kwalifikowaną wadę prawną decyzji i prowadzi do wyeliminowania jej z obrotu prawnego zgodnie żart. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
WINB w K. rozpatrując ponownie zażalenie na postanowienie PINB w W. z dnia 28 czerwca 2011 r., znak: [...], ma na uwadze zalecenia WSA w Krakowie wyrażone w sprawie w wyroku z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 118/14. Dlatego też organ drugiej instancji rozpatrzył zawarty w zażaleniu wniosek o wyłączenie pracownika A. J. z postępowania przed organem pierwszej instancji.
Przedmiotem rozważań WINB w K. w tym zakresie było, czy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 24 § 3 k.p.a., tj. uprawdopodobnienie zaistnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika A. J..
Zgodnie z treścią art. 24 § 3 k.p.a. "Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika". W orzecznictwie został utrwalony pogląd, iż okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie nie muszą zostać udowodnione. Wystarczające jest uprawdopodobnienie ich wystąpienia
Argumentem wskazywanym przez wnoszącą zażalenie, sugerującym uprawdopodobnienie braku bezstronności A. J., było prowadzenie wobec niego postępowania karnego.
Z urzędu wiadomym jest tut. organowi, iż Sąd Rejonowy w Wieliczce, wyrokiem z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt [...], wymierzył A. J. karę w zawieszeniu za czyn z art. 231 § 1 k.k.
Z zasady praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. wynika konieczność działania przez organy na podstawie przepisów prawa. Z zasady tej należy wywieść konstatację, iż organy podejmujące rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie winny opierać się na aktualnym stanie faktycznym i prawnym.
W związku z zapisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych, powagą funkcji organu oraz charakterem pracy na stanowisku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w kontekście znanego z urzędu faktu ukarania osoby pełniącej tę funkcję WINB weryfikował w przeszłości możliwość dalszego sprawowania funkcji przez A. J.. Ważąc jednakże treść wyroku sądu karnego, który wprost wskazywał na brak podstaw do orzekania o zakazie pełnienia funkcji , WINB nie znalazł podstaw do wystąpienia do Starosty z wnioskiem o jego odwołanie z uwagi na zasadę powagi rzeczy osądzonej.
Dodatkowo, co aktualnie najistotniejsze, należy wskazać iż z urzędu wiadomym jest o okoliczności zatarcia wyroku skazującego A. J. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co w doktrynie oznacza wprowadzenie fikcji prawnej, że do popełnienia przestępstwa w ogóle nie doszło. Oznacza to również, że prawnie chronionym staje się prezentowanie takiej osoby jako niekaranej, oraz że nikt nie może takiej osobie czynić zarzutu z faktu popełnienia w przeszłości przestępstwa (vide: Kłączyńska Natalia, Komentarz do art. 106 Kodeksu karnego, "Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz." WKP, 2012, źródło - Lex Omega). Dlatego też WINB w K. stwierdza brak podstaw prawnych do uznania, że A. J. podlega na mocy art. 24 § 3 k.p.a. wyłączeniu od załatwienia wniosku M. B..
Należy wskazać, że za wiążące WINB uznał stanowisko zawarte w wyroku Sądów Rejonowego i Okręgowego w postępowaniu karnym, a wskazujące: "...Sąd doszedł do przekonania, że orzeczenie wobec A. J. środka karnego zakazu zajmowania stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nawet w minimalnym przewidzianym ustawą wymiarze czasu, było by zbyt restrykcyjne i nie uzasadnione okolicznościami sprawy. (...) w toku postępowania przygotowawczego, Prokurator nie znalazł podstaw do zastosowania wobec A. J. środka zapobiegawczego związanego z zawieszeniem w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu, a oskarżony od daty czynu nieprzerwanie do chwili obecnej pełni funkcję PINB w W." .
Skoro zatem Sąd orzekający ostatecznie o ciężarze winy oskarżonego nie dostrzegł podstaw do orzeczenia o zakazie pełnienia funkcji, to potwierdza to jedynie, że ciężar winy A. J. nie wpływa na możliwość wykonywania obowiązków służbowych. Trudno zatem w działaniach PINB w W. doszukiwać się podstaw do wyłączenia w trybie art. 24 § 3 k.p.a. Każda osoba powołana na stanowisko organu i pełniąca tę właśnie funkcję, co do zasady winna działać ponad wszelkimi okolicznościami mogącymi wpływać na obiektywizm w orzekaniu mocą powołania na stanowisko, pod rygorem odwołania winna realizować w działaniach wyrażone art. 7 i 8 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz budzenia zaufania obywateli do organów państwowych.
A. J. pełni funkcję organu i skoro Sąd nie znalazł podstaw do zakazu wykonywania tych obowiązków, to podstaw takich nie znajduje i WINB w K..
Na marginesie należy wskazać, że kwestia rzetelności i obiektywizmu w działaniu A. J. może być ponadto przedmiotem weryfikacji w gwarantowanych przez prawo stronom postępowaniach sądowoadministacyjnych.
W ocenie WINB w K. nie bez znaczenia jest tutaj również fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych wyrokach przychyliły się do merytorycznego stanowiska organu, co potwierdza prawidłowość załatwienia wniosku co do jego istoty. Skoro zatem Sąd nie dostrzegł wad w samym rozstrzygnięciu merytorycznym, a zatem w istocie sprawy załatwianej w postępowaniu administracyjnym, to w ocenie WINB stanowi to również podstawę do orzeczenia, iż stwierdzone przez Sąd wątpliwości co do bezstronności A. J. nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wyłączeniu organu.
W ocenie WINB w K. merytorycznie uzasadnione załatwienie wniosku M. B. z 6 czerwca 2011 r. co do jego istoty, ocenione pozytywnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny oznaczają, że brak jest podstaw do uznania, iż zaistniała przesłanka uprawdopodabniająca brak bezstronności A. J., o której mowa w art. 24 § 3 k.p.a.
Reasumując, wobec faktu zakończenia postępowania karnego prowadzonego w sprawie innej, niż sprawa z wniosku M. B. z 6 czerwca 2011 r., charakteru i treści orzeczenia Sądu Rejonowego i Okręgowego, faktu zatarcia wyroku skazującego A. J., stanowiska merytorycznego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, WINB nie znajduje podstaw do orzeczenia o wyłączeniu A. J. od załatwienia wniosku M. B. z 6 czerwca 2011 r.
Należy zatem wskazać, iż okoliczności sprawy w zakresie określonym przedmiotem rozstrzygnięcia PINB w W. prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. jest w ustalonym stanie sprawy zasadne, ponieważ organ pierwszej instancji nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego.
W sprawie uwag zawartych w zażaleniu należy wskazać, że były one niezasadne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji jest prawidłowe, dlatego też organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. był zobowiązany do jego utrzymania w mocy.
Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia 2 września 2014r. , znak: [...], M. B. domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienie oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu pierwszej instancji.
Skarżąca zarzucała:
1. naruszenie art. 61a. k.p.a. z uwagi na błędne uznanie, że sprawa wniosku skarżącej z dnia 6 czerwca 2011 r., która dotyczy budynku garażu była rozpoznawana w postępowaniu znak: [...], prowadzonym w sprawie wiaty, wobec której przepisy prawa budowlanego są całkowicie odmienne, niż przepisy prawa odnoszące się do budynków, których to przepisów organy nie rozpoznały - żądając wszczęcia postępowania administracyjnego z art.61 § 2 k.p.a., w którym organy rozpoznają sprawę budowy obiektu budowlanego garażu na drodze dojazdowej do drugiej części działki, który powstał w miejscu do tego nie przeznaczonym, bez wymaganej prawem dokumentacji technicznej i decyzji pozwolenia na budowę;
2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 123 k.p.a. k.p.a. oraz art 80 ust.2. i art. 83 ust. 2 ustawy - Prawo Budowlane;
4. niepodjęcie z urzędu żadnych czynności przez organ drugiej instancji co do stwierdzenia nieważności decyzji [...], [...], z przyczyn wymienionych w art.156 § 1 pkt 2,5 i 7 k.p.a., co uczyniono w celu usankcjonowania i zatuszowania naruszenia prawa ( art. 3.p.b.) także w decyzji z dnia 3 marca 2009 r., znak: [...], co ma bezpośredni wpływ na wynik sprawy albowiem wydana prawidłowo decyzja byłaby całkowicie odmienna;
5. naruszenia art. 8 i 9 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a., oraz art. 79 i 80 k.p.a., a także art. 24 k.p.a. poprzez niewyłączenie pracownika organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie.
Uzasadniając powyższe skarżąca wywodziła, że obiektem wskazywanym w powołanych orzeczeniach jest wiata garażowa, natomiast organy obu instancji nie rozpoznały wniosku skarżącej, która na podstawie art. 61 § 2 k.p.a. żąda wszczęcia postępowania administracyjnego i doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z przepisami prawa. Nie może być tak, że organy nadzoru budowlanego z naruszeniem prawa prowadziły wcześniej postępowanie wobec wiaty, czym doprowadziły do takiej sytuacji, że na wspólnej działce [...] w S. powstał budynek garażu wybudowany przez współwłaścicieli T. i J. S. bez wymaganych prawem dokumentacji technicznej i przy braku decyzji pozwolenia na budowę. Obecnie organy żeby ukryć naruszenie prawa nie podejmują żadnych działań w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa, ale umyślnym działaniem i z naruszeniem art. 61a. k.p.a. wydają nieprawidłowe postanowienia odmowy wszczęcia postępowania, wyłącznie w celu tuszowania swoich błędów. Pozostawiając sprawy bez rozpoznania fałszywie podnoszą, że to skarżąca przyjmuje, iż obiekt garażowy jest budynkiem .
Organ drugiej instancji z naruszeniem prawa wydał zaskarżone postanowienie, utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, który na podstawie art.61a k.p.a. odmawia wszczęcia postępowania podnosząc, że wiata garażowa została przyjęta na zgłoszenie. Z powyższym nie zgadza się skarżąca, żąda wszczęcia postępowania administracyjnego i doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z prawem oraz przepisami prawa. To na organie nadzoru budowlanego spoczywa obowiązek działania zgodnie z prawem.
Organ nadzoru budowlanego drugiej w uchylonej przez Sąd decyzji [...], stwierdził, że usuwanie naruszeń prawa następuje z urzędu. W świetle powyższego organ ten nie powinien mieć wątpliwości, że najpierw winien wszcząć osobne postępowanie administracyjne z art. 156 § 11 pkt 2, 5, 7 k.p.a. i stwierdzić nieważność decyzji [...] (czego nie robi), a nie powoływać się na wadliwą decyzję w zaskarżonym postanowieniu. Jednocześnie winien wszcząć postępowanie administracyjne i nałożyć obowiązek na właściciela obiektu budynku garażu dostarczenia dokumentacji technicznej, którego celem będzie wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Nietrudno zauważyć, że przepisy prawa są całkowicie odmienne wobec wiaty, którą można przyjąć na zgłoszenie (wcześniej obydwa organy fałszywie podnosiły, że wiata jest otwarta i ma przejazd na drugą stronę działki, przez która można przejechać, co jest kłamstwem), natomiast wobec budynków są one odmienne, bardziej rygorystyczne. W stosownym postępowaniu skarżąca może występować jako strona, do czego nie chcą dopuścić organy obu instancji wiedząc, że decyzja będzie całkowicie odmienna, bowiem w miejscu istniejącego budynku garażu żaden organ administracyjny nie wyda decyzji pozwolenia na budowę. Organy żeby załatwić sprawę dla T. i J. S. prowadziły postępowanie wobec wiaty, z naruszeniem prawa.
Skarżąca podkreślała, że nie zgadza się ze stwierdzenie zawartym w postanowieniu (k.3), że ,,... Sprawa bowiem legalności wybudowania na działce [...] w S. obiektu - została już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta..." Organ fałszywie podnosi, że ,,... stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie...", całkowicie pomijając decyzje organu pierwszej instancji z M. o usankcjonowanym naruszeniu prawa przez Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K., który obecnie ukrywa naruszenie prawa, nie podejmuje decyzji słusznej i zgodnej z przepisami prawa.
Nadto, jak sam podnosi organ drugiej instancji ,,... Jeżeli bowiem konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, to nie ma podstaw do odmowy wszczęcia postępowania...", powołując się na Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 września 2013r. sygn. akt II SA/Sz 509/13. W przedmiotowej sprawie z naruszeniem prawa organy powołują art. 61a k.p.a. Nietrudno zauważyć, że wszystkie sprawy nadzoru budowlanego w W. (jest ich kilkanaście) są wydawane z art.61a k.p.a., utrzymywane przez organ drugiej instancji, a uchylane przez WSA w Krakowie, bowiem brak wszczęcie postępowania administracyjnego nie wyjaśnia i nie rozstrzyga istoty sprawy. Dla organów obu instancji zasadne jest żeby sprawa pozostała taka jaka jest - z naruszeniem prawa. Ignorując także decyzję z M. o naruszeniu prawa przez organ drugiej instancji nie robiąc nic w tym kierunku, za wyjątkiem odmowy wszczęcia postępowania, z którym skarżąca się nie zgadza.
Niezasadne jest również rozstrzygnięcie organu drugiej instancji w zakresie zażalenia z dnia 28 czerwca 2011 r. albowiem postępowanie w sprawie [...] prowadził w pierwszej instancji pracownik P. A. J., który na mocy art. 24 § 1.k.p.a podlegał wyłączeniu. Przeciwko wyżej wymienionemu prowadzone było postępowanie karne do sygn. akt [...], w którym to postępowaniu skarżąca była oskarżycielem posiłkowym. Z logicznego punktu widzenia taka osoba będzie zawsze miała uraz do osoby, która działała na jej niekorzyść. Dlatego mając uprawdopodobnione istnienie okoliczności żalu, które wywołują wątpliwości co do bezstronności pracownika skarżąca żąda wyłączenia pracownika, albowiem nie ma do niego zaufania. Pracownik ten wykorzystuje swoje stanowisko pracy w nadzorze budowlanym w W. i od sprawy karnej działa na niekorzyść skarżącej, wydając wobec niej wszystkie decyzje z art.61a k.p.a, żeby nie prowadzić żadnego postępowania wyjaśniającego, z niepowetowaną dla niej szkodą. Także niniejsze postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydała osoba, wobec której toczyło się postępowanie karne II K 10/07, dlatego postanowienie to winno być uchylone. Wyłączenie w sprawie pracownika P. A. J. jest w pełni zasadne. Wskazanie przez organ drugiej instancji, że weryfikował sprawę sprawowania funkcji przez P. A. J. jest wyłączną fikcją organu, który nie ponosi za to odpowiedzialności wiedząc, że osoba która została skazana dwukrotnie ? przez sąd karny nie powinna wykonywać funkcji państwowej, nie jest bowiem godna sprawowania tak odpowiedzialnej funkcji w nadzorze budowlanym, działa wyłącznie na zasadzie oszustwa, wybiórczego stosowania przepisów prawa budowlanego w celu załatwienia sprawy, a potem z art. 61 k.p.a, odmawia wszczęcia postępowania (prowadzonej latami sprawy) tak, jak to miało miejsce w postępowaniu nieprawidłowości budowy sieci kanalizacyjnej oraz nieprawidłowości jej przyjęcia przez P. A. J.. W sprawach tych po latach zostały wydane dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 1303/12 z dnia 29 listopada 2012r. oraz do sygn. akt II SA/Kr 468/12 z dnia 8 października 2012 r. W obu przypadkach Sąd uchylił obydwie decyzje. Obecnie po wszczęciu postępowania okazało się, że P. A. J. naruszył prawo w obydwu przypadkach .
Nadmienić należy, że sprawa wyłączenia pracownika P. A. J. jest zasadna. Nie może dotyczyć rozstrzygnięć sadu karnego i zapadłego wyroku, który usilnie chce rozpoznawać organ drugiej instancji podnosząc , że "jest wszystko w porządku", z czym nie można się zgodzić. Sam wyrok skazanego P. A. J. jest wystarczający dla uznania go za winnego (zwykłego obywatela za takie same naruszenia prawa sąd karny by skazał najmniej na dwa lata więzienia), nie mówiąc już o tym, że sam oskarżony P. A. J. cały czas przedłużał sprawę symulując przynajmniej 10 chorób, na które choruje, dlatego że we wcześniejszej sprawie, w której był prawomocnie skazany do sygn. akt [...], otrzymał wyrok w zawieszeniu, który jeszcze się nie przedawnił ? Tak też działa na swoim stanowisku pracy w nadzorze budowlanym w W., czego nie chce dostrzegać organ drugiej instancji podnosząc tendencyjnie, że oskarżony od daty czynu nieprzerwanie do chwili obecnej pełni funkcję w PINB w W. (k.4). Organu drugiej instancji nie podejmuje słusznych decyzji tak w sprawach pracowników, jak i w sprawach administracyjnych, toleruje nieuczciwość, działanie z naruszeniem prawa. Dość jest młodych wykształconych ludzi bez przeszłości kryminalnej, którzy nie mają pracy, a swoją pracę wykonywaliby rzetelniej i uczciwiej niż P. A. J.. WINB w K. nie ma pomysłu na zastąpienie P .A. J., może czekają na przyjęcie kogoś z rodziny, żeby wspólnie współpracować, ukrywając naruszenia prawa.
W zaskarżonym postanowieniu, powołując się na art. 7 i 8 k.p.a. pisze się , że każda osoba powołana na stanowisko organu i pełniąca tę funkcję, co do zasady winna działać ponad wszelkimi okolicznościami mogącymi wpływać na obiektywizm w orzekaniu i zasady prawdy obiektywnej, budząc zaufania obywateli do organów. Na pewno nie dotyczy to P. A. J. oraz pracowników organu drugiej instancji. Tak powinno być zgodnie z prawem, ale nie jest. Dlatego winny to regulować przepisy k.p.a. W takim przypadku organ drugiej instancji nie miałby możliwości mataczenia i ukrywania osób z przeszłością karną.
Skarżąca akcentowała, że nie zgadza się z twierdzeniem WINB, że organ pierwszej instancji nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego, powołując się na art. 61a k.p.a., bowiem to organ pierwszej instancji fałszywie prowadził postępowanie wobec wiaty a nie wobec budynku, zaś obecnie organy wspólnie ukrywając swoje naruszenia prawa nie podejmują z urzędu działań dla wyeliminowania decyzji, która w obrocie prawnym nie ma prawa bytu, całkowicie pomijając decyzję z dnia 3 marca 2009 r. o naruszeniu prawa i nie rozstrzygają istoty sprawy, co ma wpływ na wydane nieprawidłowo postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w Krakowie D. J. wnosiła o uwzględnienie skargi wobec niewyjaśnienie przez organ drugiej instancji podstaw do wyłączenia w przedmiotowej sprawie pracownika w sposób odpowiadający przepisom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
W niniejszym stanie faktycznym należy dodatkowo mieć na uwadze, że sprawa zakończona wydaniem zaskarżonego obecnie postanowienia była rozpoznawana w drugiej instancji ponownie w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. II SA/Kr 118/14, uprzednio wydanego w sprawie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanowienia z dnia 19 września 2011 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez organ drugiej instancji winno nastąpić zatem w ramach związania wynikającego z rozstrzygnięcia Sądu.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10 (LEX nr 1104099), Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.
W zaskarżonym postanowieniu słusznie akcentowano brak istotnych zmian stanu faktycznego lub stanu prawnego, którą to ocenę podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznających sprawę.
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, wydanego w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się zatem w głównej mierze do rozważenia, czy organ podporządkował się ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku i wskazaniom co dalszego toku postępowania.
W prawomocnym wyroku z dnia 14 marca 2014 r., sygn. II SA/Kr 118/14, po szczegółowym przedstawieniu przebiegu postępowania zainicjowanego pismem M. z dnia 6 czerwca 2011 r., którego przebieg w ogólnym zarysie odzwierciedla również treść zaskarżonego obecnie postanowienia, orzekając o uchyleniu postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2011 r., znak [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał szczegółowo na treść wydanego uprzednio w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1830/12. Wyrokiem tym, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. B., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1814/11, oddalający skargę wyżej wymienionej na postanowienie z dnia 19 września 2011 r., znak [...], i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W prawomocnym wyroku z dnia 14 marca 2014 r., sygn. II SA/Kr 118/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał wykładni art. 190 p.p.s.a., powołał się na związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1830/12, oraz uzasadniając wydane rozstrzygnięcie kasacyjne wskazał w szczególności, że :
" Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1830/12 wskazał, iż M. B. w swoim zażaleniu podniosła, że kierownik organu, który w imieniu organu podpisał zaskarżone postanowienie, powinien podlegać wyłączeniu. Autorka zażalenia podała także podstawę faktyczną i prawną wyłączenia. Okoliczność podana przez żalącą się, tzn. wszczęcie przeciwko pracownikowi postępowania karnego, mogła być badana pod kątem przesłanek z art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a. NSA wskazał, iż WSA w Krakowie w zaskarżonym wyroku, dokonał jedynie analizy podniesionych przez żalącą okoliczności przemawiających za wyłączeniem pracownika organu I instancji w kontekście art. 24 § 1 pkt 6 K.p.a według którego, wszczęcie przeciw pracownikowi postępowania karnego powoduje wyłączenie pracownika, tylko w sprawie, z powodu której wszczęto przeciw niemu to postępowanie. Niezależnie od tego w ocenie NSA należało jednak rozważyć, czy wszczęcie przeciw pracownikowi A. J. postępowania karnego w związku z inną sprawą, w której stroną była skarżąca, nie stanowi uprawdopodobnienia, o którym mowa w art. 24 § 3 K.p.a. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Równocześnie Sąd II instancji podkreślił, iż brak zajęcia stanowiska przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w wydanym przez niego postanowieniu z dnia 19 września 2011 r., co do uprawdopodobnionego żądania strony o wyłączenie pracownika stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania. Brak więc odniesienia się organu zażaleniowego do żądania wyłączenia i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji NSA zakwalifikował jako uchybienie procesowe, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W uzasadnieniu swojego stanowiska NSA wskazał także, iż rozpatrujący zażalenie organ był także obowiązany do nadania biegu wnioskowi o wyłączenie pracownika.
Mając na uwadze powyższe rolą organu zażaleniowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zastosowanie się do przedstawionych powyżej wskazań NSA. W zakresie prawidłowej oceny podniesionego w zażaleniu przez M. B. zarzutu wydania postanowienia przez podlegającego wyłączeniu pracownika organu nadzoru budowlanego I - instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. winien precyzyjnie ustalić przedmiot postępowania karnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Wieliczce do sygn. akt [...] oraz sposób jego zakończenia. W tym zakresie organ zażaleniowy winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe."
W podstawie prawnej wydanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż będące wprost przedmiotem zarzutów.
Powodem uzasadniającym uchylenie zaskarżonego obecnie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia 2 września 2014 r., znak: [...], jest naruszenie art. 153 p.p.s.a. z uwagi na niewykonanie przez organ drugiej instancji wiążących zaleceń wynikających z prawomocnego wyroku z dnia 14 marca 2014 r., sygn. II SA/Kr 118/14., u podstaw których leżą także cytowane w nim motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1830/12.
Stosownie do art. 24 p.p.s.a.:
§ 1 Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:
1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;
2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;
3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;
5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;
6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;
7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.
§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.
§ 4. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron.
Z oceny prawnej wyrażonej w obu powołanych wyżej wyrokach wynikał obowiązek rozpoznania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosku skarżącej o wyłączenie piastuna organu A. J. w niniejszej sprawie (tj. wyłączenia lub odmowę wyłączenia) z powodu przyczyn, o których mowa w art. 24 § 3 k.p.a., przez wydanie odrębnego postanowienia. O ile wystąpienie przesłanek wyłączenia pracownika od udziału w sprawie następuje z mocy prawa, stąd nie wymaga wydawania odrębnego aktu, o tyle takie postanowienie należy wydać orzekając w trybie art. 24 § 3 k.p.a.
W sprawie niniejszej organ drugiej instancji nie zastosował się do tych zaleceń, albowiem ocenę przedmiotowej kwestii zawarł w uzasadnieniu postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 28 czerwca 2011 r., znak: [...], którym - na podstawie art. 61a k.p.a. odmówiono "wszczęcia z urzędu postępowania z wniosku P. M. B. z dnia 06-06-2011 r. w sprawie wybudowania obiektu budowlanego garażu na działce [...] w S. bez wymaganych prawem pozwolenia na budowę wykonanego na drodze dojazdowej do drugiej części działki nr [...] w S. przez T. i J. S. ". Pomimo faktu, że postanowienie dotyczące stosowania art. 24 § 3 k.p.a. nie jest odrębnie zaskarżalne wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ drugiej instancji nie stosował art. 10 § 1 k.p.a. Nie otrzymawszy w kwestii incydentalnej ani odrębnego aktu, ani zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, M. B. została pozbawione możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, także w materii istotnej dla orzekaniu o wyłączeniu pracownika. W tym zakresie należy zauważyć, że wnosząc skargę M. B. eksponuje nie tylko fakt skazania piastuna organu za popełnienie przestępstwa w sprawie sygn. akt [...], ale co istotne w świetle regulacji z art. 24 § 3 k.p.a., zwraca uwagę na niechęć ( urazę), którą odczuwa od momentu, gdy w tej sprawie działała jako oskarżyciel posiłkowy. Podaje także przykłady wydanych jej zdaniem tendencyjnie decyzji, uchylanych wyrokami sądu administracyjnego. Tych aspektów zagadnienia nie rozważono w zaskarżonym postanowieniu pomimo, że są one niezależne od faktu zatarcia skazania A. J. za przestępstwo wyrokiem w sprawie karnej wyżej podanej. Również dopiero po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia, M. B. podnosi w skardze fakt uprzedniego skazania A. J. za przestępstwo wyrokiem wydanym do sygn. akt [...], którym zawieszono wykonanie kary, stawiając jednocześnie pytanie o zatarcie skazania w tejże sprawie.
Kolejnym powodem nakazującym przyjęcie, że organ drugiej instancji nie wykonał wiążących zaleceń wynikających z wyroków sądowych jest okoliczność, że w przedmiotowej sprawie nie przeprowadził on uzupełniającego postępowania dowodowego i nie dokonał precyzyjnych ustaleń co do przedmiot postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Wieliczce do sygn. akt [...]. W tym zakresie nie jest bowiem wystarczającym podanie, że organowi drugiej instancji z urzędu wiadomym, iż Sąd Rejonowy w Wieliczce, wyrokiem z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt [...], wymierzył A. J. karę w zawieszeniu za czyn z art. 231 § 1 k.k., oraz że temu organowi z urzędu wiadomym jest o zatarciu wyroku skazującego A. J. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Takie ustalenie nie pozwala na orientację co do konkretnego stanu faktycznego sprawy, w tym źródła, rodzaju oraz i natężenia negatywnych relacji, do powstania których mógł doprowadzić udział M. B., jako oskarżyciela posiłkowego w sprawie karnej. W doktrynie wskazuje się słusznie, że "Poza przyczynami wyłączenia pracownika organu administracji publicznej z udziału w postępowaniu wymienionymi taksatywnie w art. 24 § 1 nie można wykluczyć przypadków, w których powstają wątpliwości co do bezstronności pracownika w rozpatrywaniu i załatwianiu określonej sprawy administracyjnej. Przepis art. 24 § 3 jako przyczynę wyłączenia pracownika wskazuje "istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika". O ile zatem stwierdzenie istnienia jednej z okoliczności wymienionych w art. 24 § 1 jest wystarczającą przyczyną wyłączenia pracownika z mocy prawa, a zatem nie jest konieczne wykazanie, że istnienie takiej przyczyny rzeczywiście spowodowało stronniczość pracownika przy rozpatrywaniu sprawy, o tyle wyłączenie pracownika na podstawie art. 24 § 3 wymaga przynajmniej uprawdopodobnienia, że istnieją okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Nie chodzi tu o uprawdopodobnienie istnienia okoliczności powodujących stronniczość pracownika, lecz jedynie wywołujących wątpliwość co do jego bezstronności. Nie jest zatem konieczne uprawdopodobnienie, że pracownik będzie stronniczy w załatwieniu sprawy ze względu na daną okoliczność, lecz wystarczy, że okoliczność ta powoduje powstanie wątpliwości co do jego bezstronności, a zatem nie jest pewne i jasne, czy pracownik wykona swoje uprawnienia procesowe w sposób bezstronny. Powyższa przyczyna wyłączenia pracownika jest zatem określona szeroko, bowiem umożliwia wyłączenie pracownika z udziału w postępowaniu w sprawie na podstawie istnienia niekoniecznie uzasadnionych wątpliwości co do jego bezstronności ( tak A. Wróbel, komentarz aktualizowany do art. 24 k.p.a., komentarz LEX/El. 2014).
Do takich okoliczności należy zaliczyć zarówno stosunki o charakterze osobistym mogące mieć wpływ na ocenę bezstronności pracownika, jak również innej natury, które obiektywnie, przy wystąpieniu konkretnych okoliczności wewnętrznych lub zewnętrznych, mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności przy podejmowaniu czynności i wydawaniu orzeczenia.
Wskazane wyżej okoliczność są istotne przy stosowaniu art. 24 § 3 k.p.a., a ich istnienie nie jest uzależnione od instytucji zatarcia skazania, którą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określa się jako " fikcję prawną".
Nadto we wskazanym zakresie organ drugiej instancji czyni co prawda określone ustalenia, niemniej jednak nie znajdują one żadnego odzwierciedlania w zgromadzonym materiale. W tym zakresie ustalenia organu drugiej instancji, jako niepoparte dowodami są zatem dowolne, co nie odpowiada wskazaniom wynikającym z powołanych uprzednio wiążących wyroków sądów administracyjnych, które należało respektować przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Analogiczna negatywna uwaga w zakresie braków w zgromadzonym materiale dowodowym dotyczy tych ustaleń, które organ drugiej instancji czyni na podstawie faktów określanych również, jako znane z urzędu, podając, że związku z zapisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych, powagą funkcji organu oraz charakterem pracy na stanowisku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w kontekście faktu ukarania osoby pełniącej tę funkcję WINB weryfikował w przeszłości możliwość dalszego sprawowania funkcji przez A. J..
Wyżej wskazane uchybienia, w tym brak wyroku karnego uwzględnianego w rozważaniach organu drugiej instancji, uniemożliwiają kontrolę sądową zaskarżonego postanowienia w analizowanej części.
Nie jest tak, że kontrola taka jest zbędna z uwagi na zatarcie skazania w sprawie [...] - czego nie wykazano – skoro brak zaufania do bezstronności organu skarżąca wywodzi nie tylko z faktu skazania A. J., ale również z powstałych przy okazji tej sprawy pomiędzy nią a wyżej wymienionym, osobistych negatywnych relacji, które jak twierdzi przekładają się na wynik różnych postępowań.
Poza już omówionymi uchybieniami natury procesowej, które stanowią o niewykonaniu zaleceń płynących z poprzednio wydanych wyroków, nie można nie dostrzegać, że motywy podawane przez organ drugiej instancji dla wyprowadzeniu wniosku o niezasadności wniosku skarżącej dotyczącego wyłączenia pracownika są jednostronne i zbliżają się raczej do argumentacji, którą można by popierać tezę o braku podstaw prawnych do stosowania art. 24 § 3 k.p.a. do osób pełniących funkcje piastuna organu. Taka wyłącznie argumentacja w sytuacji, gdy z wiążących w sprawie niniejszej wyroków sądowych wynika pogląd odmienny, nie spełnia wymogu wszechstronności rozważań, które należy poczynić orzekając na podstawie art. 24 § 3 k.p.a.
Niezależnie od powyższego należ dodatkowo zwrócić organowi drugiej instancji uwagę na fakt, że rozstrzygając we własnym zakresie o wystąpieniu przesłanek do zastosowania art. 61a k.p.a. powołuje i cytuje, jako wydany w niniejszej sprawie wyrok z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 235/12, który zapadł poza jej granicami.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia - jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. b - c p.p.s.a. Rzeczą organu drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie eliminacja wytkniętych uchybień poprzez zastosowanie się do oceny prawnej oraz wiążących wskazań co do dalszego toku postepowania, które wynikając z prawomocnego wyroku z dnia 14 marca 2014 r., sygn. II SA/Kr 118/14.