II SA/KR 1466/03

II SA/Kr 1466/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Ewa Rynczak
Mariusz Kotulski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. S. i P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - skargę oddala -
Uzasadnienie
Postępowanie organu l instancji - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zostało wszczęte na wniosek J. L. z dnia [...].2002 r., w przedmiocie samowoli budowlanej obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości L.
Organ administracyjny po przeprowadzonych w dniu [...].2002 r. oględzinach ustalił, iż: na przedmiotowej działce wybudowany został obiekt budowlany stalowej konstrukcji, o wymiarach zewnętrznych 6,0 m x 7,15 m i wysokości 3,00 m. Obiekt ten posadowiony został na płytach żelbetowych. Ściany budynku wykonano z blachy falistej, całość nie jest w sposób trwały związana z gruntem. Konstrukcja nośna szkieletowa stalowa, dach jednospadowy z blachy falistej. Do budynku doprowadzony został przyłącz elektryczny. Stwierdzono, iż obiekt zlokalizowany jest w odległości około 6,70 m od posesji J. L.
W toku postępowania administracyjnego ustalono, zgodnie odpisem ź księgi wieczystej Sądu Rejonowego w W. nr [...], dz. gr. [...], że w/w działka stanowi współwłasność: J. i P. S., J. C. i A. C.
Ze złożonego przed organem administracyjnym oświadczenia inwestorów - J. i P. S., zawartego w protokole z dnia [...].2002 r., w/w budynek został posadowiony na płytach betonowych na przełomie lipca i sierpnia 2002 r. Inwestorzy oświadczyli, że nie posiadają pozwolenia na budowę i nie dokonali zgłoszenia w/w inwestycji. Podali, iż przedmiotowy obiekt stanowić miał zaplecze placu budowy. J. i P. S. zobowiązali się rozebrać budynek do końca [...].2003 r.
Organ l instancji ustalił, zgodnie z zaświadczeniem Burmistrza K. z dnia [...].2001 r., nr [...], na które powołano się w akcie notarialnym z dnia [...].2001 r., repertorium A nr [...], iż działka nr [...], położona we wsi L., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się w jednostce H33 MMR dla której zapis brzmi: "tereny zabudowy zagrodowej i mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem zabudowy rzemieślniczej".
Decyzją z dnia [...].2003 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., na podstawie art. 48 i art. 52, a także art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071/2), nakazał J. i P. S. oraz J. C. i A. C. dokonać rozbiórki przedmiotowego obiektu.
Organ l instancji wskazał w uzasadnieniu, iż przedmiotowy budynek został wybudowany przez J. i P. S., bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce stanowiącej współwłasność J. i P. S., J. C. i A. C.
Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ l instancji powołał art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym: "właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia."
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i P. S., wnosząc o jej uchylenie. Podnieśli, iż na przedmiotowy obiekt składają się trzy odrębne, połączone kontenery stalowe. Połączenie to nie ma charakteru stałego. Odwołujący wskazują iż w/w budynek jest usadowiony na płytach betonowych i nie ma fundamentów, nie jest trwale związany z gruntem. Dołączenie przyłącza elektrycznego też ma charakter tymczasowy. Odwołujący podali, że złożone przez nich oświadczenie o możliwości rozebrania w/w obiektu było wyrazem wykazania dobrej woli wobec Urzędu. Odwołujący podnieśli, iż nie zdawali sobie sprawy z kosztów związanych z przewozem tych kontenerów, ponieważ ich rozebranie i składowanie na działce jest ze względów technicznych niemożliwe.
Organ odwoławczy - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 lutego 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2000 r. Dz.U. Nr 106, poz. 1126) po rozpatrzeniu w/w odwołania od decyzji organu l instancji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał J. i P. S. dokonanie rozbiórki budynku o konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych 6,0 x 7,15 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości L. Organ II instancji w uzasadnieniu w/w decyzji stwierdził, że organ l instancji zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu, zgodnie z art. 48 prawa budowlanego lecz błędnie ustalił krąg jej adresatów.
Zdaniem organu odwoławczego, realizację tego rodzaju obiektu, zakwalifikowanego jako tymczasowy obiekt budowlany, należało uprzednio zgłosić w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 5a prawa budowlanego. Powyższego J. i P. S. nie uczynili. Organ l instancji prawidłowo ustalił inwestorów w/w obiektu (J. i P. S.) i w ocenie organu odwoławczego tylko oni powinni być adresatami decyzji rozbiórkowej. Zatem błędnie organ l instancji nakazał dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu także współwłaścicielom działki nr [...] - J. C. i A. C. Powyższe uchybienie skutkowało wydaniem przez organ odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego.
Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargi J. i P. S. z daty [...].2003 r. na w/w decyzję organu odwoławczego.
Skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Wskazali, że mają świadomość, iż przedmiotowy budynek postawiony został niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Skarżący -wnoszą o umożliwienie im dopełnienia formalności w celu zalegalizowania w/w obiektu. Wskazali, iż usunięcie kontenerów spowoduje ich zniszczenie i uniemożliwi ponowny montaż, ponadto wiąże się to z wysokimi kosztami.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 w/w ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Skarga nie zawiera żadnych argumentów merytorycznych tylko prośbę o usankcjonowanie stanu niezgodnego z prawem. Sąd uznał decyzję organu odwoławczego za prawidłową pod względem formalnym i materialnym.
W przedmiotowej sprawie, jak słusznie wskazał organ odwoławczy - decyzja organu l instancji, choć co do zasady była słuszna, została wydana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego w zakresie ustalenie osób zobowiązanych do wykonania nałożonego na nich obowiązku rozbiórki.
Sąd celem uściślenia ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji, stwierdza iż zlokalizowany na działce nr [...] w L. przedmiotowy obiekt kontenerowy jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Wynika to nie tylko z opisu obiektu budowlanego znajdującego się na działce nr [...] w L., a nadto potwierdzili to sami skarżący w swoim odwołaniu z [...].2003r. W treści tego odwołania skarżący jednoznacznie wskazali, że "przedmiotowy "budynek" nie został wybudowany na działce, lecz stanowią go trzy odrębne, połączone kontenery stalowe (schemat w załączeniu). Połączenie to nie ma charakteru stałego, a kontenery zostały przywiezione na działkę w całości. (...) "Budynek, o którym mowa w decyzji -jak prawidłowo zostało to już określone - nie jest trwale związany z gruntem. Jest on jedynie posadowiony na płytach betonowych i nie posiada fundamentów. Tym samym może on ulec swobodnemu przemieszczeniu." Choć powyższa okoliczność nie została wyartykułowana wprost w w/w rozstrzygnięciu, to tak należy domniemywać z terminologii używanej przez organ odwoławczy. Sąd zwraca uwagę organowi II instancji na nieprawidłowość wyrażającą się w zamiennym stosowaniu nazwy budynek (w sentencji decyzji) i obiekt budowlany (w uzasadnieniu decyzji). W ocenie Sądu, tego rodzaju brak jednolitości terminologicznej jest drobnym uchybieniem, nie mającym wpływu na wynik sprawy.
Jak słusznie ustalono, budowa tego typu obiektu co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a co najmniej zgłoszenia jego realizacji w organie administracji architektoniczne - budowlanej - na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 5a Prawa budowlanego (jeśli inwestorzy wskazaliby w zgłoszeniu, że jest on przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce).
Do powyższego obowiązku nie zastosowali się inwestorzy - J. i P. S., a ich tłumaczenie, że zaniechanie to wynikło z nieznajomości prawa nie może skutkować uchyleniem przez Sąd decyzji organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, spełnione zostały warunki nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu kontenerowego na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), gdyż przedmiotowy obiekt budowlany zlokalizowany został na działce nr [...] w L. w warunkach samowoli budowlanej. W wyroku 14.04.2004r, sygn. akt OSK 104/04 NSA wskazał, że obiekty kontenerowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b/ i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 ze zm.); ich budowa nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania (art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego) -wymagają wówczas zgłoszenia. Budowa obiektów kontenerowych, które służą realizacji innych celów, np. prowadzeniu w nich działalności gospodarczej, stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu tego przepisu przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).
Zgodnie z art. 52 cytowanej ustawy - Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany, na swój koszt, dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 i art. 51.
W niniejszej sprawie, jak słusznie ustaliły organy administracyjne, inwestorami są J. i P. S. Mając na uwadze powyższą regulację, organ odwoławczy zasadnie ustalił, iż w/w winni być obarczeni obowiązkiem dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu, a nie wszyscy współwłaściciele działki nr [...] jak błędnie rozstrzygnięto w decyzji organu pierwszej instancji.
Powyższej korekty organ II instancji dokonał orzeczeniem reformatoryjnym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem organ odwoławczy może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości i orzekać co do istoty sprawy.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.