II SA/Kr 1460/15

II SA/Kr 1460/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Iwona Niżnik-Dobosz /przewodniczący sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1117/16 - Wyrok NSA z 2018-02-22
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 49b ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 25 września 2015 r. nr [...], znak [...], na podstawie:
- art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.);
- art. 49 b ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.);
po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – A. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r., znak: [...], którą nakazano skarżącej rozbiórką na własny koszt ogrodzenia wybudowanego wzdłuż działki ewidencyjnej numer [...] i [...], położonej w miejscowości K., powiat limanowski, woj. małopolskiej na odcinku A-B i D-H (wg. rys. nr 1),
uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał skarżącej właścicielce działki nr ewid. [...] położnej w K. rozbiórkę ogrodzenia działki nr ewid. [...] w K. na odcinku, w jakim działka ta graniczy z działką nr ewid. [...] w K., co odpowiada odcinkom oznaczonym D-E, E-F i G-H, według postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia 24 listopada 2014 r. znak: [...].
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Przed organem I instancji toczyło się postępowanie w sprawie legalności posadowienia obiektu budowlanego ogrodzenia na działkach nr ew. [...], [...] w miejscowości K..
Postępowanie zostało zainicjowane z związku z pismem I. F., data wpływu 8 sierpnia 2014 r., którym zwrócono się między innymi, o kontrolę ogrodzenia przy działce nr ew. [...]
Właściciele działek nr ew. [...], [...], [...] w K. ustaleni zostali przez pracownika PINB w L. na podstawie komputerowego operatu ewidencyjnego.
W dniu 22 września 2014 r. przeprowadzone zostały czynności kontrole w terenie, w trakcie których ustalono, że inwestor A. T. w sierpniu 2014 r. przystąpiła do budowy ogrodzenia ze słupków stalowych zamontowanych punktowo w ziemi, pomiędzy którymi zamontowana została siatka. Wysokość całkowita ogrodzenia nie przekracza 2.20 m. Ogrodzenie zostało wykonane wzdłuż granicy dz. nr [...], [...], [...] wg oświadczenia inwestora roboty przy budowie przedmiotowego ogrodzenia poprzedzone zostały zgłoszeniem w starostwie powiatowym w L.. W trakcie kontroli wykonane zostały zdjęcia oraz szkic sytuacyjny.
Pismem z dnia 7 października 2014 r. Wójt Gminy [...] poinformował, że działka drogowa nr [...] położona w K. jest drogą wewnętrzną, dostępną dla wszystkich mieszkańców.
Kolejno pismem z dnia 17 listopada 2014 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich – K. poinformował, że działka nr ew. [...] obr. ew. K. stanowi drogę wojewódzką nr [...] i stanowi ona pas drogowy w świetle ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Postanowieniem nr [...] z dnia 24 listopada 2014 r. znak: [...], PINB w L. wstrzymał roboty budowlane przy budowie ogrodzenia wzdłuż działki ewidencyjnej [...] i [...], położonej w miejscowości K., oraz nałożył w trybie art. 49 b ust. budowlanego (dalej p.b.) obowiązek przedłożenia dokumentów koniecznych do legalizacji przedmiotowego ogrodzenia.
Następnie zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2014 r. znak: [...] organ I instancji poinformował w trybie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej zwany: k.p.a.), że wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy ogrodzenia wzdłuż dz. ew. nr [...] i [...], położonej w K..
Do akt postępowania włączona została kopia zgłoszenia z dnia 4 grudnia 2014 r. dotycząca budowy ogrodzenia trwałego - bramy wjazdowej do działki [...] od strony drogi wojewódzkiej nr [...], wraz z zgodą Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia 29 października 2014 r., mapą poglądową, oraz kopią notatki służbowej z dnia 9 grudnia 2014 r. z której wynika, że zgłaszana brama (do lokalizacji na działce Inwestora) nie stanowi przedmiotu postępowania prowadzonego przez PINB w L..
Wpłynęło pismo skarżącej, z którego wynika, że dokonała ona jedynie remontu ogrodzenia na działce nr [...] polegającego na wzmocnieniu konstrukcji słupków i pomalowaniu ich specjalną farbą antykorozyjną oraz wymianie pordzewiałej siatki na nową.
W dniu 3 lutego 2015 r. została przesłuchana, po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233 Kodeku karnego, w charakterze świadka K. W., która oświadczyła, że ogrodzenie na odcinku B-C wybudowane zostało w 2014 r. przez skarżącą. W kwestii ogrodzenia na odcinku C-D nie była w stanie określić jakie prace wykonywała skarżąca i jak to ogrodzenie uległo zmianie. Następnie, w dniu 12 lutego 2015 r., został przesłuchany J. L., który zeznał, że ogrodzenie na odcinku B-C powstało latem 2014 r. Ogrodzenie to wybudowała skarżąca. Ogrodzenie na odcinku C-H również zostało wybudowane latem 2014 r. Wyjaśnił, iż w miejscu tym istniał płot drewniany, który został rozebrany, a w jego miejsce powstało obecne ogrodzenie z siatki. Wykonawca robót budowlanych T. F. wskazał, wykonywał wykopy pod słupki ogrodzenia. Wykopy wykonane zostały od punktu B do punktu D-E. W trakcie wykonanych robót istniało ogrodzenie w narożu C. wykopy robił obok istniejącego słupka (z przesunięciem w kierunku zabudowań na dz. [...]). Nie pamięta, aby w dalszej części - w kierunku punktu E istniało ogrodzenie.
Zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2015 r. znak: [...] organ I instancji poinformował strony postępowania w trybie art. 10 k.p.a. o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z nim w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego PINB w L. wydał w dniu 2 marca 2015 r., decyzję znak: [...], która nakazał skarżącej rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego wzdłuż działki ewidencyjnej numer [...] i [...] położonej w miejscowości K., gmina [...], powiat [...], woj., [...] na odcinku A-B i D-H (wg. rys nr J).
Od powyższej decyzji pismem z dnia 17 marca 2015 r. odwołała się skarżąca.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał ponownej oceny prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i zasadności wydanego postanowienia w oparciu o akta sprawy prowadzone przez PINB w L. pod znakiem: [...].
Po przeanalizowaniu kręgu stron postępowania, Organ doszedł do przekonania, że został on ustalony w sposób prawidłowy i pozostaje on niezmienny w postępowaniu odwoławczym. Jak wynika z księgi wieczystej prowadzonej dla działek nr ew. [...] i [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. księga wieczysta nr [...], właścicielem nieruchomości jest skarżąca.
Przedmiotem postępowania organu II instancji w niniejszej sprawie była ocena zasadności nałożenia na inwestora obowiązku rozbiórki ogrodzenia na usytuowanego na działce nr [...] oraz od strony drogi wojewódzkiej działki nr [...] w K. bez wymaganego zgłoszenia.
Organ powołał przepisy art. 29-31ustawy Prawo budowlane.
Organ zaznaczył, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015, poz. 443) do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Analiza powyższych przepisów, a w szczególności treść art. 30 ust. 1 pkt 3 wyżej powołanej ustawy prowadzi do konkluzji, iż budowa przez inwestora ogrodzenia na działce nr [...] w miejscowości K., od strony działki nr [...] będącej innym miejscem publicznym wymagała zgłoszenia. Okolicznością uzasadniającą uznanie przedmiotowej działki za inne miejsce publiczne jest fakt, że znajduje się ona we władaniu gminy i ma służyć zgodnie z oświadczeniem Gminy [...] wszystkim mieszkańcom.
Organ I instancji jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji prawidłowo przyjął art. 49 b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Legalizacja jakiegokolwiek obiektu w trybie art. 49 b ustawy Prawo budowlane uzależniona jest od jego zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Jak ustalił organ I instancji, na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu 16 sierpnia 2005 r. przez Radę Gminy Kamienica przyjęty uchwałą nr XXIII/154/05 (Dz. Urz. Woj. małopol. Nr 591 poz. 4077 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem graficznym część działki nr [...], na której znajduje się fragment przedmiotowego ogrodzenia oznaczony D-E leży w terenie 2.2 MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej o umiarkowanej intensywności, natomiast odcinek oznaczony E-F i G-H w części oznaczonej dr jako droga wewnętrzna. W związku z powyższym istniała możliwość legalizacji w/w fragmentów ogrodzenia.
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r. znak: [...], PINB w L. nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty otrzymania w/w postanowienia szeregu dokumentów, o których mowa w art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego
Organ odwoławczy korzystając z przysługujących mu uprawnień dokonał weryfikacji w/w postanowienia i stwierdził, że zostało ono wydane prawidłowo. Strona zobowiązana w wyznaczonym terminie nie wywiązała się z nałożonego obowiązku. Organ wskazał, iż zachodzi więc okoliczność o której mowa w art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Organ podkreślił, że nie dotrzymanie terminu przedstawienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi przesłankę wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.
Odnośnie natomiast fragmentu ogrodzenia oznaczonego jako A-B znajdującego się na działce [...] od strony działki nr [...] stanowiącej drogę wojewódzką zgodnie z ustawą o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. wskazać należy, iż z ustalonego stanu faktycznego na odcinku tym znajdowała się siatka metalowa rozpięta między słupkami. W aktach sprawy organu I instancji zalega kopia robót budowlanych z dnia 4 grudnia 2014 r., dotycząca budowy bramy wjazdowej. Jak wynika z dołączonej do zgłoszenia lokalizacja ogrodzenia na odcinku oznaczonym A-B jest tożsama z tym, w którym ma powstać planowana brama.
Do akt włączona została również notatka służbowa sporządzona w dniu 9 grudnia 2014 r. przez pracownika Starostwa Powiatowego w L., z której wynika, przeanalizowaniu przekazanego do organu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 24.11.2014 r., znak: [...] wstrzymującego roboty budowlane przy budowie ogrodzenia wzdłuż dz. ew. nr [...], [...] w K. i przedłożonego w dniu 4.12.2014 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie bramy wjazdowej
ogrodzenia trwałego na dz. ew. nr [...] w K. (0,5 m od granicy pasa drogowego DW 968 -dz. 321/2) stwierdza się, że zgłaszana brama (do lokalizacji na działce Inwestora) nie stanowi przedmiotu postępowania prowadzonego przez PINB w L.. Dlatego też brak jest podstaw do orzeczenia obowiązku rozbiórki odcinka ogrodzenia oznaczonego jako A-B. Obecnie w tym miejscu znajduje się brama wjazdowa, budowa której została zgłoszona do właściwego organu administracji. W stosunku do zgłoszenia nie został wniesiony sprzeciw. W tym zakresie organ II instancji przychylił się do twierdzeń skarżącej i uchylił skarżoną decyzję w zakresie w jakim nakazano obowiązek rozbiórki ogrodzenia na odcinku oznaczonym A-B.
Organ zauważył, że jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego, oraz co potwierdza sama skarżąca, w sierpniu 2014 r. dokonała ona wymiany stalowej siatki ogrodzenia działki nr [...] w K. na nową. Roboty te nie mogą być w ocenie Organu uznane za remont. Wykonane roboty budowlane doprowadziły bowiem do rozbiórki starego i powstania nowego obiektu budowlanego.
Organ podniósł, iż roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i odbudowie mają dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu, odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu - w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy.
Natomiast odcinki ogrodzenia oznaczone D-E, E-F i G-H, składają się w całości z nowej siatki dlatego też z uwagi, na fakt, że zlokalizowane są od strony drogi oraz miejsca publicznego, wymagane było zgłoszenie ich budowy. Inwestor miał możliwość zalegalizować przedmiotowe fragmenty ogrodzenia. Skarżąca nie przedłożyła jednak w terminie dokumentów wymaganych postanowieniem PINB w L. z dnia 24 listopada 2014 r. znak: [...]. Do organu nie wpłynął również wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów.
Organ wskazał, że działka nr [...] będąca w zarządzie Gminy [...] uznana została przez władającą za inne miejsce publiczne mająca służyć ogółowi mieszkańców. Natomiast kwestie dotyczące nie uregulowania przez Gminę [...], obowiązków wynikających z ustawy o księgach wieczystych i hipotece nie mogą prowadzić do sytuacji, której organy nadzoru budowlanego, niemiałyby możliwości kontroli samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych.
W niniejszej sprawie Inwestor miał możliwość zalegalizowania ogrodzenia od strony działki nr [...]. Droga do legalizacji otwarta została postanowieniem PINB w L. z dnia 24 listopada 2014 r., którym nałożono obowiązek przedłożenia niezbędnych dokumentów. Inwestor z tego uprawnienia nie skorzystał. Nie złożył w terminie wymaganej dokumentacji, nie zwrócił się również o przedłużenie terminu do jej przedłożenia. Organ zwrócił uwagę, że zalegająca w aktach kopia zgłoszenia budowy ogrodzenie trwałego dotyczy jedynie bramy wjazdowej zlokalizowanej na działce nr [...] od strony drogi wojewódzkiej nr [...], dlatego też nie ma wpływu na legalność ogrodzenia zlokalizowanego od strony działki nr [...] w K..
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca.
Skarżąca wskazała, iż nieprawdą jest jakoby część działki [...] była kiedykolwiek drogą czy jakimkolwiek innym miejscem publicznym; ta część działki graniczy z działkami [...] i [...], według oznaczenia nieruchomości jest to; PS-PASTWISKA TRWAŁE - obydwie działki są własnością skarżącej i dopiero od 2015 r. w miejscu łączenia działki [...] z drogą wojewódzką nr [...] działka ewid. Nr [...] powstał prywatny wjazd i brama skarżącej.
Część przedmiotowej działki ([...]) prowadzi na obydwie działki skarżącej tj. [...] i [...].
Skarżąca podniosła, iż ogrodzenie stało od kilkunastu lat. Wskazała, iż zakres prac wykonanych, który został przeprowadzony na odcinku D-E- wzdłuż działki nr [...] to remont. Skarżąca wskazała, iż dokonana została naprawa -w tym przypadku wzmocnienie istniejących słupków, wymiana - starej pordzewiałej siatki na nową, oraz odnowienie - pomalowanie słupków farbą antykorozyjną. Te konkretne prace zostały przeprowadzone.
Skarżąca podniosła, iż na wymianę ogrodzenia w punktach G-H, które zostało wykonane jako nowe uzyskała pozytywne uzgodnienie z Urzędu Gminy w K. w dniu 10.10.2014 znak [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała istotnych naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m.
Z kolei w myśl art. 49b Prawa budowlanego " 1. Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:
1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;
2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;
3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
3. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1".
W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, a wynika to z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a także potwierdza to sama skarżąca, że w sierpniu 2014 r. dokonała ona wymiany stalowej siatki ogrodzenia działki nr [...] wzdłuż tej działki na granicy z działką nr [...] w K. - na nową. Jedynie co do odcinka ogrodzenia w punktach G-H, skarżąca podnosi, iż na wymianę ogrodzenia w punktach G-H, które zostało wykonane jako nowe, uzyskała pozytywne uzgodnienie z Urzędu Gminy w K. w dniu 10.10.2014, znak [...].
Roboty dot. wymiany stalowej siatki przedmiotowego ogrodzenia i wzmocnienia osadzenia słupków ogrodzenia a także częściowo ich przesunięcia nie mogą być, zdaniem Sądu, w swej całości uznane za remont. Jak wynika z akt sprawy, wykonane roboty budowlane doprowadziły bowiem do rozbiórki starego i powstania nowego obiektu budowlanego. W myśl ustabilizowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego - wymiana istotnych elementów obiektu budowlanego na nowe nie może być uznana za remont, ponieważ roboty takie prowadzą do odbudowy obiektu budowlanego. Pogląd taki wyrażony został między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 281/11 (Lex nr 1169354), zgodnie, z którym: "Naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów budynku w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu przy zastosowaniu nowych i innych wyrobów budowlanych, niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiana jako remont. (...). Roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i odbudowie mają dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy". W kontrolowanej sprawie wyłania się z ustaleń organów administracyjnych ten znacznie szerszy zakres robot, kwalifikujący sporną wymianę siatki na nowa jako budowę ogrodzenia.
Jak to zostało ustalone przez organy administracyjne, odcinki ogrodzenia oznaczone D-E, E-F i G-H, składają się w całości z nowej siatki, dlatego też z uwagi, na fakt, że zlokalizowane są od strony drogi oraz miejsca publicznego, wymagane było zgłoszenie ich budowy. Należy przy tym podkreślić, że inwestor miał możliwość zalegalizować przedmiotowe fragmenty ogrodzenia. Skarżąca A. T. nie przedłożyła jednak w terminie dokumentów wymaganych postanowieniem PINB w L. z dnia 24 listopada 2014 r. znak: [...]. Do organu nie wpłynął również wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów.
Odnosząc się do pozostałych uwag zawartych w skardze do WSA w Krakowie wskazać należy, że działka nr [...] będąca w zarządzie Gminy [...] uznana została przez władającą Gminę za inne miejsce publiczne mające służyć ogółowi mieszkańców. Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu 16 sierpnia 2005 r. przez Radę Gminy Kamienica przyjęty uchwałą nr XXIII/154/05 (Dz. Urz. Woj. małopol. Nr 591 poz. 4077 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem graficznym część działki nr [...], wzdłuż której znajduje się/przebiega fragment przedmiotowego ogrodzenia oznaczony D-E leży w terenie 2.2 MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej o umiarkowanej intensywności, natomiast odcinek oznaczony E-F i G-H w części oznaczonej dr jako droga wewnętrzna. Stosownie do pisma Wójta Gminy [...] z dnia 07.10.2014 roku przedmiotowa droga stanowiąca dz.ew.nr [...], położoną w miejscowości K. stanowi miejsce ogólnodostępne.
Mając na uwadze dwojakie, wyżej zaznaczone, przeznaczenie w planie miejscowym działki nr [...], Sad stwierdza, że nie stoi ono na przeszkodzie uznaniu, że w części działki stanowi miejsce publiczne dostępne ogółowi, zgodnie z oświadczeniem Wójta, a pozostałej części ogólnie dostępną drogę wewnętrzną. Kształt działki nr [...] i jej faktyczne przeznaczenie przemawia za oświadczeniem organu wykonawczego Gminy, która włada tą działką a publiczny wymiar podmiotu władającego przemawia dodatkowo za publicznym charakterem miejsca, w którym działka nr [...] jest oznaczona w planie symbolem 2.2. MN.
Natomiast Sąd podziela stanowisko organów administracyjnych, że okoliczności dotyczące nie uregulowania przez Gminę [...], obowiązków wynikających z ustawy o księgach wieczystych i hipotece nie mogą prowadzić do sytuacji, której organy nadzoru budowlanego, nie miałyby możliwości kontroli samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych. Skarżąca związku z jej pismem, czego nie kwestionuje, z dnia 12.12.2014r o sprostowanie (zmianę granicy działki ewid. [...]) została poinformowana przez Wójta, że od 1990 roku sprawy z zakresu ewidencji gruntów i geodezji należą do kompetencji Starostwa Powiatowego w L. Wydział Geodezji kartografii i Katastru. Organ wyjaśnił, że o ewentualne sprostowanie, zmianę w ewidencji gruntów należy wystąpić do właściwego organu, przedkładając stosowne dokumenty własności. Nadmienił, że aktem notarialnym repert. Nr [...] z dnia 03.06.2014r skarżąca nabyła własność działek ewid. nr [...], [...] o pow. 0,07 ha w granicach ewidencyjnych określonych na załączonych do umowy notarialnej, wyrysie z mapy ewidencyjnej z dnia 29.05.2014r i wypisem z rejestru gruntów. Tym samym miała świadomość jak przebiegają granice działki na mapie a jak w terenie. W takiej sytuacji należało przed zawarciem umowy notarialnej sprostować granicę (bądź od poprzedniego właściciela wyegzekwować uregulowanie tej sprawy.). Skarżąca nie wykazała skutecznie na dzień składania skargi, że dysponuje tytułem prawnym do działki nr [...].
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym map zalegających w aktach niniejszej sprawy oraz ogólnie dostępnych - umieszczonych m.in. na stronie: http://maps.geoportal.gov.pl, bezspornym pozostaje fakt, iż działka ewidencyjna numer [...] stanowi w części miejsce publiczne, a w części stanowi ogólnodostępną drogę, może korzystać z niej nieograniczona ilość osób, ponadto służy ogółowi stanowiąc połączenie prywatnych nieruchomości gruntowych z drogami wyższych klas.
Odnosząc się do pojęcia "miejsce publiczne", o którym mowa w cytowanym powyżej art. 30 ust. 1 pkt. 3 P.b. wskazać należy, iż jakkolwiek ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia miejsca publicznego, to pojęcie to stało się przedmiotem interpretacji w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Generalnie sądy wskazują na konieczność potocznego posługiwania się tym pojęciem rozumiejąc je jako miejsce ogólnodostępne, z którego korzysta nieokreślona liczba osób oraz wskazując na funkcję komunikacyjną tego miejsca.
W przedmiotowej sprawie zasadnym jest przytoczenie wydanych w tym zakresie orzecznictw: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2010 r., 11 SA/G1 1064/10: "Uznanie publicznego charakteru jakiegoś miejsca nie jest zależne od spełniania jakichś standardów normatywnych, lecz jest pochodną stanu faktycznego. O publicznym charakterze miejsca, decyduje jego komunikacyjna funkcja oraz względnie powszechna dostępność w celu korzystania z tej właśnie funkcji"; wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2008 r., II OSK 1467/07: "Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzeń powyżej 2,20 m oraz budowy ogrodzeń od strony dróg publicznych, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a nadto od strony dróg wewnętrznych będących ulicami lub placami o powszechnej dostępności, jak również od strony torów kolejowych oraz innych miejsc publicznych niebędących drogami. Określenie i zaliczenie tych miejsc do miejsc publicznych formułowane być winno indywidualnie na gruncie konkretnej sprawy"; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2008 r., II SA/Gd 284/07: "1. Istota uregulowania art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. nie odnosi się do formy własności -osoby prywatnej bądź podmiotu publicznoprawnego i nie wymaga normatywnego zdefiniowania danego miejsca jako publicznego przepisami ustawy. 2. Wymienione w tym przepisie "drogi, ulice, place" muszą spełniać kryterium "miejsca publicznego" w potocznym znaczeniu tego słowa, czyli być ogólnie dostępne, bez względu na to, czy są drogami publicznymi i ulicami w rozumieniu u.d.p."; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 959/07: "Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga "budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych". Użycie przez ustawodawcę określenia "miejsca publiczne", a nie" drogi publiczne", oznacza, iż pojęcie to dotyczy wszystkich miejsc, które mogą być uznane za publiczne, a więc ogólnodostępne, z których korzysta nieokreślona liczba osób"; wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., II OSK 245/07: "7. Miejscem publicznym w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest takie, z którego korzysta nieokreślona liczba niezidentyfikowanych osób"; wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2006 r. (II OSK 1002/05), sformułowanie miejsce publiczne oznacza miejsce ogólnodostępne, z którego korzysta nieokreślona liczba niezidentyfikowanych osób. Jeśli więc ogrodzenie ma graniczyć z wycinkiem lasu lub pola, które są takiego rodzaju ogólnodostępnymi miejscami dostępnymi dla wielu niezidentyfikowanych osób, to niezbędne będzie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi.
W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu przydatne jest również przytoczenie fragmentu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 07.11.2014, sygn. akt II SA/Kr 1085/14.: "o publicznym charakterze miejsca tj. działki nr [...], przy której wzniesiono przedmiotowe ogrodzenie, o jakim to mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego decyduje, w przekonaniu Sądu, jego komunikacyjna funkcja oraz względnie powszechna dostępność w celu korzystania z tej właśnie funkcji. Działka nr [...] jest wykorzystywana jako droga wewnętrzna, lecz nie stanowi typowej własności osoby prywatnej lecz Miasta L., a zatem jednostki publicznej. Dodatkowo w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta .L. przedmiotowa działka leży w większości w terenach dróg-ulic wewnętrznych (miejskich), dojazdów, dojść, symbol - KDW oraz w niewielkiej części w terenach dróg-ulic zbiorczych klasy Z symbol KDZ. (...) Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że działka ta zapewnia obsługę komunikacyjną tylko na zasadzie ustanowionej drogi wewnętrznej i służy jedynie w celu dojazdu do placu manewrowego. Wskazać przy tym należy, iż droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, w tym droga wewnętrzna, może stanowić inne miejsce publiczne w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, jeśli spełnia warunek, że ma do niej dostęp nieograniczona ilość osób korzystających z niej. Z tego względu należy przyjąć, że jako dostępna bez ograniczeń dla pieszych podlega ochronie przewidzianej w art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego i zamiar wzniesienia ogrodzenia od jej strony wymaga dokonania zgłoszenia. Jak wyżej wskazano kwestie własnościowe, tj. własność jednostki samorządu terytorialnego, a nie osoby prywatnej, w przekonaniu Sądu również mają znaczenie dla uznania publicznego charakteru terenu w powiązaniu z jej usytuowaniem i zorganizowaniem tam drogi, skoro jest przy tym dostępnym powszechnie terenem służącym komunikacji, to także podlega reżimowi z art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego".
Zatem bezspornym pozostaje fakt, iż realizacja inwestycji - budowa ogrodzenia wzdłuż dz.ew.nr [...], winna zostać poprzedzona zgłoszeniem organowi administracji architektoniczno-budowlanej, albowiem przytoczona powyżej argumentacja dotycząca charakteru dz.ew.nr [...] w ocenie Sądu wskazuje, iż działka ta prawidłowo jest kwalifikowana jako miejsce publiczne i ogólnie dostępna droga wewnętrzna.
Na podstawie przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania wyjaśniającego, w tym dokumentów przekazywanych organowi nadzoru budowlanego przez organ administracji architektoniczno- budowlanej zgodnie z art. 82b ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ustalono, że ciążący na inwestorze obowiązek dokonania zgłoszenia budowy przedmiotowego ogrodzenia nie został dopełniony. Fakt ten dodatkowo potwierdza pismo Starosty [...] z dnia 02.10.2014 r.
W świetle przytoczonych okoliczności faktycznych i prawnych, w ocenie Sądu, zasadne było wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane.
Adekwatnie do treści art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane - sankcja określona w ust. 1 w/w artykułu, stanowiącego cyt.: "właściwy organ nakazuje (...) w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia", znajduje zastosowanie w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust 2 - a mianowicie nie przedłożenia określonych w postanowieniu wydanym w trybie art. 49b ust. 2 dokumentów i opracowań.
Z analizy niniejszych artykułów wynika jednoznacznie, że w przypadku nie wykonania w określonym terminie nałożonego obowiązku, organ nadzoru budowlanego z mocy ustawy zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego i nie ma w takiej sytuacji już możliwości jego legalizacji.
Wobec powyższego, w związku z bezskutecznym upływem terminu określonego w postanowieniu z dnia 24.11.2014 roku i nie przedłożeniu w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia żądanych dokumentów i opracowań, w przedmiotowej sprawie, w celu usunięcia powstałego naruszenia obowiązku prawnego w budownictwie, należało w drodze decyzji nakazać rozbiórkę, w oparciu o uwarunkowania określone w art. 49b ust. 1 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane, przedmiotowego ogrodzenia.
Jednocześnie podkreślić należy, że Sądowi ustawa - zarówno Prawo Budowlane, jak również przepisy p.p.s.a. nie dają uprawnień do oceny celowości wykonanej inwestycji, jak też do oceny innych zaistniałych okoliczności m.in. poniesionych wydatków, związanych z budową itp.
Odnosząc się do kwestii podnoszonych w skardze do WSA w Krakowie, wskazać należy, iż organy nie kwestionują w sprawie faktu istnienia w przeszłości ogrodzenia w lokalizacji zbliżonej do obecnie wybudowanego ogrodzenia. Fakt ten także wynika z dołączonej na rozprawie w WSA w Krakowie dokumentacji fotograficznej.
Niemniej jednak, i to wymaga podkreślenia, przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego są roboty budowlane wykonane przez A. T., które jak prawidłowo ustalono, rozpoczęte zostały w sierpniu 2014 r.
Zdaniem organu II instancji, i Sąd podziela to stanowisko uznając je za prawidłowe, przeprowadzone roboty przekroczyły zakres remontu i zostały zakwalifikowane jako odbudowa/budowa ogrodzenia wymagająca, zgodnie z prawem, zgłoszenia we właściwym organie administracyjnym.
Podkreślić należy, że roboty budowlane w przedmiocie ogrodzenia zostały uwiarygodnione przez zeznania przesłuchanych świadków. W dniu 3 lutego 2015 r. została przesłuchana, po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233 Kodeku karnego, w charakterze świadka K. W., która oświadczyła, że ogrodzenie na odcinku B-C wybudowane zostało w 2014 r. przez skarżącą. W kwestii ogrodzenia na odcinku C-D nie była w stanie określić jakie prace wykonywała skarżąca i jak to ogrodzenie uległo zmianie.
Następnie, w dniu 12 lutego 2015 r., został przesłuchany J. L., który zeznał, że ogrodzenie na odcinku B-C powstało latem 2014 r. Ogrodzenie to wybudowała skarżąca. Ogrodzenie na odcinku C-H również zostało wybudowane latem 2014 r. J. L. wyjaśnił, iż w miejscu tym istniał płot drewniany, który został rozebrany, a w jego miejsce powstało obecne ogrodzenie z siatki. Wykonane ogrodzenie uniemożliwia przejazd.
Przesłuchany w dniu 12 lutego 2015 r. T. F., wykonawca robót budowlanych wskazał, że wykonywał wykopy pod słupki ogrodzenia. Wykopy wykonane zostały od punktu B do punktu pośrodku odcinka D-E. W trakcie wykonanych robót istniało ogrodzenie w narożu C. Wykopy świadek robił obok istniejącego słupka (z przesunięciem w kierunku zabudowań na dz. [...]). Nie pamięta, aby w dalszej części - w kierunku punktu E istniało ogrodzenie. Prace te wykonywane były w 2014 r.
Z zeznań R. S. złożonych w dniu 12.02.2015 r. wynika, że jest zatrudniony w firmie Geodezyjnej. W listopadzie 2014 r. na zlecenie A. T. wykonywał mapę do celów projektowych w skali 1:500. W dacie wykonywanych pomiarów ogrodzenie wskazane mu na decyzji z dnia 24.11.2014 r. już istniało. Nie jest w stanie określić daty budowy tego ogrodzenia".
Przedstawione przez A. T. dowody i argumenty, w tym już po wydaniu przez PINB w L. budowlanego postanowienia, o którym mowa w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie wyeliminowały zgodności z prawdą materialną powyższych ustaleń organu I i II instancji w przedmiocie zakresu robót kwalifikujących je na budowę/przebudowę ogrodzenia. Wobec treści powyżej przytoczonych zeznań świadków, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, inaczej niż ona interpretując prawo na tle ustalonego stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, że dokonała ona jedynie remontu ogrodzenia na działce nr [...] polegającego na wzmocnieniu konstrukcji słupków i pomalowaniu ich specjalną farbą antykorozyjną oraz wymianie pordzewiałej siatki na nową, gdyż zakres ustalonych robót kwalifikuje je na budowę ogrodzenia.
Skarżąca podniosła w skardze do WSA w Krakowie, iż ogrodzenie stało od kilkunastu lat. Wskazała, iż zakres prac wykonanych, który został przeprowadzony na odcinku D-E- wzdłuż działki nr [...] to remont. Skarżąca wskazała, iż dokonana została naprawa - w tym przypadku wzmocnienie istniejących słupków, wymiana - starej pordzewiałej siatki na nową, oraz odnowienie - pomalowanie słupków farbą antykorozyjną. Te konkretne prace zostały przeprowadzone. Skarżąca podniosła, iż na wymianę ogrodzenia w punktach G-H, które zostało wykonane jako nowe uzyskała pozytywne uzgodnienie z Urzędu Gminy w K. w dniu 10.10.2014 znak [...].
Jednak z wyjaśnień T. F. przesłuchanego po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233 Kodeku karnego - wynika jasno, że wykonywał wykopy pod słupki ogrodzenia. Wykopy wykonane zostały od punktu B do punktu pośrodku odcinka D-E. Świadek T. F. zarazem nie pamięta, aby w dalszej części - w kierunku punktu E istniało ogrodzenie. Prace te wykonywane były w 2014 r.
Z zeznań J. L. przesłuchanego po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233 Kodeku karnego - wynika, że ogrodzenie na odcinku B-C powstało latem 2014 r. Ogrodzenie to wybudowała, według jego słów, skarżąca. Ogrodzenie na odcinku C-H również zostało wybudowane latem 2014 r. J. L. wyjaśnił, iż w miejscu tym istniał płot drewniany, który został rozebrany, a w jego miejsce powstało obecne ogrodzenie z siatki. Wykonane ogrodzenie uniemożliwia przejazd.
Z zeznań J. L. wynika zatem zarazem także fakt, że odcinek ogrodzenia w punktach G-H został wykonany latem. Odnośnie tego odcinka skarżąca powołuje się na wymianę ogrodzenia w punktach G-H, podnosząc, że zostało wykonane jako nowe, na co uzyskała pozytywne uzgodnienie z Urzędu Gminy w K. w dniu 10.10.2014 znak [...]. Powyższa argumentacja skarżącej co do daty i okoliczności budowy ogrodzenia na odcinku odcinka G-H nie znajduje potwierdzenia w ww. zeznaniach J. L., a nadto trzeba zauważyć, że uzgodnienie, na które powołuje się skarżąca nie zastępuje instytucji zgłoszenia, a więc nie ma znaczenia dla kontrolowanych przez Sąd decyzji. Skarżąca podnosi, że organy bezzasadnie wypowiadają się o istnieniu w przeszłości ogrodzenia drewnianego, które rzekomo miałaby rozebrać, wskazując na zdjęcie reklamujące przedmiotową nieruchomość przed dokonaniem jej zakupu, na którym jest ogrodzenie z siatki. Dotyczy to odcinka ogrodzenia C-D, i co ma być pośrednio jej zdaniem dowodem na istnienie metalowego ogrodzenia na odcinku C-D-E-F. Przyznaje, że ogrodzenie drewniane istniało na odcinku G-H. Sąd wskazuje i wyjaśnia, że kwestia, czy poprzednio istniejące ogrodzenie było drewniane, czy w części z siatki, o tyle nie jest znacząca dla wyniku sprawy, gdyż w sprawie bezsprzeczne jest, że skarżąca dokonała, w zakresie wskazanym decyzją organu II, instancji wymiany stalowej siatki ogrodzenia działki nr [...] wzdłuż działki nr [...] w K. na nową, dokonała także wzmocnienia słupków ogrodzenia, a w części przesunięcia i ta wymiana i związane z nią roboty budowlane, nawet przy przyjęciu korzystnej dla skarżącej tezy uprzednio istniejącego ogrodzenia z siatki metalowej - została zakwalifikowana prawidłowo przez organ II instancji, z uwagi na zakres robót, z przyczyn powyżej opisanych, jako budowa ogrodzenia.
Mając na uwadze powyżej opisane okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.