II SA/Kr 1456/09

II SA/Kr 1456/09 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2009-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Kazimierz Bandarzewski /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Brachel - Ziaja
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 231/10 - Postanowienie NSA z 2010-03-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Barbara Pasternak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody z dnia 20 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala
Uzasadnienie
Dnia [....] 2009 r. J.S. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowego związanego z obsługą dolnych stacji wyciągów narciarskich wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej z wpięciem do projektowanego zbiornika (szambo) na działce nr [....] z energetyczną linią kablową NN warz z wlz na działkach nr [....],[....],[....],[....], w P. (karta nr 1 akt administracyjnych). Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym tytule do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany.
Decyzją z dnia 11 maja 2009 r. Starosta N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowego związanego z obsługą dolnych stacji wyciągów narciarskich wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej z wpięciem do projektowanego zbiornika na nieczystości płynne na działce nr [....] w miejscowości P. Projektowany budynek to obiekt parterowy z użytkowym poddaszem, podpiwniczony, o powierzchni zabudowy 215,39 m2. Obiekt należy do kategorii XVII. Określono obszar oddziaływania obiektu jako działki nr [....] i [....] . Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu nakazano inwestorowi uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie.
Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "A-IV" [....] zatwierdzonym uchwałą Nr XLII/326/06 Rady Miasta i Gminy P. z 8 czerwca 2006 r. (Dz. Urzęd. Woj. ...z 2006 r. Nr 405, poz. 2560). Zgodnie z tym planem teren inwestycji położony jest na obszarze UT2 – teren zabudowy usługowej związanej z dolnymi stacjami istniejących i projektowanych wyciągów na S. , usytuowanych przy drodze gminnej na O. Działka nr [....] jest położona w obszarze Natura 2000. Podniesiono, że rok wcześniej prowadzono postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na tej działce dla obiektu lokalizowanego w tym samym miejscu, ale o innej funkcji (schronisko górskie) i w trakcie tego postępowania zwrócono się do regionalnego dyrektora ochrony środowiska z pytaniem o zakres oddziaływania na środowisko projektowanego schroniska górskiego. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wskazał, że taka inwestycja nie będzie znacząco oddziaływała na obszar Natura 2000, ponieważ jest realizowana poza obszarem występowania gatunków i ich siedlisk ochronionych obszarem Natura 2000.
Tym samym uznano, że w tym postępowaniu nie ma potrzeby zwracania się do regionalnego dyrektora ochrony środowiska co do wskazania zakresu oddziaływania na obszar Natura 2000. W ocenie organu projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym, a ponadto na tym terenie nie ma istniejących lub projektowanych tras narciarskich, które kolidowałyby z zamierzeniem inwestycyjnym. Inwestor dokonał przeprojektowania obiektu w ten sposób, że w jego piwnicy będzie znajdował się serwis sprzętu narciarskiego, na parterze lokal gastronomiczny, a w poddaszu zaprojektowano pomieszczenia dla pracowników obsługujących wyciągi. Taka zmiana związana była z sugestią Wojewody [....] wyrażoną we wcześniejszym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. Starosta N. wskazał również, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, spełnia warunki określone w art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a ponadto inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Od tej decyzji wniesiono odwołanie, w którym zarzucono pominięcie stanowiska regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz niezgodność tej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak wykazania, aby ta inwestycja miałaby jakikolwiek związek z istniejącymi lub projektowanymi wyciągami narciarskimi. Zmiany mają, w ocenie odwołującego, charakter formalny i służą w istocie pominięciu wytycznych organu odwoławczego. Nie do zaakceptowania jest przeznaczenie pomieszczeń poddasza dla pracowników obsługujących wyciągi, skoro inwestor takich wyciągów sam zaspokaja potrzeby w tym zakresie dla swoich pracowników. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest niemal na środku biegnącej trasy narciarskiej. Nie jest zaś zgodna z częścią tekstową planu miejscowego jego część graficzna, która pomija trasy narciarskie (04NS) wraz z wyciągami.
Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [....] decyzją z dnia 20 lipca 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania – zgodnie z art. 10 K.p.a.- z aktami sprawy. Wskazano, że inwestycja pod nazwą "budowa budynku usługowego związanego z obsługą dolnych stacji wyciągów narciarskich wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej z wpięciem do projektowanego zbiornika na nieczystości płynne", zlokalizowana została na działce nr [....] w miejscowości P. Zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [....] 2006 r. działka ta znajduje się na obszarze oznaczonym jako teren UT-2 przeznaczonym pod usługi związane z dolnymi stacjami istniejących i projektowanych wyciągów na S. , usytuowanych przy drodze gminnej na O. Plan miejscowy dopuszcza realizację obiektów usługowych dla dolnych stacji wyciągów, w tym obiektów małej gastronomii, a usytuowanie tych obiektów nie może kolidować z trasami narciarskimi. Plan miejscowy nakazuje, aby przy budowie obiektów realizacja zabudowy parterowej miała miejsce wraz z dopuszczeniem użytkowego poddasza.
Taka treść planu miejscowego pozwala na stwierdzenie, że projektowana inwestycja jest z nim zgodna. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości analizowania projektowanej inwestycji pod kątem jej logiki lub zasadności ekonomiczno-funkcjonalnej. Plan miejscowy nie warunkuje możliwości budowy zaplecza dla wyciągów narciarskich posiadaniem przez inwestora własnego wyciągu.
Niezasadnym w ocenie Wojewody [....] był zarzut lokalizacji inwestycji jako kolidującej z trasami narciarskimi, ponieważ przedmiotowa inwestycja położona przy drodze gminnej, której to pas stanowi zakończenie górnych i stanowi początek dolnych tras narciarskich. Nie jest dopuszczalnym krzyżowanie się ruchu komunikacji publicznej z narciarską trasą zjazdową. W tej zaś sprawie organy administracji nie mogą polemizować z zarzutami dotyczącymi samego planu miejscowego.
Skorygowany pierwotnie wniosek ustala jednoznacznie nową funkcję projektowanego budynku zgodną z planem miejscowym.
Organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany oraz inne dokumenty przedłożone przez inwestora są zgodne z art. 35 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi techniczno-budowlane, posiada uzgodnienia sanitarno-higieniczne i bhp, jak również Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (inwestycja znajduje się na obszarze Natura 2000). Tym samym nie narusza przepisów w zakresie ochrony środowiska.
Na tą decyzję w ustawowym terminie 30 dni skargę wniósł A.M. , domagając się jej uchylenia, uchylenia decyzji organu I instancji oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący podał, że przedmiotowa inwestycja blokuje możliwość korzystania z nieruchomości sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestycja ta nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący wskazał, że inwestor po otrzymaniu uchylającej decyzji Wojewody [....] z 12 grudnia 2008 r. zmienił jedynie nazwę obiektu (z nazwy "Schronisko górskie" na "Budynek"), co stanowi działanie zmierzające do obejścia prawa. Faktyczne przeznaczenie tego obiektu jest identyczne jak w poprzedni prowadzonym postępowaniu i nie jest ono zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zmienił inwestor projektu budowlanego, a jedynie zmianie uległo przeznaczenie niektórych pomieszczeń. Absurdalnym jest przeznaczenie pomieszczeń na poddaszu dla pracowników obsługujących wyciągi, bo inwestor nie planuje budowy wyciągu narciarskiego, a istniejące wyciągi mają zagwarantowane pomieszczenia dla pracowników ich obsługujących.
Skarżący zarzuca, że niezgodność między projektem budowlanym a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynika z tego, że część działek objętych inwestycją znajduje się na obszarze USN1 jako tereny istniejących i projektowanych wyciągów, tras narciarskich oraz projektowanych kolejek linowych na [....] i z parkingu do schroniska na [....] i [....] . Ponadto plan miejscowy przewiduje utrzymanie dotychczasowego zainwestowania z możliwością przebudowy i budowy nowych urządzeń (w tym wyciągów) związanych z istniejącymi terenami narciarskimi i rekreacyjnymi. Na obszarze oznaczonym UT2 plan miejscowy przewiduje dalsze utrzymanie terenów usług związanych z dolnymi stacjami istniejących i projektowanych wyciągów na S. , usytuowanych przy drodze gminnej na O. Plan miejscowy dopuszcza realizację obiektów usługowych dla dolnych stacji wyciągów, w tym obiektów małej gastronomii, a usytuowanie tych obiektów nie może kolidować z trasami narciarskimi.
Przedmiotowa inwestycja w oczywisty sposób będzie kolidowała z trasami narciarskimi, ponieważ znajduje się na środku takiej trasy i to czyni niemożliwym swobodne dotarcie przez narciarzy do dolnej stacji górnego wyciągu. Trasa komunikacyjna na okres zimy jest zamykana. Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest zgodny z jego studium.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentacje zawartą w swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Właściwym rzeczowo do rozpoznania skargi A.M. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewoda [....], którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa [....].
W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej w takim stopniu, aby uzasadnionym było uchylenie zaskarżonej decyzji.
Sąd administracyjny dokonując samodzielnej kontroli decyzji Wojewody [....] z dnia 20 lipca 2009 r. stwierdził, że tak ta decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 11 maja 2009 r. Starosty N. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku usługowego związanego z obsługą dolnych stacji wyciągów narciarskich wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej z wpięciem do projektowanego zbiornika na nieczystości płynne na działce nr [....] w miejscowości P. nie naruszają prawa.
Zgodnie z obowiązującą w tej sprawie treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zwanej dalej jako "Prawo budowlane", pozwolenie na budowę wydawane było wówczas, gdy spełnione zostały następujące przesłanki:
1) projekt budowlany był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska,
2) projekt zagospodarowania działki lub terenu był zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) projekt budowlany był kompletny i posiadał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu;
5) inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Spełnienie tych wymagań obliguje organ administracji do wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
W ocenie Sądu wszystkie ww. przesłanki zostały w tej sprawie spełnione. Inwestor przedłożył oświadczenie o dysponowaniu terenu inwestycji na cele budowlane (akta administracyjne sporawy, tom I, karta nr 3). Przedłożył również projekt budowlany, zawierający zaświadczenia o wpisie na listę członków odpowiednich samorządów zawodowych (samorządu zawodowego architektów i samorządu zawodowego inżynierów budownictwa) osób, które uczestniczyły w sporządzeniu projektu budowlanego w tej sprawie (akta administracyjne sprawy, tom I). Projekt budowlany obejmuje również informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymaganego art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.
Wprawdzie w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organy administracji pominęły wystąpienie do regionalnego dyrektora ochrony środowiska, ale w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy to pominięcie znajduje uzasadnienie.
Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn zm.) organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia (w tej sprawie był nim Starosta N.), innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, był obowiązany do rozważenia, przed wydaniem pozwolenia na budowę, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.
W aktach sprawy znajduje się opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [....] 2008 r. (akta administracyjne sprawy, tom I, karta nr 17), z której wynika, że projekt zamierzenia budowlanego na tym samym obszarze o tych samych parametrach, różniący się jedynie funkcją (schronisko górskie zamiast budynku do obsługi dolnych stacji wyciągów) nie wskazywał znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000.
Tym samym nie stanowi naruszenia prawa okoliczność, w której Starosta N. rozważył w swojej decyzji tą okoliczność i uznał, że nie jest wymagane ponowne przeprowadzenie postępowania przed regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w sprawie ustalenia zakresu ingerencji w obszar Natura 2000, skoro projekt budowlany przedłożony przez inwestora w tej sprawie nie zmienia zakresu ingerencji w porównaniu z poprzednim projektem. Skoro dla inwestycji różniącej się jedynie przeznaczenie budynku (schronisko górskie) właściwy organ nie stwierdził znaczącego oddziaływania na ww. obszar ochrony przyrody, to uzasadnionym było przyjęcie, że ten sam obiekt o przeznaczeniu na budynek usługowy związany z obsługą dolnych stacji wyciągów narciarskich również nie będzie znacząco ingerował w środowisko naturalne obszaru Natura 2000.
Jednym z podstawowych zarzutów sformułowanych w skardze i poprzedzanych we wcześniejszych pismach skarżącego był zarzut niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji.
Zgodnie z uchwałą Rady Miasta i Gminy P. z dnia 8 czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "A-IV" [....]. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym jako UT2-"tereny usług związanych z dolnymi stacjami istniejących i projektowanych wyciągów na S. , usytuowane przy drodze gminnej na O. Dopuszcza się realizację obiektów usługowych dla dolnych stacji wyciągów, w tym obiektów małej gastronomii. Usytuowanie tych obiektów nie może kolidować z trasami narciarskimi. Przy budowie obiektów obowiązuje realizacja zabudowy parterowej z dopuszczeniem użytkowego poddasza, przy zastosowaniu rozwiązań architektonicznych zgodnie z ustaleniami zawartymi w Części II Rozdział 1 pkt 9. (...) Teren ten należy zagospodarować w sposób nie kolidujący z trasami narciarskimi niską zielenią towarzyszącą z przewagą gatunków rodzimego pochodzenia".
W ocenie Sądu trafnie organy administracji uznały, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. planu miejscowego. Projekt ten obejmuje realizację budynku do obsługi dolnych stacji wyciągów narciarskich, a więc spełnia wymagania planu miejscowego. Jest to budynek z użytkowym poddaszem, z funkcją gastronomii na parterze. Usytuowany przy drodze na O. Ze znajdujących się w aktach sprawy map nie wynika, aby usytuowanie tego obiektu naruszało przebieg tras narciarskich. Na projekcie zagospodarowania działki znajduje się opis istniejących tras narciarskich, trasy te zlokalizowane są po drugiej stronie drogi w stosunku do terenu inwestycji – np. na działce nr [....] na obszarze objętym inwestycją nie ma żadnej trasy narciarskiej. Nie ma również informacji o projektowanej trasie narciarskiej. Trasy narciarskie znajdują się również w obszarze USN/w, ale najbliżej usytuowana terenu inwestycja trasa przebiega między działką nr [....] i nr [....], a więc nie po działce nr [....].
Tym samym można uznać, że również warunek wynikający z planu miejscowego, a dotyczący braku kolizji z istniejącymi lub projektowanymi trasami narciarskimi został spełniony. Ustalenia zawarte w Części II Rozdział 1 pkt 9 dotyczą przede wszystkim wysokości obiektu i zgodni z nimi na tym terenie dopuszczalna jest zabudowa parterowa z użytkowym poddaszem o niskich gabarytach zabudowy i do dwóch kondygnacjach o wysokości łącznie do 11 metrów. Wysokości tej nie przekracza projekt budowlany zatwierdzony w tym postępowaniu.
Skarżący w swojej skardze podkreśla, że sąsiadujące a terenem inwestycji obszary objęte są w planie miejscowym symbolem USN1 jako tereny istniejących i projektowanych wyciągów, tras narciarskich i kolejek linowych. Ta okoliczność wbrew twierdzeniom skarżącego jedynie potwierdza prawidłowość ustaleń organów administracji w tej sprawie. Skoro obszar realizacji inwestycji nie znajduje się na obszarze USN1, ale w jednostce UT2, to tym samym teren inwestycji nie koliduje z istniejącymi i projektowanymi trasami narciarskimi.
Skarżący podkreśla, że projektowana inwestycja znajduje się w środku istniejącej i projektowanej trasy narciarskiej. Tak sformułowany zarzut nie znajduje jednak potwierdzenia w planie miejscowym, ani też sam skarżący nie wskazuje, skąd takie ustalenia wynikają. Wcześniejsze ustalenia planu miejscowego obowiązują o tyle, o ile znajdują odzwierciedlenie w treści aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Sąd w tej sprawie nie ocenia prawidłowości zapisów planu miejscowego. Wskazuje jedynie, że projektowana inwestycja jest zgodna z przeznaczenie obszaru UT2. Nie można zaś interpretować przeznaczenia obszaru UT2 w ten sposób, że odsyła on do nieobowiązującej już treści poprzedniego planu miejscowego. Przeznaczenie tej jednostki planistycznej w ocenie Sądu wskazuje na kontynuację wcześniejszego przeznaczenia, ale tylko o tyle, o ile wynika to z warunków określonych nowym (obowiązującym) planem miejscowym. Tak należało interpretować plan miejscowy z 8 czerwca 2006 r. i tak to zinterpretowały organy administracji.
Tym samym nie można uznać, że przeznaczenie jednostki UT2 obejmuje zarówno ustalenia nowego planu miejscowego, jak i przeznaczenie zawarte w uchylonym już planie miejscowym.
Również rysunek planu miejscowego nie wskazuje, aby na obszarze UT2 miały znajdować się trasy narciarskie.
W ocenie Sądu nie można również przyjąć, że projektowana inwestycja stanowi w istocie schronisko górskie. Wprawdzie użytkowe poddasze składa się z sześciu pokoi wraz z sześcioma łazienkami, to jednak żaden z tych pokoi nie został przeznaczony pod potrzeby schroniska górskiego. Nie ma zaś żadnego zakazu, aby do każdego pokoi była "przydzielona" łazienka. Ewentualna zmiana przeznaczenia z obiektu usługowego związanego z obsługą dolnych stacji wyciągów narciarskich na schronisko górskie musi być, o ile ma być legalna, zgodna z treścią obowiązującego planu miejscowego. Sąd oczywiście nie zakłada, że inwestor zamierza wybudować z odstępstwem od projektu budowlanego schronisko górskie, ale informuje o tym tak inwestora, jak i skarżącego.
Ponadto wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej spełnia wymagania planu miejscowego (co najmniej 50 % terenu inwestycji).
Sąd również dostrzegł pewne wady projektu budowlanego. Wady te nie są jednak na tyle istotne, aby uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. sąd tylko wtedy uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli jest ona dotknięta wadami uzasadniającymi zmianę sposobu rozstrzygnięcia administracyjnego w stosunku do sytuacji, gdyby wad tych nie było.
Do tych wad należy zaliczyć objęcie projektem budowlanym wykonanie dojazdu mimo nieprecyzyjnej w tym zakresie treści wniosku inwestora oraz nieopieczętowanie poszczególnych stron projektu budowlanego pieczęcią Starostwa Powiatowego. Projekt budowlany nie zawiera danych technicznych charakteryzujących wpływ na środowisko zamierzonej inwestycji, wymaganych § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w tej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniających uchylenie obu decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę z nieuzasadnioną i orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.