II SA/Kr 1450/15

II SA/Kr 1450/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 33, 34 i 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Mariusz Kotulski Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i L. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Uzasadnienie
Decyzją z 10 lipca 2015 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia E. M. na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej, garażu z kotłownią, c. o., elektrycznej i słaboprądowej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji na działce nr [...] obr. [...], przy ul. K..
W uzasadnieniu podano, iż na terenie objętym wnioskiem obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" przyjęty uchwałą nr LV/531/04 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 września 2014 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego nr 319, poz. 3396 z dnia 25 października 2004 r. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Wnioskodawca złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant oraz sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną.
Przedstawiono szczegółowo uwagi stron oraz stanowisko inwestora, zaś w odniesieniu do nich organ wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na osobie wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Funkcje te mogą wykonywać, zgodnie z art. 12 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i praktykę zawodową. W przedmiotowej sprawie projektanci, zgodnie z art. 12 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, wykazali się podstawą do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, załączając stosowne wpisy do centralnego rejestru wraz z zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przedmiotowy projekt jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75. póz. 690 z 2002 r.) w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, ponadto przedłożony projekt został zaopiniowany i zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, czego potwierdzenie znajduje się na planszy projektowej zagospodarowania terenu. Inwestor uzyskał zgodnie z art. 34 pkt. 3 ust. b ustawy prawo budowlane oraz zgodnie z przepisami o drogach publicznych - oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą oraz o warunkach przyłączenia do dróg lądowych, zgodnie z którym planowana jest obsługa komunikacyjna inwestycji. W kompetencjach tut. organu nie leży badanie wniosków dowodowych dotyczących oceny stanu urządzenia drogi wewnętrznej o warunkach przyłączenia do dróg lądowych inwestycji zgodnie z ustawą o drogach publicznych informuje tut. organ właściwy zarządca drogi w ww. oświadczeniu w którym winien zawrzeć wszystkie konieczne do spełnienia przez inwestora warunki połączenia inwestycji z drogą publiczną jeśli są one konieczne. Zgodnie z art. 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Dlatego zgodnie z art. 206 ust. 1 ww. rozporządzenia inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie, stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniając oddziaływania wywołane wzniesieniem budynku- potwierdzającą, że stan bezpieczeństwa oraz przydatności do użytkowania nie ulegną pogorszeniu na skutek przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 29 pkt 20 ustawy Prawo Budowlane budowa przyłączy jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Projektant naniósł na projekcie zagospodarowania terenu planowane trasy przebiegu przyłączy oraz uzyskał zgodnie z art. 34 ust. 3 oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, obioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznej. Zatem spełnione zostały wymogi ustawy, która nie precyzuje czy obowiązek uzyskania zgłoszenia projektowanych przyłączy winien być spełniony przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Pełnomocnik inwestora przedłożył analizę zacieniania i przysłaniania budynków istniejących, która potwierdza zgodność lokalizacji projektowanych budynków z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności odpowiada wymaganiom §13 oraz § 60 pkt 2.
Odwołanie od tej decyzji złożyli A. S. i L. L. zarzucając:
- naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 78 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie szerokości oraz stanu urządzenia (braku urządzenia) drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...] (pomimo zgłoszonych w tym zakresie wniosków dowodowych), stanowiącej główny szlak komunikacyjny dla inwestycji objętej decyzją PNB,
- naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia wszelkich spornych w ocenie strony okoliczności faktycznych oraz nie wyjaśnienia podstawy prawnej dotyczącej poruszanych kwestii,
- naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, iż zgłoszony zarzut niekompletności projektu budowlanego - w kontekście nie objęcie projektem budowlanym całości zamierzenia budowlanego pozostaje wyłącznie w gestii projektanta, który odpowiada za kompletność projektu budowlanego, tj. nierozróżnienie kompletności projektu budowlanego w zakresie przedmiotowym od kompletności w zakresie całości zamierzenia budowlanego,
- naruszenie §14 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nie zweryfikowanie tak szerokości drogi wewnętrznej (wynoszącej miejscami mniej niż 4m.) oraz stanu jej urządzenia, a przyjęcie za wystarczający oświadczenia zarządcy drogi - który to zarządca nie jest zarządcą drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...], która to droga jest drogą prywatną, więc złożone w tym zakresie oświadczenie wykracza poza kompetencje zarządcy drogi określone w ustawie o drogach publicznych, co dodatkowo zignorował organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zarzutów podkreślono, iż organ pierwszej instancji przyjął niczym nie uzasadnione i sprzeczne z prawem stanowisko, iż za kompletność projektu budowlanego w zakresie nie objęcia projektem całego zamierzenia budowlanego odpowiedzialność ponosi projektant, a organ administracji architektoniczno-budowlanej pozbawiony jest kompetencji do weryfikacji zgodności projektu budowlanego z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Nadto, że oświadczenie zarządcy drogi nie podlega weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, co jest błędne – w każdym przypadku w którym uzgodnienie/zajęcia stanowiska przez inny organ nie następuje w trybie z art. 106 k.p.a., to organ administracyjny pierwszej oraz drugiej instancji jest uprawniony i zobligowany do weryfikacji zgodności z prawem złożonych oświadczeń. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w całości pominął, iż inwestor wykazał się dojazdem do projektowanego budynku (do wjazdu do garażu podziemnego oraz trzech klatek wejściowych) poprzez drogę wewnętrzną/prywatną, której zarządcą nie jest podmiot który wystawił stosowne oświadczenie. Bezsprzecznie drogą publiczną zarządzaną przez podmiot który wydał oświadczenie jest ul. K. w K. - jednakże z tej ulicy inwestor nie ma bezpośredniego dojazdu do garażu podziemnego oraz trzech z czterech klatek schodowych. Ponadto wskazano, iż niezasadne było przyjęcie, że oświadczenie projektanta złożone w ramach postępowania administracyjnego dotyczące sposobu urządzenia drogi wewnętrznej jest ostatecznym środkiem dowodowym - wykluczającym dowód z fotografii czy też oględzin. Nie do przyjęcia jest, iż istniejący stan techniczny drogi wewnętrznej może uzasadniać wykorzystanie jej na potrzeby wznoszonego budynku wielorodzinnego, jak również, że organ pierwszej instancji faktycznie akceptuje fakt, iż inwestor dokona przebudowy drogi wewnętrznej do standardów wznoszonego budynku poza procedurą pozwolenia na budowę. Jak wynika z projektu budowlanego, projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny skomunikowany jest z drogami publicznymi (ul. E. i ul. K.) poprzez prywatną drogę usytuowaną na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...], od której zaplanowany jest wjazd do garażu podziemnego oraz dojście do trzech wejść/klatek, czyli stanowi ona główny trakt komunikacyjny dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym mają zostać wybudowane lokale mieszkalne, przeznaczone zapewne na sprzedaż, od strony ul. K. zaplanowane jest tylko jedno wejście/klatka. Z informacji zawartych w piśmie Inwestora/Projektanta z dnia 25 maja 2015r. wynika, iż w Ich ocenie droga ta w zakresie wymaganym jest urządzona. O wymaganiach i faktycznym urządzeniu tej drogi poniżej, jednakże w naszej ocenie, droga wewnętrzna usytuowana na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...], nie tylko w wymaganym zakresie, ale w żadnym zakresie nie jest urządzona, a ponadto jej szerokość jest mniejsza niż Swetrów, wynosi faktycznie mniej niż 4 metry i jako taka nie spełnia przewidzianych prawem standardów szerokości wymaganych dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W piśmie z dnia 16 czerwca 2015r. zostały załączone aktualne zdjęcia tej drogi wewnętrznej/prywatnej - na długości z działką nr [...] obr. [...], z których wynika, iż na tym odcinku droga ta nie jest urządzona. W ww. piśmie został również zgłoszonych wniosek dowodowy na okoliczność szerokości i stanu urządzenia tej drogi - który został w całości pominięty przez organ administracyjny. Przedmiotowa droga wewnętrzna objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K. (uchwała Rady Miasta Krakowa nr LV/531/04 z dnia 8 września 2004r.), w którym oznaczona jest ona symbolem KDX, tj. ciąg pieszo jezdny (§2 pkt.1.12 uchwały). Stosownie do §14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5m, umożliwiającą ruch pieszych oraz ruch i postój pojazdów. Przedmiotowa droga wewnętrzna, stanowiąca ciąg pieszo-jezdny nie ma szerokości 5m. jej szerokość wynosi mniej niż 4m. Ponadto jej stan urządzenia (a raczej stan braku urządzenia) uniemożliwia bezpieczny ruch pieszych oraz ruch i postój pojazdów. Dla oceny dopuszczalności ruchu pieszego oraz ruchu pojazdów elementem istotnym jest również, iż przedmiotowy ciąg pieszo-jezdny nie ma żadnych łuków łączących go z ulicami E. i K.. Ponadto w piśmie z 16 czerwca 2015r. został podniesiony zarzut niekompletności projektu budowlanego wobec braku projektu wykonania palisady/ściany szczelnej od strony drogi wewnętrznej - gdyż z uwagi na bezpośrednie zbliżenie garażu podziemnego do granicy działki objętej projektem budowlanym istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zachowania inwestycji w granicy działki nr [...] obr. [...]. Nadto w piśmie uzupełniającym odwołanie podano, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji powinno dotyczyć wyjaśnienia dwóch podstawowych kwestii:
a. stanu faktycznego prywatnej drogi wewnętrznej w zakresie jej stanu urządzenia (zgodnie z załączonymi materiałami zdjęciowymi) nie jest odpowiedni - droga nie jest
urządzona na całej długości działki nr [...] obr. [...], a wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, oświadczenie zarządcy drogi publicznej nie odnosi się do stanu technicznego drogi nie publicznej - drogi prywatnej, której to Prezydent M. K. nie jest zarządcą zgodnie z art. 19 ustawy o drogach publicznych - organ ten jest wyłącznie zarządcą drogi gminnej oraz drogi powiatowej. Dlatego też stan faktyczny tej drogi prywatnej w kontekście zarzutu z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga jednoznacznego ustalenia w ramach postępowania dowodowego, tym bardziej, iż załączone materiały fotograficzne co najmniej uprawdopodobniają podniesiony zarzut,
b. stanu faktycznego prywatnej drogi wewnętrznej w zakresie jej szerokości, a to w kontekście zarzutu z §14 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. braku wymaganej szerokości. Zgodnie z załączoną mapą ewidencyjną, prywatna droga wewnętrzna od strony ulicy E. posiada szerokość ok. 3 metrów, a od strony ul. K. ok. 4 metrów, każdy z tych parametrów jest istotnie mniejszy od minimum wymaganego dla zapewnienia dojazdu do działki budowlanej, a tym bardziej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego – przez prywatną drogę wewnętrzną będzie przebiegać cały ruch samochodowy do garażu podziemnego (wielostanowiskowego) oraz ruch pieszych do wejść/klatek usytuowanych od tej strony. Analogicznie jak w pkt. a powyższej, oświadczenie zarządcy drogi publicznej nie odnosi się do prywatnej drogi wewnętrznej, której stan faktyczny organ pierwszej instancji obowiązany jest zweryfikować w ramach prowadzonego postępowania dowodowego.
c. zarzuty, których uzasadnienie zostało powyższej uzupełnione, mają wyłącznie na celu zapewnienie bezpiecznego dla ludzi korzystania z wąskiej, obecnie częściowo urządzonej prywatnej drogi wewnętrznej, na której ewentualnie zwiększony ruch samochodowy, może doprowadzić do nieszczęśliwych zdarzeń, tak pomiędzy uczestnikami ruchu drogowego jak i pieszymi (na szerokości 3 metrów, trudno znaleźć szerokość bezpieczną dla dwustronnego ruchu samochodowego, ruchu pieszych, oraz ruchu rowerowego - który na tej drodze ma miejsce).
d. W całości podtrzymano pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym również dotyczące braku projektu wykonania ścian szczelnych wykonywanych bardzo blisko granicy działki nr [...] obr. [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia 15 września 2015r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 80 ust. 2, art. 8f ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 ze zmianami), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, iż na obszarze, w którym znajduje się działka nr [...] obr. [...], objęta planowaną inwestycją, obowiązuje uchwała nr LV/531/04 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 września 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K. - (Dz.Urz. Województwa Małopolskiego 2004.319.3396). Działki objęte inwestycją znajdują się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu MU 3 - tereny zabudowy mieszkalno-uslugowej. W planowanej inwestycji przewiduje się przeznaczenie działki nr [...] pod lokalizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze - jest to przeznaczenie zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 19 ust. 2). Zgodnie z załącznikiem nr 1a do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącym uściślenia warunków zagospodarowania terenów w zakresie dopuszczonych wysokości zabudowy w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu MU 3 dopuszcza się zabudowę o wysokości do 217 m n.p.m. Warunek ten został spełniony w projekcie budowlanym (k. 29 i 30 projektu budowlanego). Ustalenia miejscowego planu wprowadzając ograniczenie wysokości nie zawierają dodatkowego określenia współczynników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Projekt budowlany zawiera graficzne przedstawienie zasad wkomponowania planowanej zabudowy w otaczający teren, ilustrowane na uwierzytelnionych geodezyjnie przekrojach podłużnych i poprzecznych zawierających rzędne terenu i rzędne najwyższych punktów projektowanych budynków (k. 29 i 30 projektu budowlanego). Zasięg przekrojów umożliwia wiarygodną analizę powiązania nowej zabudowy z zabudową istniejącą, szczególnie zabudową historyczną (§19 ust. 8 pkt 3). Z projektu budowlanego wynika, że planowana inwestycja zachowuje skalę, utrzymuje gabaryty wysokości, powierzchni zabudowy i podziałów elewacji sąsiedniej zabudowy. Na taką formę kształtowania zabudowy kładą nacisk ustalenia miejscowego planu (§ 1 ust. 3 pkt 2 i 3, § 2 ust. 2 pkt 3, ust. 4 pkt 2 § 7 oraz § 19 ust. 8 pkt 4). Przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...] obr. [...] na cele budowlane (art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem do [...] Okręgowej Izby Architektów RP, załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane).
W odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego połączenia obiektu z drogą publiczną poprzez drogę o charakterze ciągu pieszo-jezdnego na działkach nr [...], [...], nie spełniającą warunków drogi publicznej, wyjaśniono, że przedmiotem projektu budowlanego nie jest budowa ciągu pieszo-jezdnego na działkach nr [...], [...], w związku z czym nie jest rzeczą organu odwoławczego kontrola zgodności z przepisami jego parametrów. Z załącznika graficznego do ustaleń miejscowego planu wynika, że działki nr [...], [...], sąsiednie w stosunku do działki nr [...] objętej inwestycją, znajdują się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu KDX- ciągi pieszo-jezdne. Zgodnie z § 27 ust. 3 pkt 5 ustaleń miejscowego planu, cyt.: Ustala się jako obowiązujące minimalne szerokości w liniach rozgraniczających: ciągi pieszo-jezdne klasy DX 4 m. Przebiegi linii rozgraniczających ulic określa rysunek planu. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki nr [...], [...] spełniają warunek szerokości wskazany w przywołanym przepisie (pomiar z uwzględnieniem skali). Pismem z 28 listopada 2014 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. potwierdził, że inwestycja na działce nr [...] obr [...] ma połączenie z drogą publiczną, ul. E., poprzez istniejący zjazd na drogę przebiegającą po działkach nr [...], [...] obr. [...] (nie pozostająca w zarządzie ZIKiT) prowadząca na teren inwestycji (k. 25 projektu budowlanego). Tym samym należy stwierdzić, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zaznaczył, że nie jest zarządcą drogi na działkach nr [...], [...]. Działki nr [...], [...] są własnością grupy prywatnych właścicieli, w tym inwestora i odwołujących się.
W przedmiotowej sprawie nieruchomość inwestora ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną na działkach nr [...], [...], która ma charakter powszechnie dostępnej ulicy, określone w miejscowym planie jako ciąg pieszo-jezdny. Nieruchomość inwestora jest zatem prawidłowo skomunikowana z drogą publiczną. W świetle art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2013.260), drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Każda z kategorii dróg publicznych winna spełniać określone parametry techniczne oraz warunki formalne, prawne, tzn. zaliczenie do danej kategorii dróg winno nastąpić w formie przewidzianej prawem - tj. w formie uchwały (której brak w odniesieniu do drogi na działkach nr [...], [...]). Zatem, o tym, czy dana droga jest drogą publiczną, stanowią względy techniczne i prawne. Brak jednego z tych elementów powoduje zaliczenie drogi do dróg wewnętrznych, co nie oznacza, iż droga taka nie jest ogólnodostępna.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli A. S. i L. L. zarzucając naruszenie:
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 78 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanufaktycznego w zakresie szerokości oraz stanu urządzenia (braku urządzenia) drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...],
- art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,
- art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, iż zgłoszony zarzut niekompletności projektu budowlanego, w kontekście nie objęcie projektem budowlanym całości zamierzenia budowlanego - jest bezprzedmiotowy, gdyż przedmiotem projektu nie jest budowa ciągu pieszo-jezdnego na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...],
- § 14 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieprawidłowe zweryfikowanie tak szerokości drogi wewnętrznej (wynoszącej miejscami mniej niż 4m. - ok. 3 metry) oraz stanu jej urządzenia, w związku z normą prawną z § 27 ust. 3 i 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K. (uchwała Rady Miasta Krakowa nr LV/531/04 z dnia 8 września 2004r.)
W uzasadnieniu podano, iż w zakresie zarzutu dotyczącego stanu faktycznego: szerokości oraz stanu urządzenia (braku urządzenia) drogi wewnętrznej, zarzut ten został zgłoszony tak w postępowaniu przed organem l jak i II instancji i obu przypadkach nie doczekał się właściwej oceny. Organ l instancji uznał za wystarczające oświadczenie projektanta dotyczące stanu urządzenia drogi (pomijając zgłoszony materiał dowodowy w postaci zdjęć oraz wniosku o dowód z oględzin) oraz zarządcy drogi publicznej (nie uwzględniając, iż takie oświadczenie nie odnosi się do dróg prywatnych i nie może przesądzać o ich parametrach związanych z szerokością lub stanem urządzenia), z kolei Organ II instancji do stanu urządzenia drogi się nie odniósł, a w zakresie szerokości uznał za wystarczającą normę prawną z § 27 ust. 3 pkt. 5 uchwały Rady Miasta Krakowa nr LV/531/04 z dnia 8 września 2004r. Inwestor drogę wewnętrzną (służącą nie tylko jej współwłaścicielom - ale wszystkim uczestnikom ruchu pieszo-rowerowo- jezdnego) na całej długości działki nr [...] włączył w teren budowy i prowadzi na niej prace budowlane, likwidując przy tym istniejący ciąg pieszo-jezdny, oraz istniejące połączenie ul. E. oraz K.. Zauważalne jest również prowadzenie robót ziemnych na terenie drogi wewnętrznej (poza teoretycznym terenem inwestycji) oraz dewastacja tej drogi.
W zakresie nie zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu, podano, iż Organ II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie pomiaru szerokości drogi wewnętrznej - działek nr [...] i nr [...] obr. [...], dokonując pomiaru na podstawie projektu zagospodarowania terenu (str. 3 uzasadnienia Decyzji Organu II instancji). Wobec przeprowadzenia postępowania dowodowego we wskazanym zakresie, Organ II instancji powinien zapewnić stronom możliwość zapoznania się z dokonanym pomiarem szerokości drogi wewnętrznej - chociażby mając na potencjalną rozbieżność wskazaną w piśmie z dnia 10 września 2015r.
W zakresie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. niekompletności projektu budowlanego polegającej na nieobjęciu projektem działek nr [...] i nr [...] obr. [...].
a. w piśmie z dnia 16 czerwca 2015r. Strony podnosiły, iż "projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny skomunikowany jest z drogami publicznymi (ul. E. i ul. K.) poprzez prywatną drogę usytuowaną na działkach) nr [...] i nr [...] obr. [...], od której zaplanowany jest wjazd do garażu podziemnego oraz dojście do trzech wejść/klatek, czyli stanowi one główny trakt komunikacyjny dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym mają zostać wybudowane lokale mieszkalne przeznaczone zapewne na sprzedaż, od strony ul. K. zaplanowane jest tylko jedno wejście/klatka. Z informacji zawartych w piśmie Inwestora/Projektanta z dnia 25 maja 2015r. wynika, iż w Ich ocenie droga ta w zakresie wymaganym jest urządzona. (...), natomiast w ocenie strony droga wewnętrzna nie spełnia wymagań określonym prawem dla dojścia i dojazdu odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej." Organu l instancji odniósł do powyższego zarzutu w ten sposób, iż go zasadniczo pominął, wskazując, iż za kompletność projektu budowlanego odpowiada projektant, a ponadto Inwestor dysponuje stosownym oświadczeniem zarządcy drogi publicznej,
b. w odwołaniu od Decyzji Organu l instancji Strony podniosły, iż błędne jest stanowisko Organu l instancji wskazujące, iż za kompletność projektu budowlanego w zakresie objęcia nim całego zamierzenia budowlanego odpowiada wyłącznie projektant a organ administracyjny pozbawiony jest w tym zakresie kompetencji do weryfikacji kompletności projektu, zaś oświadczenie zarządcy drogi w zakresie stanu jej urządzenia, może dotyczyć wyłącznie drogi zarządzanej przez zarządcę, a nie drogi wewnętrznej/drogi prywatnej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast w ocenie skarżących art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego wprowadza wymóg aby pozwolenie na budowę obejmowało całe zamierzenie budowlane - powyższa norma ma na celu uniknięcie chociażby obecnej sytuacji w której: droga wewnętrzna jest zamknięta, została włączona w teren budowy i prowadzone są na niej roboty budowlane, dalej aktualne pozostaje kwestia nie tylko urządzenia tej drogi - ale już nawet jej odbudowy. Taka sytuacja prowadzi do akceptowania przez organy administracyjne ograniczonego zakresu samowoli budowlanej - która w sposób ewidentny prowadzi do naruszenia praw wszystkich innych uczestników i korzystających z tej drogi wewnętrznej.
W zakresie naruszenia naruszenie § 14 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., poprzez nieprawidłowe zweryfikowanie tak szerokości drogi wewnętrznej (wynoszącej miejscami mniej niż 4m. - ok. 3 metry) oraz stanu jej urządzenia, w związku z normą prawną z § 27 ust. 3 i 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K. (uchwała Rady Miasta Krakowa nr LV/531/04 z dnia 8 września 2004r.), Organ II instancji przyjął, iż minimalną szerokość dla opisywanej drogi wewnętrznej określa § 27 ust. 3 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w K.. Powyższe ustalenie jest zgodne z prawdą - ale w żaden sposób nie może odnosić się do modyfikacji wymagań dotyczących przepisów techniczno-budowlanych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] K. w zakresie istniejącej drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i nr [...] ot 13 [...] - opisał i unormował wyłącznie istniejący w dacie uchwalenia planu stan faktyczny, droga istniała i miała szerokość, jaką miała - jako, że nie była to droga publiczna, kwestia jej parametrów odnoszących się tak do szerokości jak i stanu urządzenia była wtórna. Zapewne też z tego powodu ta droga nigdy nie uzyskała statutu drogi publicznej. Przedmiotowy plan w § 27 ust. 4 i ust. 5 wprowadził w sposób elastyczny możliwość zmiany szerokości tej drogi, tak poniżej szerokość metrów, jak i jej poszerzenia poza przebieg linii rozgraniczających - tym samym, § 27 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] wprowadza tryb poszerzenia tej drogi - o ile byłoby to wymagane dla jej użytkowników. Z kolei przepisy Prawa budowlanego oraz przepisy techniczno-budowlane §14 i §15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. określają, iż minimalna szerokość ciągu pieszo-jezdnego nie może być mniejsza 5 metrów - którego to wymiaru opisywana droga wewnętrzna nie spełnia, czego organy nie zweryfikowały.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Uczestnik E. w odpowiedziach na skargę również wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa, a - w myśl art. 135 p.p.s.a. - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na szereg naruszeń przepisów postępowania i prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do kwestii spełnienia warunku z § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 14 ust. 1, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. W myśl ust. 2 i 3 tego przepisu, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów, przy czym do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.
W toku postępowania skarżący podnosił, że działka drogowa nr [...] i nr [...] obr. [...], która ma zapewniać dostęp do terenu inwestycji, wymogu tego nie spełnia. Znajdujące się w projekcie mapy są na tyle mało czytelne, że nie dają podstaw do precyzyjnego ustalenia szerokości działki nr [...] na całej jej długości (działka nr [...] mając bardzo niewielką powierzchnię i będąc usytuowana przy ul. K. ma w tym wypadku mało istotne znaczenie), ale dają podstawę do przyjęcia, że zarzut skarżącego może być trafny. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast aby organ ustalał szerokość działki drogowej składającej się z działek nr [...] i nr [...].
Organy uznały bowiem, że działki te mogą stanowić dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej, ponieważ w planie miejscowym oznaczone są jako ciąg pieszo jezdny, znajdujący się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu KDX, który w liniach rozgraniczających spełnia wymagany warunek co do szerokości. Organ II instancji wyraził ponadto pogląd, że droga ta ma charakter powszechnie dostępnej ulicy, a to, że nie została zaliczona do dróg publicznych, nie oznacza, iż nie jest ogólnodostępna.
Powyższy pogląd jest absolutnie błędny. Aby określony teren uznać za publicznie dostępny, prawo do korzystania z niego musi mieć nieokreślony krąg osób. W przedmiotowym wypadku działki nr [...] i nr [...] obr. [...], stanowią współwłasność osób prywatnych i nie zostały przekazana w zarząd ZIKIT-wi, ani w żaden inny sposób upublicznione (a w każdym razie nic takiego z akt nie wynika). Natomiast co do zasady, zgodnie z art. 206 k.c. w zw. z art. 140 k.c., uprawnionym do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli jest wyłącznie każdy ze współwłaścicieli. Aby prywatna działka, również taka która ma status działki drogowej, stała się publicznie dostępna, konieczna jest zgoda w tym przedmiocie jej współwłaścicieli lub odkupienie jej przez publiczny podmiot jakim np. jest gmina. Z prawnego punktu widzenia inny jest bowiem status drogi wewnętrznej, która stanowi własność podmiotu publicznego, a inny drogi wewnętrznej, która stanowi własność podmiotu prywatnego. To, że prywatna działka nie jest ogrodzona, ma w ewidencji gruntów status drogi i faktycznie korzysta z niej, nie dający się określić krąg osób, nie oznacza, że z prawnego punktu widzenia staje się miejscem publicznie dostępnym.
Również postanowienia planu miejscowego nie dają podstawy, do wyrażenia takiej oceny jak organ. Plan miejscowy z jednej strony zawiera informację, co do istniejącej zabudowy, infrastruktury, czy układów komunikacyjnych. Z drugiej strony określa zamiary organu planistycznego na przyszłość, co do przeznaczenia terenów i zabudowy, która na terenie objętym planem może lub ma powstać. Z punktu widzenia postanowień aktu prawa miejscowego, prawidłowym rozwiązaniem może być przeznaczenie pod przyszłą drogę prywatnego terenu, który jest np. użytkowany rolniczo, co znajduje swoje odzwierciedlenie w załączniku graficznym do uchwały aktu prawa miejscowego. Takie rozwiązania planistyczne nie dają jednak jakichkolwiek podstaw do wyrażania poglądu, że teren przeznaczony w planie pod przyszłą drogę (czy przeznaczony w planie na poszerzenie drogi istniejącej) stał się miejscem publicznie dostępnym, czy też, że znajduje się tam droga, czy też że droga w rzeczywistości ma taką szerokość jaka wynika z linii rozgraniczających teren na załączniku graficznym do planu miejscowego. A taki, oczywiście błędny sposób rozumowania przyjęły organy, uznając że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej ul. E., całkowicie pomijając kwestię wymogów formalnych przewidzianych w rozporządzeniu. Również oświadczenia ZIKIT (k. 25 i 26, T. I projektu) nie dają podstaw do uznania, że teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, ponieważ ZIKIT nie jest zarządcą działek nr [...] i nr [...] i nie ma uprawnień do składania odnośnie nich oświadczeń. Z oświadczeń tych wynika jedynie tyle, że z drogi publicznej ul. E., która jest w zarządzie ZIKIT, dopuszcza się zjazd na w/w działki, które następnie prowadzą do działki nr [...], na której ma być realizowana inwestycja.
Dlatego w ponownym postępowaniu organ ustali, czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu § 14 ust. 1 - 3 rozporządzenia, przy uwzględnieniu w/w poglądów prawnych. Odnosząc się natomiast do stanowiska inwestora, że np. skarżący może jeździć po przedmiotowej drodze, a jemu utrudnia realizowanie inwestycji, wskazać należy, że czym innym jest możliwość jeżdżenia po drodze wewnętrznej, która pewnych aktualnie obowiązujących wymagań technicznych nie spełnia, a czym innym spełnienie wymagań formalnych koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, jego przepisy stosuje się m.in. przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Inwestor dążąc do uzyskania pozwolenia na budowę, musi zatem spełnić wymogi określone przez stosowne przepisy, obowiązujące w czasie kiedy zamierza realizować inwestycję, a które ulegają zmianie i w wielu kwestiach zawierały rozwiązania bardziej liberalne niż aktualnie. Co się natomiast tyczy podnoszonego przez inwestora w toku postępowania sądowego zarzutu, że droga ta spełnia wymóg z § 14 ust. 1 rozporządzenia należy wskazać, że wymóg 3 metrów szerokości o jakim mowa w tym przepisie, dotyczy szerokości samej jezdni, która jest jednym z elementów ciągu komunikacyjnego i stanowi część drogi przeznaczoną dla ruchu pojazdów.
Ponadto organ w istotny sposób naruszył art. 35 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
Analiza przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych prowadzi do wniosku, że na terenie inwestycji powinna zostać zaprojektowana droga pożarowa, czego w projekcie zagospodarowania terenu inwestycji brak. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 2 w/w rozporządzenia, drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. W myśl natomiast § 2 ust. 1 pkt. 5 w/w rozporządzenia w związku z § 8 rozporządzenia (w sprawie warunków technicznych...), wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości:
1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie;
2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie, przy czym (§ 3 pkt. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych...), ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku mieszkalnym - należy przez to rozumieć:
a) budynek mieszkalny wielorodzinny,
b) budynek mieszkalny jednorodzinny.
Budynek, którego dotyczy pozwolenie, nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu rozporządzenia, lecz mieszkalno – usługowym. Zatem dla zaliczenia go do określonej grupy wysokości, znaczenie ma jego wysokość, a nie liczba kondygnacji. Z projektu (m.in. k. 171v, 172v T.I, czy k. 5v T.II) wynika, że ma on wysokość 12,81 metra. Zalicza się zatem do budynków średniowysokich, a nie jak błędnie przyjął projektant (z uwagi na liczbę kondygnacji) do budynków niskich (m.in. k. 7v, T. II). Budynek został przy tym zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (część mieszkalna) i ZL III (część usługowa) - m.in. k. 7v, T. II. Z powyższego oraz wyżej przywołanych przepisów wynika zatem, że powinna być do niego doprowadzona droga pożarowa, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenia w projekcie zagospodarowania działki.
Kończąc tę część rozważań należy przy tym zaznaczyć, że jeśli organ zobligowany jest do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, czy kompletności projektu budowlanego, a konieczną przesłanką do dokonania sprawdzenia w powyższym zakresie jest zweryfikowanie tej części projektu budowlanego, za którą zgodnie z art. 20 prawa budowlanego projektant ponosi odpowiedzialność, to organ od takiej weryfikacji nie jest zwolniony.
Pozostając przy obowiązku organu odnośnie sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi należy wskazać, że zgodnie z § 39 rozporządzenia, na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektant przyjął, że powierzchnia ta w przedmiotowym wypadku jako 25% powierzchni działki wynosi 148,5 m2, przy czym na powierzchni terenu zaplanowano jedynie 78.9 m2, a pozostałą część na balkonach i stropodachach (k.171v, T.I). Takie rozwiązanie jest z jednej strony nieprawidłowe, ponieważ przytoczony powyżej przepis stanowi o tym, że co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego. Z drugiej strony, z części szczegółowej projektu nie wynika aby na dachu, który ma nachylenie 35% do 45% zaprojektowano teren biologicznie czynny.
Z akt administracyjnych wynika, że organ naruszył także art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, z którego wynika, że co do zasady pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Z powyższego przepisu wynika, że pozwolenie na budowę powinno obejmować całość planowanego zamierzenia, tak aby po zrealizowaniu wybudowany obiekt był możliwy do zgodnego z przeznaczeniem użytkowania. Pozwolenie winno zatem obejmować m.in. wszystkie konieczne dla użytkowania obiektu sieci uzbrojenia terenu. Część orzecznictwa dopuszcza przy tym wykonania przyłączy w oparciu o odrębne postępowanie zgłoszeniowe. W niniejszej sprawie zachodzą jednak wątpliwości nie tyle do wykonania samych przyłączy, a do wykonania odpowiedniej sieci energetycznej, która umożliwi użytkowanie obiektu. Z warunków przyłączenia od "T" (k.40, T.I) wynika, że przyłączenie i dostawa energii dla przedmiotowego budynku, wymaga m.in. wymiany linii kablowej od złącza kablowego przy ul. E. do miejsca wcinki (pkt. IA. 3b warunków). W aktach znajduje się co prawda zaświadczenie (k.37, T.I), z którego wynika, że jakieś postępowanie zgłoszeniowe co do przebudowy sieci energetycznej i wykonania przyłącza (na które powołano się w projekcie zagospodarowania) miało miejsce, jednakże, z uwagi na teren inwestycji wskazany w zaświadczeniu, na podstawie akt sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że dotyczy ono również tej części sieci, o której mowa w warunkach przyłączenia "T", wydanych zresztą ponad pół roku po dacie zakończenia postępowania zgłoszeniowego. Z projektu zagospodarowania wynika natomiast, że jeśli konieczna byłaby przebudowa sieci energetycznej od stacji przy ul. E., koniecznym byłoby wykonywanie robót budowlanych w działce nr [...] obr. [...], co prawdopodobnie wymagać będzie spełnienia kolejnych wymogów formalnych. Nie przesadzając ostatecznie tej kwestii, w ponownym postępowania organ ustali jaki jest konieczny do wykonania zakres robót, związanych z przebudową sieci, o czym mowa w w/w warunkach "T". Jeśli zakres robót będzie wymagał złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pozwolenie na budowę winno obejmować również ten zakres robót. W innym wypadku mogłoby dojść do sytuacji, kiedy w oparciu o pozwolenie na budowę zrealizowany zostanie obiekt, który z uwagi na brak odpowiedniej sieci elektrycznej nie może być użytkowany.
Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że organ w istotny sposób naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Rozważania organu w tym zakresie są bowiem zbyt lakoniczne.
Ponadto zastrzeżenia z punktu widzenia zgodności planowanego zamierzenia z planem miejscowym budzi parametr wysokości bezwzględnej budynku. Zgodnie z § 19 ust. 8 pkt. 2 planu miejscowego, w terenie gdzie planowana jest inwestycja maksymalna wysokość bezwzględna wynosi 216 metrów. Projekt przewiduje, że budynek ma wysokość bezwzględną wynoszącą 217 metrów. Organ uznał tę wysokość jako zgodną załącznikiem nr 1a do planu miejscowego, uściślającym warunki zagospodarowania terenów w zakresie dopuszczonych wysokości zabudowy. Uchwała NR LV/531/04 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 września 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K., w § 1 ust. 1 pkt. 2 wskazuje, że załącznikiem do niniejszej Uchwały jest załącznik nr 1a, uściślający warunki zagospodarowania terenów w zakresie dopuszczonych wysokości zabudowy. Treści tego załącznika brak jednak w aktach sprawy, nie jest udostępniony na stronie internetowej UM, ani w BIP, a co najistotniejsze nie jest też opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego NR 319 z dnia 25 października 2004 r., gdzie pod poz. 3396 opublikowano część tekstową uchwały oraz jej załączniki Nr 1 i Nr 2. Brak natomiast publikacji załącznika nr 1a, na który powołał się organ. Wątpliwości te wyjaśni organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przy czym jeśli załącznik ten nie został opublikowany, to nie może być uznawany jako obowiązujący akt normatywny.
Kończąc rozważania prawne, odnieść się należy do podniesionego w toku postępowania sądowego zarzutu inwestora, iż skarżący nie posiada przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. W tym zakresie organowi nie można postawić zarzutu. Organ uznał skarżącego za stronę, ponieważ jest on współwłaścicielem działki drogowej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] obr. [...]. W sytuacji, kiedy zgodnie z rozwiązaniem przyjętym w zatwierdzonym projekcie i pozwoleniu na budowę, obsługę komunikacyjną do działki inwestora mają zapewniać działki, których współwłaścicielem jest skarżący, przymiot strony niewątpliwie mu przysługuje, gdyż działki te znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Co w tym zakresie ponadto istotne, jak wynika z rozwiązań przyjętych w dokumentacji projektowej, zatwierdzenie projektu w takiej formie jak wnioskowany wymaga budowy drogi pożarowej, która musi mieć odpowiednie parametry techniczne i prawdopodobnie przebudowy sieci elektrycznej. Z projektu wynika, że roboty budowlane w tym zakresie muszą być zrealizowane na działce nr [...] i być może nr [...]. W tej sytuacji, z uwagi na treść art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w wersji wnioskowanej, wymaga objęcia terenem inwestycji również działki nr [...], co niemal od początku postępowania administracyjnego skarżący konsekwentnie podnosił. W takiej natomiast sytuacji, nie może budzić wątpliwości, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzanego przedsięwzięcia budowlanego.
Reasumując, z uwagi na szereg naruszeń przepisów postępowania i prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, a w ponownie prowadzonym postępowaniu organ zastosuje się do wytycznych i poglądów prawnych przedstawionych powyżej, uzupełni materiał dowodowy w zakresie powyżej wskazanym, a także zastosuje art. 35 ust. 3 prawa budowlanego i w zależności od wyniku dokonanych ustaleń oraz realizacji obowiązków nałożonych na inwestora, stosownie rozstrzygnie sprawę.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. odnośnie decyzji organu I instancji.