II SA/Kr 1445/22

II SA/Kr 1445/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skarg: Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. oraz K. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 października 2020 roku, znak: WI-I.7840.4.41.2019.JC w przedmiocie zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z 19 września 2022 r. nr: WOŚ.6125.86.2022.KW1, w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. - o ochronie gruntów rolnych i leśnych, odmówił skarżącemu zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych klasy RII o powierzchni 72m2 gruntu stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] w T. z przeznaczeniem pod budowę wiaty i 2 miejsc postojowych.
W odwołaniu skarżący podniósł, iż w świetle obowiązującego planu miejscowego, teren przeznaczony jest pod zieleń, a w przeznaczeniu uzupełniającym pod urządzenia towarzyszące typu wiaty i parkingi.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Tarnowie decyzją z dnia 11 października 2022 r. nr SKO.Rol/4172/20/2022 utrzymało w mocy decyzję I instancji.
Organ odwoławczy podkreślił za organem I instancji, iż brak podstaw do wyłączenia z produkcji rolnej tego gruntu wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/168/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmującym teren pomiędzy drogą krajową nr [...], wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą [...] (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 18 września 2019 r. poz. 6679) stanowiących, iż w obrysie 5Z (tereny zieleni) gdzie lokalizacja wiaty oraz miejsc postojowych byłaby możliwa tylko jako wypełnienie zapisu dotyczącego przeznaczenia uzupełniającego pod warunkiem służebnej roli wobec przeznaczenia podstawowego, jednak dla terenu zieleni (przeznaczenie podstawowe) miejsca postojowe oraz wiata nie są urządzeniami towarzyszącymi, w związku z czym na terenie działki nr [...] obr. [...] nie ma możliwości lokalizacji wiaty oraz miejsc postojowych. Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r, poz. 1161 z późn. zm.) stanowi, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, lIla, lllb oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVa, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Wyłączenie z produkcji rolniczej to rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów (art. 4 pkt 11 ustawy). Zgoda na to wyłączenie wydawana jest w formie decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnej (art. 11 ust 1 oraz 1b ustawy), a uzyskanie jej poprzedza uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 11 ust 4 ustawy). Wyłączenie z produkcji rolnej stanowi podstawę naliczenia stosownej rocznej opłaty obciążającej osobę, która zgodę uzyskała (art. 12 ust 1 ustawy), a grunt którego zgoda ta dotyczy to obszar, który w sposób faktyczny jest wykorzystywany nierolniczo. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 9 maja 2008 r. (II SA/Gd 732/07) rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów nie polega na zaniechaniu prowadzenia na nieruchomości działalności rolniczej, lecz na podjęciu na nieruchomości działań sprowadzających się do rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów. Wyłączeniu z produkcji nie musi podlegać cała nieruchomość, na której nastąpić ma rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania gruntów, a decydujące znaczenie ma rzeczywista powierzchnia, na której podjęto inne niż rolnicze użytkowanie gruntów. Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, w tym planu przewidującego zabudowę, nie przesądza natomiast ani o konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, ani zakresu rozpoczęcia przez inwestora innego niż rolnicze użytkowania gruntów. Regulacja, o której mowa w art. 11 ustawy dotyczy zatem terenów budowlanych, tj. takich terenów, które w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego mają przeznaczenie budowlane oraz terenów dla których właściwe organy wydały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, ewentualnie dla których taka decyzja może być legalnie wydana tj. położonych w granicach administracyjnych miast lub poza tymi granicami w terenach nieobjętych miejscowymi polanami zagospodarowania przestrzennego, ale w obszarach dla których ustawodawca przewidział wyjątki od wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o których mowa wyżej. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wyłącza konieczności uzyskania zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej (dla określonych klas bonitacyjnych), która to zgoda jest jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jedynie wprowadza możliwość nierolniczego zainwestowania w teren. Natomiast zgoda na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej umożliwia faktyczne dokonanie takiej zmiany na danym obszarze. Co do zasady fakt, iż dany obszar ma w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie rolnicze i nie dopuszcza możliwości lokalizacji zabudowy czy innego zainwestowania, uzasadnia odmowę wyrażenia zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. W rozpoznawanym przypadku działka nr [...] obr. [...] w T. objęta wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu o powierzchni 72 m2 w całości stanowi grunty rolne klasy RII i znajduje się w obrysie oznaczonym symbolem 5Z - tereny zieleni. Paragraf 10 aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmujący teren pomiędzy drogą krajową nr [...], wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą [...] (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2019 r. poz. 6679) stanowi; "W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się z zastrzeżeniem § 6 ust. 2 pkt 3 (dopuszczającym we wszystkich terenach objętych planem możliwość budowy i rozbudowy infrastruktury technicznej związanej z prowadzeniem prac poszukiwawczych i eksploatacji gazu ziemnego i ropy naftowej) zakaz zabudowy dla terenów oznaczonych symbolem przeznaczenia podstawowego Z oraz ZL". W Rozdział 6 "Ustalenia szczegółowe" omawianego planu miejscowego zapisano; "Wyznacza się tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 1Z, 5Z, 6Z oraz 7Z, dla których ustala się:
1) przeznaczenie podstawowe - zieleń;
2) przeznaczenie uzupełniające - urządzenia towarzyszące, w tym szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne, ścieżki rowerowe i ciągi piesze.
2. W zakresie zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się:
1) zakaz budowy budynków;
2) wysokość zabudowy nie większą niż 5,0 m;
3) maksymalną powierzchnię zabudowy -10% powierzchni działki;
4) minimalną powierzchnię biologicznie czynną - 60% powierzchni działki budowlanej.
3. W zakresie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości ustala się:
1) powierzchnię działki nie mniejszą niż 500 m2;
2) szerokość frontu działki nie mniejszą niż 10,0 m;
3) kąt położenia granic bocznych działki w stosunku do pasa drogowego nie mniejszy niż 60° i nie większy niż 120°;
4) ustalenia, o których mowa w pkt 1 i 2 nie obowiązują przy wydzielaniu działek pod urządzenia infrastruktury technicznej’ (§ 33 planu miejscowego).
Z przytoczonych zapisów planu, nie wynika zatem ogólna możliwość zrealizowania w terenie oznaczanym symbolem planu 5Z (tj. w terenie zieleni) zabudowy, a jedynie - w ramach przeznaczenia uzupełniającego to przeznaczenie podstawowe - możliwość lokalizacji urządzeń towarzyszących tejże zieleni, w tym szlaków turystycznych i konnych, ścieżek edukacyjnych, ścieżek rowerowych i ciągów pieszych. Z definicji legalnej zamieszczonej § 2 pkt 10 omawianego planu wynika, że "urządzenia towarzyszące" to obiekty technicznego wyposażenia, dojazdy i dojścia, parkingi, wiaty i zadaszenia oraz inne obiekty i urządzenia pełniące służebna role wobec funkcji określonej w przeznaczeniu podstawowym. Tymczasem, objęte wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2022 roku "urządzenie towarzyszące wiata oraz 2 miejsca parkingowe" bezsprzecznie nie stanowią uzupełnienia przeznaczenia podstawowego terenu określnego w planie miejscowym. Wiata czy parking stanowią w tym przypadku urządzenie samoistne, nie będące uzupełnieniem terenu zieleni, takim byłby bowiem wskazany w § 33 ust. 3 planu miejscowego szlak turystyczny i konny, ścieżka edukacyjna, ścieżka rowerowa i ciągi piesze, a więc przeznaczenie pozwalające na korzystanie z przeznaczenia podstawowego jakim jest zieleń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący zarzucił nie rozpoznanie sprawy w oparciu o przepisy odnoszące się do zakresu zaskarżonego postępowania, jak i nie podjęcie czynności mających na celu dokładne przeanalizowanie sprawy we wszelkich jej aspektach, a także dowolną interpretację zapisów planu miejscowego oraz przepisów i kompetencji organu w odniesieniu do zakresu zaskarżonego postępowania, które nie wyjaśnia zasadności takiego stanowiska SKO i organu wcześniejszego, a czyni sprawę jeszcze bardziej niejasną i skomplikowaną, tym bardziej, że skarżony organ poprzez inny wydział urzędu miasta, zezwala na zabudowę wiatą działki położonej w obszarze 5Z planu.
Wg skarżącego, uchwałą XVI/168/2019 dokonano zmiany przeznaczenia terenów na 5Z (tereny zieleni), przed uchwaleniem planu tereny te (działka objęta wnioskiem) była rolną (wypis z rejestru gruntów – grunty orne, klasa RII). SKO i organ I instancji nie mogą uważać, że teren zieleni (Z) jest w dalszym ciągu terenem rolniczym gdyż jeśli miałby taki być to w planie miejscowym miałby przeznaczenie - R (teren rolnicze) lub inne oznaczenie dla terenów użytkowanych rolniczo. SKO jak i organ I instancji nie wskazują bezpośrednio jak należy rozumieć lub co oznacza przeznaczenie terenu zawarte w § 5 ust. 6 uchwały: Z - tereny zieleni. Brak w uchwale definicji szczegółowej dla takiego przeznaczenia - Z. Bezsprzecznie przeznaczenie podstawowe - Z (zieleń) jest odmiennym od zagospodarowania rolniczego terenów. Jako, że w planie dokonano zmiany przeznaczenia terenów (w przypadku działki [...]) z terenów rolnych na tereny zieleni, konsekwencją zagospodarowania działki zgodnie z planem, powinna być zmiana oznaczenia terenu w rejestrze gruntów. SKO i organ I instancji do powyższych okoliczności w ogóle się nie odnoszą, jednak stoją na stanowisku, że tereny Zieleni (Z) to w dalszym ciągu tereny o rolniczym zagospodarowaniu. Skarżący popiera takie stanowisko jednak tereny zieleni w planie (po urządzeniu ich zgodnie z planem) nie mogą występować już jako grunty orne R w rejestrze gruntów, a jako Lzr (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). W takim wypadku "dopuszczalna zabudowa zgodna z planem" terenów zielonych (5Z) poprawnie oznaczonych w rejestrze gruntów jako Lzr nie powinna wymagać decyzji wyłączającej grunty z produkcji rolnej (gdyż grunt ma w dalszym ciągu przeznaczenie rolnicze, a ewentualna zabudowa jest z tym przeznaczeniem związana). Kolejną kwestia, która nie była objęta rozważaniem SKO jak i organu I instancji, odnosi się do konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a w szczególności braku stanowiska obu organów do sytuacji gdy realizowane będą przedsięwzięcia nie wymagające pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia budowy lub nawet bez zgłoszenia. Katalog takich przedsięwzięć jest dość obszernie opisany w prawie budowlanym, a literalne brzmienie przepisów wskazuje, że decyzja o wyłączeniu gruntu z produkcji wymagana jest tylko przez uzyskaniem pozwolenia na budowę - brak wskazania istnienia takiego obowiązku przed dokonaniem zgłoszenia lub przystąpieniem do prac bez zgłoszenia, organy nie czynią w tym zakresie żadnych ustaleń. Zgodnie z § 12 uchwały XVI/168/2019 - ustala się zakaz tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem zgodnego z dotychczasowym zagospodarowaniem, czy użytkowaniem. W odniesieniu do działki [...] objętej wnioskiem - plan miejscowy dopuszcza użytkowanie rolnicze tego terenu (jako tymczasowe). Jednak chęć użytkowania tej działki zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie (Z - zieleń) wymaga spełnienie dla całej działki, zgodności z zapisami planu miejscowego tj. zgodności z § 2 ust. 6 (tj. użytkowania więcej niż 50% działki zgodnie z przeznaczeniem podstawowym Z-zieleń, § 33 ust. 1 pkt. 1), a natomiast pozostała część terenu może być użytkowana jako przeznaczenie uzupełniające (§ 33 ust. 1 pkt. 2) do przeznaczenia podstawowego. Plan miejscowy, w żadnym ze swoich zapisów nie dopuszcza użytkowania rolniczego tylko na jakiejś małej części działki. Dalej podkreślono, iż przy założeniu poprawności interpretacji SKO, że za uzupełnienie terenów zieleni należy uznać tylko szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne i rowerowe oraz ciągi piesze, jako jedyne wymienione z nazwy przeznaczenie uzupełniające, nasuwają się wątpliwości dotyczące innych zapisów uchwały, które okazują się zbędne i niemożliwe do zastosowania.
W takim przypadku całkowicie zbędne okazują się zapisy uchwały:
• § 33 ust. 2 pkt. 1 i 2 w zw. z § 2 ust. 12 lit. b (zakaz budowy budynków, wysokość zabudowy i sposób obliczenia wysokości obiektów budowlanych nie będących budynkami) gdyż interpretacja SKO nie zezwala na zabudowę obiektami nie będącymi budynkami,
- § 6 ust. 2 pkt. 1 oraz § 24 ust. 1 (dopuszczenie na całym obszarze planu do lokalizacji urządzeń technicznych oraz instalacji OZE o mocy elektrycznej nie większej niż 50 kW lub mocy cieplnej nie większej niż 100 kW).
Z uwagi na fakt, iż uchwała XVI/168/2019 nie zawiera szczegółowej definicji dla terenów zieleni - Z, SKO wskazując iż zagospodarowanie uzupełniające dla terenu zieleni to tylko szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne i rowerowe oraz ciągi piesze - takiej interpretacji zawężającej dokonuje, wskazując na niedookreślone intencje uchwałodawcy w tym zakresie. Wskazane przez SKO zagospodarowanie uzupełniające (szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne i rowerowe oraz ciągi piesze) zgodnie z ich przeznaczeniem powinny obejmować większość terenu 5Z i być z założenia ogólnie dostępne dla mieszkańców miasta. Jednak tu następuje kolejna sprzeczność interpretacji zapisów uchwały przez SKO. Przewarzająca cześć obszaru 5Z jest własnością miasta, jednak w obszarze tym są również nieruchomości będące własnością osób prywatnych (w tym działka [...]). Natomiast zgodnie z § 11 ust. 4 uchwały w planie nie wskazano obszarów przestrzeni publicznych w rozumieniu przepisów odrębnych, a w § 33 ust. 3 ustalono zakres i sposób scalania i podziału nieruchomości. Działka nr [...] powstała w wyniku zgodnego z planem podziału większej działki znajdującej się w obszarze 5Z. Trudno zatem wymagać, aby na działce o powierzchni nie mniejszej niż 500 m2, będącej własnością osoby prywatnej, możliwe zdaniem SKO zagospodarowanie terenu odnosiło się tyko do ogólnodostępnego w zakresie swojej funkcji zagospodarowania, jak; szlak turystyczny i konny, ścieżki edukacyjne i rowerowe, ciągi piesze. Również dość trudnym do wyobrażenia i realizacji była by próba wykonania na minimalnej dopuszczalnej działce o pow. 500 m2 uznanego przez SKO zagospodarowania w zakresie przeznaczenia uzupełniającego - z jednoczesnym spełnieniem pozostałych warunków określonych w planie dla obszaru 5Z. Zgodnie z planem:
- minimalna powierzchnia działki to 500 m2 (§ 33 ust. 3 pkt. 1 uchwały),
- przeznaczenie podstawowe zieleń, obejmujące więcej niż 50% powierzchni działki (§ 2 ust. 6 uchwały)
- przeznaczenie uzupełniające wskazane przez SKO, obejmujące nie mniej iż 50 % powierzchni działki,
- maksymalna powierzchnia zabudowy -10% powierzchni działki.
W takim przypadku dopuszczalne zdaniem SKO zagospodarowanie terenu 5Z, zgodne z przeznaczeniem uzupełniającym (szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne i rowerowe lub ciągi piesze) - miałyby mieć powierzchnię nie większa niż 50 m2 i byłyby zlokalizowane na prywatnej działce, bez dostępu dla innych mieszkańców. Zatem interpretacja zapisów planu dokonana przez SKO jest całkowicie nielogiczna i wskazuje kolejne absurdy przy chęci zagospodarowania terenu 5Z w myśl interpretacji SKO. Jako, że brak w uchwale definicji terenu zieleni (Z), skarżący wywodzi, iż przeznaczenie podstawowe terenu 5Z (zieleń), zawiera wszystkie podklasy dla terenów zieleni zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie uchwalenia w/w planu miejscowego (tj. Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1587), tj. tereny zieleni urządzonej ZP, tereny ogródków działkowych (ZD) a nawet cmentarzy (ZC). Planowana inwestycja na działce [...] (budowa wiaty i wykonanie miejsc postojowych), związana jest z planowanym zagospodarowaniem całej działki zgodnie z planem tj. przeznaczeniem podstawowym. Teren zieleni - Z, zawiera w sobie możliwość urządzenie na prywatnej nieruchomości np.: ogrodu, czy zieleńca, czy też planowana do zagospodarowania zieleń może towarzyszyć obiektom budowlanym (elementy przeznaczenia terenu dla zieleni urządzonej ZP). Takie zamierzenie (zagospodarowanie) jest zgodne z planem w zakresie przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego jak też współgra z innymi zapisami planu (co zostało wykazane we wcześniejszej części skargi).
Stanowisko odnośnie możliwości wybudowania w terenie 5Z wiaty, było też przedmiotem badania przez Wydział Architektury i Budownictwa (również organu administracji tj. Prezydenta Miasta). W piśmie będącym odpowiedzią dotyczącą stanowiska organu (Prezydenta Miasta) w zakresie możliwości inwestycyjnych działek położonych w obszarze 5Z (będących w bezpośrednim sąsiedztwie działki [...]), organ wskazuje, że:
- możliwe jest zrealizowanie (wybudowanie) WIATY, jako obiektu budowlanego bez dodatkowych pomieszczeń,
- w zakresie trwałego związania z gruntem, organ przyjmuje że obiekt jest trwale związany z gruntem jeżeli posiada cechy konstrukcyjne wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia (nawet jeżeli posadowiony jest na powierzchni gruntu),
- do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności wydawanie decyzji administracyjnych oraz sprawdzania zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżącego, bez wątpienia organ administracji (Prezydent Miasta) poprzez Wydział Ochrony Środowiska, naruszył kompetencję organu administracji (Prezydenta Miasta) tj. Wydziału Architektury i Budownictwa, wydając skarżoną decyzję. Całkowicie niezrozumiałe i nielogiczne są próby "usprawiedliwienia" organu administracji przez SKO. Organem administracji jest bez wątpienia Prezydent Miasta Tarnowa, który upoważnia do wydawania decyzji, konkretne osoby pełniące obowiązki w konkretnych Wydziałach Urzędu Miasta. Zakres kompetencji Wydziału Ochrony Środowiska, nie zawiera sprawdzania zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Również zakres ten nie należy do kompetencji Wydziału Planowania Przestrzennego (do którego w wyjaśnienia zwrócił się Wydział Ochrony Środowiska). Takie kompetencje posiada wyłącznie Wydział Architektury i Budownictwa. Stanowisko SKO oznacza, że decyzje w dowolnym zakresie, może wydać każdy z Wydziałów Urzędu Miasta gdyż wydaje je w imieniu organu administracyjnego jakim jest Prezydent Miasta Tarnowa. Trudno się zgodzić z takim stanowiskiem SKO gdyż wynikałoby z niego, że decyzje o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej mógłby podjąć równie dobrze Wydział Geodezji, Wydział Komunikacji czy Wydział Architektury. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 ze zmianami.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że z decyzji organu I instancji w zasadzie nie wynika, dlaczego organ odmówił wnioskodawcy wyłączenia przedmiotowego gruntu z produkcji rolniczej. Jeśli natomiast chodzi o decyzję organu II instancji, to wynika z niej, że przyczyną odmowy była niezgodność zamierzanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym. Z tych przyczyn niniejsze rozważania Sądu, koncentrować się będą w granicach motywów jakie wyraził i jakimi kierował się organ dokonując rozstrzygnięcia, czyli w granicach w jakich rozpoznał on wniosek. Nie oznacza to jednak, że w ponownym postępowaniu organ zwolniony będzie z uzupełnienia materiału dowodowego i rozpoznania wniosku we wszystkich koniecznych aspektach prawnych, w tym przede wszystkim ustalenia, czy wskazany we wniosku grunt, wymaga w ogóle uzyskania zgody na wyłączenie go z produkcji rolnej. Na tej płaszczyźnie przykładowo należy wskazać, że organ niejako automatycznie uznał, iż wnioskowana do wyłączenia z produkcji rolniczej część działki ewidencyjnej nr [...] w T. z przeznaczeniem pod budowę wiaty i 2 miejsc postojowych o powierzchni 72m2, stanowi użytek rolny klasy RII. Tymczasem z załączonego do wniosku o wyłączenie wypisu z rejestru gruntów wynika, że 0,0360 ha. działki nr [...] stanowi użytek oznaczony symbolem "Bp", czyli zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, a tylko 0,0156 ha. jej powierzchni to użytek oznaczony symbolem "RII". W aktach sprawy brak przy tym jakiejkolwiek mapy, z której wynikałoby usytuowanie poszczególnych użytków na tej działce, a w szczególności, czy teren na którym wnioskodawca planuje wiatę oraz 2 miejsca postojowe to użytek oznaczony symbolem "RII". W tym stanie rzeczy już samo merytoryczne rozstrzygnięcie o odmowie wyłączenia z produkcji rolniczej, mogło być przedwczesne.
Przechodząc do oceny zgodności planowanego zamierzenia z obowiązującym planem miejscowym, to w tym zakresie w zdecydowanej części podzielić należy argumentację przedstawioną przez skarżącego.
Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/168/2019 Rady Miejskiej w Tarnowie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmującym teren pomiędzy drogą krajową nr 94, wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą Tuchowską (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 18 września 2019 r. poz. 6679) – dalej: "plan" wynika, że działka ewidencyjna nr [...] w T. znajduje się w terenach zieleni (bez jakiejkolwiek konkretyzacji) oznaczonych symbolem 5Z. Plan miejscowy nie definiuje przy tym terminu "terenu zieleni". W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko skarżącego, że skoro organ planistyczny z jednej strony nie zdefiniował tego przeznaczenia, a z drugiej strony nie przewidział w planie skonkretyzowanych terenów zieleni jak np. tereny zieleni urządzonej, czy tereny zieleni publicznej, to przeznaczenie podstawowe terenu "Z" (zieleń), zawiera w zasadzie wszystkie (z wyjątkiem terenów, których ponadto dotyczą przepisy odrębne) podklasy dla terenów zieleni zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie uchwalenia w/w planu miejscowego (tj. Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1587). Dlatego jak najbardziej trafne są argumenty skarżącego, że teren przedmiotowej działki może zostać przez niego zagospodarowany w formie np. ogrodu, czy zieleńca.
Dalej należy wskazać, że zgodnie z § 33 ust. 1 planu, wyznacza się tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 1Z, 5Z, 6Z oraz 7Z, dla których ustala się:
1) przeznaczenie podstawowe - zieleń;
2) przeznaczenie uzupełniające – urządzenia towarzyszące, w tym szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne, ścieżki rowerowe i ciągi piesze (podkreślenie własne). Z redakcji powyższego przepisu wynika zatem, że szlaki turystyczne i konne, ścieżki edukacyjne, ścieżki rowerowe i ciągi piesze stanowią jeden z rodzajów urządzeń towarzyszących, przewidzianych jako przeznaczenie uzupełniające w terenach 1Z, 5Z, 6Z oraz 7Z, a nie wyłączne przeznaczenie uzupełniające w tych terenach. Co się natomiast tyczy terminu: "urządzenie towarzyszące", to posiada ono definicję legalną w § 2 pkt 10 planu i należy przez nie rozumieć obiekty technicznego wyposażenia, dojazdy i dojścia, parkingi, wiaty i zadaszenia oraz inne obiekty i urządzenia pełniące służebną rolę wobec funkcji określonej w przeznaczeniu podstawowym (podkreślenie własne). Tak więc parkingi, a zatem i miejsca postojowe oraz wiaty i inne zadaszenia, stanowią w świetle postanowień planu urządzenia towarzyszące, które wprost dopuszczone zostały w terenie 5Z jako przeznaczenie uzupełniające, czyli takie które uzupełnia przeznaczenie podstawowe (§ 2 pkt 7 planu).
Uwzględniając zatem, że organ planistyczny nie zdefiniował przeznaczenia terenu: "zieleń" i nie przewidział w planie podklas dla terenów zieleni, a zatem teren działki nr [...] w T. może być zagospodarowany niemal w każdej formie zieleni o jakiej stanowi Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie uchwalenia w/w planu miejscowego, w tym m.in. w formie ogrodu, zrealizowanie 2 miejsc postojowych i wiaty należy uznać za stanowiące uzupełnienie przeznaczenia podstawowego i pełniącego służebną rolę wobec funkcji określonej w przeznaczeniu podstawowym, czyli zieleni w formie ogrodu, czy zieleńca. W świetle postanowień planu skarżący ma bowiem prawo do zrealizowania na przedmiotowej działce zielonego terenu, pełniącego funkcję rekreacyjno-wypoczynkową, na którym chce wypoczywać w cieniu wiaty i mieć możliwość zaparkowania samochodu, którym na swoją działkę przyjedzie on sam, czy zaproszeni przez niego goście. Uwzględniając przy tym powierzchnię terenu, na jakiej chce zrealizować w/w urządzenia towarzyszące, to zamierzenie to zgodne jest także z określonymi w tym zakresie nakazami postanowień planu o jakich mowa w § 2 pkt 6 i § 33 ust. 2 pkt 3 i 4 planu. Sama kwestia wysokości i kąta nachylenia dachu wiaty, których to parametrów skarżący nie podał, na płaszczyźnie kontrolowanego postępowania administracyjnego pozostaje irrelewantna.
W tym stanie rzeczy wskazane przez wnioskodawcę zamierzenie należy ocenić za zgodne z w/w planem miejscowym. W ponownym postępowaniu organ rozpozna zatem wniosek przy uwzględnieniu wyżej przedstawionych wytycznych i poglądów prawnych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł.