II SA/Kr 144/21

II SA/Kr 144/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2347/21 - Wyrok NSA z 2022-11-03
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art.66 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr [...] z dnia 2 grudnia 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez S.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 22 czerwca 2020 r. nr [...], znak: [...], którą nałożono na P.S. "jako właściciela samodzielnego lokalu użytkowego w budynku gospodarczym zlokalizowanym na dz. nr ewid. [...], [...], [...] położonych w N. przy ul. K., w którym potwierdzono znaczny stopień degradacji drewnianych elementów konstrukcyjnych tej części obiektu, obowiązek wykonania w terminie do 30.10.2020r. czynności i robót w sposób określony na stronach 15-17 opinii technicznej (opracowanie zawierające karty numerowane od 1-24) sporządzonej przez mgr inż. W.K. dla części zachodniej budynku gospodarczego zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...], [...] położonych w N. przy ul. K. [...]" – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) nakazał P.S. jako właścicielowi samodzielnego lokalu użytkowego w budynku gospodarczym, zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w N. przy ul. K., wykonanie robót naprawczych w tym dostosowanie geometrii w/w budynku do linii granicznej z działką nr ewid. [...] w N. w sposób określony na stronach 15-17 opinii technicznej sporządzonej przez mgr inż. W.K. z dnia 26.03.2020r., przekazanej za pismem P.S. z dnia 21.05.2020r. poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: – wykonanie tymczasowego podparcia elementów konstrukcyjnych na czas prowadzenia robót budowlanych i w celu zabezpieczenia konstrukcji, – wykonanie etapami stóp fundamentowych pod słupami ścian ryglowych o wymiarach szer. 40x40 cm na głębokość 120 cm, z betonu klasy Cl6/20 o zbrojeniu głównym 4 x #12 (B500SP) i zbrojeniu poprzecznym # 8 co 25 cm (B500SP), – wykonanie demontażu pokrycia dachowego połaci południowej, elementów wykończenia elewacji i stropów, elementów konstrukcji oraz posadzki, (w celu dostosowania geometrii w/w budynku do linii granicznej z działką nr ewid. [...] w N.) oraz elementów uszkodzonych, – zamontowanie nowych elementów konstrukcyjnych ścian i dachu w postaci słupów 16x16cm, belki podwalinowej 16x16cm, belki ryglowej 16x 16, krokwi 8x16 cm oraz krawężnicy 10 x 18cm. (elementy drewniane wykonać z drewna C24), – odtworzenie pokrycia dachowego ze zdemontowanej dachówki lub pokrycie blachodachówką (w przypadku znacznego zużycia dachówek) – w terminie do 31 maja 2021 r.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N., decyzją Nr [...] z dnia 22 czerwca 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), w związku z dokonanymi ustaleniami dotyczącymi nieodpowiedniego stanu technicznego budynku oraz z uwagi na przedstawioną przez P.S. opinię techniczną dotyczącą zakresu przewidywanych robót naprawczych w budynku gospodarczym zlokalizowanym na dz. nr ewid. [...], [...], [...] położonych w N. przy ul. K. – nałożył na P.S. jako właściciela samodzielnego lokalu użytkowego w budynku gospodarczym zlokalizowanym na dz. nr ewid. [...], [...], [...] położonych w N. przy ul. K., w którym potwierdzono znaczny stopień degradacji drewnianych elementów konstrukcyjnych tej części obiektu, obowiązek wykonania w terminie do 30.10.2020 r. czynności i robót w sposób określony na stronach 15-17 opinii technicznej (opracowanie zawierające karty numerowane od 1-24) sporządzonej w marcu 2020 r. przez mgr inż. W.K. dla części zachodniej budynku gospodarczego zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...], [...] położonych w N. przy ul. K. 133.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S.S.. Na skutek tego odwołania M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał opisaną na wstępie decyzję reformatoryjną z dnia 2 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podał, że czynności wyjaśniające w niniejszej sprawie zostały zainicjowane pismem S.S. z dnia 4 lutego 2019 r., którym zwrócono się "o kontrolę i ewentualny nakaz rozbioru części drewnianej" budynku gospodarczego na działce nr [...] w N.. W dniu 17 lipca 2019 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolne, podczas których stwierdzono m.in., że "Na posesji przy ul. K. [...] w drugiej linii zabudowy znajduje się budynek garażowo-gospodarczy posiadający 1 kondygnację z poddaszem nieużytkowym. Budynek w konstrukcji drewnianej oraz częściowo murowany. Budynek posiada podział na samodzielne lokale użytkowe. Część w konstrukcji drewnianej jest w znacznym stopniu zdegradowana w szczególności konstrukcja nośna ściany południowej oznaczonej na szkicu A-B. W miejscach zaznaczonych jest ona najbardziej uszkodzona – elementy zbutwiałe i spadły z podparcia murowanego. W narożu budynku B również słup z belką uszkodzone, które są obecnie podparte stemplami stalowymi i drewnianymi. W miejscu tym jest przechył stropu drewnianego budynku. Właściciel dokonał również spięcia ciągami stalowymi w ilości 3 szt. (...) Dach budynku posiada stare pokrycie dachowe z dachówek cementowych, jest on porośnięty mchem, występują uszkodzenia i nieszczelności w pokryciu dachowym. Od strony zachodniej budynek posiada ścianę wypełnioną deskami, które są uszkodzone, przegnite. Obróbka krawędzi dachu odpadła, brak desek krawędziowych. Widoczne jest osiadanie części zachodniej budynku drew, co skutkuje odkształceniem dachu nad całym budynkiem (...)". Wykonano szkic sytuacyjny i dokumentację fotograficzną.
W toku postępowania w aktach sprawy został zgromadzony materiał dowodowy, który obejmuje m.in.: 1) Opracowanie pod nazwą: "Opinia techniczna budynku gospodarczego" autorstwa mgr inż. W.K. z dnia 20 stycznia 2020 r. dotycząca segmentu w/w budynku oznaczonego jako "[...]" (część będąca własnością P.S.). W opracowaniu powyższym w zakresie stanu poszczególnych elementów stwierdzono: "Ściany zewnętrzne nie spełniają wymagań izolacyjności cieplnej w świetle aktualnie obowiązujących norm i wymagają termo renowacji [4], Występujące rozszczelnienia w deskowaniu elewacji nie stanowią zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania. Ze względu na sposób użytkowania obiektu – nieużytkowe poddasze, stwierdza się, że przekroje belek stropowych spełniają wymagania SGN i SGU (...) Konstrukcja więźby dachowej jest wyeksploatowana, ale niewidoczne pęknięcia i rozwarstwienia wzdłuż włókien – uszkodzenia mechaniczne nie wpływają w istotny sposób na stan techniczny elementów. Nie stwierdzono występowania korozji biologicznej. Stwierdzono braki obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych oraz lokalne nieszczelności pokrycia". We wnioskach końcowych stwierdzono, że "istniejący budynek znajduje się w stanie technicznym niezagrażającym bezpieczeństwu użytkowania z zastrzeżeniem wykonania prac remontowych zgodnie z opracowaną priorytetyzacją - stopniem pilności (...)"; 2) Opracowanie pod nazwą: "Opinia techniczna budynku gospodarczego" autorstwa mgr inż. W.K. z dnia 26 marca 2020 r. dotycząca segmentu w/w budynku oznaczonego jako "[...]", które wpłynęło na dziennik podawczy PINB w N. 27 marca 2020 r. W opracowaniu powyższym jako zły [1] określono stan fundamentów wskazując, że jest: "Niewystarczająca głębokość posadowienia budynku" oraz części elementów ścian ryglowych: "Stwierdzono występowanie uszkodzonych elementów konstrukcyjnych (...) W pozostałych elementach stwierdzono występowanie pęknięć i rozwarstwień wzdłuż włókien – uszkodzenia mechaniczne nie wpływają w istotny sposób na stan techniczny elementów". Jako nieodpowiedni [2] określono stan pokrycia dachowego wskazując na "braki obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych oraz lokalne nieszczelności pokrycia". Jako średni określono stan ścian zewnętrznych, stropów i więźby dachowej. We wnioskach końcowych stwierdzono, że "W celu zapewnienia odpowiedniego bezpieczeństwa użytkowania budynku należy wykonać prace budowlane związane z wymianą elementów konstrukcyjnych (słupy i belki drewniane) oraz wykonaniem wzmocnień poprzez wprowadzenie nowych elementów (stopy fundamentowe)"; 3) Opracowanie pod nazwą: "Ekspertyza techniczna" z lutego 2020 r. autorstwa inż. P.J.. W opracowaniu powyższym wskazano: "W wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej stwierdza się, że stan techniczny istniejących elementów konstrukcyjnych jest w znacznej mierze nie zadowalający a częściowo awaryjny, głównie w części parteru o konstrukcji drewnianej budynku (...) Budynek w części drewnianej łącznie z konstrukcją dachu jest całkowicie zamortyzowany o czym świadczy jego stopień zużycia technicznego. Stan taki nie kwalifikuje budynku do remontu a jedynie do rozbiórki - wymiany substancji budowlanej (...) Stan techniczny oraz deformacje konstrukcji w części drewnianej budynku stwarza zagrożenie katastrofy budowlanej. Zawaleniu może ulec cała część drewniana łącznie z dachem nad całością budynku z uwagi na fakt, że dach stanowi konstrukcyjną całość dla części murowanej i drewnianej (...) stwierdza się że przedmiotowy budynek kwalifikuje się do rozbiórki w części drewnianej łącznie z konstrukcją więźby dachowej, ewentualnie do odbudowy z wykorzystaniem istniejącej substancji budowlanej (...)"; 4) Opracowanie pod nazwą: "Opinia techniczna budynku gospodarczego" autorstwa mgr inż. W.K. z dnia 26 marca 2020 r. dotycząca segmentu w/w budynku oznaczonego jako "[...]", przekazane za pismem P.S. z dnia 21 maja 2020 r. (data wpływu do PINB w N. 22 maja 2020 r.). W opracowaniu powyższym w stosunku do opracowania, które wpłynęło na dziennik podawczy PINB w N. w dniu 27 marca 2020 r. zaproponowano ponadto "dostosowanie geometrii budynku do granic działki ewid. nr [...]".
Organ odwoławczy zwrócił uwagę na związany charakter decyzji przewidzianej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego i ocenił, że zebrany materiał dowodowy obligował PINB do podjęcia stosownych działań mających na celu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do odpowiedniego stanu. Odnosząc się o zarzutów zawartych w odwołaniu kwestionujących poprawność wydania nakazu w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i żądających wydania nakazu rozbiórki w oparciu o art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego – organ odwoławczy wskazał, że nakaz rozbiórki jest najdalej idącą sankcją prawną, rodzącą nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia skutki. W sytuacji gdy właściciel obiektu jest zainteresowany dokonaniem naprawy obiektu i przedkłada dokumentację wskazującą na możliwość wykonania doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma zastosowania. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo więc uznał, że zachodzi podstawa do wydania decyzji w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że opracowanie pod nazwą "Ekspertyza techniczna" z lutego 2020 r. autorstwa inż. P.J. w stosunku do obiektu będącego przedmiotem postępowania nie wyklucza możliwości "odbudowy z wykorzystaniem istniejącej substancji budowlanej".
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że właścicielami działki nr [...] w N. są M i A.S.; właścicielem działki nr [...] w N. jest S.S.; właścicielami działki nr [...] w N. są P.S. i S.S.. Treść księgi wieczystej dla działki nr [...] w N. wskazuje, że z w/w nieruchomości wyodrębnione zostały dwie odrębne nieruchomości, dla których założone zostały odrębne księgi wieczyste. Pierwsza z nich obejmuje: lokal nr [...] w budynku przy ul K. [...] w N. oraz pomieszczenie [...] w budynku gospodarczym, której właścicielem jest P.S., druga z nich obejmuje lokal nr [...] w budynku przy ul K. [...] w N. oraz pomieszczenia [...] i [...] w budynku gospodarczym, której właścicielem jest S.S.. Obowiązki nałożone zaskarżoną decyzją dotyczą części budynku oznaczonej jako lokal [...](zamiennie opisywanego jako: [...]), której właścicielem jest P.S.. Okoliczność, że adresatem obowiązków nałożonych w trybie art. 66 ustawy Prawa budowlanego w odniesieniu do obiektu budowlanego co do zasady są współwłaściciele obiektu, względnie zarządca, nie wyłącza więc w pewnych sytuacjach, zasadności skierowania decyzji do właściciela wyodrębnionego lokalu, który będzie miał w sprawie swój własny interes prawny. Mając na względzie istniejący podział budynku gospodarczego na działce nr [...] w N. w układzie szeregowym na dwie odrębne części t.j. pomieszczenia [...] i [...] oraz pomieszczenie [...], które to części objęte są odrębnymi księgami wieczystymi, organ I instancji prawidłowo skierował obowiązek do P.S. jako właściciela części oznaczonej [...].
Następnie organ odwoławczy wskazał na konieczność doprecyzowania zakresu nałożonych obowiązków i tym samym konieczność wydania decyzji reformatoryjnej, która jednak nie narusza art. 139 k.p.a. W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania. W tym kontekście wskazał w szczególności na brak podstaw do wydania decyzji kasacyjnej oraz brak podstaw do orzekania na podstawie art. 69 Prawa budowlanego.
Pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. S.S. wniósł skargę na powyższą decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to: 1) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich wadliwe zastosowanie: niewyczerpujące zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego (brak jakiejkolwiek analizy przedłożonej ekspertyzy technicznej sporządzonej przez inż. P.J.), jego dowolną ocenę oraz przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej (przy dwóch opiniach brak powołania niezależnego biegłego), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że przedmiotowy budynek gospodarczy można naprawić, podczas gdy analiza stanu faktycznego zaistniałego w sprawie jednoznacznie wskazuje, że naprawa budynku jest całkowicie niemożliwa, 2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak poinformowania skarżącego przez organ II instancji o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji administracyjnej, co pozwala stwierdzić, iż organ II instancji pominął etap postępowania dowodowego, przeprowadzając postępowanie administracyjne z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania wynikającej z art. 8 k.p.a. oraz równocześnie uniemożliwił skarżącemu czynny udział w każdej fazie prowadzonego postępowania administracyjnego, 3) art. 107 § 3 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w treści odwołania oraz brak wyjaśnienia dlaczego stanowisko skarżącego zostało uznane za bezzasadne (w sytuacji przedłożenia przez skarżącego przed organem I instancji ekspertyzy zupełnie odmiennej od ekspertyzy, którą przedłożył P.S.), a także poprzez skonstruowanie uzasadnienia decyzji, które sprowadza się w przeważającej mierze do przytoczenia stanu faktycznego sprawy, nie odnosząc się do stawianych rozstrzygnięciu organu I instancji zarzutów, co w konsekwencji znacząco utrudnia dokonanie kontroli zapadłej w sprawie decyzji, 4) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta jest obarczona tym samymi wadami, co decyzja zaskarżona, a naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, przemawiały za uchyleniem decyzji organu I instancji w całości; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to mianowicie: 1) niezastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym art. 67 ust 1 ustawy Prawo Budowlane co skutkowało brakiem orzeczenia w przedmiotowej decyzji rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo Budowlane w zaistniałym stanie faktycznym i tym samym wydanie decyzji, w której nakazano czynności naprawcze podczas gdy czynności takie nie są możliwe gdyż budynek kwalifikuje się do rozbiórki co wprost wynika z przedłożonej ekspertyzy technicznej sporządzonej przez inż. P.J., która zlega w aktach przedmiotowego postępowania. Ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, iż w tym stanie faktycznym naprawa budynku nie jest możliwa ponieważ wykonanie naprawy będzie w znaczący sposób ingerować w budynek skarżącego. W budynku, w którym mają być wykonane prace naprawcze istotne jest to, że nie stanowi on niezależnej konstrukcji. Oba budynki tj. budynek skarżącego i budynek P.S. stanowią konstrukcyjnie całość – organ I i II Instancji nie biorą tej okoliczności pod uwagę. Tym samym nie wyjaśniono i nie stwierdzono w jaki sposób naprawa jednej części budynku wpłynie na drugą cześć budynku należąca do skarżącego, 3) niezastosowanie art. 69 ustawy Prawo Budowlane i brak wydania w decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie środków zabezpieczających mając na uwadze możliwość zawalenia się budynku co wprost wynika ze sporządzonych ekspertyz. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozważenie uchylenia w całości decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję tj. decyzji organu I Instancji. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przede wszystkim art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej "pr.bud."). Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia – organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego, tj. samodzielnego lokalu użytkowego w budynku gospodarczym, zlokalizowanym na działkach nr ewid. [...], [...], położonych w N. przy ul. K. – zachodzą przesłanki opisane w pkt 1 i 3 powołanego przepisu (obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i jest w nieodpowiednim stanie technicznym). Jednoznacznie świadczy o tym zabrany materiał dowodowy, w szczególności w postaci wyników czynności kontrolnych oraz zgromadzonych opracowań i ekspertyz ("Opinia techniczna budynku gospodarczego" autorstwa mgr inż. W.K. z dnia 20 stycznia 2020 r.; "Opinia techniczna budynku gospodarczego" autorstwa mgr inż. W.K. z dnia 26 marca 2020 r.; "Ekspertyza techniczna" z lutego 2020 r. autorstwa inż. P.J.; "Opinia techniczna budynku gospodarczego" autorstwa mgr inż. W.K. z dnia 26 marca 2020 r. – złożona w dniu 22 maja 2020 r.). Zauważyć należy, że opracowanie sporządzone przez mgra inż. W.K. – na którym w przeważającej części opiera się rozstrzygnięcie organu – wskazuje podstawy, na których się opiera (w szczególności oględziny obiektu, dokumentacja fotograficzna), wskazuje kryteria oceny stanu technicznego obiektu, zawiera ocenę stanu sprawności technicznej poszczególnych elementów obiektu, a także wnioski i zalecenia.
Część dyspozytywna decyzji przewidzianej w art. 66 ust. 1 pr.bud nie została przez ustawodawcę sprecyzowana, wobec czego – mając na uwadze jej istotę i funkcję – należy przyjąć, że podlega ona kształtowaniu a casu ad casum i jest determinowana celem w postaci usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości. W niniejszej sprawie, zważywszy na zebrany materiał dowodowy, jawi się ona jako w pełni prawidłowa, przy czym organ odwoławczy zasadnie doprecyzował obowiązki nałożone na P.S.. W ocenie Sądu, nie ulega też wątpliwości, że to właśnie P.S. powinien być adresatem decyzji.
Zaskarżona decyzja nie jest kwestionowana przez jej adresata, lecz przez S.S., współwłaściciela nieruchomości i drugiej części budynku. Zdaniem skarżącego, na P.S. powinien być nałożony dalej idący obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, a zarzuty skargi koncentrują się przede wszystkim na ocenie dowodów. Zdaniem skarżącego, bezzasadnie pominięto czy też nie uwzględniono ekspertyzy inż. P.J.. Skarżący twierdzi, że przy sprzecznych opiniach powinien być powołany niezależny biegły (zarzuty I.1. i I.2.). Sąd stanowiska skarżącego w tej mierze nie podziela.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy – wbrew zarzutom skargi – miał na względzie cały materiał dowodowy, w tym wszystkie ekspertyzy – zarówno tę sporządzoną przez mgra inż. W.K., jak i tę sporządzoną przez inż. P.J.. Ocena dowodów czyni zadość wymogom z art. 80 k.p.a. Mimo częściowej rozbieżności przedłożonych ekspertyz – zdaniem Sądu – nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego w ścisłym tego słowa znaczeniu. Warto tym kontekście zauważyć, że "nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, zatem co do zasady ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich kompetencji (por. M. Wincenciak, Komentarz aktualizowany do art. 81(c) Prawa budowlanego, LEX/el. teza. 5). Ponadto, rozważając kwestię ewentualnego dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, należy mieć na uwadze szczególne uwarunkowania postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. "Organy te zatrudniają pracowników posiadających ponadprzeciętną wiedzę z zakresu budownictwa. Pracownicy organów nadzoru budowlanego mogą więc co do zasady samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie stanu technicznego" (wyrok NSA z 20 lutego 2009 r., II OSK 213/08, CBOSA, LEX nr 545346). Tym bardziej organy te mogą samodzielnie oceniać wiarygodność przedłożonych opinii prywatnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1191/17 oraz wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., II OSK 1750/18, CBOSA). Nie można zatem skonstatować naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. ani naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty skargi nawiązujące do tych przepisów jawią się jako niezasadne.
Na etapie postępowania odwoławczego nie były przeprowadzane żadne nowe dowody, toteż brak poinformowania skarżącego przez organ odwoławczy o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie nie stanowił naruszenia prawa procesowego, a w każdym razie nie stanowił istotnego naruszenia prawa procesowego – z treści skargi nie wynika, aby mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. jest zatem – zdaniem Sądu – niezasadny.
Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego w istocie nie mają samoistnego charakteru. W świetle uzasadnienia skargi mają one stanowić konsekwencję błędnych – zdaniem skarżącego – ustaleń faktycznych. Zdaniem Sądu, te ustalenia są prawidłowe, nie ma podstaw do ich kwestionowania – a wskazują one na okoliczności wyczerpujące hipotezę art. 66 ust. 1 pr.bud., nie zaś art. 67 ust. 1 ani art. 69 pr.bud. W szczególności zebrany materiał dowodowy, oceniony z zachowaniem reguł prawa procesowego, wskazuje, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości jest możliwe i tym samym nie jest konieczne nakazanie rozbiórki. "Jeżeli (...) zachodzi jedynie podstawa do wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w art. 66 ust. 1 p.bud., co wynika z danego stanu faktycznego, a nie ma potrzeby stosowania środków zabezpieczających niezwłocznie, nie jest konieczne angażowanie organu nadzoru budowlanego do podjęcia działań, o których mowa w art. 69 ust. 1 p.bud." (A. Kosicki, Komentarz do art. 69 ustawy – Prawo budowlane, LEX/el., teza 3). Zdaniem Sądu, teza ta jest w pełni adekwatna do okoliczności niniejszej sprawy. Okoliczność powiązań konstrukcyjnych obu części budynku była brana pod uwagę przez autorów relewantnych opracowań oraz przez organ. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby naprawa miała ingerować w część budynku należącą do skarżącego. Co więcej, należy zakładać, że prawdopodobieństwo takiej ingerencji byłoby większe w razie postulowanego przez skarżącego orzeczenia nakazu rozbiórki.
W ocenie Sądu, art. 66 ust. 1 pr.bud. został prawidłowo zastosowany do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego; przepis ten nie został zatem naruszony. Sąd nie dopatrzył się uchybień na etapie wykładni prawa, na etapie ustalania stanu faktycznego ani na etapie subsumcji tegoż stanu pod hipotezę normy prawnej.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.