II SA/Kr 1436/18

II SA/Kr 1436/18 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
III OSK 5054/21 - Wyrok NSA z 2022-10-18
II OZ 403/20 - Postanowienie NSA z 2020-07-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1405
art. 71- 87
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skarg H. O. - S. oraz A. P., P. M., P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 września 2018 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi.
Uzasadnienie
Wójt Gminy Lisia Góra decyzją z 25 kwietnia 2018 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku z 2 października 2915 r. Zarządu Województwa Małopolskiego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej nr 984", po uzyskaniu:
- opinii sanitarnej nr [...] z 10 lutego 2017 r., znak: [...];
- opinii sanitarnej nr [...] z 8 lutego 2018 r., znak: [...];
- postanowienia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w J. z 27 lutego 2018 r., znak: [...],
- postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 15 listopada 2017 r., znak: [...] w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pn: "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej 984 wariant III",
ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi krajowej 984" dla wariantu III.
Jednocześnie organ: I. określił:
1. Rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, wskazując, że planowane przedsięwzięcie obejmie budowę obwodnicy drogowej miejscowości Lisia Góra w ciągu drogi wojewódzkiej numer 984 według wariantu III. Projektowana inwestycja jest zlokalizowana na terenie województwa małopolskiego, powiatu tarnowskiego, gminy Lisia Góra. Wariant III przebiega początkowo przez kompleksy gruntów rolnych i nieużytków, a następnie między km 2+200 i 3+000 przez wielogatunkowe niewielkie kompleksy leśne. Dalej przebiega przez tereny rolne o drobnej mozaice użytkowania. Następnie droga w km 3+250 krzyżuje się z drogą powiatową nr 1376K. Kolejno projektowana droga skręca i przecina się z ul. Długą (droga gminna). W tym miejscu brak jest możliwości wykonania skrzyżowania z uwagi na zbyt małą odległość od poprzedniego skrzyżowania. Z tego względu w km 3+776 wyniesiono projektowaną obwodnicę ponad ul. Długą (wiadukt). Jest to tym bardziej korzystne, że takie rozwiązanie nie rozcina spójności zabudowy ul. Długiej oraz eliminuje konieczność przechodzenia w poprzek przez obwodnicę przez pieszych. Między km 3+550 i 3+950 przecina wielogatunkowe zadrzewienia i tereny zabudowane wsi. Na północ od nich biegnie przez kompleksy gruntów ornych z dominacją nieużytków, a następnie łączy się z drogą wojewódzką nr 984. Długość wariantu III wynosi około 4,5 km. W ramach zadania inwestycyjnego przewiduje się budowę nowej drogi jednojezdniowej klasy G wraz z budową lub przebudową skrzyżowań z istniejącą siecią dróg. Planowana inwestycja obejmuje więc:
- budowę nowej drogi wojewódzkiej nr 984 klasy G,
- budowę/rozbudowę/przebudowę skrzyżowań z drogami przecinającymi budowaną obwodnicę,
- budowę/rozbudowę obiektów inżynierskich (np. mosty, wiadukty, przepusty) oraz elementów użytkowych (barier, osłon przeciwolśnieniowych, znaków drogowych, oświetlenia),
- budowa dróg dojazdowych (jezdni dodatkowych) do obsługi przyległego terenu,
- budowę urządzeń zmniejszających oddziaływanie projektowanej inwestycji na otaczające środowisko (ekrany akustyczne, przejścia dla zwierząt),
- budowę/rozbudowę/przebudowę/zabezpieczenie urządzeń infrastruktury technicznej;
2. Istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Organ szczegółowo wymienił w pkt 1-41 odpowiednie nakazy;
3. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405), dalej: "ustawa środowiskowa", w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 23 ww. ustawy. Organ w pkt 1-20 szczegółowo wymienił stosowne wymagania;
II. Wskazał, że przedsięwzięcie nie wymaga ustalenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych;
III. Nałożył obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska oraz nasadzeń drzew i krzewów (...);
IV. Stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej;
V. Stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko (...);
VI. Stwierdził brak potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania;
VII. Nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności;
VIII. Wskazał, że charakterystyka planowanego przedsięwzięcia została zawarta w załączniku do decyzji.
Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej, art. 85 art. 104, art. 107 § 1, i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., nr 1254), dalej: "K.p.a.", oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., nr 216, poz. 71), dalej: "rozporządzenie".
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskiem z 2 października 2015 r., sprostowanym pismem z 5 października 2015 r., Zarząd Województwa Małopolskiego zwrócił się do Wójta Gminy Lisia Góra o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej DW 984". Pismem z 12 października 2015 r. organ I instancji zawiadomił ustalone strony o wszczęciu postępowania w sprawie, występując równocześnie o wydanie opinii, co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wyżej wymienionego zamierzenia inwestycyjnego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie Wydział Spraw Terenowych w Tarnowie oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie.
Do realizacji przewidywano jeden z trzech wariantów (warianty I i II alternatywne, wariant III preferowany).
Wariant l o długości 2,3 km. Trasa rozpoczyna się w km 123+420 drogi krajowej nr 73 poprzez włączenie w miejscu istniejącego skrzyżowania. Następnie trasa przebiega po istniejącej drodze gminnej i dalej po krawędzi terenów przeznaczonych pod przemysł i usługi w MPZP Lisiej Góry. Wariant l łączy się z drogą wojewódzką nr 984 w miejscu istniejącego skrzyżowania z drogą powiatową nr 1376K (ul. Długa). W wariancie l założono możliwość wjazdu i wyjazdu na obwodnicę jedynie na skrzyżowaniu początkowym i końcowym.
Wariant II o długości 3,6 km. Początek trasy znajduje się w tym samym miejscu, co w wariancie l. Wspólny z wariantem l jest również przebieg drogi na odcinku pierwszych 1500 m. Dalej droga kieruje się na wschód, omijając istniejącą zabudowę oraz oczyszczalnię ścieków. Następnie skręca w kierunku północnym, przecinając drogą powiatową nr 1376K (ul. Długa). Wariant II kończy się w okolicy istniejącej fermy drobiu, przy drodze wojewódzkiej nr 984. Miejsce połączenia z istniejącą drogą wybrano w taki sposób, aby możliwe było w przyszłości przedłużenie drogi w kierunku północnym i tym samym utworzenie pełniej obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr 73. Na trasie wariantu II planuje się budowę/rozbudowę skrzyżowań na początku i końcu zakresu robót oraz na połączeniu z drogą powiatową nr 1376K (ul. Długa).
Wariant III o długości 4,5 km. Ze względu na zebrane dotychczas opinie lokalnej społeczności, jak i w oparciu o opinię Gminy Lisia Góra, opracowano alternatywny przebieg wariantu II. Początek, aż do około km 1 + 1000 jest tożsamy z wariantem l i II. Trasa wariantu III została jednak poprowadzona dalej na wschód, w maksymalnym zbliżeniu do terenów zalewowych rzeki Czarna. Przecięcie z ulicą Długą zostało zlokalizowane w miejscu wolnym od zabudowy, a równocześnie w taki sposób, aby zminimalizować ingerencję w istniejący obszar leśny znajdujący się w tym rejonie. Dalej droga biegnie w kierunku północnym i zmierza do drogi wojewódzkiej. Trasa kończy się na połączeniu z DW 984, które zaprojektowano w formie małego ronda.
Wariant III jest wariantem preferowanym do realizacji, ponieważ w najmniejszym stopniu koliduje z terenami zabudowy mieszkaniowej i powoduje najmniejsze problemy natury akustycznej oraz najskuteczniej podnosi komfort życia mieszkańcom Lisiej Góry oraz sąsiednich miejscowości.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie opinią z dnia 2 listopada 2015 r., znak: [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu w zakresie zgodnym z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie opinią z 4 listopada 2015 r., znak: [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.
Następnie postanowieniem z 14 grudnia 2015 r., znak: [...] Wójt Gminy Lisia Góra stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożył na wnioskodawcę obowiązek opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien obejmować wszystkie wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy środowiskowej. Stwierdził ponadto, iż należy dokonać oceny wpływu realizacji planowanej inwestycji na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, w myśl art. 81 ust. 3 ww. ustawy.
B. P. wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.
Postanowieniem z 20 kwietnia 2016 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie uchyliło wyżej przywołane postanowienie Wójta Gminy Lisia Góra z 14 grudnia 2015 r. i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ustalił jednoznacznie inwestora (Zarząd Województwa Małopolskiego), rozważył możliwość wskazania przy określeniu zakresu raportu - rodzajów wariantów alternatywnych wymagających zbadania w tymże raporcie, a nadto określił krąg stron postępowania uwzględniając, iż właściciel jednej z działek objętych wnioskiem (nr [...] w Lisiej Górze) nie żyje, a zatem stronami prowadzonego postępowania są jego spadkobiercy.
Ponadto wydając ponownie postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu zastosował się do treści art. 63 ust. 5 ustawy środowiskowej, który stanowi, że jeśli organ stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zobowiązany (a nie uprawniony) jest do zawieszenia postępowania.
Pismem z 19 lipca 2016 r. zamieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Lisia Góra oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy Lisia Góra, Wójt Gminy Lisa Góra zawiadomił ustalone strony o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy.
W dniu 2 sierpnia 2016 r. przesłane zostało pismo M. K. wnoszącej "uwagi i wnioski do dokumentacji sprawy".
W poczet materiału dowodowego sprawy włączono również kserokopie "Protestu mieszkańców i właścicieli nieruchomości w Lisiej Górze przeciwko budowie obwodnicy w rejonie ul. Długiej - uwagi i wnioski społeczeństwa do postępowania w sprawie udzielenia decyzji o uwarunkowanych środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej nr 984" z 2 sierpnia 2016 r.
Postanowieniem z 5 sierpnia 2016 r., znak: [...] Wójt Gminy Lisia Góra nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej DW 984" (pkt l); nałożył na wnioskodawcę obowiązek opracowania raportu oddziaływania na środowisko wskazując, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien obejmować wszystkie wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy środowiskowej (pkt II), stwierdził ponadto, iż należy dokonać oceny wpływu realizacji planowanej inwestycji na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, w myśl art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej (pkt III).
Na postanowienie to zażalenia złożyli M. M., Ł. G. oraz M. K., zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, skutkujące nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie uznania braku konieczności wskazywania kolejnych wariantów alternatywnych wymagających zbadania,
art. 10 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy środowiskowej, poprzez nieustosunkowanie się do zgłoszonych uwag i wniosków mieszkańców i właścicieli nieruchomości w Lisiej Górze przeciwko budowie obwodnicy w rejonie ul. Długiej,
art. 28 w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego kręgu stron niniejszego postępowania i uniemożliwienie udziału w nim osobom, które powinny mieć status strony w przedmiotowym postępowaniu,
art. 138 § 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a wskazanym przez SKO w Tarnowie w rozstrzygnięciu z 20 kwietnia 2016 r. ([...]),
art. 33 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia i niezapewnienie społeczeństwu 21-dniowego terminu na składanie uwag i wniosków w sprawie,
art. 68 ust. 2 oraz art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przy określaniu zakresu raportu rodzajów wariantów alternatywnych wymagających zbadania, w sytuacji gdy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym m.in. racjonalnego wariantu alternatywnego.
W oparciu o przedstawione wyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.
Ponieważ z załączonego w poczet materiału dowodowego sprawy wykazu stron postępowania wynikało, że M. M. oraz Ł. G. nie zostali uznani przez organ l instancji za strony w przeprowadzonym postępowaniu, postanowieniem z 21 listopada 2016 r. Kolegium wezwało skarżących do przedłożenia dowodów na okoliczność, iż są właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi działek na których zlokalizowana ma zostać objęta wnioskiem inwestycja, bądź działek sąsiednich, albo do wykazania w inny sposób interesu prawnego uzasadniającego udział w postępowaniu przed Kolegium.
W zakreślonym terminie Ł. G. przełożył wypis aktu notarialnego z 16 lutego 2016 r. (rep. A nr [...]), na mocy którego M. G. daruje mu m.in. działkę nr [...] w Lisiej Górze.
Również M. M. przedłożył wypis aktu notarialnego z dnia 4 czerwca 2016 r. (rep. A nr [...]), na mocy którego otrzymał w darowiźnie od ojca W. M. m.in. działkę nr [...] w Lisiej Górze.
Postanowieniem z 2 grudnia 2016 r. Kolegium zobowiązało Wójta Gminy Lisia Góra do uzupełnienia przesłanego materiału dowodowego sprawy o wykaz stron postępowania uwzględniający aktualnych właścicieli działki numer [...] w Lisiej Górze (spadkobierców M. M.) oraz aktualnych właścicieli objętych wnioskiem działek nr [...] i działek powstałych z podziału działki nr [...] w Lisiej Górze. W dniu 20 grudnia 2016 r. organ I instancji przesłał uzupełniony wykaz stron postępowania (dla wariantu III).
Postanowieniem z 29 grudnia 2016 r. ([...]) Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy Lisia Góra z 5 sierpnia 2016 r., znak: [...] stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i obowiązek opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu DW 984".
Następnie po uzyskaniu opinii sanitarnej nr [...] z 10 lutego 2017 r., znak: [...]; opinii sanitarnej nr [...] z 8 lutego 2018 r., znak:NNZ.420.9.2017.2; postanowienia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Jaśle z 27 lutego 2018 r., znak: [...] oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 15 listopada 2017 r., znak: [...] w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pn: "Budowa obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej 984 wariant III", organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję.
Od ww. decyzji w sposób skuteczny odwołania wniosły strony postępowania: M. K., M. M., B. P., H. O., D. G., Z. J., K. S. i Ł. G..
Odwołania pozostałych osób i podmiotów wyłączone zostały przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie do odrębnego rozpatrzenia.
Odwołująca się M. K. zarzuciła:
1. naruszenie art. 7 K.p.a.,
2. brak szczegółowego odniesienia się do podniesionych w jej piśmie z 22 stycznia 2018 r. kwestii:
- braku zgodnego z obowiązująca referencyjną metodyką obliczeniową obliczenia współczynnika aerodynamicznej szorstkości terenu ZO, którego wartość ma istotny wpływ na wielkość stężeń zanieczyszczeń w powietrzu,
- przeprowadzenia obliczeń prognozowanego stanu zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez planowane przedsięwzięcie z pominięciem wymaganego obowiązującą referencyjną metodyką obliczeniową określenia podokresu maksymalnej emisji substancji zanieczyszczających do powietrza uśrednionej dla jednej godziny oraz podokresów w ciągu roku o emisji maksymalnej i innej niż maksymalna,
- braku wizualizacji graficznej rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń komunikacyjnych,
- zastosowania do obliczeń prognozowanego stanu zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez planowane przedsięwzięcie innej niż obowiązująca referencyjna metodyka obliczeniowa ustalona rozporządzeniem, bez wskazania, że spełnia ona wymogi ustalone w artykule 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 ze zm.),
- rozwiązania kwestii dojazdów do gruntów, użytków rolnych tylko po jednej (wschodniej) stronie obwodnicy,
3. możliwość nieprawidłowości przeprowadzonej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na poziom hałasu w jego otoczeniu,
4. brak wiarygodnego ustalenia stron postępowania,
5. brak ustosunkowania się do wniosków i zarzutów określonych w punktach 3, 4 i 5 pisma z 22 stycznia 2018 r.; wnioski i zarzuty te dotyczą oddziaływania na środowisko, a także finansowania i zabezpieczenia środków finansowych na ewentualną budowę tzw. obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...].
6. brak środków finansowych na realizację przedsięwzięcia drogowego,
7. w ogólny sposób tj. bez uzasadnienia merytorycznego "odniesienie się do wariantów l i II",
8. brak określenia kto podjął decyzję w grudniu 2014 r. (wyboru wariantu III jako najkorzystniejszego i preferowanego) oraz w jakim dokumencie urzędowym jest zawarta,
9. pominięcie w charakterystyce przedsięwzięcia wskazującej sieć uzbrojenia terenu w obszarze projektowanej obwodnicy funkcjonującej sieci melioracji gruntów,
10. nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności z naruszeniem art. 108 K.p.a.
Odwołująca się H. O. zarzuciła, iż zaskarżona decyzja "rażąco narusza prawo i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego".
D. G., Z. J., K. S. i Ł. G. w jednobrzmiących odwołaniach zarzucili, że wydana w sprawie decyzja "narusza prawo i prawa mieszkańców". Zwrócili uwagę, że kryteria w analizie porównawczej wyboru wariantu nie mają żadnego znaczenia porównawczego, analiza wielowariantowa była pozorna, procedura konsultacji społecznych nie została przeprowadzona, oraz wystąpiły inne niezgodności z przepisami prawa oraz brak było dokumentacji niezbędnej do rzeczywistego ustalenia odziaływania na środowisko.
M. M. i B. P. ograniczyli się do stwierdzenia, iż "w toku postępowania nie zostały zagwarantowane żadne prawa uczestników postępowania, Urząd Gminy dezinformował mieszkańców Lisiej Góry o podejmowanych krokach, wyrazem czego są liczne i konsekwentne protesty. Wójt nie zapewnił warunków merytorycznych do wydania decyzji - brak aktualnych badań, uzasadnienia do wykonanej inwestycji, tendencyjne prowadzenie postępowania ze skierowaniem na wybór wariantu III".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 6 września 2018r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy środowiskowej, art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz. 1936), oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynikało, że parametry techniczne projektowanej obwodnicy drogowej to: klasa drogi - G, prędkość projektowa - 60 km/h (teren zabudowy), 70 km/h (poza terenem zabudowy), prędkość miarodajna - 70 km/h (teren zabudowy), 90 km/h (poza terenem zabudowy), przekrój 1x2, szerokość jezdni - 7,0 m, uliczny (2 pasy ruchu po 3,50 m), drogowy (2 pasy ruchu po 3,50m), chodnik jedno i dwustronny, szerokość min. 2,0 m, pobocze jedno i dwustronne, gruntowe, szerokość min. 0,75-2,0 m, nawierzchnia -bitumiczna. Planowana powierzchnia zajmowana przez projektowaną jezdnię, pobocza, chodniki i inne elementy inwestycji wynosić będzie około 190 000 m2 (w tym jezdnia drogi głównej ok. 44 140 m2, jezdnie dróg serwisowych ok. 22 400 m2, chodniki ok. 1 000 m2). Obwodnica przebiegać będzie głównie przez tereny niezabudowane, użytkowane obecnie pod uprawy rolnicze lub będące nieużytkami. Występująca odcinkowo zabudowa ma charakter mieszkalny typu zagrodowego. W stanie istniejącym DW 984 posiada przekrój jednojezdniowy, dwupasowy o nawierzchni bitumicznej szerokości ok. 6,0-7,0 m. Wzdłuż przedmiotowej drogi zlokalizowane są odcinkowo chodniki o nawierzchni z kostki lub płyt betonowych. Poza terenem zabudowanym droga posiada pobocza gruntowe. Droga wojewódzka nr [...] na przedmiotowym odcinku krzyżować się będzie z wieloma drogami wewnętrznymi oraz gminnymi służącymi jako dojazd do przyległych posesji. Najważniejsze skrzyżowania to połączenia z: ul. Zagumnie (droga gminna), ul. Długą (DP1376K), ul. Tarnowską (DK73). Przez teren planowanego przedsięwzięcia biegną liczne sieci infrastruktury technicznej kolidujące z inwestycją: sieci elektryczne napowietrzne i podziemne, sieć elektryczna oświetleniowa, sieci teletechniczne napowietrzne i podziemne, sieci kanalizacyjne (kanalizacja deszczowa i sanitarna), sieci gazowe, sieci wodociągowe. Wymienione sieci infrastruktury wymagają przebudowy lub zabezpieczenia w zakresie kolizji z inwestycją.
Z prognozy natężenia ruchu na rok 2028 wynika, iż w ciągu doby po planowanej drodze przejeżdżać będzie 7085 pojazdów. W czasie budowy znaczącymi źródłami hałasu będą różnego rodzaju maszyny budowlane, środki transportu. W ciągu realizacji inwestycji rodzaje maszyn będą się zmieniały w zależności od wykonywanych elementów przedsięwzięcia. Na wstępie zostaną wykorzystane maszyny do wykonania wykopów pod podbudowę drogi i do niwelacji terenu (równiarki). Następnie kolejno będą układane warstwy podbudowy i zagęszczane specjalistycznymi urządzeniami (różnego typu walce). Na wykonaną podbudowę układane będą kolejno warstwy zasadnicze nawierzchni jezdni. Środki transportu - różnego rodzaju pojazdy ciężarowe dostarczające na teren budowy maszyny budowlane, surowce materiały do budowy kolejnych elementów przedsięwzięcia. Poziom mocy akustycznej maszyn budowlanych waha się w granicach od 90 dB do 105 dB w zależności od ich mocy, rodzaju i stanu technicznego. Poziom mocy akustycznej pojazdów ciężarowych wynosi 100 dB dla operacji manewrowania po terenie. W bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia na krótkich odcinkach znajduje się zabudowa mieszkaniowa. W fazie budowy mogą na tych terenach występować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza w fazie budowy będą różnego rodzaju maszyny budowlane (maszyny do niwelacji terenu np. spychacz, koparka, równiarka; do wykonania kolejnych warstw podbudowy i nawierzchni drogi; środki transportu (różnego rodzaju pojazdy ciężarowe dostarczające na teren budowy maszyny budowlane, surowce materiały do budowy kolejnych elementów przedsięwzięcia). Wszystkie wyżej wymienione maszyny i pojazdy napędzane będą głównie silnikami wysokoprężnymi zasilanymi olejem napędowym. Do powietrza z tych źródeł będą emitowane zanieczyszczenia typowo komunikacyjne tj. dwutlenek azotu, tlenek węgla, dwutlenek siarki, pył zawieszony, węglowodory. W fazie budowy mogą powstać różnego rodzaju odpady charakterystyczne dla procesów realizacji inwestycji liniowych. Odpady te magazynowane będą na terenie budowy. Wszelkie potrzeby sanitarne ekip prowadzących budowę przedsięwzięcia zabezpieczone będą w przenośnych urządzeniach sanitarnych (bezodpływowych sanitariatach). Powstające ścieki sanitarne będą okresowo wywożone do oczyszczalni ścieków przez podmiot zajmujący się obsługą tych urządzeń.
Realizacja każdego przedsięwzięcia wymagającego użycia mechanicznego sprzętu budowlanego oraz generującego odpady budowlane stanowi potencjalne źródło zanieczyszczenia wód podziemnych czy wód powierzchniowych. Zagrożeniem dla wód podziemnych może być zaistniała awaria sprzętu w wyniku której do gruntu przedostaną się np. olej, paliwo, płyn hydrauliczny. Poruszające się pojazdy po projektowanej drodze będą źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza tj.: dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, tlenku węgla, węglowodorów i pyłu. Drogi będą liniowymi źródłami emisji zanieczyszczeń. Emisja będzie wynikiem spalania paliw w silnikach pojazdów. Ponadto drogi będą źródłem emisji pyłów w wyniku ścierania ogumienia, ścierania nawierzchni drogi, ścierania klocków hamulcowych i zużywania się pracujących części mechanicznych pojazdów, a także zwiewania przewożonych materiałów sypkich, które kruszone są kołami pojazdów na drobiny wzbijające się w powietrze. To ostatnie zjawisko związane jest z występującym podczas ruchu pojazdów zjawiskiem wtórnej emisji pyłu zalegającego na drodze oraz poboczach. Poruszające się pojazdy będą również źródłem hałasu, który na terenach objętych ochroną akustyczną może powodować przekroczenia dopuszczalnych norm. Wody opadowe odprowadzenie będą za pomocą spadków podłużnych i poprzecznych jezdni i poboczy do rowów przydrożnych, z których wody opadowo-roztopowe będą spływały do cieków powierzchniowych i ziemi. Eksploatacja dróg będzie polegać na utrzymaniu ich w należytym stanie technicznym gwarantującym bezpieczeństwo wszystkich użytkowników poruszających się po nich. Będą to prace związane z zimowym utrzymaniem dróg, naprawy nawierzchni bitumicznej, uzupełnianie oznakowania poziomego i pionowego, utrzymanie urządzeń odwodnienia drogi (cieki prefabrykowane). W trakcie tych prac będą powstawały odpady z grupy nr [...]
Przedmiotowe przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na środowisko w związku z misją gazów i pyłów do powietrza powstającą podczas procesu budowy i eksploatacji drogi. Na etapie budowy może wystąpić czasowy wzrost zapylenia z transportu i magazynowania materiałów budowlanych oraz odpadów powstających w trakcie realizacji inwestycji. Na stan zanieczyszczenia powietrza wpływać będzie również emisja spalin z eksploatacji środków transportu i maszyn budowlanych. Emisje te będą miały charakter niezorganizowany. Z emisją hałasu do środowiska spowodowaną pracą maszyn i urządzeń podczas budowy drogi oraz jej eksploatacją. Hałas powodowany eksploatacją drogi będzie mógł powodować również płoszenie gatunków zwierząt występujących, a zwłaszcza rozmnażających się na terenach zlokalizowanych w sąsiedztwie drogi (hałas, ruch i oświetlenie pojazdów). Na etapie budowy może nastąpić również płoszenie gatunków zwierząt bytujących w pobliżu realizowanej drogi poprzez hałas powodowany ruchem pojazdów budowlanych i obecnością ludzi, z oddziaływaniem na szatę roślinną bezpośrednio w trakcie prowadzenia prac budowlanych. Chodzi tu przede wszystkim o mechaniczne niszczenie roślinności występującej na terenie planowanej inwestycji związane z koniecznością użycia ciężkiego sprzętu poruszającego się i stacjonującego w sąsiedztwie drogi. Z negatywnym oddziaływaniem na środowisko poprzez zniszczenie drzew i krzewów, a co się z tym wiąże z możliwością zniszczenia miejsc lęgowych ptaków. Z odprowadzaniem wód opadowo - roztopowych i możliwością zanieczyszczenia gleby oraz wód podziemnych. W trakcie realizacji inwestycji możliwe będzie wypłukiwanie zanieczyszczeń z materiałów budowlanych, jak również przedostawanie się produktów ropopochodnych do gleby i wód podziemnych z maszyn i urządzeń pracujących przy realizacji inwestycji. Z powstawaniem odpadów oraz sposobami postępowania z tymi odpadami. Budowa drogi spowoduje powstanie odpadów z budowy obiektów budowlanych. Eksploatacja drogi będzie wiązała się z powstawaniem odpadów z oczyszczenia ulic. Na etapie eksploatacji będą mogły również powstawać odpady pochodzące z drobnych, bieżących napraw jezdni (głównie po okresie zimowym) oraz z konserwacji oświetlenia drogi.
W tak ustalonym stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
Tryb i zasady wydawania powyższej decyzji regulują przepisy Działu V Rozdział 3 (art. 71-87). Organ przywołał treść art. 71 ust. 2, art. 60 ustawy środowiskowej.
Stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
W świetle art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:
weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego.
Dalej organ odwoławczy przywołał treść art. 62 ust. 1, art. 66 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zasadniczym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 K.p.a. wartość dowodową raportu.
Wskazał, że objęte zaskarżoną decyzją przedsięwzięcie polegać ma na budowie obwodnicy drogowej dla miejscowości Lisia Góra w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...].
Z punktu widzenia każdej inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska istotnym jest analiza wariantów przedsięwzięcia, zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru.
W sporządzonym w sprawie przez Pracownię Inżynierską "[...] sp. z o.o. sp. k. w K. Raporcie oceny oddziaływania na środowisko rozpatrywano 3 warianty lokalizacyjne przebiegu projektowanej inwestycji (l, II, III). Rozpatrzono także tzw. "wariant zerowy", polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia (co skutkowało będzie dalszymi uciążliwościami związanymi z nadmiernym ruchem w centrum miejscowości Lisia Góra i wpłynie negatywnie na jakość życia mieszkańców) oraz wariant najbardziej korzystny dla środowiska.
Szczegółowy opis wariantów lokalizacyjnych zawarto w rozdziale 2.2 powyższego Raportu.
Na etapie projektowym przyjęto 3 możliwe warianty przebiegu obwodnicy:
wariant l - długości około 2,3 km,
wariant II - długości około 3,6 km,
wariant III - długości około 4,5 km.
Wszystkie trzy warianty rozpoczynają się na zachodzie na skrzyżowaniu z drogą krajową 73. Następnie przebiegają na wschód początkowo drogą dojazdową do dużego centrum logistycznego, a następnie przez podmokłą strefę niewielkiej dolinki rzecznej z zadrzewieniami, lasami i nieużytkami. Na większości przebiegu między km 0+500 i km 1+500 biegną tu w jednym śladzie w obrębie młodych lasów, spontanicznych zadrzewień, szuwarów i zbiorowisk ruderalnych.
Od km 1+500 wariant l (najkrótszy) przebiega przez grunty rolne i nieużytki do drogi wojewódzkiej nr [...]. Przy skrzyżowaniu z tą drogą przebiega przez niewielkie zadrzewienie.
Wariant II również przebiega w obrębie podobnych gruntów rolnych i nieużytków o drobno mozaikowatej strukturze do skrzyżowania z ww. drogą wojewódzką. Przecina po drodze niewielkie zadrzewienia i młodniki sosnowe, a następnie zabudowania wsi, a na północ od nich wielogatunkowe zadrzewienia i niewielkie kompleksy leśne z łąkami i gruntami ornymi.
Wariant III (najdłuższy) przebiega początkowo przez kompleksy gruntów rolnych i nieużytków, a następnie między km 2+200 i 3+000 przez wielogatunkowe niewielkie kompleksy leśne. Dalej przebiega przez tereny rolne o drobnej mozaice użytkowania. Między km 3+550 i 3+950 przecina wielogatunkowe zadrzewienia i tereny zabudowane wsi. Na północ od nich biegnie przez kompleksy gruntów ornych z dominacją nieużytków, a następnie łączy się z drogą wojewódzką.
Organ odwoławczy wskazał, że warianty l i II z uwagi na przebieg w większym stopniu ingerują w wielogatunkowe zadrzewienia i niewielkie zalesienia z łąkami i gruntami ornymi na północ od zabudowy. Jednak biorąc pod uwagę inne elementy środowiska, takie jak człowiek, czyli lokalne społeczeństwo i znaczące oddziaływanie na nie przedmiotową inwestycją poprzez emisję hałasu, zanieczyszczeń powietrza czy wyburzenia budynków oraz rozwiązania dotyczące zwierząt tj. ich migracji, to wszystkie warianty są porównywalne pod względem środowiskowym.
Dokonując uzasadnienia wyboru wariantu w Raporcie stwierdzono (k. 86-87), że realizacja planowanego przedsięwzięcia przyczyni się do poprawy warunków środowiskowych w stosunku do wariantu zerowego (tj. braku realizacji przedsięwzięcia), poprzez odsunięcie ruchu samochodowego od zabudowy mieszkaniowej, a tym samym odciążenie istniejącej drogi, zwłaszcza w przypadku wariantu III. Realizacja planowanej obwodnicy nowym śladem spowoduje oddalenie ruchu pojazdów od zabudowy mieszkaniowej, a tym samym obniżenie poziomu uciążliwego hałasu oraz stopnia zanieczyszczenia powietrza w rejonie tej zabudowy. Wyprowadzenie ruchu z terenu ścisłej zabudowy przyczyni się również do poprawy komfortu ruchu i bezpieczeństwa drogowego.
Warianty l i II są w tym zakresie mniej korzystne, od wariantu III. Przecinają bowiem tereny zabudowane, narażone na hałas pochodzący z drogi oraz będą wymagały wyburzeń obiektów budowlanych, generując przy tym najwięcej konfliktów społecznych. Również ich lokalizacja wraz z urządzeniami ochrony środowiska (ekrany akustyczne) w rejonie zabudowań miejscowości, wpływać będzie na sposób postrzegania krajobrazu. Maksymalne oddalenie wariantu III od zabudowań jak i również jednostkowa ochrona w postaci ekranu akustycznego, zminimalizuje ingerencję w krajobraz. Analizując przebieg każdego z wariantów oraz mając na uwadze cel realizacji inwestycji związany z mniejszą uciążliwością dla okolicznych mieszkańców i poprawą bezpieczeństwa w ruchu publicznym uznano w Raporcie wariant III jako najbardziej korzystny.
Podkreślono, iż istotą planowanej inwestycji jest poprawienie jakości przestrzeni życiowej mieszkańców miejscowości, przez które przechodzi droga krajowa nr [...] i droga wojewódzka nr [...], oraz usprawnienie ruchu na tych drogach.
Realizacja planowanej inwestycji w innym wariancie niż III będzie skutkować większym oddziaływaniem na tereny zabudowane oraz spowoduje utrudniony dojazd do gruntów rolnych okolicznym mieszkańcom. Może to powodować utrudnienia w płynności ruchu związane z przejazdem pojazdów rolniczych. Oddalenie drogi od zabudowań podnosi komfort życia mieszkańców oraz zwiększa bezpieczeństwo. Na bezpieczeństwo wpływa również sposób rozwiązania krzyżowania się drogi obwodowej w wariancie III, tj. bezkolizyjne przecięcie z ulicą Długą.
Realizacja wariantu III wiąże się z większymi kosztami ekonomicznymi, m.in. budowa większej ilości obiektów inżynierskich, jednak bardzo istotna jest możliwość kontynuacji i drogi obwodowej w przyszłości poprzez przedłużenie jej w kierunku północnym i tym samym utworzenie pełniej obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr [...]. Wariant ten w pełni realizuje podstawowe cele budowy obwodnicy, jakimi jest poprawa warunków ruchu, zwiększenie bezpieczeństwa z równoczesnym ograniczeniem ryzyka zdarzeń drogowych w centrum miejscowości oraz ograniczenie negatywnych wpływów drogi wojewódzkiej na otaczające tereny poprzez wyprowadzenie ruchu poza obszary najbardziej wrażliwe na oddziaływania.
Podsumowując stwierdzono w Raporcie, że wszystkie trzy warianty będą powodować ingerencje w środowiskowo. Jednak w aspekcie wszystkich oddziaływań na różne elementy środowiska, po zastosowaniu wymaganych zabezpieczeń oraz odpowiednich rozwiązań (przejścia dla płazów i małych zwierząt, ekrany akustyczne, cichą nawierzchnię itp.) wariant III jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Podkreślono, iż najistotniejszym elementem środowiska jest człowiek, dlatego jednym z głównych czynników wpływających na wybór wariantu III są liczne postulaty mieszkańców w tym zakresie. Dlatego wariant III został wytrasowany ze względu na zebrane dotychczas wnioski lokalnej społeczności podczas przeprowadzonych prezentacji rozwiązań projektowych. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania wskazano w Raporcie na wariant III jako wariant preferowany, przewidziany do realizacji.
Zasadnie również w zaskarżonej decyzji zaakcentowano, że wariant l wymaga wyburzenia części zabudowań. W wariancie II problematyczne jest "przejście" przez ul. Długą, w związku z zabudową w kilku rzędach wzdłuż tej ulicy. Oznaczałoby to bowiem, iż obwodnica byłaby znacznie zbliżona do budynków, a niektóre z nich oddalone byłyby od krawędzi jezdni zaledwie o ok.10 metrów.
W wariancie III przewiduje się najmniejszą ilość ekranów akustycznych (jedynie na odcinku 30 m), podczas gdy w wariancie l i II długości te wynosiłyby odpowiednio 600 metrów i 300 metrów.
Również w zakresie ilości budynków znajdujących się w odległości do 100 metrów od obwodnicy wariant III okazał się najkorzystniejszy (10 budynków). Dla wariant l i II ilości te wynosiły 12 budynków (wariant l), 20 budynków (wariant II).
W konsekwencji powyższego prawidłowo, zdaniem Kolegium, dokonano wyboru wariantu III dla przebiegu objętej wnioskiem budowy obwodnicy Lisiej Góry w ciągu drogi wojewódzkiej nr 984.
Dokonując dalszej oceny prawidłowości i kompletności sporządzonego w sprawie Raportu oceny oddziaływania na środowisko Kolegium wskazało, że zawiera on wszystkie wymagania statuowane treścią art. 66 ustawy środowiskowej, tj. opis planowanego przedsięwzięcia, opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia, określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, przedstawienie zagadnień w formie graficznej; przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru; wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport; streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu; nazwiska osób sporządzających raport; źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.
Dokonując opisu skutków w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia stwierdzono, że głównym celem przedmiotowej inwestycji jest usprawnienie ruchu i zwiększenie bezpieczeństwa na analizowanym terenie oraz odciążenie miejscowości przy trasie istniejącej DK nr 73 oraz DW nr 984. Do najważniejszych efektów tego przedsięwzięcia zaliczono wyprowadzenie ruchu tranzytowego z centrum miejscowości przy trasie istniejącej drogi krajowej nr 73 oraz drogi wojewódzkiej; zwiększenie przepustowości i prędkości ruchu tranzytowego; poprawa bezpieczeństwa ruchu na drodze; zmniejszenie wypadkowości; uaktywnienie terenów wzdłuż projektowanej drogi - możliwość pozyskania nowych miejsc pracy; poprawa warunków ekologicznych mieszkańców wsi w korytarzu istniejącej drogi krajowej nr 73 oraz drogi wojewódzkiej 984.
Wskazano, że w perspektywie długoterminowej powstanie planowanego połączenia przyczyni się przede wszystkim do wyeliminowania części pojazdów z centrum miejscowości. Dodatkowo należy się spodziewać znacznego ożywienia gospodarczego na działkach przylegających do planowanej drogi, a co za tym idzie powstania nowych miejsc pracy i poprawy jakości życia. W dłuższym okresie czasu inwestycja powinna przyczynić się więc do zwiększenia atrakcyjności regionu dzięki zapewnieniu szybszych i sprawniejszych powiązań komunikacyjnych. Poprawa jakości systemu komunikacyjnego spowoduje lepsze zaspokajanie wciąż rosnących potrzeb komunikacyjnych ludności. Dzięki temu region, jako miejsce zamieszkania, stanie się bardziej atrakcyjny.
Niepodjęcie przedsięwzięcia spowoduje brak wymienionych wyżej spodziewanych skutków realizacji przedsięwzięcia. Będzie skutkował także dalszymi uciążliwościami związanymi z nadmiernym ruchem w centrum miasta i wpłynie negatywnie na jakość życia mieszkańców. W przypadku zaniechania realizacji niniejszej inwestycji, tereny które przewidziano w projekcie pod inwestycję zostaną zagospodarowane zgodnie z miejscowymi dokumentami planistycznymi. Natomiast w miejscowościach, przez które przebiega istniejąca DK nr 73 oraz DW 984, niektóre elementy środowiska przyrodniczego mogą ulec znacznemu pogorszeniu w stosunku do stanu istniejącego, a w szczególności: stan powietrza atmosferycznego - ze względu na pogorszenie nawierzchni istniejących dróg nastąpi wzrost stężenia substancji szkodliwych w powietrzu, szczególnie pyłów PM10; hałas drogowy - ze względu na pogarszający się stan nawierzchni, nastąpi wzrost natężenia hałasu wywołanego większą ilością dziur, kolein i innych nierówności na istniejących drogach; pozostawienie miejscowości Lisia Góra bez budowy obwodnicy będzie miało niewątpliwie wpływ na ludzi nie tylko poprzez wzrost oddziaływania zanieczyszczeń oraz hałasu, ale także poprzez pogorszenie bezpieczeństwa - zwiększona ilość pojazdów, degradację istniejącego układu drogowego, w którym pojawi się większa ilość ubytków i kolein wpływających w znaczny sposób na prawdopodobieństwo powstania awarii, wypadków czy też kolizji. W istniejącym stanie drogi w centrum miasta są już wystarczająco obciążone ruchem drogowym powodując emisje zanieczyszczeń i hałasu oraz sprzyjają powstawaniu wypadków drogowych. Analiza ta świadczy o potrzebie podjęcia kroków zmierzających do budowy niniejszej drogi.
Reasumując Kolegium wskazało, że analiza raportu pozwala na stwierdzenie, iż raport ten zawiera wszystkie niezbędne elementy jakie nakazują przepisy prawa. Nadto raport ten sporządzony został przez zespół specjalistów posiadających zarówno stosowne wykształcenie, jak i doświadczenie w przygotowywaniu opracowań raportów o oddziaływaniu na środowisko. W oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy należy uznać, że okoliczności wynikające z przygotowanych opracowań zostały w toku postępowania dostatecznie udowodnione. Wątpliwości w szczególności nie budzi rzetelność opracowanych na zlecenie wnioskodawcy dokumentów, ich bezstronny charakter oraz spełnienie wymogów formalnych i prawnych raportu.
W Raporcie o oddziaływaniu na środowisko zaproponowano cały szereg działań minimalizujących to oddziaływanie tak, aby nie doszło do przekroczeń dopuszczalnych wskaźników (ekrany akustyczne, tzw. "cicha nawierzchnia" redukująca hałas o minimum 3 dB w stosunku do nawierzchni standardowej, nasadzenia zieleni).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania M. K. organ odwoławczy podkreślił, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje wady raportu. Podważenie ustaleń raportu, co do zasady, mogłoby nastąpić jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (tak wyrok NSA z 26 marca 2015 r., sygn. II OSK 2032/13).
Odwołująca nie skorzystała z takiej możliwości. Powtarzała natomiast zarzuty "braku zgodnego z obowiązującą referencyjną metodyką obliczeniową obliczenia współczynnika aerodynamicznej szorstkości terenu ZO, którego wartość ma istotny wpływ na wielkość stężeń zanieczyszczeń w powietrzu", "przeprowadzenia obliczeń prognozowanego stanu zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez planowane przedsięwzięcie z pominięciem wymaganego obowiązującą referencyjną metodyką obliczeniową określenia podokresu maksymalnej emisji substancji zanieczyszczających do powietrza uśrednionej dla jednej godziny oraz podokresów w ciągu roku o emisji maksymalnej i innej niż maksymalna" oraz wskazywała na możliwość nieprawidłowości przeprowadzonej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na poziom hałasu w jego otoczeniu.
Organ II instancji stwierdził, że wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą, nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego (tak wyrok NSA z 28 lipca 2016 r., sygn. II OSK 1077/15).
W orzecznictwie zaznacza się ponadto, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty (tak wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., II OSK 2032/13).
Wedle utrwalonego w orzecznictwie poglądu również Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie do raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy (tak wyrok NSA z 3 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 85/12).
W ocenie Kolegium, wbrew zarzutom odwołania, zakres przeprowadzonej w sprawie analizy w trakcie sporządzania raportu jest logicznie skorelowany z zakresem planowanego przedsięwzięcia, a przyjęte kryteria doboru wariantu III są oparte na przekonujących, przejrzystych i akceptowalnych zasadach. Stosownie do powyższego - nie można podzielić zarzutu odwołania, że ocena oddziaływania planowanej drogi na środowisko została oparta na niepełnej i nierzetelnej analizie uwarunkowań społecznych oraz terenu.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych, czy planowanej działalności, co oznacza, że określone w jej treści uwarunkowania będą przedmiotem oceny organu udzielającego pozwolenia na budowę, bowiem to dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę może stanowić podstawę rozpoczęcia realizacji planowanej inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia, stanowi jedynie etap wstępny realizacji inwestycji. Jej wydanie nie gwarantuje inwestorowi, że zrealizuje inwestycję, ponieważ nie zwalnia go z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (tak WSA w Krakowie w wyroku z 2 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 1772/14).
Zdaniem organu odwoławczego słusznie podniósł organ l instancji w piśmie z 29 czerwca 2018 r., odnoszącym się do zarzutów odwołania M. K., że przecinanie się projektowanych dróg z terenami meliorowanymi jest powszechnym zjawiskiem. W przypadku prowadzenia drogi w nasypie najczęściej nie dochodzi do kolizji projektowanych obiektów z urządzeniami melioracji szczegółowej, która zalega nawet do 1,5 m pod powierzchnią terenu. W przypadku jednak natrafienia na przewody drenarskie, które musiałyby być przerwane wykonuje się pod drogą nowe odcinki drenażu przeprowadzające wodę zgodnie ze stanem istniejącym na drugą stronę, buduje wyloty z drenów do rowów przydrożnych lub realizuje się zbiorczy rurociąg odbierający wodę z przerwanych drenaży do ich naturalnego odbiornika. Projektowana inwestycja nie będzie więc miała negatywnego wpływu na istniejące ciągi drenarskie jak i na stosunki wodne panujące w terenie, co potwierdza postanowienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Jaśle z 27 lutego 2018 r., znak: [...]
Wobec zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że raport nie może odnosić się do wszystkich kwestii i okoliczności faktycznych. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1472/15, nie chodzi o to, aby każdy raport badał zawsze oddziaływania na wszystkie elementy przyrodnicze środowiska, w oderwaniu od warunków realizacji indywidualnego przedsięwzięcia. Taka wykładnia art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej stanowiłaby zaprzeczenie definicji ustawowych pojęć "przedsięwzięcie" (art. 3 ust. 1 pkt 13) oraz "ocena oddziaływania na środowisko" (art. 3 ust. 1 pkt 8), zgodnie z treścią których ustawodawca nakazuje badanie oddziaływań w odniesieniu do konkretnego przedsięwzięcia.
Wobec zarzutów odnoszących się do poziomu hałasu generowanego przez projektowaną obwodnicę Lisiej Góry organ odwoławczy podkreślił, że w zaskarżonej decyzji nałożono obowiązek przeprowadzania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska oraz obowiązek przedłożenia jej wyników organowi właściwemu ds. ochrony środowiska, w terminie 18 miesięcy od dnia oddania drogi do eksploatacji. Zastosowanie środków, których celem będzie zweryfikowanie przedsięwzięcia zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji zmierza właśnie do zredukowania i ewentualnie wyeliminowania negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Ma również na celu należyte zabezpieczenie interesu odwołujących oraz innych mieszkańców.
W zaskarżonej decyzji nałożono zresztą obowiązek dokonania nasadzeń drzew i krzewów ograniczających hałas powodowany ruchem pojazdów.
Odnośnie braku rozwiązania kwestii dojazdów do gruntów - użytków rolnych, przewidzianych tylko po jednej (wschodniej) stronie obwodnicy, organ II instancji wyjaśnił, że na obecnym etapie projektowym, w ramach którego opracowano Raport o oddziaływaniu na środowisko (który stał się podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), nie są jeszcze przedstawiane ostateczne rozwiązania techniczne, w tym dotyczące kwestii dróg dojazdowych do gruntów rolnych. Analiza jest skupiona na wariantowaniu możliwych korytarzy drogowych, z których wybiera się ten najkorzystniejszy. Z przywoływanych już wyjaśnień organu l instancji wynika jednak, że zakres jezdni dodatkowych był wynikiem analiz dostępności poszczególnych działek do drogi publicznej, jak również był przedmiotem spotkań z mieszkańcami, po których projektant nanosił możliwe do akceptacji uwagi. W efekcie zaprojektowano jezdnie dodatkowe praktycznie po obu stronach obwodnicy na odcinku od DK73 do skrzyżowania z drogą powiatową w km 3+249, po stronie prawej obwodnicy na odcinku od skrzyżowania z drogą powiatową w km 3+249 do ul. Długiej, po lewej stronie (wschodniej) od ul. Długiej do km 3+944, po obu stronach obwodnicy od km 3+944 do końca opracowania. Zatem wbrew zarzutom odwołania również po zachodniej stronie obwodnicy przewidywane są drogi serwisowe umożliwiające dojazd do użytków rolnych.
Organ odwoławczy wskazał też, że stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m.in. - tak jak w rozpoznawanym przypadku - dla drogi publicznej. Realizacja tego rodzaju przedsięwzięcia "drogowego" nie podlega bowiem badaniu pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy tym bardziej zapisami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy.
Końcowo organ II instancji zauważył, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia co do zasady jest decyzją związaną. Właściwy organ jest bowiem zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to w sposób prawem przewidziany strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej, odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. Zgodnie z zasadami wykładni przepisów prawnych, przepis o charakterze wyjątku podlega interpretacji ścieśniającej, a tym samym właściwy organ wydaje decyzję negatywną jedynie w sytuacji, gdy wykaże jednoznacznie niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami.
Ponadto zaskarżona decyzja nie przesądza o realizacji przedmiotowej inwestycji, lecz jedynie ją przygotowuje, a sprzeciw części stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań.
H. O.–S. oraz B. P. wniosły na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 6 września 2018r. znak [...], skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
H. O.–S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując na naruszenie przepisów:
1. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niedostateczną i niewłaściwą ocenę raportu oddziaływania na środowisko polegającą na uznaniu, że wystarczające są dane przyjęte w postępowaniu dla oceny, który wariant jest najkorzystniejszy dla ludzi i środowiska, m.in. poprzez braku aktualnych badań dotyczących natężeniu ruchu, braku oceny wpływu uruchomienia autostrady A4 w kierunku Kraków – Rzeszów w ocenie, czy inwestycja jest konieczna i w jakim wariancie, braku oceny skali przedsięwzięcia oraz to w jakim zakresie warianty są najbardziej korzystne;
2. art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej, poprzez nieokreślenie zasięgu oddziaływania na środowisko,
3. art. 80 ust. 2 ww. ustawy poprzez niewskazanie zgodności inwestycji z aktami planistycznymi.
Uzasadniając zarzuty skarżąca podniosła, że Kolegium w żaden sposób nie dokonało merytorycznej oceny sprawy pod kątem prawidłowości przyjętych rozwiązań. W sprawie brak jakichkolwiek załączników graficznych obrazujących zasięg oddziaływania inwestycji pod kątem hałasu, emisji spalin itd. w żaden sposób nie zbadano wpływu sąsiedniej inwestycji tj. autostrady A4, która biegnie w odległości od 300 metrów do 0,5 km równolegle do planowanej drogi. SKO nie oceniło sensu takiej inwestycji w sytuacji gdy po wszczęciu postępowania uruchomiono obwodnicę, która przejęła ruch na Mielec. Nie wyjaśniono dlaczego nie jest podejmowany temat obwodnicy na Kielce, jak również próżno szukać odpowiedzi na pytanie jaki jest cel przedłużania obwodnicy o 2 km w stosunku do I wariantu, skoro wszystkie warianty przebiegają przez tereny zurbanizowane w równym stopniu. W toku postępowania nie udzielono odpowiedzi na pytania Towarzystwa [...]:
cyt. "1. Wnoszę o wyeliminowanie z decyzji określenia dla planowanego przedsięwzięcia "Obwodnica" i zastąpienie tej nazwy "przeniesienie drogi wojewódzkiej na Mielec".
Planowana droga nie ma charakteru obwodnicy, w każdym wariancie ingeruje w tereny zamieszkałe i z perspektywy zabudowy mieszkaniowej.
2. Wnosimy o wyjaśnienie jaki jest cel budowy kolejnej drogi w bliskim sąsiedztwie autostrady i drogi na Mielec, w sytuacji gdy istnieje potrzebo budowy obwodnicy na Kielce?
3. Wnosimy o wyjaśnienie dlaczego wszystkie badania są przedatowane i nie uwzględniają istotnego czynnika polegającego na przejęciu ruchu przez nowo wybudowaną autostradę?
4. Wnosimy o wyjaśnienie dlaczego raport oddziaływania na środowisko jest tendencyjny tj. wariant I i II nie posiada żadnej szczegółowości w zakresie opisu działań, tak jakby z góry została podjęta decyzja, że nastąpi wybór wariantu IIl. Najdobitniej to widać w postanowieniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Jaśle, gdzie wariant I i II jest opisany w sposób lakoniczny, wręcz uniemożliwiający weryfikację prawidłowości działań i założeń.
5. Wnoszę o wskazanie w jakim kilometrażu wszystkich trzech wariantów były prowadzone badania geologiczne celem stwierdzenia występowania wód gruntowych. Wnoszę o podanie w jakim czasie były robione i podanie raportu z stanu wód podpowierzchniowych.
6. Czy w przebiegu wariantów występują tereny wilgotne i szuwarowe - bogate dla fauny?
7. W raporcie w ogólne nie zbadano wpływu inwestycji na wody podziemne.
8. Czy przewiduje się rowy melioracyjne i drogowe?
9. W jaki sposób będzie rozwiązane we wszystkich wariantach przejęcie wód opadowych i roztopowych, aby nie szkodzić terenom sąsiednim?
10. Wnoszę o przedstawieniu w załączniku graficznym zakresu przestrzennego inwentaryzacji i wskazania czy pokrywa się z oddziaływaniem inwestycji na środowisko.
11. Wnoszę o przedstawienie kryteriów przyrodniczych, którymi kierowano się przy określeniu zasięgu oddziaływania na środowisko.
12. Wnoszę o uzasadnienie, iż zastosowana metodyka inwentaryzacji jest odpowiednia, skuteczna w wykrywaniu gatunków/grup gatunków oraz udowodnić, iż pozwala na uzyskanie wyników niezbędnych do dokonania oceny znaczenia analizowanego obszaru dla ww. gatunków/grup gatunków we wszystkich okresach fenologicznych (na ile uzyskane na ich podstawie dane uprawniają do oceny znaczenia danego obszaru w innych okresach fenologicznych, czy uwzględniają różną aktywność dobową i sezonową zwierząt). W odniesieniu do płazów opisać proces identyfikacji szlaków migracyjnych płazów (wiosenne i jesienne) oraz wyjaśnić, jak rozpoznano moment przystąpienia płazów do wiosennych i jesiennych migracji. Wskazać miejsca rozrodu. Opisać czy i jak inwentaryzowano miejsca zimowania płazów.
13. Wnoszę o przedstawienie tabeli z terminami obserwacji?
14. Wnoszę o określenie ilości wizyt terenowych?
15. Czy do ustalenia wiedzy odnośnie fauny i flory w zakresie przebiegu wariantów obwodnicy zasięgnięto wiedzy u wieloletnich mieszkańców, jeżeli tak to jakich? Jest to o tyle ważne, że w zasięgu inwestycji występują liczne gatunki chronione i należy ustalić czy brak takiego ustalenia nie jest wynikiem zaniedbań przy sporządzaniu raportu. Proszę o detaliczny raport z działań inwentaryzacyjnych, w jakiej dacie, gdzie i przez kogo były wykonane wizyty terenowe.
16. W odniesieniu do płazów, gadów, ptaków i ssaków, dla każdej z grup osobno wnosimy o przedstawienie szczegółowego zakresu prac prowadzonych w ramach inwentaryzacji, tj. godziny prowadzenia obserwacji poświęconej tej grupie zwierząt, zasięg przestrzenny (opisowo i graficznie), przebieg transektów, ile razy dany odcinek był kontrolowany oraz lokalizację punktu, z którego prowadzono obserwacje, itd. Ponadto, w odniesieniu do gatunków zwierząt oszacować liczebność lokalnej populacji, określić znaczenie tego terenu dla poszczególnych gatunków, dla lokalnej populacji dla gatunku (waloryzacja, status siedliska, np. ważne miejsce rozrodcze, lęgowe ponadprzeciętna liczebność osobników w populacji). Przedstawić ocenę oddziaływania na faunę w wymiarze ilościowym, a następnie ocenić istotność tego oddziaływania.
17. Proszę określić jako powierzchnia siedlisk łęgowych zostanie przekształcona, zdegradowana, zubożona itp. (w związku np. bezpośrednim zniszczeniem, ze zmianą stosunków wodnych, warunków glebowych i świetlnych, zanieczyszczeniami,
neofityzacją fragmentacją itd.).
18. Przedstawić racjonalne i rzetelne kryteria wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W odniesieniu do wariantów określić, w jakim stopniu zmniejszy się powierzchnia chronionych siedlisk przyrodniczych, siedlisk gatunków zwierząt w tym ptaków, dla których analizowany teren stanowi istotne miejsce żerowania, rozrodu/lęgu, itd. w stosunku do stanu obecnego i jaki to będzie miało wpływ na stan ich zachowania.
19. Jakie nasadzenia przewiduje się w związku z budową drogi?
20. Wnoszę o uszczegółowienia jakie przewiduje się urządzenia chroniące przed hałasem dla każdego z wariantów?"
Zdaniem skarżącej organ nie udzielił pytania na zadane pytania, a SKO uznało, że wskazane informacje nie mają znaczenia, co narusza zasadę wyczerpującego zebrania i oceny dowodów.
Mając to na uwadze, zdaniem skarżącej, organ naruszył art. 66 ustawy środowiskowej, poprzez nieokreślenie zasięgu oddziaływania na środowisko, ponieważ na próżno szukać elementów wskazanych w tym przepisie w raporcie oddziaływania na środowisko. Być może raport ma charakter szczególny, gdyż wymaga wiedzy specjalnej, ale nie zwalnia to organu od formalnej weryfikacji zgodności z ustawą i elementami wskazanymi w akcie prawnym. Pytania [...] Ekologicznego miały na celu doprowadzenie do wyjaśnienia stanu faktycznego, zostały zignorowane przez Wójta, jak i SKO, podobnie jak treść art. 66 ustawy. W raporcie brak inwentaryzacji przyrodniczej na załączniku graficznej oraz brak oceny kumulacji inwestycji z innymi przedsięwzięciami m.in. dotyczącymi sąsiadującej autostrady A4.
Organ nie przeanalizował sprawy pod kątem występowania konfliktów społecznych, w ogóle nie zostały przeanalizowane sprzeciwy praktycznie wszystkich mieszkańców ulicy Długiej, wzdłuż której ma być prowadzona inwestycja.
B. P., zaskarżając decyzję Kolegium w całości, wniosła o uchylenie decyzji i nakazanie Kolegium rzetelnej analizy sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa i wskazanie podstaw prawnych i faktycznych orzeczenia.
Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie w sprawie dowodów, nieprawidłową ocenę raportu oddziaływania na środowisko pod kątem logiki i doświadczenia życiowego, brak wskazania na sprzeczności w analizie poprzez nieuwzględnienie skali przedsięwzięcia, zajmowanego przedsięwzięcia i ich wzajemnych proporcji, nieuwzględnienia wpływu innych inwestycji - budowa autostrady A4, braku aktualnych badań, m.in. hałasu i natężenia ruchu. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że treść uzasadnienia do utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy Lisiej Góry z 25 kwietnia 2018 r. wskazuje na brak zaznajomienia się organu orzekającego ze sprawą. Jeżeli obowiązkiem organu jest bezstronna ocena zaistniałego stanu, a organ powiela oczywiste nonsensy, które znalazły miejsce w decyzji Wójta Gminy Lisiej Góry, świadczy to o braku zaznajomienia się ze sprawą.
1. Wszystkie warianty w równym stopniu kolidują z terenami zabudowanymi. Obwodnica została tak zaprojektowana, że nie obchodzi miejscowości ale okala domostwa wzdłuż całej wsi, co już jest argumentem sprzeciwiającym się budowie obwodnicy.
2. Organ powinien po przeanalizowaniu raportu zobowiązać stronę o uzupełnienie raportu o dane dotyczące wpływu otwarcia autostrady relacji Tarnów - Rzeszów A4 na ruch w centrum Lisiej Góry. Wszystkie badania zostały przeprowadzone przed otwarciem autostrady, która przejęła ruch w kierunku Mielec. W związku z tym istnieje koniczność budowy obwodnicy na Kielce, a nie na Mielec, gdyż ruch w tamtym kierunku został przejęty przez autostradę. Organ nie zweryfikował badań pod kątem ich aktualności, brak jakichkolwiek badań natężenia ruchu.
3. Wskaźniki, które zostały przedstawione nie są miarodajne przy ocenie który wariant jest najbardziej korzystny dla środowiska. W ogóle nie ważono, który wariant najbardziej oddziałuje na środowisko, z uwagi na wielkość zajętego obszaru. Nie wyjaśniono mieszkańcom jaka jest potrzeba przedłużania obwodnicy o połowę, czyli o 2 km w stosunku do pierwszego wariantu.
4. Nikt nie wziął pod uwagę, że wzdłuż ulicy Długiej obwodnica będzie prowadzona równolegle do autostrady A4 w relacji Rzeszów (odległość ok. 300 metrów) co powoduje ogromne natężenie hałasu. SKO powinno wskazać jaka jest potrzeba dublowania dróg krajowych na tym samym odcinku, ewentualnie zażądać badań hałasu z uwzględnieniem oddziaływania autostrady.
5. W ogóle nie zbadano zgodności inwestycji z aktami planistycznymi - nawet nie podano jakie akty obowiązują - jedynie zdawkowo powołując się na charakter inwestycji "droga publiczna". Organ powinien wskazać podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia.
6. Naruszono art. 80 ust. 2 ustawy poprzez brak rozważenia wyniku postępowania. Brak rzetelnej analizy dowodów, m.in. sprzeciwów prawie wszystkich mieszkańców ul. Długiej przeciwko budowie obwodnicy, składane wielokrotnie w postępowaniu.
7. Twierdzi się cyt: "Realizacja planowanej inwestycji w innym wariancie niż III będzie skutkować większym oddziaływaniem na tereny zabudowane oraz spowoduje utrudniony dojazd do gruntów rolnym okolicznym mieszkańcom". Utrzymanie takiego stwierdzenia przez SKO oznacza, że organ nie zapoznał się mapą i przebiegiem wariantów, gdyż wariant III jako najdłuższy i biegnący wzdłuż domostw najbardziej oddziałuje na życie ludzi, zaś jedynie II i III wariant powoduje że na obszarze 2 km wszystkie domostwa odcięte są przez rzekomą obwodnicę od leżących za nimi polami uprawnymi.
8. Statystyka ewidentnie wskazuje, że wariant I i III jest zbliżony pod kątem otaczających go domostw (10 budynków i 12 budynków). Jedynie niekorzystny pod tym względem jest wariant II - 20 domostw, który powinien zostać wyeliminowany. Natomiast ważenie I i II wariantu z uwagi na długość III wariantu (dwukrotnie dłuższy) powoduje, że wariant I jest zdecydowanie korzystniejszy dla środowiska.
9. Uzasadnienie dla odstąpienie od wariantu zero jest pozbawione merytoryki z uwagi na brak analizy wpływu powstania autostrady A4 relacji Tarnów - Rzeszów na ruch w centrum wsi. Planowana obwodnica będzie przebiegać równolegle do tej istniejącej już autostrady (odległość ok. 300 metrów). To wszystko powoduje, że planowana inwestycja jest absurdalna jeżeli ma pełnić rolę tranzytu na Kielce. Uczestnicy ruchu, w dalszym ciągu będą kierować się na centrum, gdyż obwodnica jest zbytecznym wydłużeniem trasy o 5 km.
10. Nie przeanalizowano przebiegu postępowania z udziałem społeczeństwa, w szczególności czy działanie organów było prawidłowe. Postępowanie prowadzono tak, aby tylko pozornie zapewnić udział społeczeństwa. Rozprawę administracyjną wyznaczono w innej miejscowości, z utrudnionym dojazdem i w godzinach pracy, kiedy zawsze wszystkie spotkania odbywały się w Gminie Lisia Góra. Na spotkaniu 14 listopada 2014 r. zobowiązano się do opracowania 4 wariantu - co nie zostało uwzględnione.
11. W decyzji nie uwzględniono warunków pod jakimi będzie realizowana inwestycja, nie ustalono w jakim zakresie i gdzie będą ekrany akustyczne, w przecięciu z ulicą Długą.
12. Wariant III jest nowym śladem, najdłuższym i najdroższym, dlaczego nie wykorzystać istniejącej infrastruktury i nie podjąć przedsięwzięcia wariantem I.
Powyższe skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami II SA/Kr 1436/18 i 1438/18.
Postanowieniem z 10 stycznia 2019 r. WSA w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Kr 1436/18 oraz II SA/Kr 1438/18 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 1436/18. Powyższy przepis stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Sąd postanowił o połączeniu tych dwóch spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem strony skarżące zaskarżyły odrębnie tę samą decyzję, a obie skargi mogłyby być objęte jedną skargą.
Postanowieniem z 6 lutego 2019 r. WSA w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe ze względu na śmierć skarżącej B. P.. Postanowieniem z 2 kwietnia 2019 r. WSA w Krakowie podjął postępowanie sądowe z udziałem A. P., P. M. i P. M., jako następcami prawnymi zmarłej B. P..
W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o ich oddalenie, ustosunkowując się do podniesionych zarzutów i podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Następnie w piśmie procesowym A. T., pełnomocnik uczestniczki M. K., zarzucił, że pomimo występowania w postępowaniu odwoławczym jako strona, nie doręczono jej żadnych pism o dalszym postępowaniu:
- odpowiedzi na skargi H. O. oraz B. P.,
- pisma przewodniego SKO w T. o przekazaniu sprawy skarg do WSA w Krakowie wraz ze stanowiskiem tegoż organu o nieuwzględnieniu skarg jako nieuzasadnionych.
Faktyczne nieprzekazanie wyżej określonych pism dla M. K. lub jej pełnomocnika stworzyło sytuację niejasności postępowania przed SKO w Tarnowie a w konsekwencji przed WSA w Krakowie, a tym samym niemożność podjęcia działań prawnych w celu ochrony interesu prawnego strony - uczestnika postępowania M. K.
Ostatecznie otrzymana korespondencja z WSA w Krakowie dotycząca sygn. II SA/Kr 1436/18 tj. a w tym zawiadomienia o rozprawie na dzień 9 maja 2019 r. zawierała brakujące załączniki, w tym także ww. skargi.
Po zapoznaniu się ze skargami pełnomocnik wniósł o ich uwzględnienie, gdyż M. K. podziela i uznaje zarzuty skarżących co do decyzji SKO w Tarnowie wraz z wnioskami zawartymi w skargach, a w szczególności wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik podniósł, że zaskarżona decyzja SKO w Tarnowie narusza przepisy K.p.a. a w szczególności artykuły; 9, 10, 40 § 2, 138 poprzez niezapewnienie stronie postępowania - M. K. - czynnego udziału w postępowaniu przed SKO w Tarnowie, niedoręczanie pism pełnomocnikowi A. T. pomimo, że został wykazany jako mający otrzymać niektóre pisma z SKO.
Zaskarżona decyzja SKO, w przekonaniu uczestnika, sankcjonuje szereg różnego rodzaju uchybień i nieprawidłowości mających miejsce w procedurze oceny oddziaływania na środowisko wymaganej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Wykaz nieprawidłowości i uchybień zawiera załącznik do niniejszego pisma stanowiący jego integralną część:
I. Analiza oddziaływania hałasu związanego z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia drogowego.
1. Zgodnie z powszechnie stosowaną praktyką, ze względu na zasadę przezorności, przy sporządzaniu ocen oddziaływania na środowisko, należało uwzględnić najbardziej niekorzystny sposób funkcjonowania źródeł hałasu. Stąd bezpodstawnym jest wykorzystywanie do obliczeń np. średniorocznego natężenia ruchu, ponieważ w praktyce eksploatacja źródeł nie może przekraczać, wyrażonej wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N, wartości dopuszczalnej poziomu hałasu, określonej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Przepisy o ochronie środowiska przed hałasem nie przewidują bowiem żadnego odstępstwa od obowiązku dotrzymania przez podmioty korzystające ze środowiska, akustycznego standardu jakości środowiska czyli dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku wyrażonego wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N, podczas każdej doby, a więc podczas każdej pory dnia i każdej pory nocy. Powyższe uwagi, wynikające wprost z przepisów prawa, potwierdza opinia Ministerstwa Środowiska wyrażona w piśmie z 1 kwietnia 2019 r, znak [...] w załączeniu.
2. W raporcie nie przedstawiono takiej oceny dokonanej przez właściwy organ. W ocenie oddziaływania akustycznego przyjęto dla wszystkich terenów chronionych akustycznie, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie, kategorię terenów jako zabudowy zagrodowej, to jest o drugich w kolejności najwyższych dopuszczalnych poziomach hałasu dla pory dziennej i nocnej w ciągu doby. Nie udokumentowano analizy pod kątem możliwości występowania zabudowy jednorodzinnej - dla której dopuszczalny poziom LAeq D dla hałasu drogowego w porze dnia jest niższy. Dokonana w raporcie kwalifikacja odnośnych terenów mieszkaniowych jako wyłącznie terenów zabudowy zagrodowej nie jest zgodna z zapisami Studium. Problem ten przedstawiono szerzej w odwołaniu do SKO z 24 maja 2018 r.
3. W raporcie brak informacji czy i jakie przyjęto w obliczeniach tło hałasu komunikacyjnego jakie będzie istnieć po zrealizowaniu planowanej drogi, od pozostałego ruchu na terenie Lisiej Góry (w udostępnionych materiałach w załącznikach brak przyjętych danych wejściowych do obliczeń rozprzestrzeniania się hałasu).
4. W analizie oddziaływania akustycznego nie odniesiono się do zagadnienia, jakie założenia odnośnie poziomu emisji hałasu z pojazdów są przyjmowane w zastosowanym programie obliczeniowym do prognozowania rozprzestrzeniania się hałasu, w odniesieniu do tego, że jest to program opracowany dla innego obszaru Europy.
II. Analiza oddziaływania na stan zanieczyszczenia powietrza planowanego przedsięwzięcia drogowego.
1. Przyjęcie do obliczeń niewłaściwego modelu obliczeniowego zaniżającego wyniki modelowania stężeń zanieczyszczeń w powietrzu. W wytycznych, na które powołuje się wykonawca, mowa jest o programie CALINE-4 nie o programie CALINE-3, który został zastosowany w omawianym przypadku.
2. Analiza stanu zanieczyszczenia powietrza nie określiła więc podokresów emisji maksymalnej i innych niż maksymalna w ciągu roku oraz wielkości emisji maksymalnej i powodowanych nią maksymalnych wielkości stężeń zanieczyszczeń w powietrzu w otoczeniu planowanej drogi - wymaganych obowiązującą metodyką obliczeniową w tym zakresie.
3. Brak prawidłowego określenia współczynnika aerodynamicznej szorstkości terenu - parametru o zasadniczym znaczeniu dla poprawnego modelowania wielkości i zasięgu stężeń zanieczyszczeń w powietrzu w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia drogowego.
4. Brak woli poważniejszej analizy przedłożonych uwag do raportu w sytuacji, w której te uwagi odnoszą się do konkretnych wymogów dotyczących przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zawartych w przepisach prawa odnoszących się do tej procedury.
W piśmie procesowym z 9 maja 2019 r. P. Ś. wniósł o uwzględnienie protestu 139 mieszkańców ul. Długiej w Lisiej Górze z 10 listopada 2015 r. przeciw budowie wariantu nr II i nr III. W proteście tym podnoszono, że konsultacje społeczne były pozorne. Wnoszono o uwzględnienie i wybór wariantu nr IV (zachodnią częścią Lisiej Góry, przez Śmigno) oraz o umorzenie postępowania.
Postanowieniem z 26 czerwca 2019 r. WSA w Krakowie:
I. dopuścił [...] stowarzyszenie A" stowarzyszenie B z siedzibą w T. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania - na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a.;
II. odmówił P. Ś., J. Ś., M. T., M. T., T. T., M. S. i E. S. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 lipca 2020 r. sygn. II OZ 403/20 oddalił zażalenie na ww. postanowienie.
W piśmie procesowym z 30 września 2020 r. [...] stowarzyszenie A wniosło o przeprowadzenie rozprawy jawnej, podkreślając brak przeszkód ku temu.
W piśmie procesowym z 27 października 2020 r. pełnomocnik H. O. nie wyraził zgody na przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jako naruszającego prawa strony do obrony i sądu. Wskazał, że sprawa nie jest pilna, ponieważ Gmina buduje już małą obwodnicę, która wyczerpuje wariant I inwestycji.
Zaskarżonym decyzjom poza zarzutami wskazanymi w skardze zarzucił naruszenie:
- art. 82 ust. 1 pkt 1 a) ustawy poprzez nieokreślenie jasno i precyzyjnie miejsca przedsięwzięcia oraz zakresu oddziaływania inwestycji, jak również nieokreślenie w decyzji działek, których dotyczy inwestycja i brak załącznika do decyzji mapy,
- art. 80 ust. 2 ustawy poprzez nierozstrzygnięcie zgodności inwestycji z m.p.z.p.,
- art. 74 ust. 3 ustawy poprzez niezidentyfikowanie stron postępowania, co spowodowało nadużycie art. 49 K.p.a.,
- art. 3 ust. 11 ustawy poprzez nieogłoszenie czynności przez organ postanowień w toku całego postępowania na BIP, ani w innych miejscach wskazanych w tym przepisie,
- art. 74 ustawy poprzez brak wymaganych w tym przepisie załączników (graficznego, mapy ewidencyjnej, wypisu i wyrysu z m.p.z.p.), zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy, co uniemożliwia ustalenie stron postępowania, a także przebiegu inwestycji,
- naruszenie art. 82 oraz art. 84 ustawy poprzez brak wskazanych w tych przepisach elementów decyzji,
- art. 85 ustawy w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do uwag i wniosków złożonych w postępowaniu; lakoniczność odniesienia się do tych wniosków narusza zasadę przekonywania,
- naruszenie art. 3 ust. 11 ustawy przez Inspektora Sanitarnego i Prezydenta Miasta Nowy Sącz przez nieodniesienie się w żadnym z dokumentów co do odległości inwestycji od budynków na stały pobyt ludzi, co wpływa że ocena nie jest pełna,
- art. 66 ust. 1 ustawy poprzez brak sprawdzenia kompletności raportu, brak oceny wpływu skumulowanego z wpływem autostrady,
- art. 82 ust. 3 oraz art. 84 ust. 2 ustawy poprzez brak szczegółowej charakterystyki przedsięwzięcia,
- art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez brak rzeczowej i konkretnej analizy wariantów, w tym wariantu korzystnego dla środowiska,
- art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, w sytuacji, gdy działania inwestora sprowadzają się do wybrania jednego wariantu,
- art. 66 ust. 7 ustawy, przez brak uzasadnienia oddziaływania wariantu proponowanego na środowisku,
- art. 50 K.p.a. przez brak ustosunkowania się do wniosków i uwag stron,
- art. 81 ustawy w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez nieprawidłową ocenę wariantów, bowiem wnioski raportu są wewnętrznie sprzeczne, niespójne i nieprzekonujące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3).
W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z dnia 11 września 2020 r. wyznaczył posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.
Należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758, ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 1829 oraz ze zmianą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2020 r. – Dz.U. z 2020 r. poz. 1871), zaliczono cały kraj do tzw. czerwonej strefy.
Zatem wbrew stanowisku stron przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października, w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie. Z tego względu nie było możliwości wyznaczenia rozprawy.
Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe.
Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 6 września 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję środowiskową Wójta Gmina Lisia Góra z 25 kwietnia 2018 r.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skarżących i uczestników nie zasługują na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy środowiskowej.
Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Tryb i zasady wydawania powyższej decyzji regulują przepisy Działu V Rozdział 3 (art. 71-87).
Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, zdanie pierwsze, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak jednak słusznie wskazał organ II instancji, z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że takie badanie zgodności nie dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych m.in. dla drogi publicznej.
Ustawodawca w art. 60 ustawy, upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia m.in. rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., obowiązującego w dacie wydawania decyzji, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że wnioskowane przez inwestora zamierzenie budowlane stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem takie, o jakim mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej.
Dalej należy wskazać, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji został nałożony w drodze ostatecznego postanowienia, co obszernie opisano w pierwszej części uzasadnienia.
W konsekwencji konieczne było w sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu, jak również zapewnienie społeczeństwu możliwości udziału w tym postępowaniu.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:
weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
f) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;
2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Zasadniczym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego.
Stosownie do powyższego, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:
1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:
środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,
dobra materialne,
zabytki,
wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c,
dostępność do złóż kopalin;
2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
3) wymagany zakres monitoringu.
Mimo wielości formułowanych zarzutów i ich obszernych i szczegółowych uzasadnień, nie budzi wątpliwości Sądu, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wziął pod uwagę wszystkie opisane wyżej okoliczności i szczegółowo umotywował swoje stanowisko w jej uzasadnieniu.
Tym samym art. 74 ust. 1 pkt. 1, a także inne przepisy ustawy środowiskowej o charakterze gwarancyjnym nie zostały naruszone, a zarzuty podnoszone przez strony w sprawie ewidentnie zmierzają do zakwestionowania prawidłowości sporządzonego raportu.
Należy przy tym podkreślić, że jak trafnie wskazał organ odwoławczy, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w części, w której wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 (por. wyrok NSA z 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11 - Lex 1340187).
Trzeba tu zaznaczyć, że jest oczywiste, iż inwestycja drogowa o charakterystyce zbliżonej do inwestycji w niniejszej sprawie, musi naruszać szereg interesów indywidulanych. Rolą organu wydającego decyzję środowiskową jest ocena raportu z uwzględnieniem próby wyważenia interesów nie tylko osób mieszkających najbliżej inwestycji, ale również pozostałych mieszkańców miejscowości, a także mieszkańców regionu – przyszłych użytkowników drogi.
W art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej ustawodawca wskazał, jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport, jednakże znaczną część problemów, związanych z charakterem prawnym raportu oraz jego znaczeniem dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w drodze wykładni rozwiązywało orzecznictwo sądowe.
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia.
W ocenie Sądu przedstawiony przez inwestora raport spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ustawy środowiskowej, w szczególności jest kompletny i spójny oraz spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości. Organy dokonały w sprawie rzetelnej oceny tegoż raportu i jego wartości dowodowej, odpowiednio stosując art. 80 K.p.a.
Raport zawiera wszelkie treści, które winien obejmować. Rozważania zawarte w raporcie poparte są szczegółowymi badaniami i zostały prawidłowo przedstawione z wykorzystaniem map i tabel obrazujących zakres oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport zawiera niezbędne elementy i pozwala na oparcie na nim rozstrzygnięcia.
Wbrew zarzutom raport spełnia też wymagania wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy wymogi odnośnie opisu analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego i racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.
W raporcie dokonano rzetelnej analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem oddziaływania na środowisko.
Słusznie stwierdzono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przyczyni się do poprawy warunków środowiskowych w stosunku do wariantu zerowego (tj. braku realizacji przedsięwzięcia), poprzez odsunięcie ruchu samochodowego od zabudowy mieszkaniowej, a tym samym odciążenie istniejącej drogi, zwłaszcza w przypadku wariantu III. Realizacja planowanej obwodnicy nowym śladem spowoduje oddalenie ruchu pojazdów od zabudowy mieszkaniowej, a tym samym obniżenie poziomu uciążliwego hałasu oraz stopnia zanieczyszczenia powietrza w rejonie tej zabudowy. Wyprowadzenie ruchu z terenu ścisłej zabudowy przyczyni się również do poprawy komfortu ruchu i bezpieczeństwa drogowego.
Warianty l i II są w tym zakresie mniej korzystne od wariantu III. Przecinają bowiem tereny zabudowane, narażone na hałas pochodzący z drogi oraz będą wymagały wyburzeń obiektów budowlanych, generując przy tym najwięcej konfliktów społecznych.
Prawidłowo wskazano, że maksymalne oddalenie wariantu III od zabudowań jak i jednostkowa ochrona w postaci ekranu akustycznego zminimalizuje ingerencję w krajobraz. Analizując przebieg każdego z wariantów oraz mając na uwadze cel realizacji inwestycji związany z mniejszą uciążliwością dla okolicznych mieszkańców i poprawą bezpieczeństwa w ruchu publicznym przekonywująco uznano w Raporcie wariant III jako najbardziej korzystny.
Tak opisany i uzasadniony wariant III planowanej inwestycji z pewnością przyczyni się do poprawienia jakości przestrzeni życiowej mieszkańców miejscowości, przez które przechodzi droga krajowa nr [...] i droga wojewódzka nr [...] oraz usprawni ruch kołowy na tych drogach.
Trzeba przy tym wyjaśnić, że raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym (przedstawianym przez wnioskodawcę), ale o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika przede wszystkim z kompleksowości spojrzenia na przedsięwzięcie i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Niewątpliwie zatem sporządzenie raportu wymaga wiedzy specjalistycznej.
Tym samym, jak słusznie wskazywał organ odwoławczy, każdorazowe zastrzeżenia stron kwestionujących raport, nie mogą być gołosłowne. Powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. kontrekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Skarżący nie mogą przy tym przerzucać na organ lub inwestora ciężaru dowodu podnoszonych przez siebie tez, wnosząc np.: o powołanie biegłego.
Podsumowując organ prawidłowo ocenił, że sporządzony w sprawie raport jest prawidłowy i pozwala na wydanie decyzji środowiskowej dla preferowanego w raporcie wariantu nr III.
Zakres przeprowadzonej w sprawie analizy w trakcie sporządzania raportu jest logicznie skorelowany z zakresem planowanego przedsięwzięcia, a przyjęte kryteria doboru wariantu III są oparte na przekonujących i przejrzystych zasadach.
Dlatego też zarzuty naruszenia art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej, jako bezzasadne, nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Karta informacyjna, raport, jak i w konsekwencji i oparta na raporcie decyzja, prawidłowo określiła zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy trzeba wskazać, że organ w niniejszej sprawie szczegółowo określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w punkcie I. 2 decyzji (k. 3-7 decyzji Wójta).
Odnosząc się jeszcze do formułowanych w sprawie zarzutów należy uwypuklić, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako część procesu inwestycyjnego, następuje przed m.in. uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej).
Ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną, wstępną względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r., sygn. II OSK 821/08).
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.
Z powyższego wynika m.in., że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ związany jest treścią wniosku i nie może go swobodnie modyfikować (np. uwzględniając alternatywny wariant nr IV).
Zasadą w takim postępowaniu jest bowiem to, że organ administracji publicznej działa wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a nie z urzędu. Dotyczy to nie tylko samego wszczęcia postępowania, ale również zakreślenia granic rozpatrywanej sprawy. Organowi nie wolno zastępować wnioskodawcy w inicjowaniu postępowania, a także nie wolno mu modyfikować treści żądania, którego tak wszczęte postępowanie będzie dotyczyło. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. postanowienie NSA z 4 marca 2014 r., sygn. II OW 157/13, Lex Omega nr 1450940).
Sposób określenia planowanego przedsięwzięcia przez inwestora jest wiążący i nie ma podstaw, aby organ bądź inne strony postępowania mogły na wnioskodawcy wymuszać zmianę zakresu przedsięwzięcia. Również raport o oddziaływaniu na środowisko ma odnosić się do przedsięwzięcia planowanego (art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej), a zatem w takim kształcie, w jakim wnioskodawca chce je wykonać.
Stosownie do treści art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2) oraz poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 3), załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia (pkt 3a) i wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 6).
Wbrew podnoszonym zarzutom, wszystkie powyższe załączniki prawidłowo dołączono do wniosku w niniejszej sprawie. W aktach sprawy zalegają również, wbrew zarzutom, wykazy właścicieli działek objętych poszczególnymi wariantami. Brak jest podstaw prawnych, by wymagać takich załączników graficznych do samej decyzji organu odwoławczego.
Jeżeli liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, kopię mapy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, kopię załącznika graficznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, oraz wypis z rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1b ustawy środowiskowej).
Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. (art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej).
Obszernie przywołane w pierwszej części uzasadnienia postępowanie organów wykazuje dbałość z jednej strony o zapewnienie wszystkim uczestnikom postępowania należytego w nim udziału, a z drugiej o możliwie sprawne procedowanie, z poszanowaniem zasady efektywności i szybkości działania. Sąd nie stwierdził istotnych naruszeń przepisów nakazujących odpowiednie publikacje w trakcie postępowania, w tym na stronach BIP i tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy (począwszy od pisma z 19 lipca 2016 r.).
Jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej).
Zgodnie z art. 77 ust. 4 ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska:
1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji;
2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18.
Zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy środowiskowej w stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 oraz 18, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności:
1) posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia lub elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko;
2) ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z Innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;
3) istnieje możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody.
Zgodnie z art. 77 ustawy środowiskowej w przedmiotowej sprawie organ l instancji występował do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie o zajęcie stanowiska.
Ostatecznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie - postanowieniem z 27 listopada 2017 r. znak: [...] - uzgodnił pozytywnie ww. przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska i szczegółowo określił warunki jego realizacji. Warunki te zostały właściwie inkorporowane do decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie wydał opinie nr [...] z 10 lutego 2017 r., znak: [...]; oraz nr [...] z 8 lutego 2018 r., znak: [...], w których zaopiniował pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Podobnie prawidłowo uzyskano uzgodnienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Jaśle wyrażone postanowieniem z 27 lutego 2018 r., znak: [...]
Dlatego też zarzuty dotyczące niespełnienia przez projekt np.: norm hałasu, należy uznać za przedwczesne. Nie mogły one odnieść w niniejszym postępowaniu zamierzonego skutku.
Co do zarzutów dotyczących poziomu hałasu generowanego przez projektowaną obwodnicę należy dodatkowo podkreślić, jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że w decyzji Wójta nałożono obowiązek przeprowadzania analizy porealizacyjnej, w zakresie emisji hałasu do środowiska oraz obowiązek przedłożenia jej wyników organowi właściwemu ds. ochrony środowiska, w terminie 18 miesięcy od dnia oddania drogi do eksploatacji. Zastosowanie śródków, których celem będzie zweryfikowanie przedsięwzięcia zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji zmierza właśnie do zredukowania i ewentualnie wyeliminowania negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Ma również na celu należyte zabezpieczenie interesu kwestionujących decyzję oraz pozostałych mieszkańców.
Zdaniem Sądu przeprowadzone na potrzeby opracowania raportu oddziaływania symulacje rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń wykonane zostały w oparciu o aktualne na chwilę sporządzenia materiały planistyczne. Metodyki wykorzystane do prognozy propagacji zanieczyszczeń w środowisku są powszechnie stosowane oraz pozytywnie akceptowane. Wszelkie założenia oraz otrzymane wyniki uzyskały pozytywne uzgodnienia stosownych organów. Inwestycja nie wykazuje przekroczeń wartości odniesienia oraz nie będzie generować przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji dla wszelkich emitowanych zanieczyszczeń.
Dodatkowo w ramach inwestycji zaprojektowano jezdnie dodatkowe służące jako dojazd do działek, które w wyniku planowanej inwestycji utraciłyby dostęp do drogi publicznej. Zakres jezdni dodatkowych był wynikiem analiz dostępności poszczególnych działek do drogi publicznej, jak również był przedmiotem spotkań z mieszkańcami, po których projektant nanosił możliwe do akceptacji uwagi. W efekcie zaprojektowano jezdnie dodatkowe:
po obu stronach obwodnicy na odcinku od DK73 do skrzyżowania z drogą powiatową w km 3+249,
po stronie prawej obwodnicy na odcinku od skrzyżowania z drogą powiatową w km 3+249 do ul. Długiej,
po lewej stronie (wschodniej) od ul. Długiej do km 3+944,
po obu stronach obwodnicy od km 3+944 do końca opracowania.
Zatem bezzasadny był zarzut, jakoby zaprojektowane były również drogi serwisowe po zachodniej stronie obwodnicy.
Klasyfikację terenów akustycznych dokonano prawidłowo w oparciu o Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Lisia Góra (uchwała Rady Gminy z dnia 7 lutego 2013 roku nr XVI/207/2013), gdzie zaklasyfikowano obszar podlegający ochronie akustycznej jako tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczalnym natężeniem dźwięku do 65 dB w porze dziennej oraz 56 dB w porze nocnej. Klasyfikacja ta nie ma wpływu na poziom ochrony akustycznej mieszkańców, ponieważ bez względu na ew. wskazanie przedmiotowych terenów przez samą jednostkę samorządu terytorialnego, do odmiennej grupy, niż wskazana w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, ochrona ta pozostanie na takim samym poziomie. Niezależnie od przyjętej wartości dopuszczalnej hałasu w ciągu dnia; struktura i natężenie ruchu generują największe przekroczenia dopuszczalnych norm akustycznych na terenach w sąsiedztwie projektowanego pasa drogowego w porze nocy, gdzie dopuszczalna granica sięga 56 dB. Rozkład natężenia dźwięku w oparciu o tę graniczną wartość posłużył do zaprojektowania, przyjętych w raporcie zabezpieczeń akustycznych. Bez znaczenia jest zatem, jaki poziom ochrony przyjęto w porze dziennej, ponieważ podczas projektowania zabezpieczeń założono najmniej korzystny z tego punktu widzenia scenariusz.
Odnosząc się do wielokrotnie podnoszonych zarzutów dotyczących kwestii weryfikacji kręgu stron postępowania należy wyjaśnić, że po otrzymaniu zaktualizowanego raportu organ I instancji dokonał weryfikacji przymiotu strony w oparciu o obszar oddziaływania planowanej inwestycji na podstawie emisji hałasu (wzdłuż izofony 56dB).
Organ bazował na danych z ewidencji gruntów i budynków, bowiem z urzędu nie powziął informacji, aby dane którymi posługuje się Starosta Tarnowski były nierzetelne. Podkreślił, iż dane w ewidencji prowadzone są zgodnie z ust. 2 art. 20 Prawa geodezyjne i kartograficznego i ustawodawca zobowiązał osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (m.in. właścicieli, spadkobierców), do zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian.
Należy też podkreślić, że dopiero na kolejnym etapie postępowania, kiedy rozstrzygana będzie możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, inwestor będzie zobowiązany do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego przedstawiających precyzyjne parametry inwestycji.
Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska i dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym.
Sąd nie stwierdził również, by wobec prawidłowości raportu, istotny wpływ na wynik sprawy miała podnoszona przez strony kwestia powstałej autostrady, czy innych realizowanych inwestycji drogowych.
Zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie i poprzedzające ją postępowanie - wbrew zarzutom - odpowiada także wymogom narzuconym przez art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Przy mnogości stron postępowania i ich zarzutów organy możliwie rzeczowo odniosły się do wszelkich istotnych zarzutów i wątpliwości. Organ I instancji prawidłowo zastosował i uzasadnił również rygor natychmiastowej wykonalności.
Mając to wszystko na uwadze Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa.
Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skarg okazały się bezzasadne.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów materialnoprawnych, dlatego też Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekając jak w sentencji.