II SA/Kr 1422/25

II SA/Kr 1422/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-02-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 374
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 września 2025 r., znak SKO.ZP/4122/198/2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie urządzenia reklamowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 12 maja 2025 r. znak: PKH.610.5.1.2023.KP nałożył na R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. karę pieniężną w wysokości 69.431 zł za umieszczenie od 14 marca 2024 r. do 18 listopada 2024 r. urządzenia reklamowego przy ulicy [...]. W. A. (działka nr [...] obr[...] jedn. ewid. N. H.), o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,07 m2, niezgodnego z zapisami § 13 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2020 r. poz. 1984), dalej "uchwała krajobrazowa".
Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 37d ust. 1, ust. 7 i ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), dalej "u.p.z.p." oraz ww. przepisy uchwały krajobrazowej.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zrelacjonował przebieg postępowania wskazując m.in., że podczas wykonywania czynności służbowych pracownik Urzędu Miasta K. 22 listopada 2023 r. stwierdził umieszczenie słupa plakatowo-reklamowego typu "okrąglak" przy ul. Aleja Gen. W. A., niezgodnego z zapisami uchwały krajobrazowej. W trakcie kontroli stwierdzono, że przedmiotowy nośnik o średnicy 1,11 m i wysokości 2,89 m, umieszczony na chodniku, posiada zwieńczenie niezgodne z ww. przepisami uchwały. Na okoliczność kontroli sporządzono protokół i załączono do niego dokumentację fotograficzną. Wskazano, że działka nr [...] jest w całości zlokalizowana w pasie drogi publicznej (krajowej), której zarządcą jest Zarząd Dróg Miasta Krakowa i stanowi własność Skarbu Państwa.
Kolejno Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 13 marca 2024 r. nr 6/P/PK/UK5D/KP/24/ZDMK nałożył na R. Sp. z o.o. karę pieniężną za udokumentowany protokołami okres umieszczenia nośnika reklamowego niezgodnie z uchwałą krajobrazową, wraz z obowiązkiem dostosowania nośnika reklamowego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej obowiązku dostosowania reklamy do zapisów uchwały krajobrazowej.
Strona skorzystała z prawa do odwołania się od tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 sierpnia 2024r. nr SKO.Dr./4122/160/2024 utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta z 13 marca 2024 r.
Spółka zaskarżyła ww. decyzję Kolegium z 30 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. sygn. II SA/Kr 1472/24 oddalił skargę.
Dalej organ I instancji wskazał, że po wydaniu ww. decyzji z 13 marca 2024 r., w czasie toczącego się postępowania odwoławczego i sądowego, przeprowadził szereg kolejnych kontroli, m.in. w: marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2024 r., w trakcie których dwukrotnie stwierdzono przesunięcie słupa z lokalizacji udokumentowanej we wcześniej sporządzanych protokołach. Pomimo zmian lokalizacji, przedmiotowy nośnik reklamowy nadal posiada zwieńczenie, które nie odpowiada wymogom uchwały krajobrazowej. Usunięcie przedmiotowego słupa o nieodpowiednim zwieńczeniu z ww. lokalizacji stwierdzono dopiero podczas kontroli 9 grudnia 2024 r.
Kolejno, powołując się na art. 37d ust. 7 u.p.z.p. organ I instancji uznał, że zaistniały podstawy do określenia kary pieniężnej za okres od dnia wydania ww. decyzji z 14 marca 2024 r. do dnia usunięcia nośnika reklamowego naruszającego ww. przepisów uchwały krajobrazowej.
Następnie Prezydent przedstawił interpretację pojęcia "podmiotu umieszczającego" wskazując, że należy pod tym pojęciem rozumieć reklamodawcę lub przedsiębiorcę zlecającego fizyczne umieszczenie tablicy lub urządzenia. Jednocześnie wskazano na dowody m.in. w postaci nazwy spółki i jej danych kontaktowych umieszczonych pod zwieńczeniem przedmiotowego słupa, w oparciu o które ustalono, że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowego słupa niezgodnego z zapisami uchwały krajobrazowej jest Spółka.
Organ I instancji obszernie wyjaśnił również stosowane przepisy ustaw i przywołał treść uregulowań uchwały krajobrazowej. Przedstawił też szczegółowo sposób wyliczenia kary.
Od opisanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 12 maja 2025 r. Spółka wniosła odwołanie, żądając uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. art. 7, art. 7a, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 K.p.a., poprzez naruszenie:
- zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i skarżącej,
- zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony oraz uznanie, że nie zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy na korzyść odwołującej,
- zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,
- zasady czynnego udziału strony, tj. uniemożliwienie odwołującej ustosunkowania się co do zebranych przez organ I instancji dowodów i materiałów w niniejszej sprawie;
- zasad postępowania dowodowego, m.in. poprzez nieprzedłożenie żadnego dowodu świadczącego o tym, że to odwołująca jest odpowiedzialna za umieszczenie urządzenia reklamowego we wskazanej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu;
2. art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych, w celu ustalenia rzeczywistych odległości, wymiarów i lokalizacji słupa we wskazanej lokalizacji;
3. art. 37d ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że to odwołująca się jest podmiotem, który umieścił urządzenie reklamowe niezgodnie z zapisami uchwały krajobrazowej we wskazanej przez organ lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono m.in., że organ nie udowodnił, że to odwołująca jest podmiotem, który umieścił przedmiotowy słup we wskazanej lokalizacji, a tym bardziej w aktach sprawy nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody potwierdzające tożsamość podmiotu dokonującego naruszenia, dokładny okres umieszczenia słupa w przedmiotowej lokalizacji, powierzchnię obiektu i tożsamość podmiotu odpowiedzialnego za jego posadowienie. Strona wskazała, że lokalizacja słupa podana przez organ na mapach jest niedokładna i sprzeczna z rzeczywistością. Nadto zarzuciła, że organ nie przedstawił żadnego dowodu z przeprowadzonej kontroli, ani potwierdzenia użycia urządzenia pomiarowego przez inspektora, jak też, że pomiary zostały wykonane prawidłowo przez przeszkoloną do tego osobę i urządzeniem posiadającym atest.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 4 września 2025 r., znak: SKO.ZP/415/198/2025 utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 12 maja 2025 r..
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i treść odwołania, a także przywołał brzmienie art. 37d i art. 37a ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 1 pkt 18, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 9 ust. 1 pkt 5, § 13, § 19, § 25 ust. 1 i § 27 uchwały krajobrazowej.
Dalej w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m.in., że zgodnie z § 13 ww. uchwały dopuszcza się sytuowanie słupa plakatowo-reklamowego ("okrąglak"):
1) w Podobszarze 1 III Strefy - zgodnie z miejscami lokalizacji, wskazanymi na załączniku nr 2, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2;
2) na całym obszarze miasta, z wyłączeniem Podobszaru 1 III Strefy, w odległości nie mniejszej niż:
a) 15 m od innego słupa plakatowo-reklamowego;
b) 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej.
3) posiadającego zwieńczenie:
a) w obszarze objętym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego Naturalnego UNESCO oraz w strefie buforowej tego obszaru, wskazanym na załączniku graficznym, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 - w kształcie kopuły o podstawie sześciokąta, opisaną na geometrycznie wyznaczonej półkuli o średnicy do 1,4 m, zakończonej iglicą z kulą; u podstawy kopuła zakończona jest poziomym ozdobnym gzymsem wysuniętym przed lico powierzchni słupa - zgodnie z załącznikiem nr 3, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 3;
b) dla pozostałego obszaru miasta - w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m.
Zapis § 19 uchwały dopuszcza, by pierwszą wolnostojącą tablicę reklamową bądź pierwsze wolnostojące urządzenie reklamowe usytuować na granicy terenu, o którym mowa w § 13 pkt 2 lit. b.
Organ II instancji wskazał, że przytoczone przepisy uchwały krajobrazowej wprowadzają zasadę sytuowania słupów plakatowo-reklamowych typu "okrąglak" dla pozostałego obszaru miasta (innego niż w § 13 pkt 3 lit. a uchwały), ze zwieńczeniem w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m. Taki słup składa się z części służącej ekspozycji reklamy i stanowi konstrukcję w formie walca umieszczonego na podstawie i posiadającego zwieńczenie określone w § 13 pkt 3 uchwały.
Dalej Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowy okrąglak zlokalizowany na dz. nr [...], przy ul[...]. W. A., nie odpowiadał ww. warunkom uchwały w okresie wskazywanym w decyzji, a to z uwagi na fakt, że jego zwieńczenie w formie kopuły o podstawie sześciokąta nie zostało dopuszczone uchwałą w tej lokalizacji. Wprawdzie w uchwale tej przewidziano sytuacje, w którym możliwe jest lokowanie słupów plakatowo-reklamowych typu "okrąglak" z wyżej opisanym zwieńczeniem, jednak dotyczą one jedynie obszaru określonego w § 13 pkt 3 lit. a uchwały (obszar objęty wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO oraz w strefie buforowej tego obszaru). Nie znajdują więc odniesienia do przedmiotowego słupa.
W zbiegu z powyższym naruszeniem organ II instancji stwierdził kolejne uchybienia przepisom uchwały krajobrazowej, w zakresie odległości posadowienia słupa od wiat przystankowych komunikacji miejskiej, pomimo kilkukrotnego przemieszczania słupa.
Kolegium uznało również dowody zgromadzone w sprawie przez organ I instancji za pozwalające na jednoznaczną identyfikację i ustalenie tożsamości dysponenta przedmiotowego słupa. O tym, że właścicielem spornego urządzenia reklamowego jest Spółka, świadczą dowody zgromadzone już podczas pierwszych czynności kontrolnych dokonanych 22 listopada 2023 r. Słup plakatowo-reklamowy oznakowany jest nalepką z nazwą spółki R. sp. z o.o. W aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli zawierające wykonane w trakcie tych kontroli zdjęcia, z których jasno wynika, że urządzenie reklamowe zawierało informację w postaci nr słupa 1115, naklejki umieszczonej na podstawie przedmiotowego słupa plakatowo-reklamowego z napisem R. oraz numerem telefonu i adresem e-mail Spółki.
Powyższe zostało uwidocznione w toku kolejnych czynności sprawdzających, czy Strona wykonała obowiązek nałożony ww. decyzją z 13 marca 2024 (od 29 kwietnia 2024 r. do 18 listopada 2024 r.).
Te dowody w sposób dostateczny zdaniem Kolegium pozwalają na identyfikację i ustalenie tożsamości podmiotu oznaczonego na ww. naklejce.
O tym zaś, że na tego rodzaju słupach, także w innych lokalizacjach na terenie miasta Krakowa Spółka prowadziła działalność plakatowania, świadczą zgromadzone do akt dokumenty prywatne m.in. zamówienia nr [...] Małopolskiego Instytutu Kultury w K. oraz M. Sp. zo.o w K. wraz z fakturą.
W odniesieniu do podjętej przez Stronę próby kwestionowania prawidłowości dokonania przez organ pomiarów słupa, jego lokalizacji na działce wskazanej przez organ czy w pasie drogowym oraz podnoszonych wątpliwości co do konkretnego urządzenia, którym tego pomiary zostały dokonane, Kolegium stwierdziło, że są one nieuzasadnione. Odwołująca nie wykazała błędności ustaleń organu I instancji, lecz poprzestała na ogólnym twierdzeniu o ich nieprawidłowości. Twierdzenia te nie zostały natomiast poparte istnieniem odmiennych okoliczności i faktów, które wskazywałyby na nieprawidłowość czynności pomiarowych organu i nieprawidłowość ostatecznych ustaleń organu, a w szczególności wskazywałyby, że kara została ustalona w sposób zawyżony. Brak jest podstaw do kwestionowania tych czynności dokonanych przy pomocy odpowiednich, profesjonalnych urządzeń pomiarowych (tu. dalmierza laserowego Leica Disto D810 touch), których użycie daje gwarancje poprawności pomiarów. Pomiary wykonano z bliskiej odległości. Nadto, skoro zdjęcia z poszczególnych kontroli są załączone do poszczególnych protokołów sporządzonych w dniach przeprowadzonych kontroli, bezpodstawne są dywagacje odwołania co do braku dowodów, w jakich datach zdjęcia te zostały wykonane i próby podważenia ich mocy dowodowej. Fakt ich umieszczenia w protokołach świadczy o tym, że zdjęcia obrazują stan faktyczny istniejący w datach sporządzenia tych protokołów, w tym czas, miejsce i sposób pomiaru ekspozycji reklamowej ww. słupa.
Protokoły te podpisane zostały przez sporządzającego pracownika i opatrzone datą, który tym samym dał gwarancję zgodność z prawda stwierdzonych w tym protokole faktów. Nadto w każdym protokole z kontroli podano wymiary przedmiotowego słupa, zaś do protokołu z 22 listopada 2023 r. dodatkowo pracownik organu I instancji podpisany pod protokołem sporządził rysunek techniczny tego słupa, podając jego wymiary. Odwołująca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby te ustalenia, a twierdzenia o błędności tych pomiarów są w ocenie Kolegium chybione. Zbędne zaś byłoby poszukiwanie kolejnych wskazanych przez odwołującą dowodów, np. współrzędnych GPS, czy innych cyfrowych śladów, dla wykazania tych samych ustalonych i niezakwestionowanych skutecznie przez Stronę okoliczności.
Odnosząc się do zarzutu odwołania kwestionującego wymiary przedmiotowego słupa ustalone przez organ w decyzji jako sprzeczne z rzeczywistością i nie odpowiadające powierzchni plakatów Kolegium wyjaśniło, że karę organ wymierzył od części przedmiotowego słupa plakatowo-reklamowego w kształcie walca służącej do umieszczania reklam i na której znajdowały się reklamy, jak uwidoczniono na zdjęciach i w protokołach z kontroli. Jej wymiary wynikają z prawidłowych pomiarów organu, przeprowadzonych stosownym urządzeniem. Pole powierzchni ekspozycji to 10,07 m2, obliczone jako 2n (d/2)h = 2 x 3,14 x (1,11 m/2) x 2,89 m gdzie h to wysokość, d to średnica części służącej ekspozycji reklamy, a n to stała matematyczna. Za chybione więc uznało Kolegium uwagi odwołania o brakach dowodowych w ww. zakresie.
Organ II instancji stwierdził też prawidłowy sposób obliczenia kary pieniężnej przez organ I instancji i zastosowanie prawidłowej wysokości stawki części zmiennej opłaty oraz stawki części stałej opłaty, określając w rezultacie wysokość kary na kwotę 69.431,00 zł, zgodnie z art. 37d ust. 9 u.p.z.p., nowiem Rada Miasta Krakowa nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1.
W uchwale w sprawie opłaty reklamowej wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt l lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Rada nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej.
W związku z powyższym, przyjęto maksymalne stawki opłaty reklamowej określone w obwieszczeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024 (M.P. z 2023 r. poz. 774), tj.: dla części zmiennej 0,33 zł; dla części stałej 3,62 zł.
Wyliczenie kary za umieszczenie niezgodny z uchwałą słupa w okresie od 14 marca 2024 r. do 18 listopada 2024 r. przedstawiono następująco: opłata za 250 dni wynosi: [(10,07 m2 x 0,33 x 40) + (3,62 x 40))] x 250 dni = (132,92 zł +144,80 zł) x 250 dni = 69.431,00 zł.
Na marginesie organ II instancji wskazał z urzędu, że Spółka stała się począwszy od 9 czerwca 2020 r. w następstwie zawarcia umowy zakupu-sprzedaży słupów i tablic reklamowych z Agencją Reklamy [...] sp. z o.o. nabywcą szeregu objętych tą umowa urządzeń reklamowych, a więc już wcześnie prowadziła na terenie K. ww. działalność gospodarczą i funkcjonowała w K. jako podmiot profesjonalny, także przed wejściem w życie przepisów uchwały reklamowej.
Kolejno Kolegium zwróciło uwagę, że na podstawie podobnych materiałów dowodowych, a to wyników czynności kontrolnych dokonywanych w okresie od grudnia 2023 r. do 12 marca 2023 r i fotografii potwierdzających istnienie przedmiotowego słupa z naklejką zawierająca nr słupa [...] i logo "[...]") orzekało Kolegium decyzją z 30 sierpnia 2024 r. nr SKO.Dr./4122/160/2023, utrzymując w całości decyzję Prezydenta z 13 marca 2024 r. nakładającą na Spółkę karę pieniężną za umieszczenie od 8 grudnia 2023 r. do 13 marca 2024 r. ww. urządzenia reklamowego przy ulicy A. na działce nr [...] oraz obowiązek dostosowania przedmiotowej reklamy do przepisów uchwały krajobrazowej.
Następnie WSA prawomocnym wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. sygn. II SA/Kr 1427/24 oddalił skargę, zatem kwestia odpowiedzialności za umieszczenie ww. słupa w ww. miejscu (lokalizacji) we wskazanym okresie od 8 grudnia 2023 r. do 13 marca 2024 r. została już ostatecznie rozstrzygnięta przez organy i prawomocnie osądzona przez sąd.
Reasumując organ II instancji stwierdził, że dowody zgromadzone w aktach sprawy potwierdzają, że odwołująca co najmniej od grudnia 2023 r. była wyłącznym właścicielem przedmiotowego słupa plakatowo-reklamowego. Opisane zaś czynności kontrolne utrwalone w formie protokołów potwierdzają, że Spółka prowadziła swą działalność reklamową w ww. konkretnej lokalizacji na działce nr [...] zarówno w okresie ustalonym w toku ww. zakończonego ostatecznie i prawomocnie ww. postępowania administracyjnego, a także później, po wydaniu w trybie art. 37 ust. 5 u.p.z.p. decyzji o nałożeniu kary oraz o nałożeniu obowiązku usunięcia naruszenia.
Dalej Kolegium szczegółowo odniosło się do zarzutów odwołania, przyznając m.in., że co prawda z akt sprawy nie wynika, w jakiej konkretnie dacie przedmiotowy słup został umieszczony w ww. lokalizacji, tym niemniej niewątpliwie w dacie pierwszej czynności kontrolnej stwierdzającej niezgodność słupa z uchwałą krajobrazową i wszczęcia postępowania w tej sprawie, podmiotem odpowiedzialnym za ten nośnik i wyłącznie nim dysponującym była i jest skarżąca.
Na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 4 września 2025 r., znak: SKO.ZP/415/198/2025 R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów:
I. postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane skarżącemu przesądzają o tym, że organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że to skarżąca jest podmiotem który umieścił słup w przedmiotowej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowej sprawie;
2. art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez organ II instancji, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa będącego przedmiotem postępowania", podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany skarżącej przesądzają, że organ II instancji błędnie uznał, że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji jest skarżąca;
3. art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że to skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez organ I instancji nie wynika, że słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji został umieszczony przez skarżącą, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu, a także skonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem zawiera ono ogólne stwierdzenia mogące być wykorzystane w dowolnym postępowaniu;
II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 37d ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że to skarżąca jest podmiotem, który umieścił urządzenie reklamowe niezgodne z zapisami uchwały krajobrazowej we wskazanej przez organ I i II instancji lokalizacji, podczas gdy organ I instancji nie przedłożył na tę okoliczność żadnego dowodu, a organ II instancji błędnie uznał, że nie budzi wątpliwości, jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, pomimo braku dowodów świadczących o słuszności swoich twierdzeń, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto jej zarzuty.
W piśmie procesowym z 27 listopada 2025 r. skarżąca uzupełniła skargę, wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z instrukcji obsługi urządzenia mierniczego (dalmierza) Leica Disto D810 Touch, na okoliczność wykazania, że:
- pomiary wykonane w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji nie zostały wykonane zgodnie z instrukcją obsługi ww. urządzenia,
- osoba wykonująca pomiary nie była uprawniona i przeszkolona do używania urządzenia zgodnie z jego instrukcją,
- urządzenie, którym organ dokonał pomiarów w sprawie, nie zostało skalibrowane w sposób prawidłowy, zgodny z instrukcją producenta,
- urządzenie, którym organ dokonał pomiarów w sprawie, nie posiada ważnych certyfikatów, zgodnie z instrukcją producenta,
- organ w związku z dokonanymi pomiarami nie wykonał i nie przedłożył żadnych wydrukowanych lub elektronicznych protokołów lub jakichkolwiek zdjęć z rzekomych pomiarów urządzeniem, które zgodnie z instrukcją producenta umożliwia wykonanie takich czynności, wykazania, że pomiary nie były wykonane pod kątem 90 stopni, zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że organ I instancji nie udowodnił przeprowadzenia kontroli z użyciem jakiegokolwiek urządzenia pomiarowego, jak również nie przedstawił żadnych wiarygodnych wyliczeń odległości umieszczenia słupa we wskazanej lokalizacji, ani tego w jaki sposób została wyliczona łączna powierzchnia reklamy wskazana w decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 3 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie skarżącej z 27 listopada 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c P.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
W pierwszej kolejności należy przytoczyć regulacje prawne istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i ust. 4 u.p.z.p., rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego.
Stosownie do przytoczonych zapisów Rada Miasta Krakowa przyjęła uchwałę krajobrazową. Uchwała ta ustaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (por. § 3 pkt. 1 uchwały).
Według zapisów § 27 uchwały weszła ona w życie po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dniem 1 lipca 2020 r. W myśl § 25 ust. 1 uchwały zawarte w niej zakazy, zasady i warunki znajdują zastosowanie do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń sytuowanych, budowanych, remontowanych lub przebudowywanych od dnia wejścia w życie uchwały. Stosownie do § 25 ust. 2 uchwały tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały, należy dostosować do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały.
Zgodnie z art. 37d ust. 1–2 u.p.z.p., podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej (ust. 1). Jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną wymierza się odpowiednio właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub posiadaczowi samoistnemu nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe (ust. 2).
W myśl art. 2 pkt 16 lit. b i lit. c u.p.z.p. pod pojęciem "tablicy reklamowej" należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem, zaś "urządzeniem reklamowym" jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Według art. 37d ust. 4 u.p.z.p., karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.
Zgodnie z art. 37d ust. 5 u.p.z.p., w przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji tej określa się:
1) wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz
2) obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.
Z kolei w myśl art. 37d ust. 6 u.p.z.p. decyzja, o której mowa w ust. 5, podlega natychmiastowemu wykonaniu w części dotyczącej obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.
Stosownie do art. 37d ust. 7 u.p.z.p. po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, organ określa, w drodze decyzji, wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 5, odpowiednio do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.
Jak stanowi art. 37d ust. 8 u.p.z.p. wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, 1313 i 2291), powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.
Natomiast według art. 37d ust. 9 u.p.z.p., jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały krajobrazowej, działka nr [...] przy ulicy [...]. W. A., obejmująca chodnik w pasie drogi krajowej, na którym znajdował się w spornym okresie przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy, znajduje się w podobszarze 2 Strefy III, czyli w "pozostałym obszarze miasta" (innym niż opisany w § 13 pkt 3 lit. a uchwały), a także poza obszarem objętym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego Naturalnego UNESCO oraz strefą buforową tego obszaru.
W obszarze tym dopuszczalne jest sytuowanie słupa plakatowo-reklamowego ("okrąglak") w odległości nie mniejszej niż:
a) 15 m od innego słupa plakatowo-reklamowego;
b) 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej.
Słup musi posiadać zwieńczenie w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotowy "okrąglak" zlokalizowany na dz. nr [...] przy ul. A. nie odpowiadał wyżej opisanym warunkom uchwały w okresie wskazywanym w decyzji, a to z uwagi na fakt, że jego zwieńczenie w formie kopuły o podstawie sześciokąta nie zostało dopuszczone uchwałą w tym obszarze.
Warto tu przypomnieć, co słusznie wskazywał organ II instancji, że decyzją z 13 marca 2024 r. Prezydent nałożył na skarżącą karę pieniężną za udokumentowany protokołami okres umieszczenia nośnika reklamowego niezgodnie z uchwałą krajobrazową od 8 grudnia 2023 r. do 13 marca 2024 r., wraz z obowiązkiem dostosowania nośnika reklamowego do regulacji uchwały. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej obowiązku dostosowania reklamy do zapisów uchwały krajobrazowej.
Z kolei decyzja Kolegium z 30 sierpnia 2024 r. utrzymująca ww. decyzję Prezydenta z 13 marca 2024 r. w mocy, jest ostateczna i prawomocna, bowiem WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. sygn. II SA/Kr 1472/24 oddalił skargę Spółki.
Obecnie prowadzone postępowanie dotyczy tego samego słupa, dotkniętego tą samą niezgodnością z uchwałą reklamową (zwieńczenie w kształcie kopuły o podstawie sześciokąta - zamiast wymaganego powołanym wyżej przepisem zwieńczenia w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m).
Termin, za jaki wymierzono obecnie karę, obejmuje czas od wydania poprzedniej decyzji (13 marca 2024 r.) do ostatniego potwierdzonego momentu, w którym słup nadal był niedostosowania do wymogów uchwały reklamowej (18 listopada 2024 r.).
Fakt niezgodnego z uchwałą zwieńczenia słupa w tym okresie wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości z protokołów z kontroli przeprowadzonych 29 kwietnia 2024 r., 6 maja 2024 r., 13 maja 2024 r., 27 maja 2024 r., 10 czerwca 2024 r., 24 czerwca 2024 r., 15 lipca 2024 r., 29 lipca 2024 r., 5 sierpnia 2024 r., 21 sierpnia 2024 r., 3 września 2024 r., 7 października 2024 r., 28 października 2024 r., 5 listopada 2024 r. oraz 18 listopada 2024 r. (k. 94 - 137 akt adm.).
Dopiero podczas kolejnej kontroli 9 grudnia 2024 r. stwierdzono, że przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy został usunięty z przedmiotowej lokalizacji.
Warto zauważyć, że wobec ewidentnej niezgodności z uchwałą spornego zwieńczenia słupa, traci na znaczeniu polemika pomiędzy skarżącą a organami odnośnie zmienianej w trakcie badanego okresu precyzyjnej lokalizacji słupa.
Te ustalone w toku postępowania przez organy okoliczności faktyczne w świetle akt sprawy nie budzą wątpliwości Sądu.
Podstawowe zarzuty skargi koncentrują się na twierdzeniach, że to nie skarżąca spółka jest podmiotem odpowiedzialnym za dostosowanie przedmiotowego "okrąglaka" do wymogów uchwały reklamowej, bowiem to nie ona go umieściła w tym miejscu, i to nie na nią owa kara powinna zostać nałożona.
Wbrew tym zarzutom jednak ww. istotna okoliczność została w zaskarżonej decyzji wyjaśniona w sposób bardzo szczegółowy i wyczerpujący. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że niewątpliwie już w dacie pierwszej czynności kontrolnej, jak też i w dacie ostatniej czynności kontrolnej, stwierdzających niezgodność słupa z uchwałą krajobrazową, podmiotem odpowiedzialnym za ten nośnik i wyłącznie nim dysponującym była skarżąca.
W szczególności w aktach sprawy znajdują się liczne protokoły z kontroli zawierające wykonane w trakcie tych kontroli zdjęcia, które jasno obrazują, że sporne urządzenie reklamowe zawierało informację w postaci nr słupa [...], naklejki umieszczonej na podstawie przedmiotowego słupa plakatowo-reklamowego z napisem R. oraz numerem telefonu i adresem e-mail Spółki.
Ponadto z akt innych spraw sądowych skarżącej Sąd wie z urzędu, że w 2020r. skarżąca zakupiła od Agencji [...] sp. z o.o. część aktywów. Od dnia zakupu, czyli przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, Spółka stała się jedynym właścicielem słupów plakatowo-reklamowych i nośników reklamowych kupionych od Agencja [...] sp. z o.o.
Warto zauważyć, że Kolegium trafnie przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące problematyki nakładania kar pieniężnych za naruszenie postanowień uchwały krajobrazowej wywiodło, że wprawdzie przepis art. 37 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że karze podlega podmiot, który "umieścił" tablice reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodnie z postanowieniami uchwały krajobrazowej, jednak zestawienie słowa "umieścił" z okolicznością, że uchwały określające zasady i warunki sytuowania m.in. tablic reklamowych mogły być podejmowane od dnia 11 września 2015 r., tj. wejścia w życie ww. przepisu, prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy było objęcie karalnością nie tylko obiektów posadowionych już w trakcie obowiązywania uchwały krajobrazowej, ale także tych, które były już "umieszczone" w chwili, kiedy uchwała krajobrazowa weszła w życie.
Za takim stanowiskiem przemawia także treść art. 37a ust. 9 u.p.z.p., który przewiduje, że uchwała krajobrazowa ponadto określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Z istoty swej przepisy dostosowawcze dotyczą stanów faktycznych istniejących przed wejściem w życie przepisów zmieniających. Nie ulega zatem wątpliwości, że także wobec tych reklam, które umieszczono na danym terenie w przeszłości, a które po wejściu w życie uchwały krajobrazowej okazały się niezgodne z jej postanowieniami, ustawodawca przewidział karalność.
Skarżąca w przedstawionej przez siebie interpretacji przepisów pomija ww. funkcję przepisów dostosowawczych. Błędne i nieuprawnione stanowisko skarżącej w zasadzie sprowadza się do twierdzenia, że skoro skarżąca nabyła nośnik już "umieszczony", to nigdy nie poniesie odpowiedzialności w związku z uchwałą krajobrazową.
Tymczasem to firma realizująca fizyczne umieszczenie reklamy na swoim nośniku jest podmiotem "umieszczającym", a w konsekwencji podlegającym karze pieniężnej. Bezsporne przy tym było, że na przedmiotowym słupie umieszczono nazwę firmy skarżącej, a także że skarżąca zawierała umowy na ekspozycję treści reklamowych zamawiających m.in. na ww. nośniku.
Skarżąca uzyskuje korzyści finansowe z dysponowania ww. urządzeniem reklamowym, zatem na niej spoczywa odpowiedzialność wynikająca z wyżej powołanych przepisów i uchwały krajobrazowej związana z niedostosowaniem urządzenia reklamowego do wymogów uchwały krajobrazowej. Nadto skarżąca ostatecznie, tj. w okresie pomiędzy 18 listopada 2024 r. a 6 grudnia 2025 r., usunęła przedmiotowy słup z opisywanego wyżej miejsca, czym dodatkowo potwierdziła, że ma tytuł prawny do dysponowania tym urządzeniem reklamowym.
Bezzasadne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. Analiza akt przedmiotowej sprawy oraz uzasadnienia do zaskarżonej decyzji prowadzą do wniosku, że organy na gruncie tego postępowania uczyniły zadość wszystkim powyższym obowiązkom. W sposób szczegółowy i drobiazgowy zebrały oraz rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organ II instancji dokładnie przeanalizował treść zapisów uchwały krajobrazowej i prawidłowo przyjął, że przedmiotowy słup przez dłuższy czas naruszał jej przepisy.
W odniesieniu do kwestionowania przez skarżącą prawidłowości dokonania przez organ pomiarów słupa, jego lokalizacji na działce wskazanej przez organ oraz podnoszonych wątpliwości co do konkretnego urządzenia, którym tego pomiary zostały dokonane, Sąd stwierdza, że słusznie zarzuty te Kolegium uznało za nieuzasadnione. W każdym bowiem z protokołów kontroli podano wymiary przedmiotowego słupa, zaś do protokołu z 22 listopada 2023 r. dodatkowo pracownik organu I instancji podpisany pod protokołem sporządził rysunek techniczny słupa podając jego wymiary.
Skarżąca z kolei poprzestała na ogólnikowym, gołosłownym zarzucaniu błędności ustaleń organów. Twierdzenia te nie zostały natomiast poparte istnieniem odmiennych okoliczności i faktów, które wskazywałyby na nieprawidłowość czynności pomiarowych organu i nieprawidłowość ostatecznych ustaleń organu, a w szczególności wskazywałyby, że kara została ustalona w sposób zawyżony. Brak jest w realiach niniejszej sprawy podstaw do kwestionowania tych czynności, dokonanych przy pomocy odpowiednich, profesjonalnych urządzeń pomiarowych (dalmierza laserowego Leica Disto D810 touch), których właściwe użycie gwarantuje poprawność pomiarów.
Niezależnie od podnoszonych w skardze bezzasadnych zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. i art. 37d ust. 1 u.p.z.p., Sąd nie dostrzegł również jakichkolwiek innych podstaw, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji.
Jak już wspomniano, podobne stanowisko w odniesieniu do tego samego słupa za bezpośrednio poprzedzający okres, zostało już zaakceptowane w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1472/24.
Odnośnie natomiast do sformułowanych w piśmie z 27 listopada 2025 r. przez skarżącą wniosków dowodowych, Sąd na rozprawie je oddalił, bowiem nie stwierdził podstaw do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z instrukcji obsługi urządzenia mierniczego (dalmierza) Leica Disto D810 Touch, na wskazane przez skarżącą okoliczności. Instrukcja nie jest dokumentem w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a. Ponadto zgromadzone w aktach dowody stanowiły dla organów wystarczającą dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia podstawę ustalenia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności faktycznych. Ustalony przez organy stan faktyczny jest kompletny.
Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd podzielił przy tym ocenę podobnych stanów faktycznych i prawnych dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Krakowie w uzasadnieniach wyroków z 13 listopada 2025 r., sygn. II SA/Kr 1142/25 oraz z 7 listopada 2025 r. sygn. II SA/Kr 861/25.
Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, dlatego Sąd oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..