II SA/Kr 1417/24

II SA/Kr 1417/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Anna Kopeć
Mirosław Bator /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
art 3
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawę ze skargi D. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 sierpnia 2024 r. znak: WI-I.7840.15.68.2023.KN w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego D. C. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1417/24
UZASADNIENIE
Starosta Tatrzański decyzją z 17 lipca 2023 r., znak: AB.6743.530.2023.ŁM, wydaną m.in. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy budynku gospodarczego służącego gospodarce leśnej, tj. prowadzeniu szkółki leśnej o powierzchni zabudowy 35 mkw. na działce nr [...], obr. [...] położonej w Z., wskazując przy tym, że: 1) art. 29 ust. 2 pkt 8 Pb nie ma zastosowania, bo działka jako własność prywatna nie stanowi "gruntu leśnego Skarbu Państwa", a rozpiętość konstrukcji wynosi 5 m, czyli więcej niż 4,80 m; 2) art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a Pb nie ma zastosowania, bo plan miejscowy (uchwała nr XVI/184/2007 z dnia 25 października 2007 w sprawie: "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka-Koziniec) nie przewiduje możliwości budowy budynków gospodarczych; 3) budynek nierozprzestrzeniający ognia powinien być oddalony od granicy lasu na odległość min. 12 m (§ 271 ust. 8 rozporządzenia WT), a tymczasem cała działka położona jest na terenie leśnym.
Wojewoda Małopolski decyzją z 26 sierpnia 2024 r., znak: WI-I.7840.15.68.2023.KN, wydaną po rozpatrzeniu odwołania D. C., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zamiarem inwestora jest budowa wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego (wymiary: 7m x 5m, wysokość: 5,35 m, kąt nachylenia dachu: 40°), który zostanie posadowiony na żelbetowych fundamentach osadzonych pod powierzchnią gruntu (ściany z pustaków H+H, dach pokryty blachą "corona"). Budynek ma służyć prowadzeniu szkółki leśnej związanej bezpośrednio z produkcją siewek i sadzonek drzew i krzewów leśnych mających na celu powiększanie upraw leśnych. W budynku wydzielone zostaną 3 pomieszczenia (magazyn, szatnia i pomieszczenie na narzędzia). Działka inwestycyjna jest niezabudowana, w części zalesiona, w sąsiedztwie terenów leśnych, rolnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; stanowi użytek leśny o powierzchni 16,48 a oraz użytek rolny o powierzchni 5,42 a. Na kopii mapy zasadniczej inwestor jako miejsce usytuowania budynku wskazał teren lasów (1 ZL). Plan miejscowy (§ 6 ust. 3 pkt 1) ustala tam zakaz realizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów związanych z gospodarka leśną oraz urządzeń turystycznych. W ocenie organu odwoławczego inwestycja jest zgodna z § 6 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego. Ustawodawca przesądził, że szkółki leśne są gruntami związanymi z gospodarką leśną (art. 3 pkt 2 ustawy o lasach), więc budynek gospodarczy służący szkółce leśnej będzie również obiektem związanym z prowadzoną gospodarką leśną (szkółką leśną). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że na podstawie akt nie można stwierdzić, na jakim konkretnie gruncie zlokalizowany będzie budynek, a inwestor – mimo wezwania – nie przedłożył decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej (Starosty Tatrzańskiego) lub leśnej (Dyrektora RDLP), ani nie wykazał, że decyzje te nie są wymagane. W odpowiedzi na pismo organu odwoławczego Dyrektor RDLP poinformował, że wyjątek (art. 3 pkt 2 ustawy o lasach) od zasady (art. 4 pkt 11 u.g.r.l.) wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez Dyrektora RDLP. Sprawy te mają zazwyczaj złożony charakter i rozstrzygane są decyzją administracyjną (umorzeniową – w razie uznania, że inwestycja nie zmieni dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu). Dyrektor RDLP podkreślił, że przekazane dokumenty nie zawierają wszystkich niezbędnych informacji do rozstrzygnięcia tej kwestii. W tym stanie rzeczy sprzeciw jest zasadny (art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb), bo nie można rozstrzygnąć, czy inwestycja jest zgodna z "innymi przepisami prawa" (tu: u.g.r.l.).
W nawiązaniu do stwierdzenia organu pierwszej instancji, że nie ma możliwości usytuowania budynku w terenie ZL tak, aby zachowane były wymogi bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 ust. 8 rozporządzenia WT), organ odwoławczy uzyskał następujące stanowisko Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie: "[...] właściwe do zastosowania [...] są wymagania określone w § 271 ust. 8a ww. rozporządzenia MI, w którym zawarto najmniejsze odległości jakie należy zapewnić między budynkiem ujętym w § 213 tego rozporządzenia (tj. m. in. gospodarczy w gospodarstwach leśnych), a granicą (konturem) lasu. W związku z powyższym uznać należy za właściwe, że nie określa się odległości budynku zlokalizowanego na działce inwestycyjnej ujętej w m.p.z.p jako teren leśny względem granicy (konturu) lasu. Zwraca się uwagę na konieczność wykonania budynku z elementów nierozprzestrzeniających ognia, zapewnienia wyższej klasy odporności pożarowej niż jest wymagana w § 212 cyt. rozporządzenia, a także w budynku nie może znajdować się pomieszczenie zagrożone wybuchem". W tym kontekście organ odwoławczy zauważył, że ze zgłoszenia wynika, że budynek zostanie wykonany z elementów nierozprzestrzeniających ognia, niemniej jednak inwestor winien zapewnić większą klasę odporności ogniowej niż jest wymagana w § 212 WT, a pomieszczenia nie mogą stanowić pomieszczeń zagrożonych wybuchem.
W skardze na powyższą decyzję D. C. wniósł o: 1) uchylenie decyzji organów obu instancji i 2) zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 3 pkt 2 ustawy o lasach w zw. z art. 4 pkt 11 w zw. z art. 11 ust. 1 u.g.r.l. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że wymagane jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez Dyrektora RDLP celem ustalenia możliwości posadowienia budynku przeznaczonego na cele gospodarki leśnej, aby Dyrektor RDLP ocenił, czy inwestycja spełnia przesłanki z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach i czy jest niezbędna dla prowadzenia gospodarki leśnej;
2) § 271 ust. 8 rozporządzenia WT przez wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że budynek nie spełnia wymaganej klasy odporności ogniowej, a pomieszczenia mogą być zagrożone wybuchem, co pozostaje w sprzeczności z oceną rodzaju materiałów, z których ma zostać wykonany i możliwości wybuchu w pomieszczeniach;
3) art. 7 i art. 8 kpa przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przejawiający się w dowolnej oraz błędnej interpretacji przepisów prawa;
4) art. 77 § 1 kpa i art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej i dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego skutkującej odmową wydania pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu zarzutu pierwszego podniósł, że przedstawione dowody pozwalały organom samodzielnie ocenić, czy inwestycja spełnia przesłanki art. 3 pkt 2 ustawy o lasach i czy jest niezbędna dla prowadzenia gospodarki leśnej.
W uzasadnieniu zarzutu drugiego podniósł, że organ odwoławczy nie wskazał, który z elementów budynku nie ma wyższej klasy odporności pożarowej niż wymagana w § 212 rozporządzenia WT, ani które z pomieszczeń są zagrożone wybuchem i dlaczego (skoro w żadnym z pomieszczeń nie będzie elementów powodujących wybuch). Organ nie ocenił obiektu i nie przedstawił konkretnych wymogów i przepisów prawa wskazujących na brak zachowania ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony przed ewentualnymi wybuchami. Powołał się jedynie na ogólne pismo Komendanta PSP, który nie wskazał, ze pomieszczenia są zagrożone wybuchem. Organ zwrócił się jedynie o ustalenie odległości, a nie o dane i nie skierował pytania odnoszącego się do zakresu klasy odporności oraz nie opisał miejsc zagrożonych wybuchem. Pytanie dotyczyło tylko odległości, a nie pozostałych kwestii, co wskazuje na brak uzyskania od organu odwoławczego pełnej informacji o budynku i jego właściwościach (w tym odporności pożarowej).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego, którą organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do zgłoszonej budowy budynku gospodarczego służącego gospodarce leśnej (prowadzeniu szkółki leśnej).
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm., dalej u.p.b.), z której wynika, że zarówno rozpoczęcie, jak i prowadzenie robót budowlanych jest co do zasady możliwe jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1). Od zasady tej istnieją jednak wyjątki określone w art. 29 Prawa budowlanego. Niektóre z nich nie wymagają w ogóle akceptacji organu architektoniczno-budowlanego, odnośnie innych robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę istnieje wymóg dokonania zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych w enumeratywnie określonych przypadkach.
Z poszczególnych regulacji art. 30 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 1b). W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (ust. 2). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (ust. 5).
Zgodnie z art. 30 ust. 6 u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:
1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;
3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;
4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 .
Pod pojęciem "innych przepisów" użytych w cytowanym art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. należy rozumieć regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego (zarówno w ustawach, jak i rozporządzeniach wykonawczych do tych ustaw), ograniczające możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy. Tymi przepisami bez wątpienia są przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń, w tym rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 258/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).
Zgłaszany budynek gospodarczy służyć ma -według oświadczenia inwestora- gospodarce leśnej, tj. prowadzeniu szkółki leśnej. Działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 1ZL w obowiązującym w tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Antałówka-Koziniec". Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, działka [...] jest działką częściowo leśną a częściowo rolną.
Organ I Instancji wniósł sprzeciw po pierwsze wskazując, że zgłaszany obiekt wymaga pozwolenia na budowę (organ zakwalifikował zgłaszany obiekt jako gospodarczy obiekt budowlany o powierzchni zabudowy do 35 m2 o rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, przeznaczony wyłącznie na cele gospodarki leśnej i położony na gruntach leśnych Skarbu Państwa tj. obiekt o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt.8 u.p.b.), po wtóre ze względu na to, że planowana budowa jest niezgodna z planem miejscowym oraz po trzecie ze względu na brak spełnienia warunków § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), dalej zwanego WT.
Natomiast organ II Instancji inaczej zakwalifikował zgłaszany budynek- jako obiekt o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 14 lit. a u.p.b. - wolno stojący parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki – i wymaga tylko zgłoszenia; nadto wskazał, że zgłaszany budynek gospodarczy jest zgodny z § 6 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego, który zezwala na realizację obiektów budowlanych związanych z gospodarka leśną, bowiem prowadzenie szkółki leśnej jest rodzajem gospodarki leśnej.
Sąd zgadza się z kwalifikacją obiektu dokonaną przez organ II Instancji oraz oceną zgodności tego obiektu z planem miejscowym.
Co do spełnienia warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, organ wystąpił w tej sprawie do Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej w Krakowie, która w piśmie z dnia 23 sierpnia 2023 r. wskazała, że właściwe do zastosowania w przedstawionym przypadku są wymagania określone w § 271 ust. 8a WT, zwróciła też uwagę na konieczność wykonania budynku z elementów nierozprzestrzeniających ognia, zapewnienie wyższej klasy odporności pożarowej niż jest wymagana w § 212.
Zgodnie z § 271 ust. 8a WT:.
"Najmniejsza odległość budynków wymienionych w § 213, wykonanych z elementów nierozprzestrzeniających ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wybuchem oraz posiadających klasę odporności pożarowej wyższą niż wymagana zgodnie z § 212, od granicy (konturu) lasu zlokalizowanej na:
1)sąsiedniej działce - wynosi 4 m,
2)działce, na której sytuuje się budynek - nie określa się
– jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kontur) lasu, przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną, a w przypadku braku planu miejscowego - grunty leśne są objęte zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1804) oraz art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503)."
Przyczyną zgłoszenia sprzeciwu przez organ II Instancji, był brak przedłożenia decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej lub leśnej – adekwatnie do położenia budynku – lub wykazanie, że powyższe decyzje nie są w sprawie wymagane. Ponadto organ wskazał, że "inwestor chcąc wybudować przedmiotowy budynek na terenie ZL winien zapewnić większa klasę odporności ogniowej, niż jest wymagana w § 212 warunków technicznych oraz zamierzone pomieszczenia nie mogą być zagrożone wybuchem"
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 530 z późn. zm.), lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków;
2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
Decyzja organu II Instancji jest zatem wewnętrznie sprzeczna – z jednej strony organ twierdzi bowiem, że budynek gospodarczy wykorzystywany na potrzeby szkółki leśnej jest związany z gospodarką leśną ( i dlatego też pozostaje w zgodności z planem miejscowym), a z drugiej oczekuje przedłożenia decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej lub rolnej. Co więcej, zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82), nie wymaga się decyzji, o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli grunty rolne mają być użytkowane na cele leśne. Tym samym nie ma żadnego znaczenia na której części działki – rolnej czy leśnej – będzie posadowiony budynek. W konsekwencji ta podstawa sprzeciwu jest nieuzasadniona.
Wskazać przy tym należy, że dla skuteczności wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia robót budowalnych przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej wymagane jest łączne spełnienie dwóch warunków materialnych. Po pierwsze, konieczne jest jego wniesienie w terminie w skazanym w art. 30 ust. 5 p.b. Sprzeciw wniesiony po upływie ustawowego terminu jest prawnie nieskuteczny. Jest to bowiem termin o charakterze materialnoprawnym, co oznacza, że tylko w zakreślonych przez ustawodawcę ramach czasowych organ jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ tego terminu oznacza dla organu brak możliwości wydania decyzji o sprzeciwie, a dla inwestora oznacza milczącą zgodę tegoż organu na realizację zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma zatem tylko czasową kompetencję do ustosunkowania się względem dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych. Po drugie, organ jest zobligowany do wniesienia sprzeciwu, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 P.b. Wniesienie w terminie sprzeciwu w oparciu o jedną z podstaw wymienionych w tym przepisie wyznacza granice formalne rozpoznawanej sprawy administracyjnej (sprawy sprzeciwu). Są to granice, których po upływie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie można już przekroczyć ani rozszerzyć zarówno w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i tym bardziej w toku postępowania odwoławczego (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 7 marca 2023 r., sygn. II SA/Op 338/22, LEX nr 3507884).
To z kolei oznacza, że aktualnie do wyjaśnienia pozostają wyłącznie kwestie związane ze spełnieniem przez projektowany budynek warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, które jako podstawę sprzeciwu zgłosiły organy obu instancji. Organ II wskazał inwestorowi, że "chcąc wybudować przedmiotowy budynek na terenie ZL winien zapewnić większa klasę odporności ogniowej, niż jest wymagana w § 212 warunków technicznych oraz zamierzone pomieszczenia nie mogą być zagrożone wybuchem". Rzecz jednak w tym, że sformułowanie o obowiązku "zapewnienia większej klasy odporności" niczego nie wyjaśnia. Wobec powyższego, ponownie rozpatrując sprawę, organ II Instancji będzie obowiązany jednoznacznie i precyzyjnie wskazać skarżącemu, jakie warunki ma spełnić, jakie konkretnie dokumenty dołączyć, aby planowana inwestycja pozostawała w zgodzie z wymaganiami bezpieczeństwa pożarowego. Z ogólnego powołania się na przepis § 212 WT w istocie nie wynika nic.
Wobec powyższego, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1pkt. 1 lit.a i lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącego opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).