II SA/Gd 3930/01

II SA/Gd 3930/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Górska
Krzysztof Ziółkowski
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 40, art. 125 par. 1, art. 134, art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska,, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Barbara Kroczak, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2001 r., nr [...] w przedmiocie chybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. H. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 50 ust. l pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3. art. 83 ust. I pkt 2 i art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. z 2000r. Dz.U. Nrl06, poz. 1126 ze zm.) nakazał I. H. i J. H. wstrzymanie użytkowania części parteru, przeznaczone) na działalność rozrywkowo-gastronomiczną w budynku mieszkalnym w K. na działce nr [...] i [...].
J. H. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 71 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 124 §2 k.p.a.
Postanowieniem z dnia 23 października 2001 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie na postanowienie wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Z akt sprawy wynika, że I. H., żona J. H., otrzymała postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 2 lipca 2001r., zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 9 lipca 2001r. Zażalenie J. H. złożono za pośrednictwem poczty w dniu 31 lipca 2001r., tj. po określonym ustawowo terminie.
J. H. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jego uchylenia z uwagi na naruszenie art. 141 § 2 k.p.a. oraz sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności faktu, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 czerwca 2001 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lipca 2001r.. zatem wniesienie zażalenia w dniu 31 lipca 2001r. nastąpiło w terminie wynikającym z art. 141 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż stroną postępowania są małżonkowie I. i J. H. i datą odbioru postanowienia jest data jego odbioru przez jednego z małżonków. I. H. pokwitowała odbiór postanowienia w dniu 2 lipca 2001 r., termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem w dniu 9 lipca 2001r. Organ administracji wskazał, że na wniosek skarżącego uzasadniany faktem separacji małżonków i brakiem możliwości zapoznania się z treścią postanowienia, przesiał mu dodatkowy egzemplarz postanowienia. Organ odwoławczy stwierdził, że I. i J. H., nie informowali organu nadzoru budowlanego o swojej sytuacji życiowej i udzielili wspólnie pełnomocnictwa adwokatowi W. B.. Nadto organ administracji wskazał, że na skutek zażalenia wniesionego przez W. K.. organ II instancji postanowieniem z dnia 24 października 200lr. Nr [...] uchylił postanowienie z dnia 27 czerwca 2001r. nakazujące I. i J. H. wstrzymanie użytkowania części parteru, przeznaczonej na działalność rozrywkowo-gastronomiczną w budynku mieszkalnym w K., na działce nr [...] i [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 3 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Z art. 40 k.p.a. wynika, iż pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela temu przedstawicielowi (§ 1). jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, w sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism (§ 3). Pisma kierowane do strony winny być imienne, wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Doręczenie pisma sądowego obojgu małżonkom jest sprzeczne z treścią art. 40 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2000 r. w sprawie sygn. akt II S.A./Kr 298/00, zgodnie z któryrn pogląd jakoby doręczenie decyzji jednemu ze współmałżonków wywierało taki sam skutek jakby doręczono go obojgu, należy uznać za błędny, bo nie znajdujący uzasadnienia w przepisach prawa; Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Barbara Adamiak. Janusz Borkowski Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2003 str. 287) W szczególności, podstawy dokonania doręczenia w taki sposób nie może stanowić art. 43 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. W sytuacji gdy w jednej kopercie przesyłany jest dwóm adresatom jeden egzemplarz postanowienia brak jest podstaw do stwierdzenia, że domownik odebrał przesyłkę kierowaną do drugiego adresata, bowiem przesyłka ta jest tylko jedna i zostaje doręczona tylko osobie kwitującej jej przyjęcie. Osoba ta, z uwagi na brak drugiego egzemplarza przesyłki, nie ma możliwości przekazania go drugiemu adresatowi. Może ona jedynie umożliwić drugiemu adresatowi zapoznanie się z treścią postanowienia. Nie jest to jednak równoznaczne z doręczeniem postanowienia i rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Zgodnie bowiem z art. 125 § 1 k.p.a. postanowienie doręcza się stronom na piśmie. Skutki materialne i procesowe postanowienia związane są z faktem jego doręczenia, a nie zapoznania się z jego treścią. W szczególności, zgodnie z art. 141 §2 k.p.a., bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczyna się od daty doręczenia stronie decyzji.
W niniejszej sprawie postanowienie z dnia 27 czerwca 2001r. doręczane była przesyłką, której adresata określono jako ..I. i J. H.". Skarżący nie wskazywali w toku postępowania jednego z nich jako upoważnionego do odbioru pism i nie udzielali pełnomocnictwa drugiemu z małżonków. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż odbiór przesyłki przez Iwonę H. jest tożsamy z doręczeniem jej skarżącemu. Ewentualna separacja małżonków i wskazywany przez organ braku wiedzy o tym fakcie nie miały znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia, podobnie jak okoliczności związane z udzieleniem przez Iwonę H. i J. H. pełnomocnictwa temu samemu pełnomocnikowi.
Odbiór przesyłki w dniu 2 lipca 2001 r. pokwitowany został przez Iwonę H.. Skarżącemu natomiast doręczono odpis postanowienia dopiero w dniu 25 lipca 2001r. Termin do wniesienia przez niego zażalenia zakończył w dniu 1 sierpnia 2001 r. Skoro zażalenie złożono w urzędzie pocztowym w dnut 31 lipca 2001 r. termin do wniesienia zażalenia został zachowany i brak było podstaw do stwierdzenia przez organ II instancji uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Fakt uchylenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 czerwca 2001 r. nr [...], w wyniku zażalenia innej strony postępowania, pozostaje bez wpływu na ocenę przez Sąd prawidłowości wydanego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
W niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 40 k.p.a., 125 § 1 k.p.a. i art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. mającego wpływ na treść wydanego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżone postanowienie.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził na rzecz skarżącego kwotę 250 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 10 zł. uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz kwotę 240 zl. tytułem zwrotu koszów zastępstwa procesowego, których wysokość ustalono stosownie do nakładu pracy i charakteru sprawy w granicach stawek wynikających z § 14 ust. 2 pkt 3 w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżone postanowienie nadaje się z istoty swej do wykonania. Ponieważ zaskarżone i uchylone postanowienie dotyczyło stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i nie podlegało wykonaniu, orzekanie o możliwości jego wykonania było bezprzedmiotowe.