II SA/Kr 1375/00

II SA/Kr 1375/00 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-07-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2000-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Sygn. powiązane
OSK 1529/04 - Wyrok NSA z 2005-05-06
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Sentencja
Sygn. akt. IISA/Kr 1375/ 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski / spr. / AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2004r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - skargę oddala -
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...].01.2000 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, działając na podstawie art. art. 119,121 § 4 i 5 i art. 122 - ustawy z dnia 17.06.1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 1991 r. nr 36 poz. 161 z późn.zm. - obecnie tj. Dz.U. z 2002 r. nr 110 poz. 968 z późn.zm.) nałożył na T. M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 774.000 zł.
Na skutek zażalenia zobowiązanego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 10.05.2000 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżone postanowienie w części obejmującej wysokość grzywny i orzekł w tym zakresie nową wysokość grzywny w wysokości 530.753,30 zł., - utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu podniesiono, że zobowiązany T. M. dobrowolnie nie wykonał obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 10.10.1997 r., (znak: [...]) a "polegającym na rozbiórce obiektu budowlanego będącego w budowie na terenie położonym przy ul. [...] na działkach nr1,2, 3, 4, 5, 6, 7 bez wymaganego pozwolenia". Podstawą orzeczenia reformatoryjnego był fakt, że organ I instancji do wymiaru grzywny przyjął powierzchnie 1800 m , gdy faktycznie wynosi ona 1.234,31 m . (art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i obwieszczenie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie ustalenia ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 1999 r. - M.P. z dnia 22 listopada 1999 r.). Zarzuty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek jest ostateczna i prawomocna, a podnoszony przez żalącego wniosek o legalizację nie jest ustawową przesłanką umorzenia czy wstrzymania egzekucji. Zwrócono uwagę, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył T. M. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia podniósł, że wydane w sprawie postanowienia naruszają art. 7, 8 , 9 i 15 kpa oraz art. 56 § 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący w swoim zażaleniu na postanowienie organu I instancji z dnia [...].01.2000 r., o nałożeniu grzywny celem przymuszania podniósł okoliczność - nazwaną zagadnieniem wstępnym - którego rozpatrzenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia bowiem dotyczyło to złożenia wniosku o legalizację samowoli budowlanej wg. art. 49 pr. bud. " Wprawdzie art. 97 kpa - nie ma wprost zastosowania do postępowania egzekucyjnego -jednakże wskazane przez stroną okoliczności nie pozostawiały wątpliwości, iż intencją strony był wniosek o zawieszenie posterowania ". Zdaniem skarżącego winno być wydane postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania pozytywne lub negatywne a nie wydanie takiego postanowienia spowodowało pozbawienie skarżącego możliwości wyczerpania trybu instancyjnego w tym zakresie.
W dniu 17.08.2000 r., skarżący złożył osobiście sporządzone pismo, nazwane skargą w którym opisał sposób postępowania organów w jego sprawie oraz podniósł, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.04.1999 r. (sygn. akt II SA/Kr 1271/97) nie został mu doręczony.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu, dodatkowo powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż skoro sama ustawa egzekucyjna zawiera katalog przesłanek zawieszenia, sięganie do regulacji, które ma jedynie posiłkowe zastosowanie nie powinno mieć miejsca co prowadzi do wniosku, że w postępowaniu egzekucyjnym nie stosuje się przepisów ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania, w tym zwłaszcza art. 97 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Zarzut skargi sprowadza się do twierdzenia, że obowiązkiem organów było zawieszenie postępowania z uwagi na występujące w sprawie "zagadnienie wstępne" które miało wynikać ze złożenia wniosku o legalizację samowoli budowlanej na podstawie art. 49 Prawa Budowlanego z 1994 r. Jak można domniemać skarżący stoi na stanowisku, że wszczęcie postępowania na podstawie art. 49 Prawa Budowlanego z 1994 r., stanowi podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 § l pkt. 4 kpa. Poglądu tego nie można podzielić. Wprawdzie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi, że jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastopowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego - to nie oznacza to, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie przepisy art. 97 kpa. Przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wyraźnie stanowi, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tylko w przypadku, gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji "nie stanowią inaczej". A przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowią inaczej, gdyż w art. 56 § l cyt. ustawy wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Nie można więc podzielić zarzutu skargi, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji narusza przepisy prawa.
Faktem jest, że § 3 art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nakazuje organowi wydanie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania. Sformułowanie "w sprawie zawieszenia postępowania" oznacza, że ustawodawca miał na myśli zarówno zawieszenie postępowania jak i odmowę jego zawieszenia. Nie wydanie takiego postanowienia przez organy jest naruszeniem przepisów postępowania, nie mniej jednak należy pamiętać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania stanowi uzasadnioną podstawę skargi, a taką podstawą jest tylko naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § l pkt. l lit.c p.o.p.s.a.). Nie można przyjąć aby stwierdzone uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżone postanowienie, czy poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.