II SA/KR 1365/19

II SA/Kr 1365/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Joanna Człowiekowska
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 441/21 - Wyrok NSA z 2023-11-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 152 par 1 w zw.  z art 123
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 26.07.2019 r., znak: [...], na podstawie art. 152 § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2096 ze zm. dalej "k.p.a.") po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 26 marca 2019 r., orzekającej o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 12.07.2012 r., znak: [...] dla rozbudowy polegającej na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacjami wewnętrznymi w budynku przy ul. [...] w K. - na działce nr [...] obręb [...].
W uzasadnieniu organ podał, że dniu 03.06.2019 r. do organu wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...] z dnia 26.03.2019 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 12.07.2012 r., znak: [...] dla rozbudowy polegającej na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacjami wewnętrznymi w budynku przy ul. [...] w K.- na dz. nr [...] obr. [...]. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., albowiem cała korespondencja do Spółki [...] Sp. z o.o. - obecnie [...] Sp. z o.o., wraz z decyzją kończącą postępowanie była wysyłana na nieaktualny adres spółki, stąd spółka nie miała zapewnionego udziału w postępowaniu i obrony swoich uzasadnionych interesów. Wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Nr [...].[...] z dnia 26.03.2019 r.
Postanowieniem z dnia 25.07.2019 r. postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wznowione.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania organ wskazał, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji uzasadniona jest obawą, iż wykonanie decyzji może prowadzić do nieodwracalnego stanu faktycznego lub prawnego. Organ, odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa argumentował, że wprawdzie z dyspozycji art. 152 § 1 k.p.a wynika wprost, iż wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić jedynie wtedy, gdy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, to jednak na uwadze należy mieć fakt, że wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć jedynie takich decyzji, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, w szczególności mogą być przedmiotem egzekucji w rozumieniu ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne.
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów prawa:
- art. 152 §1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji,
- art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, zbyt skrótowe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Żaląca się wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu spółka argumentowała, że art. 152 § 1 k.p.a. jako jedyną przesłankę wstrzymania wykonania decyzji wskazuje prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Skoro więc istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 26.03.2019 r., nie było podstaw do odmowy wstrzymania wykonania decyzji.
Wojewoda postanowieniem z dnia 9.09.2019 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji przychylił się do zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiska, że nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. Wyjaśnił, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych, w wyniku których dochodzi do określonego sposobu zagospodarowania terenu. Wstrzymanie wykonalności decyzji wiąże się z możliwością podjęcia określonych czynności. Zabezpieczający charakter przepisu art. 152 § 1 k.p.a. nie będzie miał więc zastosowania do decyzji, która odmawia podjęcia czynności (odmawia udzielenia pozwolenia na budowę).
Dla wzmocnienia prezentowanego poglądu organ II instancji odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego i poglądów prezentowanych w literaturze prawniczej, gdzie stwierdzono, że skutki następcze mogą wywoływać nie tylko decyzje zobowiązujące, których wykonanie polega na dobrowolnej lub przymusowej realizacji objętych nimi świadczeń, ale także innego typu decyzje, o ile posiadają moc kształtowania stosunków społecznych w inny sposób, niż poprzez podjęcie na ich podstawie czynności wykonawczych. Dopiero brak funkcji kształtującej, tzn. brak możliwości orzekania o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania aktowi cechy wykonalności. Stąd, co do zasady nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji odmownych, czy też aktów prawa procesowego.
Ponadto, Wojewoda nie podzielił zarzutu, że organ pierwszej instancji naruszył zasady określone w art. 7 w związku z art. 77, art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego, zbyt skrótowe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent Miasta K. w zaskarżonym postanowieniu w sposób właściwy i szczegółowy wyjaśnił swoje stanowisko.
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przez organ administracyjny przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu l instancji w całości, pomimo iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania;
- art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zaniechanie zbadania przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a w konsekwencji odmowę wstrzymania jej wykonania, podczas gdy zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji,
- art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji m.in. przyjęcie, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 26.03.2019 r., orzekającej o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 12.07.2012 r., znak: [...], nie wpływa na sytuację faktyczną i prawną adresata decyzji,
- art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,
- art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie uwzględnia okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy w kontekście specyfiki prawa budowlanego i jego przepisów o charakterze procesowym, tj. skutków materialnoprawnych jakie wywołuje dla strony skarżącej pozostawanie w obrocie prawnym decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Mianowicie, uzyskanie przez stronę skarżącą decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 12.07.2012 r. znak: [...], jest niezbędne dla zalegalizowania prac budowlanych wykonanych w ramach uchylonego pozwolenia na budowę. Inwestycja została wykonana i oddana do użytkowania zgodnie z uchylonym pozwoleniem na budowę. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji odmownej prowadzi z kolei do sytuacji, w której istnieje ryzyko, że organ nadzoru budowlanego może nawet wydać decyzję nakazującą rozbiórkę części wymienionego obiektu budowlanego bądź doprowadzenie tego obiektu do stanu poprzedniego, zatem wywołuje skutki materialnoprawne dla strony skarżącej. Wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę obliguje tym samym właściwy organ nadzoru budowlanego do wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie wznowienia. W świetle powyższego, postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. ma w tym przypadku wpływ na sytuację faktyczną i prawną adresata, ma zatem funkcje kształtującą.
Ponadto argumentowano, że wbrew stanowisku organów obu instancji, nie sposób ani z treści przepisu art. 152 § 1 k.p.a., ani z aktualnego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnego wyprowadzić wniosku o braku możliwości wstrzymania wykonania tej konkretnej decyzji odmownej. Zatem w przedmiotowej sprawie organy obu instancji wobec istnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania oraz z uwagi na to, iż jej wykonanie zmienia istotnie sytuację faktyczną i prawną strony skarżącej, miały obowiązek wstrzymania wykonania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad, powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniu organu II instancji. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji w postępowaniu wznowieniowym zostało uregulowane w art. 152 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Instytucja procesowa, o której mowa w art. 152 § 1 k.p.a., służy więc ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami jakie może ponieść na skutek dalszego wykonywania decyzji, przede wszystkim chroni przed powstaniem szkody (por. wyrok NSA z dnia 20.10.2017 r., sygn. II OSK 308/16). Jakkolwiek w myśl powołanego przepisu orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji uzależnione jest jedynie od stwierdzenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji to nie może ulegać wątpliwości, że ocena tego prawdopodobieństwa może dotyczyć jedynie decyzji które mają przymiot wykonalności.
W orzecznictwie i doktrynie powszechnie prezentowany jest pogląd, że decyzje odmowne nie podlegają wykonaniu. Wg tego ujęcia - określonego przez A. Krawczyk (A. Krawczyk [w:] "Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej", Warszawa 2013, s. 98-121,221,230,233 oraz 263-266) mianem "tradycyjnego" – pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumiane jest jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzja która ma charakter odmowny nie jest źródłem żadnych obowiązków, nakazów czy zakazów, zatem jej wstrzymanie nie może wywołać żadnych skutków (por. postanowienie NSA z dnia 15.05.2014 r. sygn. II OZ 471/14, postanowienie NSA z dnia 8.02.2011 r., sygn. akt I OZ 85/11, postanowienie NSA z dnia 17.07.2006 r., sygn. akt I FZ 281/06). Wskazuje się przy tym, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005).
W ocenie Sądu, dokonując oceny możliwości orzeczenia o wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. należy opowiedzieć się jednak za szerokim rozumieniem wykonalności jako zdolności do wywołania w ogóle skutków prawnych, a więc z ich mocą prawną czy prawną skutecznością. Takie stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia 20 października 2017 r. II OSK 308/16, LEX nr 2409660: "Pojęcie wstrzymania wykonania decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. należy rozumieć nie tylko jako wstrzymanie realizacji określonych decyzją robót budowlanych, ale także jako wstrzymanie skutków prawnych, jakie wywołuje ta decyzja pozostając w obrocie prawnym. Tylko takie rozumienie tego przepisu pozwala osiągnąć jego cel, jakim jest - w razie spełnienia przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania - zapobieżenie skutkom, jakie w porządku prawnym może wywołać wadliwa decyzja, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania".
Pogląd taki został zaprezentowany przez A. K. we wspomnianym wyżej opracowaniu. Autorka wskazała, że skutki następcze mogą wywoływać nie tylko decyzje zobowiązujące, których wykonanie polega na dobrowolnej lub przymusowej realizacji objętych nimi świadczeń, ale także innego typu decyzje, o ile posiadają one moc kształtowania stosunków społecznych w inny sposób niż poprzez podjęcie na ich podstawie czynności wykonawczych. Dopiero brak funkcji kształtującej, tzn. brak możliwości orzeczenia o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania aktowi cechy wykonalności.
Podzielając powyższy pogląd tytułem przykładu można wskazać, że w tym kontekście będzie podlegać wstrzymaniu decyzja np. o odmowie przyznania obywatelstwa, gdyż bez wątpienia wywołuje skutki prawne, albowiem kształtuje w określony sposób sytuację prawną adresata decyzji.
Taka sytuacja nie będzie miała jednak miejsca w odniesieniu do decyzji o odmowie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. Jeśli bowiem istotą jest wstrzymanie wykonywania praw z decyzji czy też wstrzymanie jej skutków prawnych (czyli wykonalność w szerokim ujęciu) to w przypadku odmowy zatwierdzenia projektu zamiennego skutkiem decyzji jest brak w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o projekt zamienny. Nie można zatem wstrzymywać skutków prawnych, które polegają na braku podstawy do budowy. Wstrzymanie bowiem nie spowoduje, że będzie można kontynuować roboty budowlane. Decyzja tej treści nie ma zatem funkcji kształtującej. Nie jest też tak – jak sugeruje strona skarżąca – że "skutkiem" niewstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 26 marca 2019 r., orzekającej o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 12 lipca 2012 r., znak: [...] jest wdrożenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego, w którym może zostać orzeczony nakaz rozbiórki. Decyzja o zmianie pozwolenia na budowę jest rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186), a więc jest decyzją uprawniającą do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych objętych przedmiotową zmianą. Oczywistym więc jest, że decyzja tej treści (wydawana na podstawie art. 36a ust.1 ustawy Prawo budowlane), może dotyczyć tylko zamierzonych, nie dokonanych przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków tego pozwolenia. Oznacza to, że jedynym skutkiem prawnym odmowy wydania przez organ architektoniczno – budowlany decyzji w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę jest niemożność zrealizowania inwestycji w zmodyfikowanym kształcie. Ocena czy w odniesieniu do określonej decyzji można mówić o wykonalności ma charakter obiektywny, co należy rozumieć w ten sposób, że jedynie obiektywne skutki wywoływane przez dany rodzaj decyzji mogą stanowić postawę do rozstrzygnięcia czy podlega ona wykonaniu. Nie można zatem poszukiwać uzasadnienia dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji w konsekwencjach jakie ta decyzja w konkretnym stanie faktycznym może wywołać, czy raczej – jak w niniejszej sprawie – w obawach co do hipotetycznych, przyszłych działań organu nadzoru budowlanego względem zrealizowanej już inwestycji. Warto w tym kontekście zaznaczyć, że przewidziane ustawą Prawo budowlane czynności podejmowane przez organy architektoniczno-budowlane i organy nadzoru budowlanego nie są względem siebie konkurencyjne i dotyczą odmiennych stanów faktycznych. W związku z tym nawet ewentualne wszczęcie procedury legalizacyjnej (naprawczej) przez organ nadzoru budowlanego będzie miało miejsce po ustaleniu, że zaistniały przewidziane przepisami prawa budowlanego przesłanki, a nie jako bezpośredni skutek "wykonywania" decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę.
Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 czy art. 107 § 3 k.p.a. Organ dysponował wystarczającym do rozstrzygnięcia wniosku materiałem dowodowym, prawidłowo go ocenił, a uzasadnienie postanowienia spełnia wymagania określone przepisem art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.
Reasumując, w ocenie Sądu – organ II instancji, w kontrolowanej sprawie, prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 26.03.2019 r., powołując się przy tym na argumentację, którą Sąd w pełni podziela.
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a jak w sentencji wyroku.