II SA/Kr 1358/23

II SA/Kr 1358/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 31 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.15.4.2023.SA w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi H. W. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia z dnia 31 sierpnia 2023 roku, znak: WI-I.7840.15.4.2023, którą uchylono w całości decyzję Starosty Tatrzańskiego nr 166/19 z 25 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.513.2018.TS zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb 5 w Zakopanem, zwanej dalej inwestycją i w tym zakresie orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi H. W. pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Decyzją Nr 166/19 z dnia 25 kwietnia 2019 r. (znak: AB.6740.513.2018.TS), po rozpatrzeniu wniosku inwestora – H. W., złożonego w dniu 13 sierpnia 2018 r. – Starosta Tatrzański zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb 5 w Zakopanem (kategoria obiektu XIII)". W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano m.in., że dla terenu objętego ww. inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: RÓWIEŃ KRUPOWA (uchwała Rady Miasta Zakopane Nr XLIX/733/2010 z dnia 28 stycznia 2010 r. – dalej też jako: m.p.z.p.), zaś teren inwestycji (działki nr [...], [...]) położony jest w obszarze o symbolu U/MN-3 – tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, o przeznaczeniu podstawowym – usługi hotelarstwa, usługi nieuciążliwe i uzupełniającym przeznaczeniu terenu – lokale mieszkalne towarzyszące zabudowie usługowej (§ 29 ust. 1).
Odwołanie od ww. decyzji wniosła T. Sp. z o.o. P. Sp. k., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, które następnie przekazane zostało przez organ l instancji do organu odwoławczego wraz z aktami sprawy na podstawie art. 133 k.p.a. Zaznaczono przy tym, że pierwotnie na skutek braku stosownego pełnomocnictwa dla działającego w imieniu strony odwołującej się profesjonalnego pełnomocnika i nieuzupełnienia tego braku w sposób prawidłowy pozostawiono odwołanie bez rozpoznania. Niemniej jednak wskazano, że strona odwołująca się dołączyła następnie odwołanie podpisane przez osoby ją reprezentujące – zgodnie z KRS Spółki i wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania, który został przywrócony postanowieniem Wojewody Małopolskiego z dnia 20 sierpnia 2019 r. uwzględniając dochowanie terminu jego uzupełnienia. Dodano również, że w dalszej kolejności przy piśmie z dnia 31 lipca 2019 r. załączono pełnomocnictwo dla profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania odwołującej się w ww. sprawie. Podano przy tym, że w odwołaniu T. Sp. z o.o. P. Sp. k. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, brak stosownych uzgodnień, a także naruszenie art. 35 u.p.b., wskazując na "błędne zakwalifikowanie obiektu jako mieszkalnego, a nie obiektu zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a tym samym przyporządkowanie go do nieprawidłowej kategorii zagrożenia ludzi" oraz naruszenie przepisów techniczno-budowlanych, tj. § 12, § 19, § 209 i § 271, podnosząc argument braku sprawdzenia zapewnienia dostępu do drogi publicznej szlakiem ustanowionej służebności gruntowej, a w następstwie ww. uchybień domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.
Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 października 2019 r. (znak: WI-I.7840.15.59.2019.EM), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji Wojewoda Małopolski wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, iż projekt budowlany posiadał wymagane uzgodnienia i opinie, jego zawartość była kompletna, a nadto opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tom projektu został trwale zszyty, posiadał numerację i spis zawartości projektu. Podano też, że do projektu budowlanego załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (k. 18-20). Jednocześnie zaznaczono, że projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, a w projekcie określona została l kategoria geotechniczna obiektu przy prostych warunkach gruntowych. W tym zakresie wyjaśniono zarazem, iż inwestycja – budynek o projektowanej funkcji – usługowy z częścią mieszkalną (jeden lokal mieszkalny) także z uwagi na projektowaną wysokość, zaliczany był do budynków niskich, a w związku z tym – zdaniem organu odwoławczego – nie wymagał uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Ponadto podkreślono, że analizując akta przedmiotowej sprawy Wojewoda Małopolski stwierdził, iż projektowany (na terenie działek nr [...], [...]) budynek został usytuowany w następujących odległościach do granicy działek sąsiednich: 4,10 ścianą z otworami okiennymi do granicy działki nr [...] (od strony wschodniej); 3,10 m ścianą bez otworów do granicy działki nr [...] oraz 6,66 m do granicy działki nr [...]. W ocenie organu II instancji, odległości te były natomiast zgodne z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, organ l instancji prawidłowo dokonał sprawdzenia określonego w art. 35 ust. 1 u.p.b., a wobec tego po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych akt sprawy nie znaleziono przesłanek do uchylenia przedmiotowej decyzji. Jednocześnie wyjaśniono, że inwestor został zobowiązany zarówno decyzją, jak i rozwiązaniami zawartymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych, a w sytuacji jeżeli roboty budowlane wykonywane będą nieprawidłowo lub niezgodnie z zasadami sztuki budowlanej, tj. kiedy roboty budowlane prowadzone będą w sposób mogący powodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, organ nadzoru budowlanego będzie właściwym organem do podjęcia stosownych działań (tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem). Dodatkowo organ odwoławczy powołując się na treść art. 4 u.p.b. wskazał, że analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, która to inwestycja nie naruszała – zdaniem organu II instancji – występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym w ocenie Wojewody Małopolskiego, inwestor był uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 u.p.b.
Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – T. Sp. z o.o. P. Sp. k., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 1425/19 WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 1425/19 wskazano, że cyt.:
"Sąd uwzględnił zarzut podnoszący naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 pb w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej i w zw. z § 3 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. 2015, poz. 1422 ze zm.) – przez przedwczesne zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie został uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej. (...)
Jednocześnie treść kontrolowanej decyzji – co wymaga odpowiedniego zweryfikowania i uzupełnienia – pomija ustalenia/wnioski wynikające z uzgodnienia Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 26 marca 2019 r. (k. 75-72 administracyjnych akt organu I instancji), zgodnie z którymi – z uwagi na znajdujący zastosowanie w sprawie art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a to z uwagi na to, że wszczęto z urzędu przez Małopolskiego Konserwatora Zabytków postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. [...] – ul. [...] – ul. [...] w Zakopanem – "uzyskanie prawomocnego pozwolenia na budowę nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych". Zgodnie z treścią art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami: "1. Od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku.2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie. 3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zabytku służącego obronności i bezpieczeństwu państwa". Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2019 r., IV SA/Po 870/18, którego stanowisko skład obecnie orzekający podziela: "Ochrona zabytku w okresie postępowania o wpis wynika z mocy samego prawa, a zakazy o których mowa w art. 10a ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązują inwestora od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru. W konsekwencji inwestor nie może prowadzić przy zabytku robót do czasu zakończenia postępowania o wpis".
Od powyższego wyroku została wywiedziona skarga kasacyjna do NSA, który wyrokiem z dnia 13 października 2022 roku, sygn. II OSK 3300/20 oddalił skargę kasacyjną.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy, wobec wskazań sądu zawartych w wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 1425/19 z 20 lutego 2020 r.; 7 marca 2023 r. wezwano Inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy o:
1. dołączenie do akt sprawy tut. urzędu, dwóch egzemplarzy projektu budowlanego, które są załącznikiem do decyzji Starosty Tatrzańskiego z 25 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.513.2018.TS, a następnie, po zgromadzeniu przez tut. organ wszystkich czterech egzemplarzy projektu o:
2. uzgodnienie, pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, projektu budowlanego (umieszczenie odcisku pieczęci i podpis rzeczoznawcy, potwierdzające uzgodnienie w części rysunkowej projektu na rysunku zagospodarowania terenu oraz w części rysunkowej projektu na rzucie pierwszej kondygnacji nadziemnej);
3. wykazanie aktualności mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu;
4. wyjaśnienia, czy inwestycja jest zgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na wezwanie z 7 marca 2023 r., Inwestor oświadczył, że mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu jest nadal aktualna a inwestycja jest zgodna z obecnie obowiązującym miejscowym planem.
W celu ustalenia wniosków wynikających z uzgodnienia Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., zgodnie z którymi – z uwagi na znajdujący zastosowanie w sprawie art. 10a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (z uwagi na wszczęcie z urzędu przez Małopolskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków) – pismem z 5 kwietnia 2023 r., Wojewoda Małopolski wystąpił do Konserwatora Zabytków z zapytaniem, na jakim etapie pozostaje postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. [...]- ul. [...]- ul. [...] w Zakopanem.
14 kwietnia 2023 r., Inwestor przedłożył projekt budowlany, w którym prawidłowość lokalizacji budynku będącego przedmiotem inwestycji, pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. H. D., który 13 kwietnia 2021 r. uzgodnił projekt z uwagą: budynek kategorii ZLIV z wydzieleniem strefy pożarowej (usługa) kategorii ZLV.
28 kwietnia 2023 r., Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie, Delegatura w Nowym Targu, odpowiedział, że postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków historycznego zespołu budowlanego zabudowy letniskowo-wypoczynkowej w Zakopanem na obszarze ograniczonym: ul. [...] do granicy z G. R. K. wraz z działką nr [...], zostało zakończone wpisem do rejestru zabytków pod numerem [...] – decyzją z 30 grudnia 2021 r., znak: OZKr.5140.A.7.2019.DW.PD; RD.5140.42.2020.DW8 (która stała się ostateczna i prawomocna 10 lutego 2022 r.); sprostowaną postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., znak: RD.5140. 42.2020.DW9.
W tych okolicznościach, pismem z 12 maja 2023 r., organ odwoławczy wezwał Inwestora o dołączenie pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót objętych ww. zamierzeniem inwestycyjnym;
Decyzją nr 25/2023 z 17 lipca 2023 r., znak: DNT-I.5142.79.2023, Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków umorzył w całości postępowanie w sprawie prowadzenia ww. prac budowlanych, w uzasadnieniu podając, że przedmiotowe roboty zostały już wykonane, co uniemożliwia wydanie pozwolenia konserwatorskiego, cyt.: "Pozwolenie konserwatorskie ma charakter decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót. Oznacza to zatem, że może ono dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Jeżeli inwestor wykonał działania objęte wnioskiem – wydawanie decyzji uprawniającej do tych działań nie jest już możliwe, gdyż nie można w tej sytuacji wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty (wyr. NSA z 25.4.2008 r., II OSK 333/07 oraz z 29.12.2011 r., II OSK 2152/10)."
Zaznaczono również, że wykonane prace odbiegają od rozwiązań projektowych zawartych w przedstawionym wcześniej do uzgodnienia projekcie budowlanym.
Na marginesie, Wojewoda Małopolski informuje, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 17 lipca 2023 r. nie jest ostateczna, gdyż Inwestor, działający przez pełnomocnika odwołał się od niej, o czym poinformował w piśmie złożonym 8 sierpnia 2023 r.
Z brzmienia art.10a uoz wynika, że w okresie postępowania o wpis do rejestru zabytków, inwestor nie może prowadzić robót przy tym zabytku od dnia wszczęcia postępowania do czasu jego zakończenia.
W niniejszym przypadku, wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu budowlanego zabudowy letniskowo-wypoczynkowej w Zakopanem na obszarze ograniczonym [...] do granicy z G. R. K. wraz z dz. ew. nr [...] dokonano obwieszczeniem z 14 sierpnia 2018 r., pismem znak: OZNT.5140.39.2018.JH.PD (którego treść zmieniono obwieszczeniem z 29 lipca 2021 r.). Zauważyć należy, że miało to miejsce dzień po tym, jak Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę.
Wówczas przedmiotowy obszar był objęty był ochroną konserwatorską poprzez wpis do gminnej ewidencji zabytków. Toteż, wypełniając obowiązek wynikające z treści art. 39 ust. 3 pb – uzgodniono przedmiotowy projekt z Miejskim Konserwatorem Zabytków w Zakopanem – postanowieniem Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., znak: BMKZ.4120.11.2019 (str: 72-75 akt organu I instancji).
Wskazuje się, że na dzień wydania decyzji Starosty Tatrzańskiego z 25 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.513.2018.TS, o pozwoleniu na budowę nie było podstaw prawnych do wydania pozwolenia konserwatorskiego, które jest wymagane dla obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zatem, stwierdzić należy, że Inwestor spełnił obowiązek wynikający z ochrony konserwatorskiej przedmiotowego obszaru, który wówczas wpisany był do ewidencji zabytków a postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków było w toku.
Niemniej jednak, analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji Starosty Tatrzańskiego z 25 kwietnia 2019 r., należy zauważyć, że w jej uzasadnieniu zabrakło przytoczenia art. 10a uoz oraz pouczenia Inwestora o zakazie prowadzenia jakichkolwiek robót na terenie objętym ochroną konserwatorską aż do zakończenia postępowania w sprawie wpisu do rejestru.
Pomimo tego, przedmiotowe uchybienie nie może stanowić usprawiedliwienia dla Inwestora, który rozpoczął roboty budowlane zanim zakończyło się postępowanie przed Konserwatorem Zabytków, bowiem podkreślić należy, że w postanowieniu Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., dwukrotnie (str. 1 i 3 uzasadnienia) przytoczono art. 10a uoz i pouczono o zakazie prowadzenia jakichkolwiek robót na terenie objętym ochroną konserwatorską. Adresatem zaś postanowienia Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., był również Inwestor. Zatem, stwierdzić należy, że Inwestor znał treść art. 10a uoz i wynikające z niego obowiązki co najmniej od dnia doręczenia postanowienia z 26 marca 2019 r. i miał świadomość, że w przypadku wydania pozwolenia na budowę, nie będzie mógł przystąpić do realizacji inwestycji, dopóki postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków nie zakończy się.
W tych okolicznościach, nie można przyjąć wyjaśnień Inwestora, który podkreśla brak informacji na temat przepisu art. 10a uoz w obwieszczeniu z 14 sierpnia 2018 r. w piśmie złożonym 10 sierpnia 2023 r., albowiem nawet jeśli owo obwieszczenie nie pouczało o art. 10a uoz, to Inwestor na ok. miesiąc przed wydaniem 25 kwietnia 2019 r. decyzji o pozwoleniu na budowę został pouczony o treści przedmiotowego przepisu z postanowienia Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., co wyjaśniono powyżej.
Przepis art. 10a uoz wraz z wynikającym z niego pouczeniem, został również przytoczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1425/19.
Wojewoda Małopolski wyjaśnia też, że decyzja Małopolskiego Konserwatora Zabytków z 30 grudnia 2021 r. (o wpisie do rejestru zabytków); sprostowana postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., stała się ostateczna i prawomocna 10 lutego 2022 r. Podkreślić należy, że zgodnie z brzmieniem art. 10a uoz (o czym Inwestor wiedział), wydana przez Starostę Tatrzańskiego 25 kwietnia 2019 r. decyzja była niewykonalna, ponieważ toczyło się niezakończone jeszcze postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. [...] w Zakopanem.
Pomimo powyższego, z wpisów do dziennika budowy wynika, że Inwestor rozpoczął (na podstawie uzyskanego 25 kwietnia 2019 r. pozwolenia na budowę) roboty budowlane już 5 listopada 2019 r. (tj. przed uprawomocnieniem się decyzji o wpisie do rejestru zabytków ww. obszaru) i kontynuował je do 2 listopada 2020 r. (co wynika z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 17 lipca 2023 r.).
Stan ten potwierdza kontrola przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w dniach 20-21 sierpnia 2020 r., która stwierdza, że do tego czasu zaawansowanie robót budowlanych obejmowało: stan z zewnątrz wykończony (brak barierek), wewnątrz wykonane tynki, instalacje wod.-kan. i elektryczna. Zatem również główne roboty budowlane, na terenie wpisanym do rejestru zabytków, zostały zakończone przed uprawomocnieniem się decyzji o wpisie do rejestru zabytków (tj. przed 10.02.2022 r.).
Zaznaczono również, że wykonane prace odbiegają od rozwiązań projektowych zawartych w przedstawionym wcześniej do uzgodnienia projekcie budowlanym.
Do kwestii tej odniósł się Inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika, w piśmie z 21 lipca 2023 r., w którym stwierdził, że wszelkie zmiany odbiegające od zatwierdzonego projektu mają charakter nieistotny i zostały uzgodnione z autorem projektu, mgr inż. arch. T. G.. Niemniej jednak, Wojewoda Małopolski wyjaśnia, że autor projektu nie jest osobą uprawnioną do oceny zmian wprowadzonych w projekcie w kwestii ochrony konserwatorskiej (każda korekta projektu wymaga ponownego uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków).
Projektant ma prawo oceniać jedynie, czy wprowadzone w projekcie zmiany są istotne, czy też nie, ale wyłącznie w kontekście art. 36a pb, tj. kwalifikacji wprowadzonych korekt rozwiązań projektowych, jako wymagających, bądź nie, zmiany pozwolenia na budowę.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tutejszy organ stwierdza, że Inwestor nieprawidłowo przystąpił do wykonywania robót budowlanych na podstawie decyzji Starosty Tatrzańskiego z 25 kwietnia 2019 r., która była wówczas niewykonalna, ponieważ toczyło się wtedy postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków obszaru, w którym inwestycja jest zlokalizowana, o czym poinformował Inwestora Burmistrz Miasta Zakopane postanowieniem z 26 marca 2019 r., znak: BMKZ.4120.11.2019.
Przedwczesne rozpoczęcie robót budowlanych, stanowiło podstawę do wydania 17 lipca 2023 r. decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania pozwolenia konserwatorskiego (wymaganego po wpisie przedmiotowego obszaru do rejestru) przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co stanowi przeszkodę do utrzymania w mocy skarżonej decyzji Starosty Tatrzańskiego. Należy orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę niniejszego zamierzenia, gdyż przedmiotowa inwestycja nie uzyskała aktualnie wymaganego prawem pozwolenia konserwatorskiego.
Jak wskazuje zebrany materiał dowodowy, Inwestor rozpoczął nielegalnie roboty budowlane, ponieważ decyzja Starosty Tatrzańskiego z 25 kwietnia 2019 r. nie była wykonalna aż do 10.02.2022 r. – niezależnie od okoliczności, że od 1 października 2019 r. do wyroku WSA z 20 lutego 2020 r. ww. decyzja była ostateczna.
Zgodnie z art. 35 ust. 5 pb: Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:
1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
Punkt 2 ww. przepisu zobowiązuje organy administracji architektoniczno-budowlanej do odmowy wydania pozwolenia na budowę, w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym, nie ulega wątpliwości, że rozpoczęcie robót budowlanych jest możliwe wyłącznie w oparciu o decyzję ostateczną i wykonalną.
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z bardzo rzadko występującą sytuacją, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę była wprawdzie przez jakiś czas ostateczna (do wyroku WSA), ale nie była wykonalna do momentu zakończenia postępowania o wpis terenu inwestycji do rejestru zabytków.
W związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 35 ust. 5 pkt 2 pb, organ odwoławczy zobowiązany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty Tatrzańskiego nr 166/19 z 25 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.513.2018.TS, i orzeczeniu o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Skargę na powyższą decyzję wniosła H. W. podnosząc zarzuty naruszenia:
1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 34 ust. 4 i 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca spełniła wszystkie wymogi do zatwierdzenia przedłożonego przez nią projektu budowlanego i udzielenia jej pozwolenia na budowę,
2) art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do wydania negatywnej decyzji reformatoryjnej, bo zachodziły okoliczności wskazane w pkt 1,
3) art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy niezbędne było uprzednie rozstrzygniecie zagadnienia prejudycjalnego przez organy konserwacji zabytków, co do uzgodnienia przewidzianego w art. 39 ust. 1 ustawy prawo budowlane,
4) art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia czy T. sp. z o. o. P. sp. k. jest właścicielką, użytkownikiem wieczystym albo zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu i przysługuje jej status strony i bezpodstawne przyjęcie, że owej spółce przysługuje status strony,
5) art. 127 § 1 kpa poprzez rozpatrzenie odwołania T. sp. z o. o. P. sp. k. której nie przysługiwał status strony.
6) art. 129 § 2 kpa poprzez rozpatrzenie odwołania T. sp. z o. o. P. sp. k. wniesionego z uchybieniem terminu,
7) art. 58 § 1 kpa poprzez przywrócenie T. sp. z o. o. P. sp. k. terminu do uzupełnienia odwołania w sytuacji, gdy owa spółka w terminie ustawowym nie wniosła żadnego nawet zawierającego braki formalne odwołania, a pismo zawierające odwołanie wniosła z uchybieniem terminu, składając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania, ale nie uprawdopodobniając, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Ponadto wniosła o postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia 20 sierpnia 2019 r. znak WI-L7840.15.59.2019.EM o przywróceniu terminu do uzupełnienia odwołania od decyzji Starosty Tatrzańskiego z 25 kwietnia 2019 r. znak AB.6740.513.2018.TS.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
W sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333) – dalej jako "PrBud" w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 471), który brzmi: do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia z dnia 31 sierpnia 2023 roku, znak: WI-I.7840.15.4.2023, którą uchylono w całości decyzję Starosty Tatrzańskiego nr 166/19 z 25 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.513.2018.TS zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb 5 w Zakopanem, zwanej dalej inwestycją i w tym zakresie orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi H. W. pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.
Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną na działkach ewid. Nr [...], [...], obręb 5 w Zakopanem. Działka, na której będzie zlokalizowany projektowany budynek, nie jest zabudowana. Sąsiednia działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkiem garażowym i wliczana jest do obszaru inwestycji. Budynek pełni funkcję mieszkalną dla rodziny właściciela (2 osoby) oraz lokalu na wynajem na parterze budynku (4 osoby). Główny dojazd do projektowanego budynku prowadzi istniejącą drogą dojazdową z ul. [...]. Dla terenu objętego ww. inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: Rówień Krupowa (uchwała Rady Miasta Zakopane Nr XLIX/733/2010 z dnia 28 stycznia 2010 r.), zaś teren inwestycji (działki nr [...], [...]) położony jest w obszarze o symbolu U/MN-3 – tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, o przeznaczeniu podstawowym – usługi hotelarstwa, usługi nieuciążliwe i uzupełniającym przeznaczeniu terenu – lokale mieszkalne towarzyszące zabudowie usługowej.
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarżąca neguje status spółki T. sp. z o. o. jako strony niniejszego postępowania, wskazuje również, że składając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania, ale nie uprawdopodobniając, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Odnosząc się do tej kwestii zauważyć należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jak wskazuje się w piśmiennictwie określenie "we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 p.p.s.a., wskazuje, że środki prawne, o których mowa w komentowanym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym (por. też np. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. FPS 12/99). Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego (np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1, art. 155 i 161 § 1 k.p.a.) (por. A. Kabat komentarz do art. 135 teza 3 i 4 [w:] Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el 2021).
W kwestii uznania za stronę niniejszego postępowania spółki T. sp. z o. o. Projekt Sienkiewicza sp. k. wskazać należy, że spółka jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki nr [...] obręb 005 w Zakopanem położnej przy ulicy [...] Nieruchomość ta bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji, którą zamierza realizować Skarżąca. Projektowany budynek usługowo – mieszkalny znajduje się natomiast w odległości około 4 metrów od granicy działki spółki. Powyższe w ocenie sądu stanowi o posiadaniu przez spółkę statusu strony na gruncie niniejszego postępowania.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 PrBud stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast w myśl art. 3 pkt. 20) PrBud przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Zlokalizowanie budynku w takim miejscu na działce inwestycyjnej łączy się z wprowadzeniem ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, na działce nr [...], co uzasadnia stanowisko, że spółce T. sp. z o. o. P. sp. k. przysługuje status strony na gruncie przedmiotowego postępowania administracyjnego.
Dodatkowo należy wskazać, że w tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi T. sp. z o. o. P. sp. k. Jakkolwiek Sąd bezpośrednio odrębnie w uzasadnieniu do wyroku 20 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 1425/19 nie analizował kwestii statusu strony spółki, to jednakże fakt rozpatrzenia merytorycznego skargi świadczy o uznaniu przez Sąd, że spółka jest stroną tego postępowania administracyjnego.
Ze względu na powyższe podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia czy T. sp. z o. o. P. sp. k. jest właścicielką, użytkownikiem wieczystym albo zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu i przysługuje jej status strony i bezpodstawne przyjęcie, że owej spółce przysługuje status strony, jak i zarzut naruszenia art. 127 § 1 kpa poprzez rozpatrzenie odwołania T. sp. z o. o. P. sp. k. której nie przysługiwał status strony.
Bezzasadne są również zarzuty naruszenia art. 58 § 1 kpa poprzez przywrócenie T. sp. z o. o. P. sp. k. terminu do uzupełnienia odwołania oraz zarzuty naruszenia art. 129 § 2 K.p.a. dotyczące rozpatrzenia przez Wojewodę odwołania złożonego przez spółkę od decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 25 kwietnia 2019 roku, znak: AB.6740.513.2018.TS.
W tym zakresie należy wskazać, że postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2019 roku, znak: WI-I.7840.15.59.2019.EM Wojewoda Małopolski przywrócił termin do uzupełnienia braków odwołania od wskazanej decyzji Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją nr 166/19 z 25 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.513.2018.TS, Starosta Tatrzański zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji, na podstawie art. 133 kpa, wraz z aktami sprawy, przekazał do organu odwoławczego odwołanie T. Sp. z o.o. P. Sp. komandytowej - reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego S. K. (przygotowane i podpisane przez radcę prawnego S. K.), jednakże brak było pełnomocnictwa do reprezentowania odwołującej się strony w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy 25 czerwca 2019 r. na podstawie art. 64 kpa wezwał pełnomocnika S. K. o dostarczenie - w terminie do siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania - pełnomocnictwa (wraz opłatą skarbową) dającego ww. radcy prawnemu prawo do występowania przed organami administracji publicznej w imieniu ww. spółki. Przy piśmie z 1 lipca 2019 r. złożone zostało pełnomocnictwo z 12 kwietnia 2019 r. udzielone radcy prawnemu S. K. do reprezentowania T. sp. z o.o. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Zakopane nr 224/99 z 19 listopada 1999 r. dotyczącej inwestycji na działce nr [...] obr. 5 w Zakopanem.
Wojewoda stwierdzając, że do niniejszego odwołania nie zostało załączone pełnomocnictwo do reprezentowania spółki odwołującej się w sprawie ww. inwestycji tj: budowy budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki nr [...], [...] obr. 5 w Zakopanem (brak stosownego pełnomocnictwa), w związku z powyższym, w myśl art. 64 § 2 kpa, pozostawił podanie (odwołanie) bez rozpoznania, informując o powyższym pismem z 23 lipca 2019 r. Wskazany w wezwaniu termin upłynął z dniem 3 lipca 2019 r. Pismo to doręczono radcy prawnemu S. K. 25 lipca 2019 r. Z prośbą (pismo z 31 lipca 2091 r. złożone osobiście 01 sierpnia 2019 r.) o przywrócenie terminu do uzupełnia odwołania, zwróciła się strona postępowania T. sp. z o.o. P. Sp. Komadytowa załączając w uzupełnieniu do ww. prośby odwołanie z 31 lipca 2019 r. podpisane przez odwołującą się spółkę.
W tych realiach trafnie organ przywrócił termin do wniesienia odwołania. Odwołująca się spółka uprawdopodobniła swą prośbę faktem braku wezwania spółki o podpisanie odwołania, co skutkowało przedwczesnym pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia. Ponieważ prośba o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania złożona została w ustawowym terminie i dopełniono czynność uzupełnienia odwołania przez doręczenie podpisanego odwołania, zatem istniały podstawy do przywrócenia spółce terminu do uzupełnienia odwołania.
Na marginesie również w tym zakresie należy zaznaczyć, że w tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi T. sp. z o. o. Projekt Sienkiewicza sp. k. i jakkolwiek Sąd dodatkowo bezpośrednio odrębnie w uzasadnieniu do wyroku 20 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 1425/19 nie analizował już kwestii zasadności przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to jednakże wątek ten pojawił się uzasadnieniu, co świadczy o uznaniu przez Sąd, że zasadnie przywrócono termin do wniesienia odwołania.
Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4) kpa, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy niezbędne było uprzednie rozstrzygniecie zagadnienia prejudycjalnego przez organy konserwacji zabytków, co do uzgodnienia przewidzianego w art. 39 ust, 1 ustawy prawo budowlane.
Wbrew bowiem stanowisku Skarżącej rozstrzygnięcie w przedmiocie wpisu obiektu budowlanego lub obszaru do rejestru zabytków nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dopiero wpisanie obiektu budowlanego lub obszaru do rejestru zabytków skutkuje tym, że staje się wymagane uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy tym obiekcie, w jego otoczeniu lub na tym obszarze. Zagadnieniem wstępnym zatem w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest niejako automatycznie kwestia, czy dany obiekt budowlany lub obszar powinien zostać wpisany do rejestru zabytków. W art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. chodzi bowiem o zależność bezpośrednią, gdyż za takim jego rozumieniem przemawia instytucja zawieszenia postępowania, która stanowi przeszkodę do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym, zagadnieniem wstępnym nie jest samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć czy będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jeżeli możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji. Rozstrzygnięcie sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest możliwe bez uprzedniego rozstrzygania o wpisie określonego obiektu budowlanego lub obszaru do rejestru zabytków. Przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz prawa budowlanego wiążą określone skutki dla procesu budowlanego wyłącznie z istniejącym wpisem do rejestru zabytków, a nie z możliwością takiego wpisu. Wszczęcie w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę postępowania o wpisanie obiektu budowlanego do rejestru zabytków nie powoduje, że niemożliwe stało się wydanie z tego powodu decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie o wpisanie obiektu budowlanego lub obszaru do rejestru zabytków nie może być bowiem traktowane instrumentalnie, tj. jako posunięcie strony stojącej w opozycji do inwestora, mające na celu zablokowanie realizacji inwestycji (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 21 września 2011 r., II OSK 1369/10 oraz Anna Ostrowska komenatrz do art. 39 teza 12 [w:] Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, W-wa 2016).
Nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 34 ust. 4 i 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca spełniła wszystkie wymogi do zatwierdzenia przedłożonego przez nią projektu budowlanego i udzielenia jej pozwolenia na budowę.
Podkreślić trzeba, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda był związany stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 lutego 2020 roku, sygn. II SA/Kr 1425/19, w którym to zwrócono uwagę na dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze Sąd wskazał, że przedwczesne było zatwierdzenie projektu budowlanego, albowiem projekt ten nie został uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Ta kwestia jednak została poprawiona i w dniu 14 kwietnia 2023 r., Skarżąca przedłożyła projekt budowlany, w którym prawidłowość lokalizacji budynku będącego przedmiotem inwestycji, pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. H. D., który 13 kwietnia 2021 r. uzgodnił projekt z uwagą: budynek kategorii ZLIV z wydzieleniem strefy pożarowej (usługa) kategorii ZLV.
Drugą istotną kwestią było zweryfikowanie ustaleń czy wniosków wynikających z uzgodnienia Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 26 marca 2019 r. (k. 75-72 administracyjnych akt organu I instancji), zgodnie z którymi - z uwagi na znajdujący zastosowanie w sprawie art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a to z uwagi na to, że wszczęto z urzędu przez Małopolskiego Konserwatora Zabytków postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. [...]- ul. [...]-ul. [...] w Zakopanem - "uzyskanie prawomocnego pozwolenia na budowę nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych".
To zagadnienie było przedmiotem szczegółowych czynności organu. Organ dokonał w tym zakresie istotnych i kluczowych ustaleń, których prawidłowość z racji oparcia ich o urzędowe dokumenty i akty administracyjne, nie budzą wątpliwości Sądu. Również sama Skarżąca nie wskazuje na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby wpłynąć na inną ocenę prawidłowości dokonanych ustaleń.
A zgodnie z tymi ustaleniami postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków historycznego zespołu budowlanego zabudowy letniskowo-wypoczynkowej w Zakopanem na obszarze ograniczonym: ul. [...] do granicy z G. R. K. wraz z działką nr [...], zostało zakończone wpisem do rejestru zabytków pod numerem [...] – decyzją z 30 grudnia 2021 r., znak: OZKr.5140.A.7.2019.DW.PD; RD.5140.42.2020.DW8 (która stała się ostateczna i prawomocna 10 lutego 2022 r.); sprostowaną postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., znak: RD.5140. 42.2020.DW9.
W świetle natomiast art. 39 ust. 1 PrBud, zgodnie z którym prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Inwestor (Skarżąca) była zatem zobligowana do uzyskania stosownego pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie przedmiotowych robót.
W związku z tym zasadnie organ nałożył na Skarżącą postanowieniem obowiązek przedłożenia tego pozwolenia, wyznaczając stosowny termin pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 pr. bud.),
Jakkolwiek Skarżąca wystąpiła o wydanie stosownego pozwolenia, to jednak Decyzją nr 25/2023 z 17 lipca 2023 r., znak: DNT-I.5142.79.2023, Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków umorzył w całości postępowanie w sprawie prowadzenia ww. prac budowlanych, w uzasadnieniu podając, że przedmiotowe roboty zostały już wykonane, co uniemożliwia wydanie pozwolenia konserwatorskiego. Ponadto organ wskazał, że wykonane prace odbiegają od rozwiązań projektowych zawartych w przedstawionym wcześniej do uzgodnienia projekcie budowlanym.
Zaznaczyć należy, że w przypadku nieuzyskanie stosownego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków niezależnie od tego czy decyzją odmówiono udzielenia przez wojewódzkiego konserwatora zabytków pozwolenia, czy tez umorzono to postępowania (tak jak na gruncie niniejszej sprawy) wyklucza możliwość udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 1 pkt 2 pr. bud.).
Dlatego też wobec treści decyzji nr 25/2023 z 17 lipca 2023 r., znak: DNT-I.5142.79.2023, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Wojewoda odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.
Podnoszone natomiast kwestie dotyczące przytoczenia, czy też nieprzytoczenia przez Starostę treści art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz pouczenia Inwestora o zakazie prowadzenia jakichkolwiek robót na terenie objętym ochroną konserwatorską aż do zakończenia postępowania w sprawie wpisu do rejestru nie mogą stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz.U. z 2022 roku, poz. 840 ze zm.), zwanej dalej "uoz":
1. Od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku.
2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zabytku służącego obronności i bezpieczeństwu państwa.
W kontekście zacytowanego powyżej przepisu oraz wiedzy czy też świadomości Skarżącej o toczącym się postępowaniu przez Konserwatorem i łączącymi się z tym konsekwencjami trafne są spostrzeżenia organu, że w postanowieniu Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., dwukrotnie (str. 1 i 3 uzasadnienia) przytoczono art. 10a uoz i pouczono o zakazie prowadzenia jakichkolwiek robót na terenie objętym ochroną konserwatorską. Adresatem zaś postanowienia Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r., był również Inwestor. Zatem, stwierdzić należy, że Inwestor znał treść art. 10a uoz i wynikające z niego obowiązki co najmniej od dnia doręczenia postanowienia z 26 marca 2019 r. i miał świadomość, że w przypadku wydania pozwolenia na budowę, nie będzie mógł przystąpić do realizacji inwestycji, dopóki postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków nie zakończy się.
W tych okolicznościach, nie można przyjąć wyjaśnień Inwestora, który podkreśla brak informacji na temat przepisu art. 10a uoz w obwieszczeniu z 14 sierpnia 2018 r. w piśmie złożonym 10 sierpnia 2023 r., albowiem nawet jeśli owo obwieszczenie nie pouczało o art. 10a uoz, to Inwestor na ok. miesiąc przed wydaniem 25 kwietnia 2019 r. decyzji o pozwoleniu na budowę został pouczony o treści przedmiotowego przepisu z postanowienia Burmistrza Miasta Zakopane z 26 marca 2019 r.
Co więcej art. 10a uoz wraz z wynikającym z niego pouczeniem, został również przytoczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1425/19., a kwestie związane z wyjaśnieniem "wniosków wynikających z uzgodnienia Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 26 marca 2019 r. (k. 75-72 administracyjnych akt organu I instancji), zgodnie z którymi - z uwagi na znajdujący zastosowanie w sprawie art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a to z uwagi na to, że wszczęto z urzędu przez Małopolskiego Konserwatora Zabytków postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. [...] w Zakopanem - "uzyskanie prawomocnego pozwolenia na budowę nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych" stanowiły przecież jeden z dwóch powodów uchylenia zaskarżonej wówczas decyzji Wojewody.
Słusznie także argumentuje Wojewoda, że decyzja Małopolskiego Konserwatora Zabytków z 30 grudnia 2021 r. (o wpisie do rejestru zabytków); sprostowana postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., stała się ostateczna i prawomocna 10 lutego 2022 r. Podkreślić należy, że zgodnie z brzmieniem art. 10a uoz (o czym Inwestor wiedział), wydana przez Starostę Tatrzańskiego 25 kwietnia 2019 r. decyzja była niewykonalna, ponieważ toczyło się niezakończone jeszcze postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. [...] w Zakopanem. Pomimo powyższego, z wpisów do dziennika budowy wynika, że Inwestor rozpoczął (na podstawie uzyskanego 25 kwietnia 2019 r. pozwolenia na budowę) roboty budowlane już 5 listopada 2019 r. (tj. przed uprawomocnieniem się decyzji o wpisie do rejestru zabytków ww. obszaru) i kontynuował je do 2 listopada 2020 r. (co wynika z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 17 lipca 2023 r.).
W świetle natomiast przytoczonych powyżej okoliczności jako pozbawiony podstaw musi zostać oceniony zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do wydania negatywnej decyzji reformatoryjnej. Wbrew bowiem stanowisku Skarżącej, nieuzyskanie przez stosownego pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków uniemożliwiało udzielenie Skarżącej pozwolenia na budowę i tym samym obligowało Wojewodę do wydania negatywnej dla inwestora decyzji reformatoryjnej.
Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.