II SA/Kr 1357/22

II SA/Kr 1357/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art 34 i art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego 27 września 2022 r. znak WI-I.7840.16.66.2021.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 27 września 2022 r. znak WI-I.7840.16.66.2021.DA orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Nowotarskiego Nr 884/2021 z dnia 2 sierpnia 2021 r., znak: BA.6740.1.538.2021.MMi, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno–budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestora Pana G. K., reprezentowanego przez pełnomocnika Pana S. P., dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym dwustanowiskowym z częścią usługową stanowiącą do 30% powierzchni całkowitej tj. myjnią samochodową dwustanowiskową wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną na dz. nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P., gmina J., powiat n. i, woj. małopolskie (obręb [...], jednostka ewidencyjna: [...]). Dostępność komunikacyjna – poprzez istniejący zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] K.-C..
Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym.
Na wniosek inwestora Pana G. K., reprezentowanego przez pełnomocnika Pana S. P., dnia 2 sierpnia 2021 r. Starosta Nowotarski decyzją NR 884/2021, znak: BA.6740.1.538.2021.MMi, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia budowlanego. W ustawowym terminie, określonym w art. 129 § 2 kpa, odwołanie od ww. decyzji wniosła Pani M. M. (decyzja doręczona 5 sierpnia 2021 r., odwołanie złożone 17 sierpnia 2021 r.), tj. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W odwołaniu zostały podniesione zarzuty, takie jak:
( wykonanie otworów okiennych w projektowanym budynku od strony działki odwołującej się, celem późniejszej zmiany na drzwi (a); ( zwiększenie natężenia hałasu (b); ( złą kwalifikację zamierzenia budowlanego tj. budynek usługowy, a nie jednorodzinny z usługami (c); ( naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie naruszenie art. 35 ust. Ust.1 pkt 1 Pb (d); ( naruszenie art. 5 Pb; (e) ( naruszenie art. 7 kpa, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego(f); ( naruszenie art. 9 kpa i art. 10 kpa (g); ( zanieczyszczenie wód ze studni odwołującej się (h); ( brak uzgodnień z zakładem elektryczny w przedmiocie słupa znajdującego się w pobliżu planowanej inwestycji (i); Pismem z 21 października 2021 r., (data wpływu do tut. organu: 25 października 2021 r.), Skarżąca Pani M. M. uzupełniła odwołanie o kolejne zarzuty: ( nieprawidłowy wymiar garażu dla części mieszkalnej – istnieje podejrzenie, iż będzie spełniał funkcję myjni dla aut ciężarowych (j); ( naruszenie przepisów ppoż., poprzez zbyt bliskie położenie planowanej inwestycji od sąsiedniego budynku na działce nr [...] i [...] – budynek odwołującej się jest wykonany z materiałów łatwopalnych (k).
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda Małopolski utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania, analizując je w świetle obowiązujących przepisów prawa. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że po zbadaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy stwierdzić, że jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę, do uznania, iż zatwierdzony projekt budowlany niniejszej inwestycji został przygotowany w sposób prawidłowy. Wyjaśniono również, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz prawa miejscowego. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w większości przypadków wiąże się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie.
Na powyższą decyzję skargę złożyła Pani M. M.. Skarżąca zarzuciła:
- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu; niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z § 11 ust. 2 pkt 2e miejscowego planu;
- naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o treści sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w zakresie uznania zgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy obiekt ten jest niezgody z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J.;
- naruszenie prawa wynikające z braku decyzji środowiskowej z uwagi na projektowane urządzenie oczyszczania ścieków wówczas, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowany budynek wprowadza ograniczenia w zakresie ochrony środowiska z uwagę na specyfikę inwestycji tj. zastosowanie separatora oczyszczania ścieków w projektowanej myjni;
- naruszenie prawa poprzez niezachowanie wymaganych odległości między budynkami (brak zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi - § 271 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji architektoniczno - budowlanej było sprawdzenie, czy projekt spełnia wymogi określone w § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z czego organ nie wywiązał się prawidłowo;
- naruszenie prawa wynikające z błędu na mapie do celów projektowych. Budynek oznaczony na mapie "2" jest pojedynczym budynkiem. Jest to budynek mieszkalno-gospodarczy a nie tak jak wskazał geodeta mieszkalny i gospodarczy o osobnej konstrukcji (co skutkuje niezastosowaniem się do przepisów pożarowych i wymaganych odległości między budynkami t.j. 12 m);
- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenie się i składania wniosków. Decyzja z dnia: 02.08.2021 r. została wydana w tym samym dniu, w którym projektant dokonał zmian w całej dokumentacji projektowej i to spowodowało, że strona postępowania nie mogła dokonać konkretnych czynności procesowych tj. wskazać m.in., że mapa jest nieaktualna/niezgodna ze stanem faktycznym w terenie; (por. wyrok NSA w Warszawie z 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 53/19). Ponadto postępowanie u Wojewody Małopolskiego było utrudniane;
- naruszenie prawa z uwagi na stworzenie zagrożenie zdrowie i życia poprzez zatrucie istniejącej studni oddalonej o 4 m od projektowanej myjni (unosząca się szkodliwa mgiełka powstająca przy myciu i przedostająca się do wody, z której korzystają ludzie) oraz brak przyjętych rozwiązań projektowych mogących ograniczyć ryzyko przedostania się szkodliwej pary do wody przez zastosowanie chociażby ekranów;
- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 KPA przez niedokonanie wystarczających ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, zgromadzenie niewystarczającego materiału dowodowego oraz zaniechanie rozpatrzenia go w sposób wyczerpujący i bezstronny, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności: a) oparcie ustaleń o emisji hałasów wyłącznie na niezweryfikowanych twierdzeniach inwestora, że zastosowanie pustaków [...] jest wystarczające by nie zostały przekroczone normy hałasu; b) oparcie ustaleń o emisji hałasów i wibracji wyłącznie na twierdzeniach inwestora bez ich weryfikacji przez brak sięgnięcia do dokumentów z badań przeprowadzonych dla innej myjni; pominięcie oceny występowania immisji mgły wodnej (w tym wody z niebezpiecznymi środkami chemicznymi do mycia pojazdów) przenoszonej ze stanowisk na odległość nawet kilkunastu czy kilkudziesięciu metrów szczególnie w wietrzne dni mgła wodna będzie zanieczyszczać dom, nieutwardzone części powierzchni działki, studnię kopaną, użytkowaną na co dzień, odsłoniętą, która znajduje się tylko w odległości 4 m od myjni, c) dowolną ocenę twierdzeń inwestora, zgodnie z którymi przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie będzie powodować ponadprzeciętnych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich w sytuacji, gdy weryfikacja twierdzeń inwestora wymagała dopuszczenia dowodu z opinii biegłego;
- naruszenie art. 8 KPA przez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów państwa, bowiem: a) dokonano ustaleń wyłącznie na podstawie oświadczeń i dokumentów złożonych przez inwestora, bez sięgnięcia do dowodów obiektywnych;
- naruszenie art. 84 KPA przez zaniechanie powołania dowodu z opinii rzeczoznawcy budowlanego w celu stwierdzenia rzeczywistych rodzajów i zasięgów uciążliwego oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie;
- naruszenie art. 143 i 144 Kodeksu cywilnego przez pominięcie sposobu, w jaki inwestycja ograniczy możliwość wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, jak i może powodować na nich szkody, w szczególności:
a) mgła wodna z dodatkiem niebezpiecznych środków chemicznych niesiona silnym wiatrem wielokrotnie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, w tym zagrażając jego zdrowiu, jak też uszkadzając i niszcząc zieleń;
b) hałas, pył z odkurzacza, szkodliwa mgiełka, zwłaszcza przy wietrze w kierunku mojego domu, uniemożliwi wykorzystanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem do prywatnej rekreacji i odpoczynku, jak też w przypadku uchylenia okien (co jest oczywiste w porze letniej) zanieczyszczenia będą dostawały się do domu;
c) wpłynie na istotne obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich, względem stanu sprzed realizacji inwestycji,
d) wpłynie na zniszczenie mienia tj. zawilgocenie budynku dachu o konstrukcji drewnianej oddalonego o 10 m od projektowanego budynku mającego specyfikę, która wytwarza parę wodną.
W dalszej części skargi wskazano, że organ utrzymując zaskarżoną decyzję Starosty Nowotarskiego nie odniósł się do zastrzeżeń wynikających z odwołania tj. nie odpowiedział na wszystkie zarzuty, które miały istoty wpływa na rozstrzygnięcie. W toku prowadzonego postępowania utrudniał stronom czynny udział.
Podniesiono, że w wydanej decyzji brak jest zapisu świadczącego o tym, że jest to myjnia służąca wyłącznie do obsługi samochodów innych niż ciężarowe, dostawcze i autokary. W odwołaniu szczegółowo omówiono dlaczego myjnia nie może powstać w tym terenie. Wojewoda ani wcześniej Starosta w żaden sposób nie sprawdzili zapisów planu. Nie wysłali zapytania do gminy czy taki obiekt może tam powstać. W decyzji przywołano wszystkie zapisy planu oprócz tych, do których wniesiono zastrzeżenia tj. funkcji budynku, która w tym terenie nie może powstać oraz specyfiki przedsięwzięcia, które zmusza do zastosowania separatora. W przypadku zastosowania separatora przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a co się z tym wiąże nie może powstać w omawianym terenie. Kolejną niezgodnością, której urząd nie zauważył, wykluczającą możliwość takiej inwestycji w tym terenie, jest projektowany separator. Zgodnie z §11 ust. 2 pkt 1 planu, dla terenu nim objętego w odniesieniu do działalności usługowej dopuszcza się wyłącznie takie jej rodzaje, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. W tym konkretnie przypadku, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konieczność taka w ocenie skarżącej istnieje; zastosowanie takiej instalacji podtrzymuje stwierdzenie, iż ta inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a co się z tym wiąże nie może powstać w omawianym terenie.
Błędem, w ocenie skarżącej, jest niezastosowanie się do przepisu art. 35 ust. 1 prawa budowlanego tj. organ przed wydaniem decyzji sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wydalanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W tym przypadku organ nie sprawdził, że brakuje decyzji środowiskowej zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W decyzji z dnia 27.09.2022 r. zostały wymienione wszystkie uzgodnienia oprócz tych, które były zarzucane w odwołaniu t.j. brak decyzji środowiskowej zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 oraz brak uzgodnienia z zakładem energetycznym. Wymieniono warunki przyłączenia do sieci: WP/078464/2020/009R06 z dnia: 18.09.2020r. Warunki przyłączenia to nie to samo co uzgodnienie.
Skarżąca podnosi w skardze, że przy dokonywaniu kwalifikacji obiektów budowlanych organ winien mieć na uwadze elementy funkcjonalne takiego obiektu, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania takiego obiektu jako całości użytkowo-technicznej. Zagospodarowanie terenu musi być zgodne z określoną w ustaleniach funkcją. Podkreślenia wymaga, że myjnia samochodowa nie pełni funkcji usługi nieuciążliwej. Organ uznał, iż jest to budynek mieszkalny jednorodzinny. Taka też kategoria obiektu została wpisana w decyzji. Funkcję myjni samochodowej uznać należy za funkcję dodatkową, przy czym w tym przypadku dochodzi do naruszenia interesu funkcji wiodącej (mieszkalnej). Nie ma możliwości mieszkania w takim miejscu oraz dochodzi do naruszenia interesu osób trzecich. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania tj.:
- naruszenie art. 9 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
- naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz prawa budowlanego zgodnie z art. 5: obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając:
- spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych dotyczących: higieny, zdrowia i środowiska,
- ochrony przed hałasem,
- poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Skarżąca zarzuciła, że organ II instancji całkowicie oparł się na decyzji organu I instancji, bez dokonania dodatkowej analizy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Do tut. Sądu wpłynęło także stanowisko uczestnika na prawach strony Pana G. K., który wnosi o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Pismo zostało włączone do akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:
1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,
2) dochowania wymaganej prawem procedury,
3) respektowania reguł kompetencji.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (dalej p.b.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.) oraz uchwała Nr XXXVI/262/2021 Rady Gminy J. z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy J. w jej granicach administracyjnych (Dz.U.Wojew.Małopol. z 2021 poz. 4100), obowiązujące w dacie wydania skarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 34 ust. 1-2a p.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Zakres i treść projektu budowlanego uwzględniają warunki ochrony przeciwpożarowej. W art. 34 ust. 3 p.b. wskazano, jakie elementy powinien zawierać projekt budowlany. Zakres i treść projektu budowlanego podlegają także kontroli pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Podkreślenia przy tym wymaga, że obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust. 1 p.b. wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Sprawdzenie przez organ zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że na mocy art. 35 ust. 4 p.b. w sytuacji spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. i art. 32 ust. 4 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, skutkują wydaniem decyzji pozytywnej (ostatnio m.in. wyrok WSA w Lublinie z 10 stycznia 2023 r. sygn. II SA/Lu 744/22). Podkreśla się w orzecznictwie, że za zgodność rozwiązań projektowych z przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada projektant. Jest on osobą legitymującą się stosownymi uprawnieniami oraz posiadającą odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie realizacji obiektów budowlanych, a nadto składa w tym zakresie stosowne oświadczenie, dołączane do projektu budowlanego. Ustawodawca przyznał organom ograniczoną możliwość badania i ingerowania w zaproponowane rozwiązania projektowe i kształt projektu i zamierzenia inwestycyjnego, zawężoną w zasadzie do zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. II SA/Gl 199/22). Podkreślenia przy tym wymaga, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 698/22).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. Natomiast zarzuty skargi okazały się niezasadne.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że organ I instancji dostrzegł braki we wniosku z dnia 22 kwietnia 2021 r. i postanowieniem z dnia 21 czerwca 2021 r. wezwał inwestora do ich uzupełnienia. Na inwestora został nałożony obowiązek ustosunkowania się do zastrzeżeń strony postępowania (Pani M. M., skarżącej w niniejszym postępowaniu, k. 17-27 administracyjnych akt organu I instancji). Z obowiązku tego inwestor wywiązał się i przedłożył wymagane dokumenty oraz ustosunkował się do zastrzeżeń strony postępowania (w piśmie z dnia 29 lipca 2021 r.).
Organy obu instancji prawidłowo uznały, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu, jak również projekt architektoniczno-budowlany są kompletne, spójne, sporządzone przez osoby do tego uprawnione i mogą w konsekwencji stanowić podstawę weryfikacji rozwiązań projektowych z obowiązującymi przepisami prawa.
Prawidłowo organy stwierdziły, że planowane zamierzenie inwestycyjne t.j. budynek jednorodzinny z garażem wbudowanym dwustanowiskowym z częścią usługową stanowiącą do 30% powierzchni całkowitej tj. myjnią samochodową dwustanowiskową wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną na dz. nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P., gmina J., powiat [...], woj. małopolskie (obręb [...], jednostka ewidencyjna: [...]) nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zważyć należy, co następuje. W części projektu budowlanego zatytułowanej opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty na s. 2-8 znajduje się wypis oraz wyrys z m.p.z.p. , z których wynika, że działki ewidencyjne nr [...], [...] położone są w obszarze oznaczonym symbolem MU, działki [...], [...] oraz [...] położone są częściowo w obszarze oznaczonym symbolem MU, a częściowo w obszarze oznaczonym symbolem KGP/KZ, a działki [...], [...], [...] oraz [...] położone są w terenie o symbolu KGP/KZ. Zgodnie z § 9 planu tereny MU to tereny zabudowy mieszkaniowej oraz usług, przeznaczone na cele mieszkalnictwa oraz nieuciążliwej działalności usługowej. Dopuszcza się obiekty o funkcji usługowej oraz przeznaczone dla prowadzenia działalności gospodarczej nie oddziałującej znacząco na środowisko. Z kolei tereny KGP/KZ zgodnie z § 16 m.p.z.p. to tereny dróg i ulic. Pod pojęciem działalności nieuciążliwej należy rozumieć każdą inną działalność niż wymienione w odrębnych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1812/09).
Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne to budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem dwustanowiskowym oraz częścią usługową – wbudowaną myjnią samochodową dwustanowiskową wraz z urządzeniami budowlanymi infrastruktury technicznej w zabudowie wolnostojącej. Z uwagi na to, że powierzchnia myjni samochodowej (powierzchnia usługowa) nie przekracza 30 % powierzchni całkowitej budynku (k. 38 administracyjnych akt organu I instancji) przedmiotowy budynek należy zakwalifikować jako budynek mieszkalny jednorodzinny. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, jakoby plan wykluczał działalność usługową jak w przedmiotowej sprawie z uwagi na znajdujący się w nim zapis dotyczący zakazu usług transportowych związanych z parkowaniem lub obsługą pojazdów ciężarowych, dostawczych i autokarów. Przede wszystkim funkcjonowanie myjni samochodowej nie stanowi usługi transportowej.
W świetle zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, w tym projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego nie budzi wątpliwości zgodność zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami m.p.z.p.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi stwierdzić należy, co następuje.
W kwestii naruszenia prawa wynikającego z braku decyzji środowiskowej z uwagi na projektowane urządzenie oczyszczania ścieków Sąd zważył co następuje. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono instalacje do oczyszczania ścieków przemysłowych z wyłączeniem instalacji, które nie powodują wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. Odpowiadając na ten zarzut należy przeanalizować, czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne wiąże się z realizacja instalacji, o której mowa w tym przepisie. Skarżąca wskazuje w tym kontekście funkcjonowanie separatora oczyszczania ścieków w projektowanej myjni. Zasady odprowadzania ścieków przemysłowych z myjni i garażu dwustanowiskowego zostały opisane na s. 6 projektu zagospodarowania terenu. Z opisu tego wynika, że część podczyszczonych ścieków będzie odprowadzana do studzienki kontrolnej w celu sprawdzenia ich jakości (studzienka SKks), stąd do studzienki SM6, a następnie do istniejącej sieci kanalizacyjnej, na co inwestor posiada stosowne pozwolenie wodnoprawne (s. 14, część projektu "Opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty"). Te podczyszczone ścieki nie będą zawierały substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska ponieważ metoda stosowania wkładów koalescencyjnych odzieli substancje ropopochodne ze ścieków. Natomiast powstające w separatorze koalescencyjnym odpady (substancje niebezpieczne dla środowiska: substancje ropopochodne) będą odbierane i utylizowane przez specjalistyczną firmę. Jak z tego wynika nie będzie dochodziło do wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie niebezpieczne dla środowiska, dlatego powołany przepis nie znajduje zastosowania, a decyzja środowiskowa nie jest wymagana.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa poprzez niezachowanie wymaganych odległości między budynkami (brak zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi - § 271 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) stwierdzić należy, że zarzut ten jest nieuzasadniony. § 271 r.w.t. określa odległość między zewnętrznymi ścianami budynków uzależniając ją od materiałów, z których wykonane są ściany. W § 271 ust. 2 r.w.t. wskazano, że
jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano, w jaki sposób zamierzenie inwestycyjne jest usytuowane względem granicy działek oraz budynków sąsiednich. Wskazano, że projektowany budynek znajduje się w odległości 4, 05 m od strony północno-zachodniej oraz w takiej samej odległości od strony północno-wschodniej oraz 22, 40 m od strony południowo-wschodniej i 25, 95 m od strony południowo-zachodniej. Najbliżej położony budynek znajduje się w na działce [...] w odległości 10, 15 m. W projekcie architektoniczno-budowlanym dokonano charakterystyki zagrożenia pożarowego, gęstości obciążenia ogniowego, ocenę zagrożenia wybuchem, zawarto informacje o klasie odporności pożarowej oraz klasie odporności ogniowej i stopniu rozprzestrzeniania się ognia elementów budowlanych (s. 14-15 projektu). Dokonano także analizy odległości od obiektów sąsiadujących (budynków) oraz od granicy działek sąsiednich. Ustalona gęstość obciążenia ogniowego wynosi do 500 MJ/˛. Powyższe ustalenia tekstowe znajdują potwierdzenie w załączniku graficznym w postaci projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie w skali 1: 500. Budynek oznaczony na tej mapie nr [...] jest budynkiem mieszkalno-gospodarczym i tak został oznaczony w projekcie zagospodarowania terenu. Z oznaczenia w tabeli znajdującej się w projekcie zagospodarowania terenu wynika, że częściowo wykonany jest z materiałów nierozprzestrzeniających ogień (część mieszkalna), a częściowo z materiałów palnych (część gospodarcza). Z projektu zagospodarowania terenu wynika przy tym, że z materiałów palnych jest wykonana część gospodarcza znajdująca się w większej odległości (ok 16,6 m). Budynek ten także w części tekstowej projektu architektoniczno-budowlanego jest określany jaki mieszkalno-gospodarczy (s. 16, pkt 13.8).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa z uwagi na stworzenie zagrożenie zdrowie i życia poprzez zatrucie istniejącej studni oddalonej o 4 m od projektowanej myjni (unosząca się szkodliwa mgiełka powstająca przy myciu i przedostająca się do wody, z której korzystają ludzie) oraz braku przyjętych rozwiązań projektowych mogących ograniczyć ryzyko przedostania się szkodliwej pary do wody stwierdzić należy, że zarzuty te nie są uzasadnione. Brak jest postaw do twierdzenia, iż istnieje jakiekolwiek ryzyko zatrucia istniejącej studni. Analiza sposobu odprowadzania ścieków zarówno bytowych, jak i przemysłowych oraz legitymowanie się przez inwestora stosownymi zezwoleniami i decyzjami wyklucza takie ryzyko. Jak słusznie zwrócił uwagę organ II instancji zgodnie z dokumentacją projektową Inwestor posiada:
- warunki techniczne przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej Zakładu Usług Komunalnych z dnia 9 października 2020 r., znak: ZUK.521.P.15.2020 wraz z załącznikiem graficznym;
- zgodę na wprowadzenie do kanalizacji sanitarnej ścieków przemysłowych (pismo zakładu Usług Komunalnych z 4 listopada 2020 r., znak: ZUK.521.P15.2020);
- Decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 9 grudnia 2020 r., znak: KR.ZUZ.3.4210.615.2020.BD w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego; przebudowę urządzenia wodnego; pobór wód podziemnych; wprowadzenie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych; odprowadzenie wód opadowych do urządzeń wodnych. Wpływ inwestycji na higienę i zdrowie użytkowników został poddany analizie na s. 10 projektu zagospodarowania terenu i nie stwierdzono w nim negatywnego odziaływania. Podkreślenia wymaga, że rozwiązania projektowe są poddawane ocenie przez osoby mające w tym zakresie uprawnienia specjalne, na dowód czego osoby te zobowiązane są do przedłożenia stosownych zaświadczeń (w projekcie).
W ocenie Sądu wystarczające było oparcie ustaleń o emisji hałasów w oparciu o zastosowane technologie. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określa m.in. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowanego przez obiekty i działalność będącą źródłem hałasu, wyrażony wskaźnikami LAeq D 1 i LAeq N 2 które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby. Dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej wartości te zostały ustalone w rozporządzeniu na poziomach - LAeq D = 55 dB, LAeq N = 45 dB. Zastosowane w projekcie rozwiązania tj.: ściany zewnętrzne i wewnętrzne zostaną wykonane systemem AKU. Są to pustaki [...] o podwyższonych parametrach izolacyjności akustycznej, które zawdzięczają specjalnym układem drążeń (prostopadłym) w elementach ściennych. Ściany wybudowane z tych wysoko specjalistycznych produktów osiągają wartość wskaźnika izolacyjności akustycznej na poziomie RA1 = 58 dB – Porotherm 25 AKU, a Porotherm 25/37.5 AKU RA1 = 54 dB, więc w bardzo dużym stopniu przewyższają wymagania normy. Nie bez znaczenia są także działania podjęte przez inwestora w celu zminimalizowania ryzyka hałasu jak wykluczenie stosowania odkurzacza systemowego, brak pracy myjni w godzinach nocnych, usytuowanie głównego wjazdu tak, by nie był zlokalizowany na wprost wejścia do budynku skarżącej oraz zastosowanie zieleni izolacyjnej od strony budynku skarżącej (zob. projekt zagospodarowania terenu, załącznik graficzny). W ocenie Sądu są to przekonywujące ustalenia pozwalające przyjąć, że zachowane zostaną normy dotyczące hałasu.
Odnosząc się do zagrożenia immisjami mgły wodnej (w tym wody z niebezpiecznymi środkami chemicznymi do mycia pojazdów) przenoszonej ze stanowisk na odległość nawet kilkunastu czy kilkudziesięciu metrów szczególnie w wietrzne dni mgła wodna będzie zanieczyszczać dom, nieutwardzone części powierzchni działki, studnię kopaną, użytkowaną na co dzień, odsłoniętą, która znajduje się tylko w odległości 4 m od myjni wskazać należy, co następuje. Ryzyko tego rodzaju immisji jest zminimalizowane przez określone usytuowanie myjni (wjazd i obsługa od strony południowo zachodniej działki, zaś od strony skarżącej planowana jest zieleń izolacyjna). Mając na uwadze treść art. 4 p.b zgodnie, z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, samo ryzyko wystąpienia immisji nie stanowi podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i wydania pozwolenia na budowę. Natomiast, jak słusznie wskazuje organ II instancji, w przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie immisji, osobie, której naruszono posiadanie, służy roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem oraz zaprzestanie naruszeń ze strony właściciela, którego działania zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 143 i 144 ustawy Kodeks cywilny). Rozstrzygnięcie powyższych kwestii leży w kompetencji sądów cywilnych.
Także zarzut, że realizacja inwestycji może doprowadzić do obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich nie może odnieść skutku w postaci uchylenia skarżonej decyzji. Realizacja nowej inwestycji bez wątpienia wiąże się ze zmianą zagospodarowania terenu, a co za tym idzie wpływa w jakiś sposób na korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Jest to nieuchronną konsekwencją wykonywania uprawnień właścicielskich w ramach działek sąsiadujących. Jeśli jednak zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa, niedogodności te, łącznie ze spadkiem wartości nieruchomości sąsiedniej, nie mogą w świetle art. 4 p.b. być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Analiza dokumentacji projektowej wskazuje na to, że osoby uprawnione dokonały oceny rozwiązań projektowych w świetle przepisów dotyczących odziaływania na działki sąsiednie. W sprawie przedłożono m.in. szczegółową analizę przesłaniania i zacieniania (k. 37 administracyjnych akt sprawy organu I instancji), w zakresie uzbrojenia działki (s. 14 projektu zagospodarowania działki) oraz wymogów w zakresie lokalizacji obiektu przy drodze (s. 15 projektu).
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, a to art. art. 6, art. 7, art. 8 art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. Sąd stwierdza, że przeprowadzona kontrola nie wykazała ich naruszenia w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały w zakresie posiadanych kompetencji oceny zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z przepisami prawa materialnego. W sytuacji stwierdzenia braków, inwestor był wzywany do ich uzupełnienia. Jak wskazano powyżej nie było w sprawie konieczne prowadzenie dalszych czynności dowodowych na okoliczność wystąpienia immisji w postaci mgły wodnej czy na okoliczność ryzyka wpływu na istniejącą na działce sąsiedniej studnie, czy też w zakresie dopuszczalnych norm hałasu. Dwie pierwsze okoliczności dotyczą możliwego, potencjalnego odziaływania zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego, co wykracza poza ramy niniejszej sprawy. W tym ostatnim zaś przypadku z akt sprawy, jak wskazano powyżej, nie wynika, jakoby normy te miały zostać przekroczone. Brak jest konieczności powoływania dowodu z opinii biegłego, bowiem jak już wskazano art. 20 ust. 1 p.b. wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności.
Należy w tym miejscu odróżnić zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę od zagadnienia późniejszej eksploatacji inwestycji. W razie przekroczenia dopuszczalnych norm i wskaźników określonych w dokumentacji projektowej, istnieją odpowiednie instrumenty prawne służące doprowadzeniu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Nie można natomiast odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o antycypowane, potencjalne uciążliwości, jakie może generować inwestycja, jeśli przedłożona dokumentacja wskazuje, że zamierzenie odpowiada przepisom prawa.
Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania (k. 9 administracyjnych akt sprawy), składała uwagi (k. 18 administracyjnych akt sprawy), do których inwestor się ustosunkował (k. 39-40 administracyjnych akt sprawy), złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność, że skarżąca przed wydaniem decyzji organu I instancji nie została zawiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Przeprowadzona sądowa kontrola skarżonej decyzji administracyjnej nie ujawniła naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.