II SA/Kr 1353/02

II SA/Kr 1353/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Barbara Pasternak / spr. / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. K. - B. i A. B.-S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].09.2001 r. nr [...] III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1353/02
UZASADNIENIE
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].02.2002r. znak [...], w oparciu o przepisy art. 51 ust. l pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt l, art. 83 ust. l Ustawy z dnia 7. 07. 1994r. Prawo budowlane/Dz.U. z 2000 r. nr 106 , poz. 1126/ , oraz art. 104 kpa nakazano Pani J.W. wykonanie w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem:
prawidłowego zagospodarowania skarpy na terenie posesji przy ul. B. [...] w K. działka nr "1" obr. [...] K. od strony działki nr "2" obr. [...] w formie tarasowego ogrodu alpejskiego - zgodnie z zaleceniami zawartymi w dokumentacji PN. inwentaryzacja tarasów betonowo-ziemnych wzdłuż muru ogrodzeniowego z działką nr "2" obr. [...] wykonanej przez inż. Z.K. i inż. M.W. w październiku 2001 r. W decyzji określono, że obowiązek powyższy podlega wykonaniu z chwilą gdy stanie się ona ostateczna. Orzeczono także, iż powyższe prace powinny być wykonane pod nadzorem kierownika robót posiadającego stosowne uprawnienia budowlano-konstrukcyjne, zgodnie ze sztuką budowlaną i Polskimi Normami, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa pracy i zachowania przepisów bhp. Zobowiązano adresatkę decyzji do powiadomienia o wykonaniu prac nakazanych decyzją w terminie 7 dni od zakończenia robót i przedłożenia oświadczenia o wykonaniu prac.
Decyzja powyższa wydana została w następstwie ustaleń dokonanych przez organ nadzoru budowlanego podczas kontroli prowadzonych robót budowlanych., przeprowadzonej na wniosek pełnomocnika skarżących A.B. W dniu 30.08.2001r. w obecności inwestora J.W. stwierdzono wykonywanie na terenie w/w posesji, na długości ok. 8 m., przy murze ogrodzeniowym z działką nr "2" obr. [...] l drugiego poziomu tarasów betonowo-ziemnych, bez dopełnienia formalności wynikających z obowiązującego prawa budowlanego oraz bez nadzoru osoby uprawnionej. Ze szkicu oraz opisu sporządzonego podczas kontroli wynika, że prace polegały na umieszczaniu w podłożu żelbetowych, zbrojonych prętami słupków o wym. 15x15, płyt zbrojonych, oraz na wylewaniu elementów w szalunkach deskowych. Postanowieniem z dnia [...].09.2001r., znak [...] wydanym w oparciu o art. 50 ust. l pkt l i 2 ustawy prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki nakazał inwestorowi natychmiastowe wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonywaniem wyżej opisanych tarasów, jako prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę i w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia w terminie natychmiastowym, oraz dokonać niezbędnych zabezpieczeń. W uzasadnieniu powołano się na powyższy protokół kontroli.
Postanowieniem z dnia [...].09.2001 r. znak [...], wydanym na podstawie art: 80 ust. 2 pkt l i art. 81c ust. l prawa budowlanego organ I instancji nakazał inwestorowi przedłożenie następujących dokumentów związanych z prowadzeniem wyżej opisanych robót:
1. projektu budowlanego obejmującego wykonywane tarasy betonowo-ziemne, wykonanego przez osobę uprawnioną wraz z jednoznacznym oświadczeniem osoby uprawnionej, że prace budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuka budowlaną, obowiązującymi normami i nie stwarzają zagrożenia dla ludzi lub mienia,
2. w przypadku braku powyżej żądanego projektu-powykonawczą inwentaryzację architektoniczno-budowlaną, wykonaną przez osobę uprawnioną wraz z jednoznacznym jej oświadczeniem, że prace budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, obowiązującymi normami i nie stwarzają zagrożenia dla ludzi lub mienia oraz z opisem pozostałych do wykonania robót budowlanych.
3. uprawnień osób wykonujących powyższe dokumenty.
W uzasadnieniu tego Postanowienia podano, że wobec stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego w dniu 30.08.2001r. wykonania wyżej opisanych prac bez dopełnienia formalności wynikających z prawa budowlanego oraz bez nadzoru osoby uprawnionej orzeczenie o nałożeniu obowiązków jest uzasadnione treścią art. 50 pr. bud.
W konsekwencji powyższego wydana została opisana na wstępie Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia [...].02.2002r. W uzasadnieniu nakazania wykonania opisanych czynności, stwierdzono, po opisaniu przebiegu postępowania, że przedłożone przez inwestorkę: inwentaryzacja graficzna i fotograficzna wraz z oceną techniczną i sprawdzeniem stateczności skarpy i istniejącego muru ogrodzeniowego oraz projekt techniczny wykonania tarasów, muru oporowego i balustrad, wykonane przez osoby uprawnione, stwierdzają wykonanie dwóch rzędów stopni-tarasów z elementów prefabrykowanych w sposób prawidłowy i nie stwarzający zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Mur ogrodzeniowy wzdłuż działki nr "2" i istniejąca skarpa zostały sprawdzone pod względem ich stateczności przez osoby uprawnione, które stwierdziły, że ich stan techniczny pozwala na dalsze ich użytkowanie, a stateczność spełnia warunki obowiązującej normy. Przedłożona dokumentacja stwierdza rodzaj oraz zakres koniecznych do wykonania dalszych robót budowlanych mających na celu ukończenie projektowanych tarasów ziemno-betonowych, które doprowadzą je do stanu bezpiecznego i zgodnego ze sztuką budowlaną oraz przepisami i zapewnia zabezpieczenie skarpy przed osuwaniem się mas ziemnych. Od Decyzji powyższej odwołały się E. K.-B. i A. B.-S. - właścicielki sąsiedniej działki odgrodzonej od działki inwestorski murem opisanym wyżej, za pośrednictwem pełnomocnika A.B. W odwołaniu zarzucono, że organ nie zawiadomił stron postępowania o zgromadzeniu dowodów w postaci oceny technicznej i sprawdzenia stateczności skarpy oraz projektu technicznego autorstwa inż. Z.K. i inż. M.W., a więc nie miały one możliwości zapoznania się z proponowanymi rozwiązaniami. Opisany w uzasadnieniu decyzji sposób zabezpieczenia skarpy budzi zasadnicze wątpliwości, całość rozwiązań technicznych nie jest im znana, a okoliczności te przesądzają o zabezpieczeniu ich interesu prawnego i materialnego. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umożliwienie zgodnego z kpa udziału w postępowaniu.
W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...].04.2002 r. znak[...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. WINB uznał, że strony miały zapewnione gwarancje procesowe poprzez zapewniony udział w każdej fazie postępowania, możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz ustalonych okoliczności faktycznych przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Zarzut naruszenia art. 10 kpa podnoszony przez strony jest bezzasadny. Pełnomocnik A.B. był informowany o każdej czynności organu, w tym o nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia dokumentów związanych z prowadzeniem robót budowlanych na terenie posesji przy ul. B.
Decyzję powyższą zaskarżyły do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. K.B. i A. B.-S.
W skardze zarzuciły: naruszenie przepisów art. 10, 81 i 107 § 3 kpa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniosły, że organ I instancji pozbawił je możliwości zapoznania się z dokumentem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, uniemożliwiając się wypowiedzenie co do jego treści. Organ administracji publicznej ma zapewnić możliwość wypowiedzenia się strony co do całości materiału dowodowego po zakończeniu postępowania wyjaśniającego a przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. W aktach sprawy powinny się znaleźć dowody potwierdzające to, że strona miała możliwość wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego. Skarżący nie kwestionuje, że był powiadomiony o każdej czynności formalnej organu I instancji, natomiast nie powiadomiono go o przedłożeniu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentu. Skarżące zwróciły uwagę na sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji a treścią jej uzasadnienia, polegającą na stwierdzeniu przez WINB, że PINB nie uczynił zadość przepisom kpa, a jednocześnie utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 , poz. 1271 z póz. zm./, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego sądu Administracyjnego prze dniem 1 stycznia 2004r. i sprawy nie zostały zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne Na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /w skrócie ppsa/. Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy ppsa uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi.
Skarga jest uzasadniona. Analiza i ocena ustaleń poczynionych przez organy I i II instancji wskazuje na naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz na naruszenie przepisów prawa materialnego.
Podstawą prawną Postanowienia z dnia [...].09.2001 r. o nakazaniu J.W. wstrzymania robót budowlanych jest art. 50 ust. l ustawy Prawo budowlane. Przepis ten dotyczy samowolnego wykonywania robót budowlanych innych niż budowa /art. 3 pkt. 6 i 7 prawa bud./, oraz wykonywania robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem, w przeciwieństwie do regulacji zawartej w art. 48 pr. bud. , który dotyczy samowolnej budowy obiektu lub jego części. Przepis art. 50 ust. l pr. bud. odnosi się do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 pr. bud. Wydanie więc postanowienia opartego na przepisie art. 50 pr. bud. musi być poprzedzone ustaleniem, czy wstrzymanie dotyczy prowadzenia robót budowlanych nie wymagających ani pozwolenia ani zgłoszenia, względnie, czy wstrzymanie dotyczy robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale takich, które nie są budową w rozumieniu art. 48 pr. bud.
W niniejszej sprawie organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na wynikach kontroli robót przeprowadzonej w dniu 30.08.2001r. Analiza treści protokołu i dołączonego doń szkicu wskazuje, że na tej podstawie nie było w ogóle możliwości dokonania najistotniejszego w sprawie ustalenia - czy prace prowadzone przez inwestorze są budową , tj. wykonywaniem obiektu budowlanego, czy też są to roboty budowlane nie będące budową polegające -na wykonywaniu prac, o których mowa w art. 3 pkt 7 pr. bud. Jak wynika z powyższego postanowienia nakazano wstrzymać prowadzenie robót budowlanych "związanych z wykonywaniem tarasów betonowo-ziemnych prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę i w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia". Takie określenie jest niewystarczające do zakwalifikowania wykonywanych prac do kategorii robót wymienionych w art. 3 pkt. 6 i 7 pr. bud. Nie wskazuje bowiem, czy inwestorka prowadziła budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 , czy też wykonywała inne roboty budowlane. W niniejszej sprawie był to punkt wyjścia do dalszych czynności organu, zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Samo tylko określenie "wykonywanie tarasów betonowo-ziemnych nie dawało podstaw do działania organu w sposób prowadzący do wydania rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie. Porównanie części opisowej protokołu z załącznikiem graficznym, oraz z przedłożoną przez inwestorkę dokumentacją fotograficzną wskazuje na dokonanie oględzin podczas kontroli w sposób pobieżny i nie wyczerpujący, i w taki sam sposób sporządzenie protokołu. Narusza to przepisy art. 7 i 77 kpa, zobowiązujące organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Nawet z nader skąpego opisu do załącznika graficznego można wnioskować, że zastany przez organ nadzoru stan faktyczny wymagał dokładnego zbadania pod kątem regulacji przewidzianych przepisami art. 48 i 50 pr. bud. i uzasadnienia zastosowania przez organ trybu przewidzianego art.. 51 pr. bud. Brak w protokole opisu, na czym właściwie polegało wykonanie już istniejących tarasów, nie dawał podstaw i uniemożliwiał jednoznaczne zakwalifikowanie wykonanych prac do zakresu objętego art. 50 pr. bud.
Konsekwencją wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego jest wadliwa decyzja organu i instancji, jak i utrzymująca ja w mocy decyzja organu II instancji. Sprzecznie z istniejącymi w sprawie ustaleniami, jako podstawę materialnoprawną decyzji I instancji podano art. 51 ust. l pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 pr. bud. Odpowiednie stosowanie przepisu art. 51 ust. 1-3 pr. bud. przewidziane w ust. 4 dotyczy robót budowlanych już wykonanych /zakończonych/. W takim jednak przypadku Decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 51 ust. 1-3 w zw. z art. 51 ust. 4 nie będzie poprzedzać wydanie postanowienia w oparciu o art. 50 pr. bud., skoro nakazane czynności będą dotyczyć robót zakończonych. W niniejszej sprawie - co wynika z zebranego materiału, łącznie z twierdzeniami samej inwestorski, wykonywane roboty nie były zakończone. Wynika to z zapisów protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 30.08.2001r., oraz treści postanowienia wstrzymującego roboty, oraz twierdzeń samej inwestorski i treści dokumentacji wykonanych robót. Wadliwość decyzji organu I instancji polega nie tylko na błędnym określeniu podstawy prawnej. Rozstrzygnięcie decyzji sformułowane jest w sposób naruszający przepis art. 51 ust l pkt 2, oraz art. 107 § l kpa. Przepis art. 51 ust. l pkt 2 zobowiązuje organ do nałożenia obowiązku wykonania konkretnych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem z jednoczesnym określeniem terminu ich wykonania. W przedmiotowym rozstrzygnięciu organ nakazał adresatce "wykonanie prawidłowego zagospodarowania skarpy na terenie posesji przy ul. .....w formie tarasowego ogrodu alpejskiego - zgodnie z zaleceniami zawartymi w dokumentacji... . Tak sformułowane rozstrzygnięcie narusza przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 , ponieważ nie zobowiązuje adresatki do wykonania określonych czynności. Zobowiązaniem takim nie jest nakazanie postępowania "zgodnie z zaleceniami zawartymi w dokumentacji". Z rozstrzygnięcia tego nie wynika, jakie konkretnie czynności winna wykonać, ponieważ powołanie się przez organ na "zalecenia zawarte w dokumentacji..." nie jest nałożeniem na adresata decyzji konkretnych obowiązków. Należy jednocześnie zauważyć, że takie, niejasne sformułowanie rozstrzygnięcia jest sprzeczne z wynikającymi z przepisu art. 107 § l dla organu obowiązkami organu, które wskazują na konieczne składniki decyzji administracyjnej, oraz z obowiązująca interpretacją tego przepisu. Obowiązki nałożone przez organ na adresata decyzji muszą wynikać bezpośrednio z jej rozstrzygnięcia, nie zaś z uzasadnienia, a tym bardziej z treści dokumentów zebranych przez organ w toku postępowania, administracyjnego. Wreszcie, tak sformułowane rozstrzygnięcie nie może być podstawą wykonania decyzji - dobrowolnie, lub w drodze egzekucji. Rozstrzygnięcie to dotknięte jest jeszcze kolejnym istotnym brakiem- nie zawiera koniecznego, zgodnie z treścią art. 51 ust. l pkt 2 określenia terminu wykonania obowiązków. Określeniem takim nie jest sformułowanie iż "obowiązek wynikający z niniejszej decyzji podlega wykonaniu z chwilą, gdy stanie się ona ostateczna". Brak ten stanowi również naruszenie przepisu art. 51 ust. l pkt 2. pr. bud. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Jest niepełne, nie wyjaśnia toku rozumowania organu, ani przyczyn dla których organ uznał za uzasadnione zastosowanie powołanej podstawy prawnej. Jest ogólnikowym opisem przebiegu postępowania i w sposób ogólnikowy powołuje się na załączona do akt dokumentację. Także uzasadnienie -jak i samo rozstrzygnięcie- nie wymienia czynności, które zdaniem organu zostały nałożone na adresatkę decyzji. Naruszenie art. 51 pr. bud. spowodowane jest ponadto wydaniem decyzji w oparciu o ten przepis po upływie terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 pr. bud. Wobec stanu faktycznego sprawy nie ma więc znaczenia, że podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 51 ust. l pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4, skoro ten ostatni stosuje się bez konieczności wydawania postanowienia o wstrzymaniu robót, gdyż dotyczy przypadku, kiedy roboty zostały zakończone. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca.
Kolejnego naruszenia przepisów dopuścił się organ prowadzący postępowanie, opierając Postanowienie z dnia [...].09.2001 r., zobowiązujące inwestorkę do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzeniem robót budowlanych na przepisie art. 81 c pr. bud. Przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, dotyczy on bowiem innego zakresu czynności organów nadzoru budowlanego niż sytuacja objęta dyspozycją art. 50 i 51 pr. bud.
Wszystkie powyższe uchybienia i naruszenia prawa powtórzył organ II instancji uznając, że powyższa decyzja jest prawidłowa. Uzasadnienie decyzji organu II instancji narusza przepis art. 107 § 3 kpa, podobnie jak i uzasadnienie decyzji ją poprzedzającej. Opisuje czynności, które przeprowadził organ I instancji, cytując fragmenty uzasadnienia. Organ II instancji nie przeprowadził -jak wynika z uzasadnienia- żadnych własnych ustaleń dotyczących przedmiotu postępowania. Jest to sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności, zgodnie z którą organ II instancji nie może ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Pomimo stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy - uznać należy, zważywszy treść uzasadnienia, że postępowanie przed organem II instancji sprowadziło się do kontroli zaskarżonej decyzji I instancji i to kontroli przeprowadzonej w sposób pobieżny i nieprawidłowy, skoro nie wykazała ona naruszeń, których dopuścił się organ I instancji prowadzący postępowanie. Organ II instancji odniósł się jedynie do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 10 kpa, uznając, że skoro pełnomocnik stron p. A.B. był zawiadomiony o wszystkich czynnościach postępowania, zarzucane naruszenie art. 10 kpa nie nastąpiło.
Ponadto zważyć należy, że w toku postępowania doszło do innych uchybień procesowych, które miały w nin. sprawie wpływ na ostateczny wynik postępowania. Działający w sprawie w imieniu J.W. jej ojciec - J.Z., nie przedłożył w toku całego postępowania pełnomocnictwa do działania. Obowiązkiem organu było wyjaśnienie, czy jest on dopuszczony do sprawy w oparciu o art. 33 § 4 kpa, lub zażądanie dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa. W aktach sprawy znajduje się także protokół oględzin z dnia 5.04.2002 r. , dokonanych przez przedstawicieli organu I instancji, czyli w dacie po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Protokół zawiera stwierdzenie o zobowiązaniu inwestorski do "wstrzymania robót" w związku z wniesieniem odwołania od decyzji organu I instancji, adnotację o wręczeniu inwestorce postanowienia PINB o anulowaniu pieczątki stwierdzającej ostateczność i wykonalność decyzji I instancji, oraz załącznik w postaci dokumentacji fotograficznej wykonywanych robót. Powyższa forma "wstrzymania" robót budowlanych nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa budowlanego, ani kpa. Natomiast dokumentacja fotograficzna sporządzona przez organ I instancji już po wydaniu decyzji przez ten organ nie została -co jest oczywiste -w żaden sposób w sprawie wykorzystana.
Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 10 i 81 kpa, stwierdzić należy, że są one uzasadnione. W aktach postępowania administracyjnego brak końcowego oświadczenia strony, do którego jest uprawniona w oparciu o art. 10 § l kpa i brak dowodu, że organ prowadzący postępowanie zawiadomił o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z nim. Treść pouczenia skierowanego do pełnomocnika skarżących w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania pouczenia stron, wskazuje, że nie zostało ono skierowane zgodnie z obowiązkiem jaki wynika dla organu z art. 10 kpa., skoro w terminie 7dni od powiadomienia o wszczęciu postępowania dowód w postaci wykonania dokumentacji technicznej nie istniał. Istotnie więc pełnomocnik skarżących nie znał daty doręczenia przez inwestorke dokumentacji, tym bardziej, że nie została ona dostarczona zgodnie z terminem wyznaczonym przez organ. Naruszono w ten sposób art. 81 kpa, co już było wystarczającą podstawą dla organu II instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nastąpiło również naruszenie art. 10 kpa, skoro nie zawiadomiono pełnomocnika skarżących o zamierzonym przez organ zakończeniu postępowania wobec zebrania w sprawie materiału /tak Wyroki NSA : z 10. 01. 2002 r., V SA 1227/01, z 5. 04. 2001r. II SA/1095/00/. Odnośnie natomiast zarzutu skargi dotyczącego sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji a treścią jej uzasadnienia, sprzeczność tę uznać należy- wobec ostatecznego stanowiska organu wyrażonego w rozstrzygnięciu, za oczywistą pomyłkę.
Z wyżej wykazanych przyczyn, na podstawie przepisów art. 145 § l pkt a i c ustawy ppsa należało orzec jak w sentencji Wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy ppsa.