II SA/Kr 1342/23

II SA/Kr 1342/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. K., Ł. Ż. i Ł. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 sierpnia 2023 r., znak WI-I.7840.2.55.2022.KS/BU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa 13 czerwca 2022 r. wydał decyzję nr 731/6740.1/2022, znak: AU-01-1.6740.1.309.2022.AFR, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą Z. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej wraz z infrastrukturą techniczną, układem komunikacyjnym, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K. .
Po rozpoznaniu odwołań wniesionych od tej decyzji przez A. S. i E. S. oraz Ł. Ż., Ł. K. i K. K. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 14 sierpnia 2023 r. znak WI-I.7840.2.55.2022.KS/BU utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2023.775 ze zm.) - zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2023.682 ze zm.) – zwanej dalej Pb.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, podkreślając, że z uwagi na obawy stron w postępowaniu odwoławczym doszło do kolejnej zmiany projektu budowlanego w zakresie odprowadzania wód opadowych. Projektant zaprojektował na działce inwestycyjnej, bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...], [...], [...] palisadę betonową o wysokości 30 cm powyżej terenu istniejącego. Zmiany w projekcie zostały wprowadzone na: rysunku projekt zagospodarowania terenu (zwanym dalej PZT; karta 13 dokumentacji projektowej obejmującej w 1 tomie: projekt zagospodarowania terenu - zwany dalej PZT; projekt architektoniczno-budowlany - zwany dalej PAB, dokumentację formalno-prawną - zwaną dalej dokumentacją fp) oraz na rysunku stanowiącym powiększenie rysunku PZT (karta 14). W ocenie Wojewody wprowadzone w projekcie zmiany są - z projektowego punktu widzenia - niewielkie i jednocześnie w pozytywny sposób wpływają na funkcjonowanie inwestycji w przyszłości i zapobiegną spływowi wód opadowych na ww. działki sąsiednie, a tym bardziej zapobiegną - podnoszonej przez odwołujących - intensyfikacji spływu wód opadowych. Niewątpliwie, takie rozwiązanie projektowe stanowi o poszanowaniu interesu właścicieli terenów sąsiednich, którzy już obecnie borykają się z kwestią spływu wód opadowych na tereny ich działek. Oznacza to, że realizacja inwestycji rozwiąże kompleksowo problem obecnie istniejącego nadmiernego spływu wód na działki nr [...], [...].
Wskazano na sposób określenia przez organ I instancji kręgu stron postępowania, potwierdzając jego prawidłowość.
Dalej przytoczono treść art. 35 ust. 1 Pb, który określa zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie pozwolenia na budowę.
Przypomniano, że objęta wnioskiem inwestycja obejmuje budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o trzech kondygnacjach nadziemnych w zabudowie wolnostojącej wraz z infrastrukturą techniczną, układem komunikacyjnym, zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. . Jak wynika z dokumentacji projektowej, teren inwestycji jest obecnie zabudowany budynkiem o numerze [...] - inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę istniejącego budynku. Działka inwestycyjna ma około 150 m długości i 14 m szerokości (jedynie od strony ulicy jej szerokość wynosi około 20 m). Teren inwestycji opada w kierunku północno-wschodnim. Różnica poziomu terenu na długości około 150 m to około 5,4 m.
Organ II instancji nie znalazł okoliczności stanowiących o naruszeniu przepisu art. 35 ust. 1 Pb.
W aktach organu I instancji zalega oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące dz.ew.nr [...], [...].
Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno- budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]), zwanej dalej m.p.z.p.
Działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem MN.1 - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 15 m.p.z.p. określone szczegółowe warunki sytuowania obiektów w tej jednostce planu tj.:
W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się:
1) zakaz zabudowy w układzie bliźniaczym i szeregowym;
2) wskaźnik terenu biologicznie czynnego - min. 60%,
3) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,15 - 0,6,
4) wysokość zabudowy mieszkaniowej nie może przekroczyć:
a) dla budynków przekrytych dachem płaskim - 9 m,
b) dla budynków przekrytych dachem spadzistym - 11 m,
5) dachy nowo realizowanych budynków należy kształtować jako dwu-, wielospadowe lub płaskie zgodnie z ustaleniami określonymi w § 7 ust. 4;
6) dopuszczenie lokalizacji wolnostojących obiektów garażowych i gospodarczych spełniających następujące warunki:
a) o sumie powierzchni zabudowy do 50 m2,
b) o wysokości zabudowy do 5 m,
c) dachu dwu-, wielospadowym lub płaskim zgodnie z ustaleniami § 7 ust. 4.
Powołany § 7 ust. 4 m.p.z.p. odnosi się gównie do sposobu projektowania dopuszczonych ustaleniami planu dachów spadzistych. W zakresie ustaleń dotyczących dachów płaskich wskazano, że dopuszcza się ich kształtowanie w formie tarasów i stropodachów również urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym naturalną wegetację roślin; oraz dopuszcza się stosowanie blachy płaskiej lub pokrycia bitumicznego dla dachów płaskich.
Pełna analiza zgodności inwestycji z wyżej przytoczonymi zapisami planu została zawarta w dokumentacji projektowej (karty 11 - 12 PZT). Zaznaczono, że planowana inwestycja wysyca w całości teren inwestycji w zakresie wskaźnika terenu biologicznie czynnego (na poziomie 60%); wysokości budynków (projektowane budynki o płaskim dachu, pokrytym zielenią ekstensywną będą miały wysokość 9 m ponad poziom terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia do usytuowanego ponad poziomem terenu) - przyjęty przez projektanta sposób liczenia wysokości budynku należy uznać za prawidłowy, zawarte w dokumentacji projektowej rysunki potwierdzają twierdzenia projektanta w tym zakresie (por. karta 38, 72 PAB).
W planie miejscowym zwarto ponadto ustalenia dotyczące minimalnej liczby miejsc do parkowania (§ 12 ust. 6 pkt 2 lit. a) - budynki w zabudowie jednorodzinnej - 2 miejsca na 1 dom. Zaprojektowano łącznie 10 miejsc postojowych (po 2 na każdy budynek).
W m.p.z.p. zawarto ponadto:
- Zakaz wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu za wyjątkiem prac ziemnych związanych z posadowieniem obiektów budowlanych (§ 8 ust. 6). W ocenie organu odwoławczego, zaplanowano minimalną ingerencję w obecne ukształtowanie terenu, co potwierdzają zarówno rysunki przedstawiający przekroje i elewacje, jak również szczegółowa mapa z zaznaczonymi poziomami terenu, umieszczona na PZT. Przewidziana zmiana ukształtowania terenu wynika z prac ziemnych związanych z posadowieniem planowanych 5 budynków.
- Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych obiektów budowlanych:
1) ogrodzeń:
a) zakaz stosowania ogrodzeń o wysokości powyżej 1,7 m;
b) nakaz zapewnienia prześwitów o wysokości min. 12 cm od poziomu terenu do dolnej krawędzi elementów ogrodzenia, co najmniej na 50% jego długości - w celu umożliwienia migracji zwierząt, z zastrzeżeniem, że nie dotyczy to ogrodzeń placów zabaw;
c) zakaz stosowania ogrodzeń pełnych i ogrodzeń z prefabrykowanych betonowych przęseł;
Z uwagi na wprowadzenie w toku postępowania odwoławczego murku ogrodzeniowego/palisady wzdłuż granicy zachodniej, w kontekście wyżej zacytowanych ustaleń m.p.z.p. wskazuje się, że projektowana palisada betonowa, w całości zaplanowana na terenie inwestycji, będzie wystawać ponad poziom gruntu na wysokość 30 cm (co ograniczy spływ wody opadowej i roztopowej na działki sąsiednie). Odcinek palisady będzie miał długość 70 m, co wynosi mniej niż 50% długości całego ogrodzenia po stronie zachodniej (która wynosi 148 m).
Dalej Wojewoda zwrócił uwagę, że teren będący przedmiotem opracowania znajduje się w obszarze objętym ochroną konserwatorską (zgodnie z § 9 ust. 3 m.p.z.p. Cały obszar planu znajduje się w granicach archeologicznej strefy ochrony konserwatorskiej. Na terenie inwestycji nie występują podlegające ochronie zabytki i dobra kultury współczesnej (teren nie jest wpisany do rejestru zabytków ani nie jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków, na terenie inwestycji nie znajdują się stanowiska archeologiczne). Oznacza to, że dokumentacja projektowa nie wymaga uzgodnienia od kątem ochrony konserwatorskiej.
Ponadto projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2022.1225) - zwanego dalej WT. Jak już wyżej wskazano, działka objęta inwestycją leży w terenach zabudowy jednorodzinnej i ma szerokość mniejszą niż 16 m.
- § 12 ust. 4: budynek ze ścianą bez okien i drzwi w minimalnej odległości 2,52 m od granicy działki sąsiedniej (przepis, dla działki mniejszej niż 16 m, dopuszcza nie mniej niż 1,5 m; tak usytuowano budynek [...], pozostałe budynki zlokalizowane są w odległości większej niż 3 m od zachodniej granicy działki);
- § 14: zapewniono dojście i dojazd z drogi publicznej za pośrednictwem istniejącego zjazdu na drogę publiczną ul. [...];
- § 19-21: po jednym stanowisku postojowym dla samochodu osobowego o wymiarach 2,5 x 5 m, przy każdym z budynków (najmniejsza odległość od granicy to 3,26 m dla budynku [...]), dodatkowo, w każdym budynku zapewniono miejsce postojowe w garażu; co w sumie daje po 2 miejsca postojowe dla każdego z budynków.;
- § 22 i 23: miejsce gromadzenia odpadów stałych projektowane w obrębie terenu inwestycji (oznaczenie SM na PZT) (zgodnie z § 23 ust. 4 WT w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości od granic działki i okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie określa się);
- § 28-29: wody opadowe zostaną rozprowadzane po terenie inwestycji, a także do projektowanego bezodpływowego zbiornika (oznaczenie na PZT ZB.D., północna część działki, przy budynku [...]);
- § 13, 59 - 60 - budynek nie generuje ponadnormatywnego przesłaniania, zacieniania. Z graficznej i opisowej analizy (PZT karta 15), w której wskazano przyjęte założenia oraz uwzględniono również potencjalną zabudowę terenów sąsiednich, wynika że inwestycja nie będzie nadmiernie ograniczać nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (pomieszczeń na pobyt ludzi) w budynkach (również hipotetycznych, sytuowanych zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym ustaleniami m.p.z.p., m.in. w zakresie wysokości zabudowy) na działkach sąsiednich. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że projektowane budynki są stosunkowo niewielkie i tak usytuowane względem stron świata i siebie nawzajem (budynki oddalone są od siebie o około 16,4 m), że ich wpływ na tereny sąsiednie jest ograniczony. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż w niniejszej sprawie nie naruszono przepisu § 13 WT oraz § 59 i 60. W odniesieniu do nowoprojektowanego budynku na działce nr [...], na podstawie dokumentacji projektowej dla tego budynku oraz analizy przedłożonej w toku niniejszego postępowania ustalono, że posiada on (nowoprojektowany budynek) przeszklenia na ścianie zachodniej oraz ścianie południowej. Na całej długości przeszklenia salonu tj. ok. 7,10 m od strony zachodniej nasłonecznienie wynosi 3 h 10 min pomiędzy godzinami 13.50 - 17.00. Projektowane budynki na działce nr [...] nie ograniczają nasłonecznienia elewacji zachodniej, która obecnie (tj. bez przedmiotowych budynków) wynosi także 3 h 10 min. Brak wpływu planowanej inwestycji na nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w nowoprojektowanym budynku wynika z dużej odległości pomiędzy projektowanymi budynkami [...] na działce [...]. Od strony południowej nowoprojektowany budynek ma przeszklenie w narożniku salonu (narożnik południowo-zachodni) oraz gabinetu( ściana południowa, przy ścianie wschodniej). Zarówno salon jak i gabinet od strony południowej mają zapewnione nasłonecznienie 7 h 30 min. Pomiędzy godzinami 8.30-16.00 projektowane budynki na działce nr [...] ograniczają jedynie nasłonecznienie w godz. 16-17. Wynika to z wysokości przedmiotowej zabudowy, która nie przekracza 9 m do attyki oraz z odległości pomiędzy projektowanymi budynkami na działce [...] i nowoprojektowanym budynkiem na działce nr [...], wynoszącej min. 11,5 m. Nie zachodzi przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zlokalizowanych w nowoprojektowanym budynku. Wszystkie pomieszczenia, zarówno w jednej jak i w drugiej inwestycji mają zapewnione naturalne oświetlenie;
- § 44 - § 56: budynek wyposażony w instalację wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, centralnego ogrzewania, elektryczną;
- § 271: warunek spełniony: z uwagi na zagospodarowanie terenów sąsiednich oraz usytuowanie planowanych budynków w odległości minimum 2,38 m od granicy działki, zaprojektowano we wszystkich budynkach, od strony zachodniej, ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej EI60. Ponadto w budynku [...] przeszklenia od strony zachodniej (zaplanowane w odległości min. 4 m od granicy), posiadają klasę odporności ogniowej EI30 (odległość tej ściany z oknami jest mniejsza niż 8 m od zabudowań istniejących na działce sąsiedniej - tj. szklarni zlokalizowanych w zbliżeniu do granicy). Pełny opis dotyczący uwarunkowań związanych z ochrona przeciwpożarową znajduje się w PZT (karty 14-15);
- przy ocenie planowanej inwestycji w kontekście zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi wzięto pod uwagę fakt, iż na działce nr [...] wydano pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku (obrys widoczny na PZT) oraz budowę nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w odległości 9,35 m od wschodniej granicy terenu inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem. Ww. budynek, o wysokości 7,56 m zlokalizowany będzie na wysokości budynku [...] (odległość między budynkami to 5,5+9,35=14,9 m);
Wreszcie projekt zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Na koniec organ odwoławczy zaznaczył, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, a projektant posiada odpowiednie uprawnienia budowlane oraz jest wpisany na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
W dalszej części uzasadnienia szczegółowo odniesiono się do wszystkich zarzutów obu wniesionych odwołań wyjaśniając, dlaczego organ uznał je za bezzasadne.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. K., Ł. K. i Ł. Ż. – właściciele działek odpowiednio nr [...], [...] i [...], bezpośrednio sąsiadujących z teren inwestycji od strony wschodniej.
Zaskarżonej decyzji zarzucili
1.1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, pomimo, iż istniały przesłanki do jej uchylenia i wydania decyzji, co istoty sprawy odmawiającej udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, bowiem decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów prawa, co w konsekwencji doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego nie spełniającego wszystkich wymogów prawnych, w szczególności określonych w art. 35 ustawy Prawo budowlane;
2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie wywiązanie się z przez organ administracyjny I i II instancji z obowiązku zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, polegającego na wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, w szczególności zbadania treści przedłożonych przez inwestora dokumentów, co doprowadziło do błędnego ustalania istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji błędnej subsumpcji przepisów ustawy Prawa budowalnego poprzez udzielnie decyzją administracyjną pozwolenia na budowę, które jest niedopuszczalne na mocy norm określonych prawem;
3) art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu administracyjnego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej.
1.2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
1) art. 35 ust. 5 pkt. 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i udzielenie decyzji pozwolenia na budowę pomimo, iż Inwestor nie wykonał, w całości w wyznaczonym terminie postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z 23 marca 2022 r., w szczególności w zakresie obowiązku usunięcia nieprawidłowości w zakresie dokumentacji planowanej drogi (układu komunikacyjnego), co konsekwencji wydanie decyzji pozwolenia na budowę w sytuacji, kiedy organ był zobligowany wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowalnego;
2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym poprzez naruszenie:
a) § 8 ust. 6 Uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] przyjęcie ustaleń sprzecznych z zapisami Planu w zakresie ukształtowania terenu poprzez naruszenie zakazu wprowadzania zmian w ukształtowaniu terenu za wyjątkiem prac ziemnych związanych z posadowieniem obiektów budowlanych;
b) § 8 ust. 8 Uchwały [...] przez przyjęcie ustaleń sprzecznych z zapisami Planu w zakresie kształtowania i urządzania terenów podczas realizacji zagospodarowania terenu, poprzez wycinkę wszystkich licznych drzew przy wschodniej granicy działki bez ich rekompensacji i wprowadzenia nasadzeń kompensacyjnych;
c) § 11 ust. 3 pkt. 4 Uchwały [...] poprzez brak rozwiązań projektowych zagospodarowania wód opadowych w ogóle, a w konsekwencji zatwierdzenie projektu niespełniającego nakazu zagospodarowania wód opadowych ustanowionego miejscowym planem retencję wód opadowych w miejscu lub odprowadzenie do kanalizacji (kanalizacja opadowa);
3) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretacje polegająca na wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno - budowlanego pomimo, iż projekty te są niezgodne z przepisami techniczno - budowlanymi tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz.U. 2002 Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym:
a) § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenie WT") poprzez zatwierdzenie przez organ administracyjny tzw. linijki słońca (analizy nasłonecznienia i przesłaniania), która nie spełnia ww. normy rozporządzenia, bowiem projektant sporządził analizę bez "wykreślenia" linijki słońca bez rozdzielenia obu równonocy tj. wiosennej i jesiennej oraz bez uwzględnienia warunków koniunkcji równonocy i bez uwzględnienie zmiany godziny, jak następuje w Polsce;
b) § 14 ust. 2 rozporządzenia WT poprzez jego niezastosowanie i mylne uznanie, iż przewidziany w projekcie ciąg pieszo-jezdny o łącznej szerokości 4,65 m spełnia ww. wymagania warunków technicznych, podczas gdy szerokość takiego ciągu zgodnie z ww. normą musi posiadać szerokość nie mniejszą niż 5 m;
c) § 104 ust. 1 rozporządzenia WT poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym dojazd (droga manewrowa) do garażu ma najprawdopodobniej szerokość 3,25 m podczas, gdy szerokość takiej drogi przy usytuowaniu prostopadłym do w stosunku do osi drogi powinna mieć, co najmniej 5 m, a ponadto projekt który nie zawiera żadnych danych w tym zakresie pozwalających na zweryfikowania ich zgodności z ww. przepisami prawa;
d) § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia WT poprzez jego błędną interpretację, polegającym na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie wyjątek z ust. 4 pkt. 1 Rozporządzenia, podczas gdy norma ta ma zastosowanie wyłącznie do przypadków opasanych w § 12 ust. 1 pkt. 2 ww. Rozporządzenia, a zatem do ścian bez okien i drzwi w stronę granicy, podczas gdy ściany elewacji zachodnich planowanych budynków mają zaprojektowane okno, co oznacza, iż pomimo, że działka inwestycyjna jest nawet węższa niż 16 m, to odległość ściany budynku z oknem od granicy musi wynosić nie mniej niż 4 m, podczas gdy odległość w zatwierdzonym projekcie odległość ta jest mniejsza niż wymagane 4 m;
e) § 271 ust. 1 rozporządzenia WT poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym odległość ściany budynku oznaczonego na projekcie jako budynek [...] od ściany budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] wynosi 7,81 m, podczas gdy odległość ta zgodnie z ww. normą nie powinna być mniejsza niż odległość 8 m, a w konsekwencji wydanie decyzji niezgodnej z przepisami techniczno - budowlanymi,
4) art. 34 ust. 3 pkt. 1 lit. d ustawy Prawo budowlane oraz § 15 ust. 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego (Dz.U.2020.1609 t.j. z późn. zm.) poprzez jego błędną interpretację polegająca na błędnym uznaniu, projekt budowlany jest kompletny i spełnia wszystkie wymagania przepisu ww. ustawy, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu nie zawiera wymaganych danych (rzędnych, wymiarów etc.) drogi wewnętrznej (układu komunikacyjnego), a ponadto projekt ten nie zawiera w tym zakresie części rysunkowej, o której mowa ww. rozporządzeniu; ponadto na projekcie zagospodarowania terenu brak jest danych dotyczących wymiarów miejsc parkingowych;
5) art. 34 ust. 3 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz § 14 pkt. 1 lit. e) i § 15 ust. 2 pkt. 6 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego, a także § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez jego błędną interpretację polegająca na błędnym uznaniu, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wszystkie wymagania przepisu ww. ustawy podczas gdy projekt zagospodarowania terenu nie zawiera wymaganych danych szerokości, promieni łuków dojazdowych, nachylenia podłużnego i poprzecznego oraz nośności nawierzchni dojazdu do działek budowlanych i poszczególnych budynków.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania – Z. sp. z o.o. – w piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2023 r. (k. 138) wniósł o jej oddalenie i odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi, wskazując na ich bezzasadność.
Zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 10 stycznia 2024 r., a skierowane do uczestnika postepowania J. M. powróciło z adnotacją listonosza "adresat nie żyje". Z tego względu Sąd odroczył rozprawę i zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego o przesłanie aktu zgonu tego uczestnika. Z nadesłanego aktu zgonu (k. 152) wynika, że J. M. zmarł przed wniesieniem skargi, a zatem nigdy nie stał się uczestnikiem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym prowadzonego w tej sprawie. Dlatego też przy wyznaczaniu kolejnego terminu rozprawy osoba ta została pominięta.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej wraz z infrastrukturą techniczną, układem komunikacyjnym, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K. .
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Zgodnie z ust. 3 art. 35 w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).
W myśl art. 35 ust. 5 organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:
1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
W ocenie Sądu organy obu instancji powyższe przepisy zastosowały prawidłowo, a zarzuty skargi nie mają pokrycia w aktach sprawy.
Trzeba przypomnieć, że konfiguracja terenu inwestycji jest nietypowa – jest to działka o szerokości 14 metrów i długości 150 metrów. W ramach inwestycji, obejmującej budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, konieczne było również zapewnienie dojazdu i dojścia do każdego z nowoprojektowanych budynków, co na tak wąskiej działce wymagało przyjęcia rozwiązań nietypowych i nieoczywistych. Wbrew jednak zarzutom skargi te przyjęte przez projektanta rozwiązania nie naruszają obowiązujących przepisów – ani w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani w zakresie warunków technicznych, ani w zakresie jakichkolwiek innych obowiązujących przepisów prawa. Wojewoda Małopolski szczegółowo wyjaśnił tę kwestię w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się również w sposób wyczerpujący do zarzutów podniesionych w odwołaniach.
Zarzuty skargi są bardzo liczne i szczegółowe i stanowią dosłowne powtórzenie zarzutów podniesionych wcześniej w odwołaniu - mimo szczegółowego odniesienia się do treści zarzutów przez Wojewodę Małopolskiego. Już na etapie postępowania odwoławczego odniósł się do nich inwestor, który również w postępowaniu sądowym ustosunkował się do tych samych zarzutów. Można odnieść wrażenie, że niektóre z zarzutów odwołania, a obecnie skargi, wynikają z braku wnikliwej analizy kolejnych zmian w projekcie budowlanym, czy też niezrozumienia przyjętych przez projektanta rozwiązań projektowych.
Dotyczy to w szczególności kwestii utwardzenia drogi dojazdowej do poszczególnych budynków. W skardze zwraca się uwagę, że w postanowieniu z 23 marca 2022 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wymienionych w treści tego aktu nieprawidłowości – między innymi "pkt 10. Biorąc pod uwagę, iż teren utwardzony (droga) przylega do granic działek sąsiednich należy szczegółowo wyjaśnić sposób odprowadzania wód opadowych z terenu ww. drogi (przedstawić przekroje drogi, opisać spodki na PZT, itp.), tj. wykazać, że wody opadowe z drogi nie będą odprowadzone na grunty działek sąsiednich". W odpowiedzi na powyższe w piśmie z 25 kwietnia 2022 r. inwestor wyjaśnił, że droga wewnętrzna posiada nawierzchnię przepuszczalną (żwir). Tymczasem skarżący podkreślają, że na Planszy PZT [karta nr 14 - cz. I Projekt zagospodarowania terenu zarówno parkingi, jaki droga wewnętrzna - cały ciąg jedno - pieszy wykonany będzie z kostki brukowej, a nie żwiru. Zdaniem skarżących oznacza to, iż droga wewnętrzna posiada nawierzchni przepuszczalnej, a brak rozwiązań odpowiedzialnych za odprowadzanie wody.
Jak słusznie wskazał uczestnik, będący inwestorem – skarżący pomijają fakt, że w trakcie postępowania przed organem I instancji dokonano zmiany projektu w celu lepszego zabezpieczenia spływu wód opadowych i zabezpieczenia działek sąsiednich. Mianowicie inwestor podjął decyzję o zmianie sposobu odwodnienia nawierzchni drogi dojazdowej z nawierzchni przepuszczalnej (nawierzchnia żwirowa) na nawierzchnię nieprzepuszczalną (kostka brukowa) oraz zastosowanie szczelnego, bezodpływowego i wybieralnego zbiornika na gromadzenie wód opadowych. Zmiany tej dotyczy pismo pełnomocnika inwestora z dnia 10 maja 2022 r. (k. 71 akt administracyjnych organu I instancji). W związku z wprowadzoną zmianą zmodyfikowana została dokumentacja projektowa, w szczególności plansza zagospodarowania terenu, która wbrew zarzutom skarżących jest w pełni zgodna z wyjaśnieniami inwestora zawartymi w piśmie z dnia 10 maja 2022 r. wprowadzającym zmianę względem treści pisma z dnia 25 kwietnia 2022 roku (k. 66 akt administracyjnych organu I instancji).
Wbrew podnoszonym zarzutom, w dokumentacji projektowej zostały zawarte wszelkie informacje dotyczące nawierzchni drogi jako nawierzchni nieprzepuszczalnej kostki brukowej, co potwierdzają zresztą wklejone w treść skargi zdjęcia. Informacje dotyczące nawierzchni drogi znajdują się na kartach 9, 13 i 14. Spadki spływu wody - zarówno poprzeczne jak i podłużne - wskazano na planszach zagospodarowania terenu na rysunku schematu rzędnych wysokościowych. Zostały one też opisane w legendzie. Na rysunkach zagospodarowania terenu (karta 13 i 14) uwidoczniony jest zbiornik bezodpływowy.
Zatem nie może być mowy o sprzeczności w dokumentacji projektowej, lecz o zmianie koncepcji odprowadzania wód opadowych (i w konsekwencji również do zmianie dokumentacji w tym zakresie) w stosunku do powoływanego przez skarżących pisma z 25 kwietnia 2022 r.
Skarżący dalej zarzucają, że brak jakichkolwiek oznaczeń odprowadzania wód opadowych na planszy Planu Zagospodarowania Terenu (mapie sytuacyjnej), w szczególności nigdzie nie zlokalizowano rzekomo zaplanowanego zbiornika retencyjnego, w części opisowej zagospodarowania terenu (patrz: strona 9 projektu planu) brak jest informacji o takim zbiorniku, a jedyne zapisy dotyczą rozprowadzania wody po nawierzchni działki inwestycyjnej. Zdaniem skarżących oznacza to w istocie brak zbiornika retencyjnego w projekcie budowlanym.
Odnosząc się do tego samego zarzutu Wojewoda Małopolski na str. 9 zaskarżonej decyzji stwierdził: "§ 28-29: wody opadowe zostaną rozprowadzane po terenie inwestycji, a także do projektowanego bezodpływowego zbiornika (oznaczenie na PZT ZB.D., północna część działki, przy budynku [...])".
Stwierdzenie to jest zgodne z k. 13 i 14 projektu budowlanego - Projekt Zagospodarowania Terenu, a na k. 7 i 9 projektu odręcznie naniesiono stosowną poprawkę do części opisowej. Nie jest więc prawdą, że "nigdzie nie zlokalizowano rzekomo zaplanowanego zbiornika retencyjnego", ani też, że w części opisowej brak jest informacji o takim zbiorniku.
Podobne niezrozumienie prezentują skarżący w zakresie zarzutów dotyczących dojazdu do poszczególnych budynków. Zarzucają, że układ komunikacyjny nie spełnia warunku szerokości - co najmniej 5 m dla ciągu pieszo – jezdnego, zgodnie z § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Już w samej treści skargi tkwi wewnętrzna sprzeczność. Skarżący powołują się na opis Projektu zagospodarowania terenu: "na terenie inwestycji zaprojektowano układ komunikacyjny składający się z ciągu pieszego o szerokości 1,40 m o nawierzchni utwardzonej, ciągu jezdnego o szerokości 3,25 o nawierzchni utwardzonej". W następnym zdaniu zaś stwierdzają: "Reasumując dojście i dojazd do działek budowalnych i budynków odbywać się będzie poprzez zaprojektowany ciąg pieszo - jezdny o łącznej szerokości 4,65 m (1.40 m + 3,25m)".
Wbrew stanowisku skarżących, w okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z ciągiem pieszo – jezdnym, o którym mowa w § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jak słusznie zwraca uwagę inwestor - pomiędzy drogą a chodnikiem projektuje się krawężnik, co można zobaczyć na rysunku zagospodarowania terenu (linia oddzielająca) i przekrojach (naniesiony krawężnik). Oznacza to, że nie jest to żaden ciąg pieszo-jezdny, który nie może być poprzedzielany krawężnikami, a odrębny ciąg pieszy (dojście) i ciąg drogowy (dojazd) spełniający zapisy § 14 warunków technicznych. Obowiązujące przepisy narzucają szerokość jezdni - 3 metry, co jest spełnione w projekcie, natomiast nie ma podanej szerokości chodnika dla zabudowy jednorodzinnej. Taki wymóg pojawia się dopiero przy budynkach wielorodzinnych.
Nie mogło dojść do naruszenia przepisów dotyczących szerokości ciągu pieszo – jezdnego w sytuacji, gdy taki ciąg w ogóle nie jest objęty projektem.
Dalej skarżący zarzucają, że nieusunięcie wszystkich nieprawidłowości zgodnie z postanowieniem PMK powinno stanowić podstawę do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie było podstaw do uzupełniania materiału dowodowego przed organem odwoławczym.
Odnosząc się do tego zarzutu trzeba podkreślić, że wszystkie elementy wskazywane w postanowieniu organu I instancji z dnia 23 marca 2022 r. zostały poprawione i uzupełnione jeszcze przed organem I instancji, zatem nie było podstaw do wydawania decyzji odmownej. Natomiast w postępowaniu odwoławczym dokonano kolejnej zmiany projektu w zakresie palisady, która dodatkowo jeszcze ma zabezpieczyć teren działek sąsiadujących przed ewentualnym spływem wód z terenu inwestycji.
Dokonując oceny zastosowanych rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych nie sposób dopatrzeć się sprzeczności z obowiązującymi przepisami, w szczególności zaś z § 11 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak słusznie wskazuje Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zbiorniki retencyjne jako sposób odprowadzania wód opadowych to powszechnie stosowane rozwiązanie, którego prawidłowość nie budzi wątpliwości.
W zakresie niezgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący zarzucają naruszenie zakazu prowadzenia prac ziemnych za wyjątkiem prac związanych z posadowieniem obiektów budowlanych.
W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo uznał, że przedłożony projekt nie narusza planu miejscowego w tym zakresie. Jak słusznie zwraca uwagę uczestnik, oprócz budynku także droga, dojazdy i instalacje są obiektami budowlanymi, przy realizacji których zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwa jest niwelacja terenu i wszystkie one składają się na poprawne funkcjonowanie inwestycji. Z racji ukształtowania terenu, który posiada spadek w kierunku północnym (różnica w poziomie terenu pomiędzy granicą południową działki a północną wynosi 4,25 metra) przyjęto takie rozwiązania projektowe, aby minimalizować przekształcenie terenu. Każdy z projektowanych budynków posiada poziom parteru (poziom wejścia) na poziomie terenu istniejącego z wahaniami w przedziale -10 +17 cm w stosunku do terenu istniejącego w przekroju podłużnym oraz 5 - 20 cm w stosunku do terenu istniejącego w przekroju poprzecznym. Także ukształtowanie układu drogowego nawiązuje do ukształtowania terenu. Zarówno w przekroju podłużnym jak i poprzecznym niwelacja terenu oscyluje w przedziale 10-45 cm. Taka niwelacja pod obiektami budowlanymi wynika wyłącznie z tego, aby droga dojazdowa została poprowadzona w odpowiednich spadkach i wypłaszczeniach przy wjazdach do garażu i wejściu do budynku. Poza obrysem obiektów budowlanych teren pozostawia się niezmienny w stosunku do stanu obecnego. Nie sposób dopatrzeć się w projekcie również zarzucanej przez skarżących próby zakamuflowania skarp.
W dalszej części skargi zarzuca się niezgodność decyzji z § 8 ust. 8 planu miejscowego, zgodnie z którym ustala się następujące zasady w zakresie kształtowania i urządzania terenów zieleni:
1) podczas realizacji zagospodarowania terenów obowiązuje maksymalnie możliwa ochrona zieleni istniejącej, szczególnie poprzez zachowanie i wkomponowanie w projekt zagospodarowania terenu;
2) dopuszcza się rekompozycję terenów zieleni;
3) dopuszcza się wprowadzenie nowych kompozycji zieleni na niezainwestowanych powierzchniach;
4) zabezpieczenie i konserwacja skarp terenowych z zastosowaniem m. in. zieleni o właściwościach umacniających i glebochronnych w celu zabezpieczenia przed ewentualnym osuwaniem się mas ziemnych,
5) utrzymanie istniejących i urządzenie nowych ciągów zieleni wysokiej – w formie szpalerów drzew jako zieleni towarzyszącej podstawowemu układowi ulicznemu – na odcinkach ulic wyznaczonych na rysunku planu, z uwzględnieniem dojazdów do posesji,
6) maksymalna ochrona istniejących zadrzewień, a w przypadku niezbędnej wycinki wprowadzenie nasadzeń kompensacyjnych.
Również w tym zakresie należy odwołać się do wyjaśnień inwestora, iż drzewa od strony wschodniej, których usunięcie było konieczne dla zapewnienia dojazdu do planowanych budynków, były to drzewa owocowe nie wymagające pozwolenia na ich usunięcie. Ponadto w zamian za te drzewa zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzono szpalery drzew od strony zachodniej oraz od strony wschodniej pomiędzy budynkami: do nasadzenia w ramach rekompensaty przewidziano 57 sztuk drzew. Od strony zachodniej zachowano wszystkie istniejące drzewa. Inwestor słusznie zwraca uwagę, że po realizacji inwestycji i nasadzeniach nowych drzew na terenie będzie więcej drzew niż dotychczas. W tej sytuacji nie sposób dopatrzeć się sprzeczności inwestycji z powołanym wyżej § 8 ust. 8 planu miejscowego.
Podobnie bezzasadne są zarzuty dotyczące niezgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Nie jest prawdą, że okna zostały zaprojektowane w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy działki, a więc niezgodnie z § 12 rozporządzenia. Za zgodną z powołanym przepisem należy uznać taką koncepcję, w której ściana budynku znajduje się 3 metry od granicy, jednakże w części, w której znajduje się okno jest ona cofnięta w głąb działki – w ten sposób, że odległość okna od granicy działki wynosi co najmniej 4 metry. Szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii zawarte jest na str. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji i Sąd wyjaśnienia te w pełni aprobuje.
Tak samo należy ocenić zarzut naruszenia § 271 ust. 1 rozporządzenia poprzez posadowienie budynku [...] w odległości 7,81 m od budynku na działce nr [...], podczas gdy zdaniem skarżących odległość ta powinna wynosić co najmniej 8 m. Na str. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski w sposób przekonujący wyjaśnił, na jakiej podstawie w okolicznościach tej sprawy możliwe było zmniejszenie wymaganej przez zasady ogólne odległości 8 metrów. Projektowane ściany budynków od strony zachodniej są ścianami oddzielenia pożarowego, natomiast § 271, na który powołują się skarżący, dotyczy wymogów dla ścian nie będących ścianami oddzielenia pożarowego. Jest to więc kolejny przepis, który nie miał zastosowania w tej sprawie i w konsekwencji nie mógł też zostać naruszony.
Podobnie nie miał zastosowania w tej sprawie § 104 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, którego naruszenie również zarzucają skarżący. Przepis ten – co również stwierdził Wojewoda w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji - odnosi się do drogi manewrowej w garażu jednoprzestrzennym – wielostanowiskowym, a nie garażu przydomowego na 1 samochód.
Należy też całkowicie podzielić stanowisko Wojewody w zakresie zarzutów dotyczących braku wskazania w projekcie wymiarów, nachylenia i nośności drogi wewnętrznej i miejsc parkingowych. Słusznie w decyzji przywołano w tym zakresie § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa układ komunikacji wewnętrznej terenu przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający w szczególności układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, a w zależności od potrzeb – przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. Organ nie znalazł podstaw do żądania od projektanta dodatkowych uzupełnień projektu w tym zakresie.
Skarżący zarzucają w tym zakresie, że w postanowieniu z dnia 23 marca 2022 r. organ I instancji uznał, że zachodzi potrzeba uzupełnienia projektu w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie inwestor wskazał, że droga ma 2% spadek poprzeczny w kierunku zachodnim. Wezwanie zostało więc wykonane. Dodatkowo trzeba zauważyć, że wezwanie w pkt 10 postanowienia o przedstawienie przekrojów drogi było związane z pierwotnym zaprojektowaniem drogi jako żwirowej i w konsekwencji miało na celu wykazanie, że wody opadowe z drogi nie będą odprowadzane na gruntu działek sąsiednich. Wskazywana wcześniej zmiana koncepcji odprowadzania wód opadowych tj. utwardzenie drogi kostką brukową przy jednoczesnym zastosowaniu szczelnego zbiornika na wody opadowe sprawiła, że element ten stracił na aktualności.
Bezzasadne są również zarzuty naruszenia § 60 rozporządzenia WT. Kwestia prawidłowego nasłonecznienia została szczegółowo wyjaśniona na str. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Przekonujące są również w tym zakresie wyjaśnienia inwestora. Z rysunku na k. 15 projektu wynika, że wymogi określone § 13 rozporządzenia WT są spełnione zarówno dla budynków istniejących, jak i potencjalnych. W legendzie projektant wyraźnie wskazał, że analiza przeprowadzona została przy uwzględnieniu czasów nasłonecznienia dla równonocy wiosennej i jesiennej. Brak odrębnego zwizualizowania nasłonecznienia w dniach równonocy wiosennej i jesiennej nie dyskwalifikuje tej analizy.
Jak wynika z powyższego – zarzuty skargi, zarówno te dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego – nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach sprawy.
Potwierdzając bezzasadność podnoszonych przez skarżących zarzutów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.