II SA/KR 1340/22

II SA/Kr 1340/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Magda Froncisz
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1161
art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 2 i 2a
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2022 roku, znak: SKO.ZP/415/300/2022 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego T. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;
Uzasadnienie
Starosta Krakowski postanowieniem z dnia 19 maja 2022r., nr OS.673.36.2022.ED, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2021 r., 741, dalej jako u.p.z.p.), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w m. M. gm. Skała, w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustalono, iż w sprawie nie są spełnione przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j Dz. U. z 2021 r. póz. 1326, dalej jako u.o.g.r.l., bowiem całość terenu inwestycji znajduje się w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej oraz powierzchnia działki przekracza 0,5 ha.
Z postanowieniem tym nie zgodził się T. M., podnosząc, że teren wnioskowanej inwestycji, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Skale nr XX/121/93 z dnia 5 marca 1993r., ważnym do 31 grudnia 2003r., działka nr [...] położona była w obszarach "MU" oraz "R" - tereny rolne. Organ nie wziął pod uwagę powyższych okoliczności, iż na części działki była wydana zgoda na zabudowę, zaś ustalenie warunków zabudowy jest możliwe na części działki, o czym świadczy przytoczone orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazano również, iż działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, co powoduje, iż automatycznie spełniona jest przesłanka, na podstawie której odmówiono uzgodnienia projektu decyzji. Ponadto wyjaśniono, że w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie określania wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy określono obowiązujący wzór wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub warunków zabudowy. Podkreślono, że z w/w wzorów wniosków wprost wynika, że należy wskazać czy teren inwestycji obejmuje całą działkę, czy też teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej, a w przypadku części działki wymagane jest określenie granic terenu w formie graficznej. Powyższe, prowadzi do wniosku, wbrew twierdzeniu organu I instancji, terenu inwestycji nie należy utożsamiać z powierzchnią całej działki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr SKO.ZP/415/300/2022, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., art. 7 ust. 2 i 2 a u.o.g.r.l., art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu podano, iż działka nr [...] położona w miejscowości M. w gminie Skała o powierzchni 1,5136 ha, składa się z użytków rolnych o klasie: RIIIa,S-RIIIa oraz RIVa, które nie podlegają ochronie wynikającej z zapisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powierzchnia gruntów klasy III przekracza 0,5 ha, (0,8490 ha). Zgodnie z zaświadczeniem z dnia 16 maja 2021 r. oraz mapą znajdującą się w aktach sprawy, przedmiotowa nieruchomość znajdowała się do 31 grudnia 2003r. w obszarze ujętym w mpzp zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Skała z dnia 5 marca 1993r., Nr XX/121/93, jako "MU" tj. - obszar mieszkalnictwa jednorodzinnego, budownictwa zagrodowego i usług, oraz obszarze oznaczonym symbolem "R" - tj. tereny rolne. Jak wynika z załącznika graficznego działka znajduje się przy drodze publicznej powiatowej nr [...] 1842. Mając na uwadze przytoczony powyżej stan faktyczny, nie spełniony jest warunek wynikający z art. 7 ust. 2a pkt 3 o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż działka nie jest w całości położona w odległości do 50 m od drogi publicznej. Dla uznania, iż spełniony został wymóg zawarty w powołanym wyżej przepisie, konieczne jest, aby cały teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tj. cała działka nr [...], zawierała się w odległości 50 m od drogi publicznej. Co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadmistracyjnym, gdzie podkreśla się, iż dla spełnienia warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. konieczne jest, aby cała powierzchnia gruntu, stanowiącego teren inwestycji, znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, (por. wyrok WS A w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 633/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 114/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2191/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 382/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia l czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 265/17 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2257/17 ).
Z powyższego wynika zatem, iż z przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2a ustawy nie zostały spełnione. Kolegium nadmieniło też, iż w orzecznictwie sądowo administracyjnym istnieje rozbieżność co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki. Według pierwszego poglądu, za którego trafnością opowiada się skarżący, w przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16; z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1881/18; z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1693/19). W wyrokach tych argumentowano, że wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia prawa, przede wszystkim przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wydzielona część działki mogłaby wszak stanowić samodzielną działkę ewidencyjną i wówczas ten sam teren inwestycji zamykałby się w granicach działki. Podnosi się, że taki sposób wyodrębnienia terenu inwestycji nie może być uznany jako wskazanie usytuowania obiektu w ściśle określonym miejscu. Na etapie ustalania warunków zabudowy jest to niedopuszczalne. Czym innym jest jednak określenie w decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji za pomocą linii rozgraniczających ten teren, a czym innym precyzyjne wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu. Ta ostatnia materia należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10, z 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1663/15). W ocenie Kolegium za trafny należy uznać pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14 (CBOSA.nsa.gov.pl) gdzie wskazano, że obecnie (...) działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Ustalenie warunków zabudowy - i co za tym idzie konieczne uzgodnienia - odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Przez "teren" o którym mowa art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Na konieczność takiej wykładni tych przepisów pośrednio wskazuje także § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r., zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie niniejszej jednak niż 50 m. W przepisie prawodawca jednoznacznie odwołał się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie do szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki budowlanej jako całości, a nie jej wydzielonego liniami rozgraniczającymi terenu inwestycji fragmentu, prawodawca odwołał się wprost także w pozostałych regulacjach tegoż rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, iż jego zamiarem nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych". Jak wskazano w tym wyroku przyjęcie odmiennej wykładni sprowadzającej się do stwierdzenia, iż określony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji może obejmować jedynie fragment działki ewidencyjnej i jedynie dla tak ustalonego obszaru inwestycji określać należy warunki zabudowy, co determinuje również zakres przedmiotowy ewentualnych postępowań uzgodnieniowych, prowadziłoby nie tylko do obejścia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, lecz także mogłoby skutkować obchodzeniem przez inwestorów innych prawnych ograniczeń, w tym na przykład ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana. Dla uniknięcia tego rodzaju nieakceptowalnych z punktu widzenia praworządności skutków koniecznym jest przyjęcie wykładni, zgodnie z którą przez teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania rozumieć należy jedną bądź więcej działek ewidencyjnych, objętych wnioskiem inwestora. Poza tym w świetle całokształtu regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczanie ich na cele nierolnicze (nieleśne) -jako wyjątek od tej zasady (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1442/11, CBOSA)". W przywołanym wyroku wskazywano ponadto, że "urzeczywistnianiu tej zasady oraz przeciwdziałaniu obchodzeniu rygorów wynikających z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, służyć miała właśnie wykładnia sprzeciwiająca się zawężaniu pojęcia obszaru (gruntów) przeznaczanych na cele nierolnicze tylko do powierzchni faktycznie zajmowanej przez lokalizowaną infrastrukturę. Abstrahując od powyższego, Kolegium w odniesieniu do zarzutu braku uwzględnienia postanowień nieobowiązującego już mpzp zatwierdzonego na mocy Uchwały Rady Miasta Skała z dnia 5 marca 1993r., Nr XX/121/93, wskazało, iż nieruchomość nie była objętą zgodą w całości na zmianę przeznaczenia sposobu użytkowania, zaś jedynie jej część przy drodze publicznej był możliwy do zabudowy mając na uwadze przyjęte przeznaczenie o symbolu planu "MU", który stracił ważność. Wskazać należy, że przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy bowiem rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji (tak: WSA w Gdańsku, w wyroku z dnia 15 grudnia 2021r., sygn. akt: II SA/Gd 512/21). W badanej zaś sprawie, cała nieruchomość została objęta warunkami zabudowy.
Na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożył T. M. zarzucając naruszenie:
- art 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.;
- art. 6, art. 7, art. 7a ust. 1, art. 7b, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 78 § 1 kpa.
W uzasadnieniu podkreślono, iż teren wnioskowanej inwestycji - zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Skała, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Skale Nr XX/121/93 z dnia 5 marca 1993 r (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 roku) - znajdował się w całości w obszarze MU, co spełnia w całości warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności zapisy pkt 4. Mając na uwadze zaświadczenie wydane przez Wójta Miasta i Gminy Skała stwierdzić należy, iż teren wnioskowanej inwestycji "jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 utrata mocy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ust. 1;" wobec czego spełnia wszelkie warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uwadze organu umyka fakt, iż w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy z dnia 20 grudnia 2021 r (Dz. U. z 2021 r. poz. 2462) - określono obowiązujący wzór wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub warunków zabudowy. W ust. 7 wniosku "Sposób wyznaczenia terenu inwestycji, wskazanego w punkcie 6" w pkt. 7.2 (w załączeniu) wnioskodawca winien określić, czy "teren inwestycji obejmuje całą działkę ewidencyjną lub działki ewidencyjne", czy też "teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych" z zastrzeżeniem iż (cyt.:) "8) W przypadku określenia granic terenu objętego wnioskiem jako cześć działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych wymagane jest określenie granic terenu w formie graficznej". Tak więc przywołane rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy z dnia 20 grudnia 2021 r (Dz.U. z 2021 r. poz. 2462). stanowiące - w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - źródło obowiązującego w Polsce prawa, stanowczo przeczy stanowisku prezentowanemu w orzecznictwie sądów administracyjnych. Brak jest zatem ustawowych ograniczeń umożliwiających objęcie wnioskiem o wydanie warunków zabudowy jedynie części działki. Odmienne stanowisko oznacza ewidentne naruszenie zasady wolności zabudowy, a ograniczenie prawa własności - jakim niewątpliwie jest prawo do swobodnej zabudowy własnej nieruchomości - powinno wynikać wprost z przepisów ustawy. Uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od ujęcia we wniosku całości działki stanowi w istocie niczym nie uprawnioną, rozszerzającą wykładnię przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ingerującą w prawa właściciela, a tym samym niezgodną również z zapisami art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wniesiono o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z uzasadnień decyzji, organy odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zgodności z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych, uznając że jako teren inwestycji winna być traktowana cała działka ewidencyjna, na której planowana jest inwestycja, a nie jej fragment wskazany przez inwestora. Tak określony teren inwestycji jest natomiast niezgodny z art. 7 ust. 2a pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uzasadniając swoje stanowisko odwołały się w szczególności do orzecznictwa sądów administracyjnych.
W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że ówcześnie obowiązujące przepisy nie określały jednoznacznie, czy w ramach postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jako teren inwestycji może być uznany fragment działki ewidencyjnej, czy też musi to być cała działka ewidencyjna. W orzecznictwie wyrażane były w tym względzie różne stanowiska, choć za ostatecznie dominujące należy uznać przywołane przez organy, że terenem inwestycji musi być cała działka ewidencyjna. Podkreślenia jednak wymaga, że z początkiem roku 2022 nastąpiła zmiana w kilku aktach normatywnych, regulujących postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która spowodowała, że dotychczasowe poglądy wyrażane w tym zakresie w orzecznictwie, uznać należy za nieaktualne.
I tak, § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego niezasadnie odwołał się organ II instancji, został uchylony z dniem 3 stycznia 2022 r. Kwestia wyznaczania obszaru analizowanego została – określając w uproszczeniu i kolokwialnie – przeniesiona z w/w rozporządzenia do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której w art. 61, z dniem 3 stycznia 2022 r. dodany został ust. 5a. Z treści tego dodanego ustępu wynika, że odwołuje się on już nie do działki - jak poprzednio w rozporządzeniu - lecz do terenu inwestycji. Zgodnie przy tym z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która wprowadziła powyższą zmianę, do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Z powyższego wynika, że do wniosków złożonych od 3 stycznia 2022 roku, zastosowanie znajdują przepisy w wersji znowelizowanej. Ponadto w dniu 3 stycznia 2022 roku weszło w życie Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy, do którego trafnie odwołano się w skardze, a z którego wynika, że inwestor może jako teren inwestycji określić część działki ewidencyjnej. O ile zatem w ówczesnym stanie prawnym z przepisów nie wynikało, czy terenem inwestycji w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy może być część działki ewidencyjnej, o tyle z przepisów obowiązujących od 3 stycznia 2022 roku jednoznacznie wynika, że zamiarem prawodawcy było dopuszczenie takiej możliwości.
W przedmiotowym wypadku wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 21 stycznia 2022 roku, na formularzu określonym w § 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy, a inwestor jednoznacznie wskazał w nim, że teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej (pkt 7.2 wniosku – k. 6v akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy winien zastosować aktualne dla daty wniesienia wniosku przepisy, a w szczególności ocenić projekt decyzji przy uwzględnieniu, że terenem inwestycji jest wskazana przez inwestora część działki ewidencyjnej nr [...] w m. M. gm. Skała, a nie jej całość. Dlatego w ponownym postępowaniu organ rozpozna wniosek, stosując się do powyżej przedstawionych poglądów prawnych, tj. przy uwzględnieniu, że w przedmiotowym wypadku terenem zamierzanej inwestycji jest nie cała działka ewidencyjna nr [...] w m. M. gm. Skała, a jej część wskazana na załączniku graficznym przez inwestora.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł.