II SA/KR 1644/24

II SA/Kr 1644/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Magda Froncisz
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a oraz art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 3 pkt 22 i par. 182
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 października 2024 r. znak: WI-I.7840.29.16.2024.Ds w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 997 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 1644/24
UZASADNIENIE
Starosta Nowosądecki, decyzją nr 1619/2021 z 31 sierpnia 2021 r., znak: BUD.6740.1092.2021, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił J. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o dziewięćdziesięciu sześciu lokalach mieszkalnych), kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego oraz układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi na działkach nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym C. , gm. C..
Wojewoda Małopolski decyzją z 2 marca 2022 r., znak: WI-I.7840.29.33.2021.KL, wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. W., orzekł reformatoryjnie w ten sposób, że uchylił decyzję organu pierwszej instancji i załatwił sprawę odmownie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 592/22, wydanym po rozpoznaniu skargi J. S., uchylił zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 2353/22, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. W., oddalił skargę kasacyjną.
Wojewoda Małopolski decyzją z 16 października 2024 r., znak: WI-I.7840.29.16.2024.DS, wydaną po rozpatrzeniu odwołania B. W., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że możliwość zabudowy wielorodzinnej w terenie B1MM została przesądzona, zaś przy analizie projektu budowlanego uwzględnił postanowienia obecnie obowiązującego planu miejscowego, w którym nie ma już § 3 ust. 4 stanowiącego podstawę wcześniejszej odmownego załatwienia sprawy ("Realizacja jakiejkolwiek inwestycji nie może powodować na działkach przyległych - ograniczenia praw własności lub ograniczenia możliwości ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu - bez zgody właściciela lub stosownej decyzji administracyjnej wprowadzającej ograniczenia w użytkowaniu"). Uchwała z 24 marca 2022 r. uznająca, że § 3 ust. 4 planu należy uchylić jako niezgodny z innymi regulacjami systemu prawa, pozostaje w obrocie prawnym (nieprawomocny wyrok oddalający skargę).
Organ odwoławczy ustalił, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym m.in. w zakresie:
- § 7 ust. 9 lit. c - wysokość zabudowy (pozostałej) do 35 metrów - projektowany budynek ma wysokość 25,84 m (dane karta B8 oraz rysunki przekrojów i elewacji);
- § 7 ust. 10 - spadek głównych połaci dachowych do 45o - zaprojektowano stropodachy o spadku ok. 1o (dane karta B8 oraz rysunek C10);
- § 7 ust. 11 - zachowanie co najmniej 30% powierzchni zagospodarowania działek jako biologicznie czynnej - zaprojektowano 30 % terenu biologicznie czynnego, w tym: zieleń na gruncie rodzimym, na terenie utwardzonym płytami ażurowymi i na stropodachach (dane karta B7 oraz B-01);
- § 7 ust. 12 - dla obiektów o funkcji mieszkalno-usługowej, usługowej, produkcyjno- usługowej oraz użyteczności publicznej należy w granicach działki zabezpieczyć odpowiednią liczbę miejsc parkingowych - zaprojektowano 99 miejsc postojowych, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych, przy 96 lokalach mieszkalnych (informacje B5, B-01, C8) - ocena adekwatności ilości miejsc i odpowiedzialność za wyliczenia leży po stronie projektanta - brak bowiem wskazań szczegółowych w planie co do ilości tych miejsc;
- § 11 pkt 1 - w zakresie funkcji dla terenu B1MM ustala się mieszkalnictwo jako funkcję dominującą z dopuszczeniem przekształcenia starej zabudowy mieszkalno-zagrodowej na cele rekreacyjne - zaprojektowano budynek mieszkalny wielorodzinny (szerokie uzasadnienie co do możliwości budowy takiego obiektu w wyroku NSA).
Organ odwoławczy nie stwierdził niezgodności z przepisami WT:
- § 12 WT - odległości ścian projektowanego budynku z oknami lub drzwiami od granic z działkami sąsiednimi wynoszą min. 4,06 m, a odległość rampy wjazdowej do garażu w budynku wynosi nie mniej niż 1,5 m (1,89 m), co jest zgodne z wymogami WT, również w kontekście m.in. § 13, 19, 23, 60 i 271-273 WT (informacje z rysunków i opracowań projektu zagospodarowania terenu - rysunek B- 01, opis B4-B11, załącznik nr 1 do projektu zagospodarowani terenu - B2-B29 i rys. O-1-O4, opis projektu architektoniczno-budowlanego C13-C21). Inwestor do projektu zagospodarowania terenu załączył analizę oddziaływania planowanej inwestycji, w tym w odniesieniu do ww. § 13 WT (B-20), w której wykazano zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa w stosunku do istniejącej zabudowy terenu sasiedniego. Na stronie B8 opisu projektu zagospodarowania terenu znajduje się informacja projektanta o spełnieniu powyższej regulacji. Projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag;
- § 18-21 WT (miejsca postojowe) - liczba miejsc postojowych zgodna z ustaleniami planu i przewidująca stanowiska dla użytkowników stałych i przebywających okresowo, a także uwzględniająca potrzebną liczbę stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne - zaprojektowano 99 miejsc postojowych, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych, przy 96 lokalach mieszkalnych (informacje B5, B-01, C8). Wymiary miejsc postojowych zgodne z przepisami, usytuowanie miejsc postojowych na terenie inwestycji w stosunku do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi min.11,42 m (wymaganie w przypadku parkingu od 11-60 stanowisk postojowych wynosi 10 m).
W odniesieniu do argumentacji, iż realizacja projektowanej inwestycji uniemożliwi odwołującemu analogiczne wykorzystanie swojej działki, organ odwoławczy wskazał, że nie ma przepisu prawa zapewniającego możliwość realizowania na sąsiedniej działce budowlanej inwestycji analogicznej do projektowanej. Jeśli projektowana inwestycja spełnia wymogi art. 35 Pb, to nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę. Sądy w niniejszej sprawie opowiedziały się za stanowiskiem, że nie do pogodzenia z prawem zabudowy jest sytuacja, w której prawo inwestora jest ograniczane z uwagi na konieczność uwzględnienia interesu właściciela działki sąsiedniej niezabudowanej, której plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane. Odwołujący twierdzi, że inwestycja narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb, bo przewiduje wybudowanie 7-kondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o wysokości 25,51 metrów) posadowionego w odległości 4 metrów od granicy z jego działką. Odwołujący twierdzi, że uwzględnienie propozycji inwestora prowadzi do ograniczenia możliwości korzystania przez niego ze swojej nieruchomości (drastyczne ograniczenie możliwości zabudowy), czego dowodem jest m.in. fakt zawieszenia, a tym samym uzależnienia możliwości wybudowania przez niego na niewielkiej wiaty od wyniku tej sprawy. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że ograniczenie możliwości zabudowy działki odwołującego się spowodowane zaprojektowaną zgodnie z przepisami inwestycją nie świadczy o braku możliwości udzielenia pozwolenia na budowę tej inwestycji. Fakt zawieszenia innego postępowania dotyczącego wiaty w związku z analizowaną inwestycją nie świadczy o naruszeniu wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb uzasadnionych interesów osób trzecich.
Jeśli zaś chodzi o kwestię "obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia, wskazując na niekompletność zamierzenia, gdyż nie obejmuje ono przyłączy oraz stacji transformatorowej", organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1a Pb pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy do infrastruktury technicznej. Te obiekty mogą być przedmiotem odrębnej procedury administracyjnej.
Co do zarzutu dotyczącego niespełnienia przez drogę pożarową wymogów rozporządzenia MSWiA z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zakresie zakończenia placem manewrowym, a także wątpliwości co do prawidłowości zjazdu obsługującego tę drogę pożarową, usytuowanego zdaniem odwołującego się w obszarze skrzyżowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że na projekcie wskazano przebieg drogi pożarowej bez placu manewrowego, ale w sposób zapewniający utwardzony przejazd połączony z ulicą [...] oraz ul. [...] (rysunek B-01 i opis B9). Na rysunku B-01 znajduje się pieczęć świadcząca o uzgodnieniu projektu pod względem wymogów ochrony przeciwpożarowej bez uwag z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a także widnieje zapis świadczący o uzgodnieniu tego rysunku z Powiatowym Zarządem Dróg w Nowym Targu. Rysunek przedstawiający te same rozwiązania projektowe w zakresie zjazdów i drogi pożarowej jest również załącznikiem do pisma Powiatowego Zarządu Dróg w Nowym Sączu z 23 marca 2021 r. uzgadniającego zmianę zagospodarowania działek inwestycji w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Powyższe świadczy o braku zastrzeżeń zarządcy drogi powiatowej co do przebiegu drogi pożarowej, w tym w zakresie usytuowania włączenia drogi pożarowej (wykorzystywanego incydentalnie w nadzwyczajnych sytuacjach) do drogi publicznej w ewentualnym obszarze skrzyżowania. Dodatkowo w elementach projektu (karty A13-A14) znajduje się pismo Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z 18 marca 2021 r. z analogicznym rysunkiem przedstawiającym te same rozwiązania projektowe w zakresie zjazdów i drogi pożarowej uzgadniające projekt zagospodarowania działek inwestycji w zakresie możliwości włączenia ruchu drogowego do drogi gminnej nr [...] w C. , zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Co do konieczności przedkładania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ww. uzgodnienia z zarządcą drogi (zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą), na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, organ odwoławczy wskazał, że orzecznictwo sądowo-administracyjne jest niejednolite i stanął na stanowisku, że nieprzedłożenie przez inwestora (pozytywnego) uzgodnienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie może skutkować automatyczną odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Z przepisu tego nie wynika bowiem, na jakim etapie procesu budowlanego należy uzyskać uzgodnienie, zatem można przyjąć, że inwestor może uzyskać to uzgodnienie najpóźniej przed zgłoszeniem inwestycji do użytkowania. Inwestor powinien zauważyć, że optymalnym etapem, na którym należałoby pozyskać to uzgodnienie, jest etap przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ryzyko braku uzgodnienia (pozytywnego), a w konsekwencji brak możliwości przyjęcia wykonanej inwestycji do użytkowania, jest po stronie inwestora.
W odniesieniu do zarzutu nieprzedłożenia przez inwestora do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu z ul. [...], zgodnie z art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, organ odwoławczy podkreślił, że zjazd ten został wskazany w projekcie jako objęty odrębną procedurą administracyjną, toteż przedłożenie zezwolenia jest niezbędne w takiej odrębnej procedurze, a nie w niniejszej sprawie. Wyodrębnienie części inwestycji do osobnego postępowania administracyjnego jest dopuszczalne. Istotnym z punktu widzenia powstania inwestycji jest, aby zjazd był legalnie zrealizowany do czasu uzyskania przez całą inwestycję pozwolenia na użytkowanie.
W skardze na powyższą decyzję B. W. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 ustawy k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z art. 2 pkt 29 u.p.z.p. w związku z § 7 ust. 11 uchwały nr XXXVII/285/2001 przez błędną ocenę spełnienia przez PZT wymogu zapewnienia minimum 30% powierzchni biologicznie czynnej, względnie co najmniej zaniechanie zbadania tej kwestii przez organy obu instancji, podczas gdy:
a. teren utwardzony ażurowymi płytami betonowymi, zaliczony w PZT do "powierzchni utwardzonych (drogi, chodniki, place)", nie może stanowić jednocześnie terenu biologicznie czynnego (w 40%) z tego tylko powodu, że, jak wynika z rysunku B-01 oraz str. B7 PZT, "WOLNE PRZESTRZENIE STANOWIĄ 40% POWIERZCHNI I ZOSTANĄ WYPEŁNIONE TRAWĄ";
b. PZT nie zawiera żadnych danych pozwalających na przyjęcie, że "zieleń na stropodachu" na powierzchni obejmującej 466 m2 zapewni naturalną wegetację roślin, co jest warunkiem koniecznym zaliczenia 50% takiego terenu do powierzchni biologicznie czynnej;
2) art. 33 ust. 1 zd. pierwsze Pb przez zatwierdzenie projektu nieobejmującego całego zamierzenia budowlanego, tj. pomijającego budowę:
a. stacji transformatorowej, która nie mieści się w pojęciu "przyłącza", a tym samym nie jest objęta zwolnieniem określonym w art. 33 ust. 1a Pb;
b. zjazdu z ul. [...], który został wskazany w projekcie jako "objęty odrębną procedurą administracyjną" [str. B5-B6 PZT], podczas gdy istnienie zjazdu z drogi publicznej do planowanego budynku wielorodzinnego jest dla jego funkcjonowania konieczne i w sytuacji, gdy nie został uprzednio wybudowany, powinien być objęty projektem budowlanym dotyczącym budynku mieszkalnego wielorodzinnego (II SA/Kr 493/24);
3) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych przez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę niezawierającego wymaganego zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu z ul. [...];
4) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 Pb w zw. z art. 32 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 144 k.c. przez:
a. przyjęcie, że inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy działki przez skarżącego, podczas gdy organ pierwszej instancji w innym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji skarżącego uzależnił możliwość wybudowania niewielkiej wiaty od zmiany jej położenia przez oddalenie jej od inwestycji objętej niniejszą skargą;
b. pominięcie ww. przepisów w kontekście możliwości zabudowy (w tym przebudowy/rozbudowy) działek przyległych do terenu inwestycji w przyszłości, przy uwzględnieniu:
i. konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron i równej dla wszystkich ochronie prawa własności, implikującego normę prawną, wedle której prawo do zabudowy swojej nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przysługuje inwestorowi w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono właścicielom działek sąsiadujących z terenem inwestycji, zwłaszcza gdy nieruchomości te są objęte tożsamym przeznaczeniem w planie miejscowym (II OSK 2738/18, II OSK 1626/18, II OSK 3090/13, II OSK 2816/12, II OSK 1277/08)
ii. konieczności wyważenia interesów stron, aby inwestycja była realizowana w sposób nienaruszający uzasadnionego interesu właściciela działki sąsiedniej (II OSK 551/12, II OSK 435/07, II OSK 1090/05).
W uzasadnieniu skargi podniósł, że plan miejscowy wymaga min. 30% powierzchni biologicznie czynnej, a zgodnie z PZT ma to być 960 mkw., czyli dokładnie 30%, przy czym duża część z tego to teren utwardzony ażurowymi płytami betonowymi mającymi tylko 40% wolnej przestrzeni. Zdaniem skarżącego taki teren nie może być traktowany jako PBC w 40%, bo jego utwardzenie i przeznaczenie pod dojścia i dojazdy nie umożliwia naturalnej wegetacji roślin i retencji wód, a co najwyżej porost pojedynczych chwastów. Skoro przyjmuje się, że geokrata (mająca znacznie większą PBC od ażurowych płyt betonowych) nie zapewnia wegetacji, to tym bardziej nie zapewnią jej ażurowe płyty betonowe. Skarżący wskazał również, że do odrębnego postępowania nie można było wyłączyć ani stacji transformatorowej (bo nie jest przyłączem, lecz pomieszczeniem), ani zjazdu z ul. [...] (bo jest elementem całego zamierzenia budowlanego). Nadto podniósł, że przedłożone przez inwestora uzgodnienie PZT, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, nie jest dokumentem wystarczającym do wykonania zjazdu z ul. [...]. Na koniec zwrócił uwagę na konieczność wyważenia interesów jego i inwestora z uwzględnieniem możliwości zabudowy działek w przyszłości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, choć część zarzutów w niej podniesionych nie okazała się trafna.
Na wstępie jednakże zauważyć należy, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania tutejszego Sądu, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 2353/22. Jednakże nie występuje w sprawie niniejszej element związania w odniesieniu do problematyki podniesionej w skardze, obecnie rozpatrywanej na gruncie art. 153 p.p.s.a., albowiem, jak zauważył NSA, nie była ona przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji przy uprzednim badaniu sprawy. Albowiem dotychczasowe wypowiedzi Sądów koncentrowały się wokół zarzutów związanych z treścią zapisów planu miejscowego. Stąd też nie jest koniecznym przytaczanie uprzedzająco stanowiska NSA zajętego w wyroku w sprawie II OSK 2353/22.
Rozpocząć należy od wskazania przyczyn aktualnego uchylenia decyzji. Uchylenie jest związane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j., dalej "p.b."). Przepis ten ma następujące brzmienie:
" Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu".
Na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje plan miejscowy, a to Uchwała Nr XXXVII/285/2001 Rady Gminy Chełmiec z dnia 7 czerwca 2001r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Chełmiec II" w Gminie Chełmiec. Jak wynika z decyzji Organu Odwoławczego, organ badał zgodność projektu inwestycji z wymaganiami Planu. Organ stwierdził, że § 7 ust. 11 uchwały przewiduje konieczność zachowania co najmniej 30 % powierzchni zagospodarowania działek jako biologicznie czynnej. W odniesieniu do tego wymogu organ uznał go za spełniony, gdyż, jak stwierdził, zaprojektowano 30 % terenu biologicznie czynnego, w tym zieleń na gruncie rodzimym, na terenie utwardzonym płytami ażurowymi i na stropodachach.
Zauważyć należy, że poprawnie uznano za powierzchnię działek do zagospodarowania ( określenie z mpzp), w stosunku do której odnoszono wymogi procentowe z Planu – powierzchnię terenu inwestycji w granicach planistycznego terenu B1MM wynoszącą 3200 m2. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (PZT, rysunek B-01 w projekcie budowlanym), cały teren inwestycji jest większy, ale obejmuje też pas działki mieszczący się w terenie KP-219, oznaczającym drogę publiczną. Dlatego pas w terenie drogi publicznej nie może być uznany za mieszczący się w powierzchni działki do zagospodarowania z § 7 ust. 11 uchwały.
Natomiast wątpliwości Sądu w kontekście określenia wymogów co do powierzchni biologicznie czynnej budzi charakterystyka tej powierzchni w projekcie. W zestawieniu tej powierzchni ( k. B7 projektu i rysunek PZT k. B-01 projektu) wskazano, że powierzchnie utwardzone obejmują drogi, chodniki, place – 1273 m2. Natomiast projektowane tereny biologicznie czynne to zieleń na gruncie rodzimym 467 m2, powierzchnia zieleni na terenie utwardzonym płytami ażurowymi (40% razy 650 m2 = 260 m2), zieleń na stropodachach (50 % razy 466 m2 = 233 m2), co daje łącznie 960 m2 czyli 30 % z powierzchni 3200 m2.
W projekcie zamieszczono jeszcze informacje, że płyty ażurowe mają być firmy Globet i że wolne przestrzenie stanowią 40 % powierzchni /k. B7/. Jednocześnie, jak wynika z PZT, powierzchnie pokryte płytami ażurowymi mają stanowić drogę pożarową. W opisie PZT znajdujemy informację że drogę pożarową stanowi utwardzony przejazd przebiegający wzdłuż dłuższego boku budynku na całej jego długości /k.B9 projektu/. Zapewnia ona przejazd wozów bojowych straży pożarnej także w zakresie powierzchni zaprojektowanej z ażurowych płyt betonowych /k.B6 projektu bud./. Przede wszystkim jednak droga ta stanowi dojazd do miejsc parkingowych zewnętrznych, które zaprojektowano po stronie drogi pożarowej wzdłuż budynku, po drugiej stronie wspomnianej drogi /k. B5 proj. bud./. Nie jest to zatem wydzielone miejsce przeznaczone do ewentualnego zupełnie wyjątkowego przejazdu wozów straży pożarnej, tylko normalna droga wewnętrzna, której przede wszystkim utwardzony, a nie biologicznie czynny charakter eksponuje się w projekcie.
Co do stropodachu, z rysunku na k. C-10 projektu wynika, że zieleń ma zająć całą jego powierzchnię. Z kolei na k. C-11 w opisie rysunku pod numerem 1 znajdujemy wyszczególnienie warstw zielonego stropodachu.
Powyższe informacje to wszystko, co na temat powierzchni biologicznie czynnej zawiera projekt.
Tymczasem zgodnie z § 3 pkt 22 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j.):
§ 3. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
22) terenie biologicznie czynnym- należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.
Jak z tego wynika, w świetle powyższego przepisu kluczowym jest ustalenie, czy teren jest urządzony w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin oraz retencję wód opadowych.
Jeśli zatem plan zagospodarowania przestrzennego zawiera dyspozycje co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, to należy przez to pojęcie rozumieć wyżej wskazaną definicję. Zatem powierzchnia biologicznie czynna winna spełniać dwa warunki: zapewniać naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Jeśli plan ten stawia wymogi co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej- projekt architektoniczno – budowlany, który jest badany pod kątem zgodności z planem miejscowym – musi zawierać przekonywujące wskazania, że te wymogi są spełnione. Nie polega to tylko na wskazaniu w projekcie procentowej wartości odnośnie powierzchni biologicznie czynnej. Projekt musi zawierać dane pozwalające na bezdyskusyjne ustalenie, czy powierzchnia ta spełnia warunki z § 3 pkt 22 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w taki sposób, aby organy administracji oraz ewentualnie sąd, mogły tę kwestię ocenić. Nie można w tym względzie poprzestawać na ogólnikach, gdyż wówczas możemy mieć do czynienia z fikcją. "Wymogu zapewnienia minimalnej powierzchni biologicznie czynnej nie można traktować jako zagadnienia o znaczeniu "znikomym" ( wyrok NSA z dnia 3 lipca 2023 r. II OSK 2495/21, LEX nr 3600397 ).
W przytoczonych wyżej zapisach projektu Sąd nie odnalazł takich przekonujących danych. Co do betonowych płyt ażurowych – brak informacji wskazujących, że powierzchnia ta zapewnia naturalną wegetację roślin, jak również, że należy zaliczyć 40 % powierzchni tych płyt do powierzchni biologicznie czynnej. Nie podano w projekcie danych producenta, które wskazują na sposób ułożenia tych płyt, poszczególne warstwy, a nade wszystko – że zapewnią one tę wegetację i to w takim rozmiarze. Przeciwnie, w różnych miejscach projektu nawierzchnia ta wskazywana jest jako utwardzona, gdyż przewidziana jest pod drogę wewnętrzną do miejsc postojowych oraz drogę ppożarową. Przypomnieć przy tym trzeba, że projektowany budynek nie jest domem jednorodzinnym, ale budynkiem wielomieszkaniowym, zatem taka droga będzie niewątpliwie uczęszczana. Stąd koniecznej jest dokładne wyjaśnienie tej kwestii poprzez uzupełnienie projektu i ponowna ocena, czy nawierzchnia ta będzie spełniać wskazane wyżej wymogi. Jak to trafnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. II SA/Gd 528/12, LEX nr 1234931; "Możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem kraty trawnikowej czy płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej jest uzależniona od rodzaju i warstw jej podbudowy, a organ w każdym przypadku powinien zbadać sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia czy istnieją warunki dla naturalnej wegetacji roślin".
Podobnie ma się rzecz ze stropodachem. W projekcie wskazano jedynie warstwy dachu określonego jako ":zielony". Tymczasem projekt musi zawierać objaśnienie możliwości takiego dachu w kwestii zapewnienia naturalnej wegetacji roślin i retencji wód opadowych, czego przedmiotowy projekt nie zawiera w ogóle. Koniecznym jest zatem uzupełnienie projektu o wskazane informacje; należy przypuszczać, że koniecznym będzie zamieszczenie przez projektanta stosownych informacji, w tym dotyczących wegetacji roślin, od producenta.
Powyższe prowadzi do wniosku, że nie została wyjaśniona kwestia tego, czy projekt zachowuje zgodność z planem miejscowym w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, a zatem doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. ( wyjaśnienie omawianej kwestii) i w konsekwencji - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b.
Rozpoznając ponownie sprawę organ doprowadzi do uzupełnienia projektu we wskazanych zakresach i oceni następnie, czy są to dane wystarczające do jednoznacznego stwierdzenia, ze 30 % powierzchni biologicznie czynnej zostało zachowane.
Należy teraz przejść do zarzutów, które zdaniem Sądu nie są zasadne.
Rozpocząć by należało od kwestii zjazdu. Skarżący zarzuca, że doszło do naruszenia art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 t.j). w zw. z art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, poprzez wskazanie, że zjazd z ul. [...] ma być objęty odrębną procedurą, podczas gdy projekt powinien posiadać zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 p.b. . pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.
Natomiast wedle art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych:
Art. 29.
1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.
3.Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:
1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:
a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,
b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;
2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest wymagany.
3a.Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Skarżący powołał się tutaj na wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 lipca 2024 r. II SA/Kr 493/24 ( publ. CBOSA), gdzie wytknięto , że zatwierdzony w kontrolowanej sprawie projekt budowlany nie obejmuje budowy zjazdu. Sąd w tym wyroku zauważał, że: "skonstatować należy, że istnienie zjazdu z drogi publicznej do planowanego budynku wielorodzinnego dla jego funkcjonowania konieczny. Nie może bowiem istnieć obiekt budowlany taki jak budynek mieszkalny wielorodzinny bez zjazdu z drogi publicznej, przez który ma on odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że zjazd z drogi gminnej nie wymaga pozwolenia na budowę, a wymaga zgłoszenia (vide: art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b.)".
Należy zauważyć, że powyższa wykładnia dotyczyła sytuacji, gdy chodziło o jedyny zjazd z drogi publicznej do projektowanej inwestycji.
Natomiast w niniejszej sprawie sytuacja jest inna. Albowiem na k.A11 projektu znajduje się pismo Powiatowego Zarządu Dróg w Nowym Sączu, z którego wynika, że obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zapewnia istniejący zjazd publiczny drogi powiatowej nr 1551K wykonany w 2019r. na warunkach tut. Zarządu – decyzja z dnia 24 stycznia 2018r. znak PZD – ZP.4410.D.12.18.KB. Nie należy bowiem zapominać, że przedmiotowa nieruchomość była zabudowana budynkiem, aktualnie przeznaczonym do rozbiórki i jak z tego wynika – posiadała istniejący faktycznie i prawnie zjazd z drogi publicznej. Tym samym skonstatować należy, że nie zachodzi obawa wyrażana w cytowanym wyroku, że mogłoby dojść do zatwierdzenia projektu budowlanego dla dużej inwestycji bez zjazdu, albowiem od strony północnej zjazd istnieje. Do odrębnego procedowania został przeznaczony zjazd dodatkowy, od strony południowej ( z ul. [...]) i w opisanej sytuacji nie stanowi to naruszenia art. 33 ust. 1 p.b. oraz art. 29 u.d.p. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 28 maja 2020 r. II OSK 2391/19, LEX nr 3155905 , gdzie w uzasadnieniu wskazano: "Kwestia zjazdu z drogi publicznej i połączenie inwestycji z drogą publiczną mogą być oceniane w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w kontekście zdolności projektowanej inwestycji do samodzielnego funkcjonowania.".
Ponadto w wyroku z dnia z dnia 22 lutego 2023 r. II OSK 922/21 LEX nr 3516036 NSA wskazał: Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest etapowanie przedmiotowej inwestycji w zakresie zjazdu z drogi publicznej oraz połączenia z miejską siecią wodociągową, gazową i kanalizacyjną.
Jak wynika z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać, stosowanie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Z przepisu tego wynika, że oświadczenie takie nie jest wymagane w odniesieniu do dróg gminnych. Ponadto, skoro wymóg, nawet w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich ogranicza się do oświadczenia, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3, to nie jest wymagane uzyskanie przed udzieleniem pozwolenia na budowę budynków, pozwolenia na lokalizację zjazdu. W takim przypadku budowa zjazdu jest objęta odrębną procedurą, która nie musi być przeprowadzona przed wydaniem pozwolenia na budowę budynków (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt II OSK 1682/18)".
W kontekście tego wyroku zaznaczenia wymaga, że ul. [...], skąd ma się odbywać ten dodatkowy zjazd na działki inwestycyjne, objęty odrębną procedurą, jest drogą gminną (dz.nr ew. [...]).
Natomiast oba zjazdy uzyskały uzgodnienia w oparciu o art. 35 ust. 3 u.d.p., który brzmi: "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Uzgodnienia w tym zakresie znajdują się w projekcie budowlanym na k. A11 i A 13.
Kolejnym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 poprzez objęcie stacji transformatorowej odrębną procedurą ( wraz z przyłączami), podczas gdy stacja nie jest przyłączem, lecz pomieszczeniem.
W ocenie Sądu zarzut ten w realiach sprawy nie jest zasadny.
Należy zacząć od tego, czym jest stacja trafo pod kątem użytkowym. Jest to stacja elektroenergetyczna, w której następuje zmiana parametrów prądu elektrycznego przy różnych poziomach napięć. Jest wyposażona w transformatory obniżające napięcie, podwyższające napięcie oraz stabilizujące napięcie elektryczne. Mówiąc obrazowo, w elektrowniach wytwarzana jest energia, która następnie przesyłana jest do odbiorców z wykorzystaniem sieci najwyższego i wysokiego napięcia. Jest to konieczne ze względy na duże odległości, jakie musi ona pokonać. To właśnie w stacjach trafo następuje obniżenie napięcia do średniego poziomu. W ostatniej fazie stacje transformatorowe obniżają napięcie do niskiego tak, by mogło ono trafić do odbiorców końcowych. Można zatem powiedzieć, że stacja trafo jest ogniwem usytuowanym między siecią elektroenergetyczną a przyłączem prowadzonym do odbiorcy.
Zgodnie z § 182 warunków technicznych:
§ 182. Pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione warunki określone w § 96 oraz:
1) zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co najmniej 2,8 m;
2) ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem się cieczy i gazów.
Jak wskazują Bursztynowicz Michał i Sługocka Martyna w Komentarzu do § 182 Rozporządzenia (publ. Lex/el.): Zasadą jest, że stacje transformatorowe stanowią odrębne budynki. Jednak wyjątkowo, po spełnieniu warunków wskazanych w § 182 r.w.t., mogą znajdować się w budynkach o innym przeznaczeniu.
Jednakże podkreślenia wymaga, że wbrew stanowisku skargi stacja trafo nie jest pomieszczeniem. § 182 mówi tylko o "pomieszczeniu stacji transformatorowej", czyli wskazuje, że jest oto jakeś pomieszczenie, gdzie znajduje się stacja transformatorowa. Według Sądu stacja trafo sama w sobie jest urządzeniem budowlanym.
Zgodnie z art. 3 pkt 9 p.b. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
W wypadku stacji trafo konwertującej prąd z sieci do przyłącza ( do budynku)- jest to urządzenie techniczne związane z budynkiem. W wypadku tej sprawy stacja trafo projektowana jest w niewielkim obiekcie dostawionym do głównego budynku (na PZT oznaczona nr 2).
Jak wiadomo, budowa sieci elektroenergetycznych oraz przyłączy nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia ( art. 29 ust. 1 pkt 2 i 23 p.b.). Sąd podziela zapatrywanie istniejące w orzecznictwie, że przyłącza nie muszą być objęte postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, lecz mogą być procedowane odrębną procedurą. W wyroku z dnia 20 września 2023 r. II OSK 294/23 LEX nr 3650069 NSA wskazał: "W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., dla całego zamierzenia budowlanego. Wyjaśnić trzeba, że obowiązek objęcia pozwoleniem na budowę całego zamierzenia przewiduje wyjątki, o czym świadczy dalsza część przepisu art. 33 ust. 1 p.b. Za wyjątek taki w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznano sposób realizacji przyłączy, stanowiących urządzenia budowlane, regulowany przepisem art. 29a p.b. Co do zasady, przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu, co oznacza, że to od inwestora zależy, czy przyłącza do obiektu budowlanego obejmie on wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy dokona zgłoszenia ich realizacji, bądź też skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 29a p.b. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23 p.b., które są wymagane dla takiego obiektu. Nie zwalnia to z obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 29a i art. 57 ust. 1 pkt 4 lit. a p.b. Nie można w tych warunkach podzielić stanowiska w sprawie, że organy orzekające nie mogły zatwierdzić projektu budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i udzielić pozwolenia na jego budowę w sytuacji, gdy projekt ten nie zawierał przyłączy".
W cytowanym już wyżej wyroku II OSK 922/21 NSA podniósł: "W sytuacji, gdy budowa przyłączy stanowi element większego zamierzenia inwestycyjnego, budowa przyłączy następuje na podstawie pozwolenia na budowę dotyczącego całego zamierzenia budowlanego. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 20 w związku z art. 29a Prawa budowlanego dopuszcza budowę przyłączy na podstawie zgłoszenia. Do inwestora należy wybór stosownej formy akceptacji wykonania przyłącza (art. 30 ust. 1, art. 29a ust. 2), nie wykluczając objęcia przyłączy wnioskiem o pozwolenie na budowę łącznie z całym zamierzeniem budowlanym. Nie ma przekonujących argumentów, by w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie można było zatwierdzić projektu budowlanego budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę w sytuacji, gdy projekt ten nie zawierał przyłączy. Przede wszystkim należy zauważyć, iż prawo budowlane nie zawiera definicji użytego w art. 33 ust. 1 terminu "całe zamierzenie budowlane". Wykładnia tego terminu musi więc nastąpić w drodze orzecznictwa. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową. Za stanowiskiem Sądu pierwszej instancji organów administracji architektoniczno-budowlanej przemawiają również następujące względy: wymóg z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące część tylko zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane obiekty te muszą stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Należy też zauważyć, że gdyby z przepisu art. 33 Prawa budowlanego wyprowadzić wniosek co do konieczności objęcia pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego z wszystkimi przyłączami, to przepis art. 29a tej ustawy stałby się w znacznej części przepisem martwym (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt II OSK 688/21; wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 924/10; wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 896/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1375/16)".
Podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2024 r. II OSK 1793/21 LEX nr 3825387.
Jak już wspomniano, stacja trafo jest urządzeniem budowlanym- pośrednim ogniwem pomiędzy siecią, a przyłączem. W ocenie Sądu, patrząc szerzej, jest elementem zespołu urządzeń elektroenergetycznych doprowadzających energię elektryczną do odbiorcy. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie mogłaby być objęta odrębną procedurą, gdyby była usytuowana w projektowanym budynku, bądź w budynku odrębnym, ale takim, który ze względu na wielkość wymaga pozwolenia na budowę. Jeśli natomiast sytuowana jest w obiekcie, który np. wymaga z uwagi na swą wielkość jedynie zgłoszenia, albo w ogóle takowego nie wymaga, wówczas jako fragment systemu, którego pozostałe części także wymagają jedynie zgłoszenia (sieci i przyłącze), może być realizowany odrębnie, z argumentacją przedstawioną powyżej ( analogicznie do przyłącza). Wobec tego nie zachodzi wskazane w skardze naruszenie przepisów prawa.
Co się tyczy kolejnego zarzutu a to naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., to w ocenie Sądu nie ma ono miejsca. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wskazuje się zaś w orzecznictwie ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa publicznego i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia. Właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługuje zatem ochrona przed sposobem zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zabudowy koliduje z jego prawnie (a nie jedynie faktycznie) chronionym interesem ( wyrok NSA z dnia 23 października 2024 r. II OSK 79/22 LEX nr 3791696 , tak samo wyrok NSA z dnia 19 listopada 2024 r. II OSK 1964/24 LEX nr 3828792 oraz wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2025 r. II OSK 2795/24 LEX nr 3853899.
Trzeba przywołać w tym miejscu wyrok NSA II OSK 2353/22 (poprzedzający niniejszą sprawę i wiążący w trybie art. 153 p.p.s.a.), gdzie NSA także zauważył, że ocena stopnia oddziaływania na działkę sąsiednią przez pryzmat art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. następuje w powiązaniu z poszczególnymi przepisami techniczno – budowlanymi. Sąd ten wskazał: "Można jedynie zasygnalizować, że gdy chodzi o badanie inwestycji J. S. w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. to konieczne będzie dostrzeżenie szerszej charakterystyki terenu inwestycji i otoczenia, jak choćby tego, że działka B. W. ([...]) jest już działką w określony sposób zagospodarowaną i zabudowaną".
Mając na względzie powyższe wskazania orzecznicze, zauważyć należy, że działka inwestycyjna przylega od północy do drogi wewnętrznej, od wschodu do ul. [...] ( droga powiatowa) a od południa do ul. [...] ( droga gminna). Jedynie od zachodu graniczy z działką skarżącego nr [...].
W opisanym wyroku II OSK 2353/22 NSA przesądził, że kwestia przesłaniania musi być rozpatrywana w odniesieniu do aktualnej zabudowy, a nie hipotetycznej (nieistniejącej). Aktualnie skarżący podnosi, że organ architektoniczno – budowlany w innym postępowaniu uzależnił możliwość wybudowania niewielkiej wiaty od zmiany jej położenia przez oddalenie od rozpatrywanej inwestycji, co postrzega jako naruszenie wyżej cytowanego przepisu oraz konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron.
Odpowiadając na ten zarzut, godzi się zauważyć, że skarżący nie wskazuje konkretnego przepisu techniczno – budowlanego, który przedmiotowa inwestycja miałaby naruszać. Natomiast co do ogólniejszego zarzutu naruszenia zasady równego traktowania stron – to jest on bezzasadny. Zauważyć należy, na co zwrócił już uwagę NSA, że działka skarżącego jest zabudowana sporych rozmiarów budynkiem usługowym i kilkoma mniejszymi obiektami ( vide mapy Google).Chęć skarżącego wybudowania kolejnego obiektu od strony inwestycji inwestycji wynika najpewniej z tego, że jego działka w pozostałych fragmentach jest już zagospodarowana. Niemniej interes skarżącego w tym zakresie pozostaje na poziomie interesu faktycznego, podczas gdy przedmiotowa inwestycja uzyskała już w odniesieniu do inwestora status inwestycji objętej interesem prawnym, albowiem uzyskała nieprawomocne pozwolenie na budowę, które musi być w takim kontekście brane pod uwagę przez organy badające inne sprawy. Równe traktowanie stron nie oznacza identycznych rozstrzygnięć, a oznacza konieczność brania pod uwagę istniejącej zabudowy obu działek oraz zabudowy projektowanej objętej udzielonym (nieprawomocnym) pozwoleniem. Poza wszystkim inwestor, który zabudował swą nieruchomość wedle swego życzenia, nie może obecnie odmawiać tego samego inwestorowi na działce sąsiedniej. "Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b. (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami)" ( wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2024 r. II OSK 923/21 LEX nr 375564). Dlatego w ocenie Sądu wskazany zarzut nie może odnieść skutku.
Mając natomiast na względzie, że zasadne okazały się zarzuty dotyczące braku wyjaśnienia zagadnień związanych z powierzchnią biologicznie czynną, organ, jak to już wskazano, dokona w tym względzie ustaleń, nakazując uzupełnienie projektu budowlanego i oceni w tym zakresie zgodność inwestycji z planem miejscowym.
Z uwagi na powyższe, zaszła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.