II SA/Kr 1328/04

II SA/Kr 1328/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2005r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 29 stycznia 2004r., Nr XVII/154/2004 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Nowa Góra, Miękinia, Czerna, Paczółtowice, Żary, Dębnik, Dubie i Siedlec w Gminie Krzeszowice w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995 w zakresie § 6 ust. 8 oraz § 7 ust.10 stwierdza nieważność § 6 ust. 8 oraz § 7 ust. 10 uchwały Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 29 stycznia 2004r., Nr XVll/154/2004.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski pismem z dnia 27 października 2004r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XVII/154/2004 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 29 stycznia 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Nowa Góra, Miękinia, Czerna, Paczóltowice, Żary, Dębnik, Dubie i Siedlec w Gminie Krzeszowice w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995 w zakresie: § 6 ust. 8 oraz § 7 ust. 10.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Nr XVII/154/2004 Rada Miejska w Krzeszowicach uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości Nowa Góra, Miękinia, Czerna, Paczóltowice, Żary, Dębnik, Dubie i Siedlec w Gminie Krzeszowice w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995. Ocena przedmiotowej uchwały została poprzedzona kontrolą dokumentacji planistycznej pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (DZ. U. Nr 62, poz.627 z późn. zm.) oraz zgodności z procedurą formalnoprawną.
W ocenie skarżącego treść rzeczonej uchwały w zakresie określonym skargą pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały przepisami prawa, w tym szczególności z przepisem art. 51 przywołanej powyżej ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (DZ. U. Nr 179, poz. 1490).
Wskazano, że w § 6 ust. 8 przedmiotowej uchwały Rada Miejska w Krzeszowicach wprowadziła w obszarze miasta i gminy dla przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o treści wymaganej przez art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z kolei w § 7 ust. 10 przedmiotowej uchwały Rada Miejska umieściła zapis o treści: "Dla obszaru gminy objętego granicami Jurajskich Parków Krajobrazowych wprowadza się nakaz wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko (w szczególności studium wpływu na krajobraz) dla zespołów obiektów (w pojęciu prawa budowlanego), urządzeń i instalacji połączonych funkcjonalnie o powierzchni powyżej 1,0 ha. Nakaz nie dotyczy zespołów zabudowy mieszkaniowej wyznaczonych niniejszym planem".
Powyższe zapisy kwestionowanej uchwały zdaniem organu nadzoru są niezgodne z zapisami wynikającymi z § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, w którym ustalono, iż określone rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. O powyższym rozstrzyga bowiem organ właściwy do wydania decyzji określając zakres raportu, co czyni po zasięgnięciu opinii właściwego organu ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 51 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska). Organ nadzoru podniósł dodatkowo, że w szczególności przypadki obligatoryjnego sporządzania takiego raportu określa art. 51 ust. 1 i ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 2 cytowanego rozporządzenia, a kwestionowane niniejszą skargą zapisy do przypadków takich nie należą.
Podkreślono w skardze, że dla przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia nie sporządza się obligatoryjnie z mocy samych przepisów prawa raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przepis ten daje kompetencje organowi właściwemu do wydania decyzji do określenia wymogu sporządzenia takiego raportu po zasięgnięciu opinii właściwych organów. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest więc podejmowane na etapie procedury planistycznej, ale na etapie właściwego postępowania administracyjnego w danej sprawie.
Skarżący wskazał, że wobec faktu, iż w zakreślonym 30 dniowym terminie zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (DZ. U. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) organ nadzoru nie stwierdził nieważności zapisów przedmiotowej uchwały wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest zasadne.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Krzeszowice wniósł o uwzględnienie skargi oraz o nieobciążanie Gminy Krzeszowice kosztami postępowania sądowego.
Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2005r. stawił się pełnomocnik Wojewody Małopolskiego - radca prawny A.N. wnosząc o uwzględnienie skargi i wyjaśniając, że zaskarżona uchwała doręczona została wojewodzie jako organowi nadzoru w dniu 5.02.2004r. Za Radę Miasta w Krzeszowicach stawił się pełnomocnik M. W.-F. - pracownik Urzędu Miasta w Krzeszowicach wnosząc o uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.)
Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie był zaskarżony przez organ nadzoru § 6 ust. 8 oraz § 7 ust. 10 uchwały Nr XVII/154/2004 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 29 stycznia 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Nowa Góra, Miękinia, Czerna, Paczóltowice, Żary, Dębnik, Dubie i Siedlec w gminie Krzeszowice w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995.
Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że do kompetencji organu uchwalającego plan nie należą sprawy zastrzeżone do kompetencji organów rozstrzygających sprawy indywidualne w formie indywidualnych aktów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 z późn. zm.) w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i określenia zakresu tego raportu właściwe organy administracji publicznej wydają postanowienia, na które przysługują zażalenia. Kompetencji do podejmowania rozstrzygnięcia w tych sprawach nie mają zatem organy planistyczne uchwalające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (rady gmin). Z tego też powodu wprowadzenie do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego generalnego obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o treści wymaganej przez art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska (§ 6 ust. 8 zaskarżonej uchwały) oraz obowiązku wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko (w szczególności studium wpływu na krajobraz) dla zespołów obiektów (w pojęciu prawa budowlanego), urządzeń i instalacji połączonych funkcjonalnie o powierzchni powyżej 1,0 ha dla obszaru gminy objętego granicami Jurajskich Parków Krajobrazowych (§ 7 ust. 10 zaskarżonej uchwały) należy ocenić jako działanie podjęte z naruszeniem właściwości Rady Miejskiej w Krzeszowicach i w związku z tym jako nielegalne.
Organ planistyczny nie ma również kompetencji do wydawania rozporządzeń wykonawczych do ustaw, a tym samym określania m.in. rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzajów przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Kompetencje te należą na mocy art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska do Rady Ministrów.
Zaskarżony § 6 ust. 8 oraz § 7 ust. 10 uchwały Nr XVII/154/2004 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 29 stycznia 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Nowa Góra, Miękinia, Czerna, Paczóltowice, Żary, Dębnik, Dubie i Siedlec w gminie Krzeszowice w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995 jest wynikiem naruszenia właściwości przez Rady Miejską w Krzeszowicach i uzasadnia zatem zastosowanie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie uchwała powyższa w zakresie ustaleń § 6 ust. 8 oraz § 7 ust. 10 podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.