II SA/Kr 1320/25

II SA/Kr 1320/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145  par 1  pkt 1 lit c  w z art 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 141 par 2  art 144  i rt 154
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 sierpnia 2025 r., znak: WI-I.7840.29.41.2024.JW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 14 marca 2024 r. B. W. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zadaszonego miejsca gromadzenia odpadów stałych (śmietnik) z ażurowymi ścianami na działce nr [...] obr. C. w miejscowości C..
Starosta Nowosądecki decyzją z 26 listopada 2024 r., znak: BUD.6740.458.2024 orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zadaszonego miejsca gromadzenia odpadów stałych z ażurowymi ścianami na działce ewid. nr [...] w obrębie ewid. C. , gmina C..
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o dziewięćdziesięciu sześciu lokalach mieszkalnych), kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego oraz układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewidencyjnym C. gm. C. (inwestycja sąsiadująca z przedmiotową inwestycją). Starosta Nowosądecki postanowieniem z dnia 29 października 2024 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie 30 dni - należało dokumentację projektową dostosować do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 23, zgodnie z którym odległość miejsc gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 w/wym. rozporządzenia, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Wobec braku wykonania nałożonego obowiązku, organ I instancji wydał decyzję odmowną.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez B. W. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r., znak WI-I.7840.29.41.2024.JW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 572 ze zm.) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - dalej u.p.b. (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 418).
W uzasadnieniu decyzji podtrzymał w pełni stanowisko organu I instancji. Opisał przebieg postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego na terenie sąsiadującym z planowaną inwestycją. W dniu 31.08.2021 r. Starosta Nowosądecki udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (o dziewięćdziesięciu sześciu lokalach mieszkalnych), kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego oraz układu komunikacji wewnętrznej wraz z miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewidencyjnym C. , gm. C. (inwestycja sąsiadująca z przedmiotową inwestycją). Od tej decyzji odwołanie wniósł B. W. (inwestor w niniejszej sprawie dot. wiaty śmietnikowej). Wojewoda Małopolski decyzją z 2.03.2022 r. znak WI-I.7840.29.33.2021.KL uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tej inwestycji (budynku mieszkalnego wielorodzinnego). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Krakowie wyrokiem z 29.06.2022 r. (sygn. II SA/Kr 592/22) uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9.04.2024 r. oddalił skargę kasacyjną B. W. od wyroku WSA w Krakowie. W związku z ww. wyrokiem NSA, Wojewoda Małopolski ponownie przeprowadził postępowanie odwoławcze od spornej decyzji Starosty Nowosądeckiego i 16.10.2024 r. wydał decyzję znak: WI-I.7840.29.16.2024.DS, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji dot. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce sąsiadującej z terenem inwestycji jest ostateczna. Na tę decyzję złożył skargę do WSA B. W.. W toku postępowania skargowego, WSA w Krakowie 21.04.2025 r. wydał postanowienie sygn. akt II SA/Kr 1644/24, w którym zawiesił postępowanie. Podstawą do zawieszenia postępowania była informacja o śmierci J. S. (czyli inwestora w postępowaniu dotyczącym budynku wielorodzinnego). Powyższe nie stanowi podstawy do wyeliminowania z obiegu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na m.in. działce nr [...].
Projektowana wiata śmietnikowa została usytuowana w odległości ok. 7 m od okien z pomieszczeniami na pobyt ludzi w budynku wielorodzinnym, którego budowa została zatwierdzona.
Zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 1225 ze zmianami) - odległość ta powinna wynosić co najmniej 10 metrów. Z uwagi na naruszenie tego przepisu uzasadnione było wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. W., zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. oraz w związku z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez błędne ustalenie przez Wojewodę Małopolskiego, że pozwolenie na budowę dla nieruchomości sąsiedniej (obejmującej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] obr. C. , gm. C.) nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, podczas gdy w rzeczywistości decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 16 października 2024 r., znak: Wl-1.7840.29.16.2024.DS została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2025 r. (sygn. akt II SA/Kr 1644/24), więc od chwili od chwili ogłoszenia wyroku do jego uprawomocnienia się decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, a tym samym nie może być ona uznawana za rozstrzygniecie determinujące treść rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonej z wniosku pana B. W. o udzielenie pozwolenia na budowę zadaszonego miejsca gromadzenia odpadów stałych z ażurowymi ścianami na działce ewid. nr [...] w C. . Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarga okazała się uzasadniona, a ponadto Sąd stwierdził, że przedmiotowa inwestycja w ogóle nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia i dlatego umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe.
Zacząć należy od tego, że rację ma Wojewoda Małopolski, że w razie wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dany teren należy traktować zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu. O ile decyzja pozostaje w obrocie prawnym, ewentualną zabudowę działek sąsiednich należy dostosować do zatwierdzonego już wcześniej projektu.
Nie ma jednak racji Wojewoda, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę wydana dla działki sąsiedniej (decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 16 października 2024 r., znak: Wl-1.7840.29.16.2024.DS) w dacie wydawania zaskarżonej decyzji tj. 6 sierpnia 2025 r. pozostawała w obrocie prawnym. Została ona bowiem uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1644/24.
Stosownie do treści art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż "dla działki sąsiedniej zostało wydane pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, które jest ostateczne (i nie wyeliminowane)" w dacie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej było więc nieprawdziwe. Z tego też względu błędnie są dalsze wnioski Wojewody Małopolskiego, że teren sąsiedni należy traktować zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, czyli jakby budynek mieszkalny wielorodzinny już tam istniał. W obrocie prawnym pozostaje nieostateczna decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę, która opisanych wcześniej skutków nie wywołuje.
Wobec uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki sąsiedniej, organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mogą oceniać zgodności planowanej inwestycji wiaty śmietnikowej z decyzją o pozwoleniu na budowę budynku wielorodzinnego na działce sąsiedniej i nie ma podstaw do stwierdzenia, że § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest naruszony. Z tego względu należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako oparte na błędnych ustaleniach faktycznych - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Jak już wspomniano, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i z urzędu bada prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia w pełnym zakresie.
Trzeba więc podkreślić, że objęta postępowaniem "wiata śmietnikowa" to obiekt małej architektury - śmietnik. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 4 u.p.b. przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:
a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,
b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,
c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.
Z kolei art. 29 ust. 2 pkt 19 u.p.b. stanowi: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów małej architektury, z wyjątkiem obiektów małej architektury w miejscach publicznych".
Działka ewid. nr [...] w obrębie ewid. C. , gmina C. należy do skarżącego i nie jest miejscem publicznym, a zatem budowa śmietnika na tym terenie nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W konsekwencji należało uznać, że kontrolowane postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Na podstawie tego przepisu w pkt II wyroku umorzono postępowanie administracyjne.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.