II SA/Kr 132/25

II SA/Kr 132/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 53 ust. 4 pkt. 6 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 9
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 l;it. a i lit. c w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. H. i B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r., znak: SKO.ZP/415/469/2024 w przedmiocie odmowy pozytywnego uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie solidarnie na rzecz skarżących P. H. i B. B. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta Myślenicki postanowieniem z 12 sierpnia 2024 r. znak GM.6123.5.Ca.168.2023, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Urzędu Gminy Raciechowice, odmówił pozytywnego uzgodnienia - w zakresie ochrony gruntów rolnych - projektu decyzji Wójta Gminy Raciechowice nr 109/23 z 7 grudnia 2023 r. znak: RGPRiOŚ.6730.109.23 o ustaleniu warunków zabudowy na działce nr [...], posiadającej klaso-użytki: RIVa, RIVb i Lzr-PsV, w miejscowości C., gmina Raciechowice, dla inwestycji P. H. i B. B., polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz towarzyszących urządzeń infrastruktury technicznej: przyłącza energetycznego nN, przyłącza wody projektowanego ze studni, bezodpływowego szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, alternatywnie przydomowej oczyszczalni ścieków.
Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130), dalej "u.p.z.p." oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145), dalej "u.g.n."
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że przedmiotowe postanowienie było wydane po uchyleniu poprzedniego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazano, że zgodnie z wytycznymi Kolegium zawartymi w postanowieniu z 16 maja 2024 r. znak SKO ZP/89/2024 przeprowadzono wizję lokalną, z udziałem inwestorów i pracowników Starostwa Powiatowego w Myślenicach.
Sporządzono protokół z wizji, zamieszczono także materiał fotograficzny (w aktach sprawy). Ustalono, że teren przedmiotowej działki porośnięty jest roślinnością trawiastą, niekoszoną. Zlokalizowany jest w rozległym terenie wykorzystywanym rolniczo. W uzasadnieniu postanowienia powołano się na istniejący stan prawny dla wnioskowanej działki nr [...] w C. posiadającej klaso-użytki: R IVa, R IVb i Lzr-Ps V pochodzenia mineralnego, które w części są gruntami szczególnie chronionymi w myśl przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 82), dalej: "u.o.g.r.l.", ze względu na znajdowanie się na niej urządzenia melioracji wodnych.
Również powołując się na zalecenia Kolegium organ I instancji wskazał, że zwrócił się pisemnie do Urzędu Gminy Raciechowice o udzielenie informacji, czy dla działek nr [...] i [...] były wydane ostateczne decyzje o ustaleniu warunków zabudowy.
Wójt Gminy Raciechowice odpowiedział, że dla ww. działek nie wydano takich decyzji, ale dla sąsiedniej działki nr [...] wydano 25 stycznia 2023 r. decyzję o warunkach zabudowy. Wójt przesłał również uwierzytelnioną kopię decyzji Wójta z 10 stycznia 2023 r. wraz z kopią podziału nieruchomości.
Organ I instancji zweryfikował negatywnie występowanie na terenie inwestycji melioracji wodnych.
Stwierdził również, że na działce nr [...] rozpoczęta została budowa. Działka ta nie przylega do działki inwestycyjnej, graniczy natomiast bezpośrednio z działką nr ewid.[...] w G. gmina W. zabudowaną budynkami mieszkalnymi, a także z działkami nr [...] w C. , po których biegnie droga gminna asfaltowa.
Dalej organ I instancji wskazał, że do 31 grudnia 2003 r. przedmiotowa działka leżała w obszarze "R" — tereny użytków rolnych, sadowniczych i ogrodniczych w użytkach rolnych. Podlegała ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Raciechowice.
Kolejno organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja położona jest na gruncie rolnym stanowiącej klaso-użytki: RIVa, RIVb i Lzr-PsV, który wprawdzie nie jest gruntem szczególnie chronionym - w myśl u.o.g.r.l., niemniej działka nr [...] jest gruntem rolnym, który nigdy nie był ujęty pod żadną zabudowę, ani też nie był ujęty do terenów budowlanych w studium.
Z kolei w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Raciechowice uchwalonego przez Radę Gminy Raciechowice uchwałą nr XLIII/321/2022 z dnia 3 listopada 2022 r., działka nr [...] położona jest w obszarze "RP" - obszary rolne gospodarki polowej z gruntami o średniej wartości dla rolnictwa.
Z przepisów Studium zdaniem organu I instancji wynika, że wykluczone jest lokowanie nowej zabudowy, w tym zagrodowej na opisanym terenie. Powinno zachować się wykorzystanie terenów jako terenów rolniczych, hodowlanych. Nie jest to grunt, który zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. można przeznaczyć na cele nierolnicze czyli nieużytek lub inny grunt o najniższej przydatności rolniczej. Działka stron znajduje się pośród terenów rolnych i realizacja budowy budynku mieszkalnego pośród tego ternu spowoduje utratę charakteru rolnego.
W tej sytuacji organ I instancji powołał się na uznaniowy charakter uzgodnienia i postanowił odmówić w tej części projektu decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ inwestycja stoi w sprzeczności z celami i warunkami określonymi w u.o.g.r.l.
Starosta wskazał również, że działka nr [...] powstała z podziału terenu pod wydzielenie działki pod drogę wewnętrzną (działkę nr [...]), operatem pomiarowym przyjętym do zasobu geodezyjnego 17 listopada 2022 r., zaopiniowanym pozytywnie postanowieniem Wójta z 21 października 2022 r., zatwierdzonym decyzją Wójta z 10 stycznia 2023 r.
Organ I instancji dodał, że z analizy materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] leży w zwartym kompleksie rolnym i w miejscu planowanej inwestycji posiada klaso-użytek R IVa.
Starosta przyznał, że pismo P. H. i B. B. z załączonymi dokumentami wskazały na dalsze prace związane z uzbrojeniem terenu, które mogą być przesłanką do projektu jego innego zagospodarowania przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu C. . Jednak nie mogą na chwilę obecną być podstawą całkowitej zmiany terenu rolniczego na cele nierolnicze, gdyż nie leży to w kompetencji Starosty. Powyższe potwierdza według organu I instancji pismo Urzędu Gminy Raciechowice z 24 lipca 2024 r.: "Otoczenie działek m.in. dz. nr ewid.[...] i obszar tych nieruchomości uzasadnia przyjęcie na tym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Jednak zmiany takie muszą być zatwierdzone uchwałą Rady Gminy Raciechowice.
P. H. i B. B. wnieśli zażalenie na opisane na wstępie postanowienie Starosty z 12 sierpnia 2024 r. Zarzucili w szczególności naruszenie art. 53 ust 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie uzgodnienia WZ po terminie zawitym, co prowadziło do naruszenia zasady milczącej zgody, przejęcie przez Starostę Myślenickiego jako organ uzgodnieniowy kompetencji Wójta Gminy Raciechowice i przeprowadzenie w toku czynności uzgodnienia rozprawy administracyjnej, w tym przeprowadzenie wizji lokalnej, oraz wadliwej oceny przyszłej urbanizacji terenu oraz kierunków rozwoju mieszkalnictwa w Gminie Raciechowice. Jest to zdaniem żalących się naruszenie woli Rady Gminy Raciechowice dotyczącej kierunków i zasad kształtowania przestrzeni gminy.
Kolejnym zarzutem stron jest naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez pominięcie argumentacji stron, Wójta Gminy Raciechowice co do urbanizacji terenu oraz faktu wydania przez organ dla działki sąsiedniej numer [...] ostatecznej decyzji WZ i pozwolenia na budowę oraz przyjęcie, że działka [...] wchodzi w skład zwartego kompleksu rolnego, a budowa budynku pozbawiałaby rolniczego charakteru. Strony podniosły, że dla tych terenów zostały wydane decyzje WZ na budowę budynków mieszkalnych.
Skarżący podnieśli również błędne oparcie przesłanek odmowy uzgodnienia projektu decyzji WZ na treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Raciechowice, nie będącego aktem prawa miejscowego, pochodzącego z 1999 r., w sytuacji gdy następuje w tym obszarze rozwój osadnictwa mieszkalnego i infrastruktury.
Zarzucili też niewłaściwą interpretację i rozszerzenie stosowania u.o.g.r.l. także na grunty klas niższych niż I-III jako szczególnie chronionych, podczas, gdy w stosunku do gruntów klas niższych należy stosować inne przesłanki oceny celów przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolne. Zdaniem stron stanowi to przekroczenie kompetencji organu uzgadniającego.
Skarżący wskazali także na pominięcie i nierozpatrzenie przez organ I instancji szeregu pism innych organów. Wnieśli o przeprowadzenie ponownego postępowania dowodowego. Załączyli dokumentację fotograficzną, mapę poglądową dotyczącą budowy budynku mieszkalnego oraz pisma organu I instancji i PGW Wody Polskie.
Zwrócili się o uchylenie postanowienia I instancji i wydanie pozytywnego uzgodnienia, względnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, względnie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia.
Skarżący podnieśli m.in., że działka nr [...] jest w całości zmeliorowana, a położona jest w studium w tym samym obszarze RP.
Dodatkowo zabudowana jest działka nr [...] (numer domu 259).
Droga gminna na działkach nr [...] i 596/1, przy której leży wnioskowana do zabudowy działka została zmodernizowana. Gmina poczyniła na nią znaczne nakłady urządzając ją na potrzeby dojazdu nie do pól, a do terenów mieszkalnych.
Do granicy działek [...] przed ich podziałem doprowadzono wodociąg. Przygotowano przyłącza wodne. Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych pozytywnie uzgodniło warunki techniczne na dorowadzenie wody dla siedmiu działek [...].
Ponadto prowadzona jest duża inwestycja polegająca na gazyfikacji terenu, w tym przeprowadzenia przyłącza gazowego po działce drogowej gminnej oraz po działce skarżących nr [...] (planowana jako droga wewnętrzna).
Na działce skarżących nr [...] jest słup umożliwiający poprowadzenie prądu.
Skarżący podkreślili, że od wejścia w życie przepisów u.p.z.p. na terenie Gminy Raciechowice Starostwo dokonywało licznych pozytywnych uzgodnień projektów WZ na terenach rolnych poniżej klasy III pochodzenia mineralnego, w tym na oznaczeniu RP. Wskutek pozytywnych uzgodnień wydawane były decyzje WZ i prowadzone procesy budowlane. Taka praktyka przed 2022 r. doprowadziła także do zurbanizowania terenów obok działki nr [...], to jest zabudowania działek nr [...] i [...] w miejscowości G.. Dom o numerze [...] sąsiaduje z działką skarżących nr [...].
Dalej skarżący zarzucili, że Starosta samodzielnie ocenia kierunki zagospodarowania Gminy mimo wyartykułowania stanowiska przez Radę Gminy. Podnieśli, że organ I instancji wadliwie ocenił kwestię zmeliorowania działki i w efekcie objęcie szczególną ochroną przez u.o.g.r.l.
Końcowo zarzucono pominięcie postępującej urbanizacji i zainwestowania obszaru, a także brak zrealizowania wytycznych zawartych w kasatoryjnym postanowieniu Kolegium z 16 maja 2024 r. i ograniczenie się do ogólnikowej argumentacji przez organ I instancji. Skarżący zarzucili też niestosowanie się przez organ I instancji do orzecznictwa WSA w Krakowie w przedmiocie oceny zachowania Starostwa wobec inwestorów z gminy Raciechowice.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 19 listopada 2024 r. znak: SKO.ZP/415/469/2024, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., art. 7 ust. 2 i 2 a u.o.g.r.l. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy postanowienie I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji przywołał treść art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 92 ust. 2 u.g.n.
Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 528/18 Kolegium wskazało, że uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., jest wymagane w stosunku do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 u.g.n. Przepis ten ma szerszy zakres zastosowania niż art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który dotyczy tych gruntów, których zmiana przeznaczenia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga uzyskania zgody właściwego organu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. Ustawa ta obejmuje swym działaniem wszelkie grunty rolne. Ochrona, o której mowa w art. 2 ust. 1 u.o.g.r.l. dotyczy wszystkich gruntów rolnych, w rozumieniu tej ustawy, jak również gruntów (nieruchomości) wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 u.g.n.
Z tego też względu kontrola organu odwoławczego w istocie sprowadza się do zbadania, czy uzgodnienie zostało dokonane przez właściwy organ oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy, w szczególności, czy odpowiada na pytanie, czy ze względu na rolniczy, czy leśny sposób wykorzystania określonej nieruchomości, będzie możliwa realizacja przedsięwzięcia wskazanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz w projekcie decyzji.
Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie stanowisko Starosty niewątpliwe zostało wyrażone przez uprawniony organ samorządowy, w zakresie swoich kompetencji, w prawidłowej formie. Zatem projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez skarżących nie może uzyskać pozytywnego uzgodnienia organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych.
Jak bowiem wynika z danych z rejestru gruntów oraz materiału mapowego, teren planowanej inwestycji, czyli działka nr [...], stanowi posiada klaso-użytki: R IVa, R IVb i Lzr-Ps V pochodzenia mineralnego. W części zmeliorowane (istnieje sieć drenarska – pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzór Wodny Myślenice z 14 czerwca 2024 r., potwierdzone pismem Zarządu Zlewni w Krakowie z 19 lipca 2024 r.).
Zdaniem Kolegium organ I instancji wskazał i uzasadnił jakie konkretne argumenty przemówiły za jego stanowiskiem i odwołał się do określonych istotnych wartości wymagających ochrony. Jak wynika bowiem ze sporządzonego 28 maja 2024 r. protokołu przedmiotowa działka nr [...] (winno być [...] - dopisek Sądu) w miejscowości C. porośnięta jest trawą, a w najbliższym sąsiedztwie znajdują się podobne działki (dowód: protokół z wizji lokalnej, materiał fotograficzny, mapa ewidencyjna - stanowiąca załącznik nr 2 do projektu decyzji WZ z 30 listopada 2023r., treść załącznika nr 1 dot. linii zabudowy. Stanowią one zwarty kompleks niezabudowanych działek rolnych. Kolegium wskazało, że z przeprowadzonej wizji lokalnej na działce nr [...] (winno być 672) 10 lipca 2024 r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość posiada charakter rolny, co potwierdza załączona dokumentacja fotograficzna.
Organ I instancji rozpoznał także warunki i stan zainwestowania działki nr [...] w C. , dla której uzgodniono projekt warunków zabudowy i wydana została decyzja RGROŚ.6730.107.2022 z 25 stycznia 2023 r. o ustaleniu warunkach zabudowy na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działka ta przylega bezpośrednio do drogi gminnej asfaltowej oznaczonej jako dz. nr [...], graniczy bezpośrednio z działką nr [...] w G. gmina W., na której jest zlokalizowany budynek mieszkalny . Działka ta nie znajduje się w sąsiedztwie działki nr [...] (winno być [...]) w C. .
Zdaniem Kolegium Starosta swoją argumentację oparł jedynie posiłkowo o analizę studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego, a dostrzegł wyraźną sprzeczność planowanej inwestycji z celami określonymi w art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l.
Organ I instancji konsekwentnie wskazywał, że planowana inwestycja jest nie do pogodzenia z rolnym przeznaczeniem gruntu, który stanowi klaso-użytek R IVa, , R IVb i Lzr PsV, co wynika z aktualnej treści obowiązującego Studium. Z powyższego wynika, że na działce nr [...] nie jest dopuszczalna realizacja nowej zabudowy, w tym również zabudowy zagrodowej. Polityka przestrzenna gminy polega bowiem na ochronie kompleksów rolniczej przestrzeni i turystyczno- wypoczynkowym wykorzystaniu terenu oraz intensywnym, rolniczym wykorzystaniu terenu ze znacznym udziałem gospodarki sadowniczej.
Zdaniem Kolegium Starosta w sposób przekonujący stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest nie do pogodzenia z rolnym przeznaczeniem tego terenu, zarówno w nieobowiązującym planie miejscowym gminy Raciechowice (symbol planu: "R"), jak i według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Raciechowice (symbol planu: "RP".).
Ponadto Kolegium podzieliło stanowisko Starosty, że według Studium, polityka przestrzenna na obszarach "RP" polega na ochronie kompleksów rolniczej przestrzeni i turystyczno-wypoczynkowym wykorzystaniu terenu oraz intensywnym, rolniczym wykorzystaniu terenu ze znacznym udziałem gospodarki sadowniczej. Dlatego, na przedmiotowym terenie nie jest dopuszczalna realizacja żadnej zabudowy, w tym zabudowy zagrodowej.
Wprawdzie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, jednakże - w myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji) - ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że organy administracji nie powinny podejmować rozstrzygnięć, które w przyszłości uniemożliwiałyby zrealizowanie ustaleń studium przy uchwalaniu planu miejscowego, czy wręcz skutkowały tym, że wymuszały zmianę ustaleń studium przed uchwaleniem planu miejscowego. To, że działka nr [...] mająca być terenem inwestycji sklasyfikowana jako użytek rolny nie jest gruntem szczególnie chronionym - w świetle treści uzasadnienia i przepisów u.o.g.r.l. - oznacza, iż nie jest to grunt stanowiący użytek rolny klasy R I-III podlegający szczególnej ochronie (patrz art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.) oraz że na gruncie tym nie ma urządzeń melioracji wodnych, co stwarza dodatkowe ograniczenia w zmianie zagospodarowania gruntów.
Powyższe nie stoi jednakże w sprzeczności z uznaniem, że ten zwarty kompleks gruntów rolnych, w którym znajduje się działka inwestycyjna, z uwagi na ich klaso-użytki jest najkorzystniejszy dla rolnictwa na obszarze gminy Raciechowice. Przeznaczenie przedmiotowej działki na cele rolne w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego gminy Raciechowice jak i w aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Raciechowice świadczy, iż Gminie Raciechowice zależy na rolniczym wykorzystywaniu gruntów, które zostały sklasyfikowane jako użytki rolne, dlatego grunty te powinny być objęte ochroną przed ich wykorzystaniem w innym celu.
Odpowiadając na jeden z wniosków zażalenia dotyczący uchylenia kwestionowanego postanowienia uzgodnieniowego i umorzenia postępowania w sprawie jego wydania organ II instancji stwierdził, że sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi (art. 122a K.p.a.). Przepis ten nie ma zastosowania do określonych w przepisach prawa materialnego tj. u.p.z.p. do instytucji "uzgodnienia, zajęcia stanowiska, czy porozumienia w ramach współdziałania organów m.in. uzgodnienia regulowanego przepisem art. 53 ust. 5 u.p.z.p.
P. H. i B. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie Kolegium z 19 listopada 2024 r. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu:
I. rażące naruszenie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 i art. 122a K.p.a. poprzez wyrzeczenie, że tryb milczącego załatwienia sprawy nie ma zastosowania do instytucji uzgodnienia, zajęcia stanowiska czy porozumienia w ramach współdziałania organów m.in. uzgodnienia regulowanego przepisem art. 53 ust 5 u.p.z.p., podczas gdy z literalnego brzmienia przepisu art. 53 ust. 5 ustawy wprost wynika, że uzgodnień, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., a w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane, co doprowadziło do wadliwego utrzymania w mocy postanowienia Starosty Myślenickiego mimo, że istniały okoliczności pozwalające na umorzenie postępowania uzgodnieniowego wobec przekroczenia terminu do wydania przez Starostę postanowienia o odmowie uzgodnienia.
II. naruszenie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 oraz art. 89 § 2 K.p.a. poprzez zaakceptowanie jako prawidłowego postępowania Starosty Myślenickiego, który w toku postępowania wydłużył procedurę uzgodnieniową i dokonał czynności procesowych w postaci rozprawy administracyjnej i wizji lokalnej na gruncie przekraczając 14 dniowy termin na wydanie uzgodnienia, a tym samym pominięcie przez SKO przy ocenie działania organu I instancji argumentacji skarżących, że postanowienia o odmowie uzgodnienia WZ zostało wydane po terminie zawitym, co prowadziło do naruszenia zasady milczącej zgody.
III. naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z treścią art. 3, 7 i 11 u.o.g.r.l. poprzez:
1) błędne wyważenie interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych a słusznym interesem skarżących,
2) przekroczenie granic uznania administracyjnego organu i dowolne przyjęcie, że inwestycja nie może być realizowana na wnioskowanym terenie, bo jest nie do pogodzenia z rolnym przeznaczeniem gruntu, bez jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień tego stanowiska i z pominięciem wyjaśnienia dlaczego miałaby być sprzeczna z celami ochrony gruntów rolnych.
IV. wadliwe przyjęcie, że inwestycja nie może być zrealizowana na wnioskowanym terenie bez nadmiernego uszczerbku dla chronionych ustawą gruntów, w sytuacji gdy inwestycja mogła powstać na terenie części nieruchomości objętej jedną księgą wieczystą i bez uszczerbku dla pozostałych gruntów.
V. naruszenie zasady równości w traktowaniu stron i odmowa uchylenia postanowienia Starosty w sytuacji, gdy inni inwestorzy z terenów bezpośrednio graniczących z działką skarżących w C. , będąc w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej otrzymali pozytywne uzgodnienie (działka [...]) a nawet uzyskali już WZ i pozwolenie na budowę (działka [...]).
VI. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i:
1) błędne przyjęcie, że działka [...] nie znajduje się w sąsiedztwie działki [...] w C. ,
2) błędne przyjęcie, że nieruchomość składająca się m.in. z działki nr [...] nie graniczy z innymi domami a jedynie stwierdzenie, że działka [...] graniczy z domem mieszkalnym na działce nr [...] G. , co dało wadliwy obraz braku zabudowanych nieruchomości sąsiednich,
3) błędną ocenę stopnia urbanizacji terenu, w tym zagospodarowania terenu
sąsiadującego z nieruchomością składającą się z działki [...], brak odniesienia się
do argumentów skarżących co do sieci gazowej, istnienia drogi gminnej, sieci
wodociągowej, dostępności działki do prądu.
4) wadliwe przyjęcie, że skoro działka [...] jest w części zmeliorowana to tym samym w całości jest gruntem szczególnie chronionym, podczas, gdy:
- działka jest jedynie zmeliorowana w części, a więc przebieg melioracji nie czyni jej chronioną na całej powierzchni,
- Starosta nie może oprzeć odmowy uzgodnienia na zagadnieniach należących do kompetencji innego organu administracji publicznej - zarządu zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a nadto organ ten wydał milczącą zgodę na projekt WZ a także wypowiedział się na wniosek skarżących co do możliwości zabudowy gruntu.
VII. naruszenie art. 8 K.p.a. i zasady zaufania do władzy publicznej, zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw administracyjnych poprzez pominięcie argumentacji stron oraz samego Wójta Gminy Raciechowice co do urbanizacji terenu i błędne przyjęcie przez SKO, że wypowiedź organu I instancji ma odzwierciedlenie w stanowisku władz Gminy Raciechowice, podczas gdy zarówno z wypowiedzi radnych na sesji rady gminy jak i samego organu wykonawczego wynikało co innego.
VIII. niewzięcie pod uwagę lokalnych uwarunkowań i okoliczności towarzyszących w tej sprawie, w tym pominięcie złożonego w zażaleniu zarzutu naruszenia przepisu art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. mającego polegać na przejęciu przez Starostę Myślenickiego kompetencji Wójta Gminy Raciechowice w przedmiocie oceny sposobu zagospodarowana nieruchomości oraz kierunków rozwoju mieszkalnictwa w Gminie Raciechowice, a tym samym poprzez przypisanie sobie przez Starostę prawa do oceny i wykładni woli Rady Gminy Raciechowice dotyczącej kierunków i zasad kształtowania przestrzeni gminy.
IX. pominięcie przez SKO zarzutu naruszenia przepisu art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z treścią art. 7 i 11 u.o.g.r.l. poprzez oparcie przesłanek odmowy uzgodnienia projektu decyzji o WZ na treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Raciechowice, nie będącym aktem prawa miejscowego, pochodzącego z 1999 roku i nieaktualnego w swojej treści, bez uzasadnienia w postanowieniu argumentu, że budowa budynku pozbawi grunt rolniczego charakteru.
X. przyjęcie przez SKO w sposób dowolny, na podstawie niezidentyfikowanego materiału dowodowego argumentacji organu I instancji, że ocena stanu faktycznego nie wynika jedynie z dokumentacji niniejszej sprawy ale także ze stanu wiedzy zawartej "wprowadzonych ewidencjach i dokumentacji którą dysponuje organ" - bez odniesienia się do konkretnych dokumentów i ich treści.
XI. naruszenie zasady wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy (art. 7 K.p.a.) i brak rozpatrzenia wszystkich argumentów strony poprzez zaniechanie ustosunkowania się do szczegółowych zarzutów i wniosków dowodowych zażalenia z 6 września 2024 r. i pisma uzupełniającego z 3 listopada 2024 r., w tym:
1) postawionego organowi instancji zarzutu wadliwej oceny zagospodarowania terenu sąsiadującego z wnioskiem o warunki zabudowy i przyjęcie, że w sąsiedztwie nieruchomości obejmującej działkę 672 nie istnieje żadna zabudowa podobna a tym samym, budowa budynku pozbawiałaby rolniczego charakteru tego terenu wobec istnienia budynków mieszkalnych graniczących obok jak i terenów objętych wydanymi WZ na budowę budynków mieszkalnych,
2) pominięcie w procesie oceny przez SKO postanowienia Starosty szeregu dokumentów złożonych do akt sprawy, z których to pism można wyinterpretować inne wnioski niż zwarte w postanowieniu, w tym:
- stanowisk organów administracji publicznej co do gruntu objętego wnioskiem o WZ:
- pisma Wójta Gminy Raciechowice z 24 lipca 2024 r.,
- pisma PUK Raciechowice sp z o.o. z 25 lipca 2024 r.,
- pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 21 maja 2024 r.
- pisma Polskiej Spółki Gazowniczej z 25 czerwca 2024 r. z mapą gazyfikacji terenu;
- pisma skarżących z 26 lipca 2024 r.,
- przedstawionych przez skarżących za zażaleniem rzutów map z zaznaczonymi istotnymi elementami infrastruktury celem zobrazowania stopnia zurbanizowania terenu objętego wnioskami o WZ,
- przedstawionych przez skarżących za pismem uzupełniającym zażalenie z 12 lutego 2024 r. danych z wyszukiwarki Rejestru wniosków, decyzji i zgłoszeń w sprawach budowalnych zwanej dalej "RWDZ" udostępnionej przez Główny Urząd Nadzoru Budownictwa, na stronach rządowych z domeną gov.,
- przedstawionej przez skarżących za zażaleniem dokumentacji fotograficznej zagospodarowania terenu sąsiednich działek w stosunku do działki objętej wnioskiem o wydanie WZ wykonanych w dniu rozprawy administracyjnej organu I instancji wraz z oznaczoną na fotografii barwnej nr [...] rozpoczętą budową domu na działce [...], która to budowa może być prowadzona wobec tego, że Starosta uzgodnił warunki dla działki obok będącej w tym samym stanie faktycznym i prawnym,
3) pominięcie w procesie oceny przez SKO postanowienia Starosty rozstrzygnięć organów złożonych do akt sprawy (WZ dla działki [...]) zgody na WZ (działka [...]) opisanych w piśmie skarżących z 3 listopada 2024 r., a wydanych po złożeniu przez strony zażalenia na postanowienie, to jest:
- postanowienia Starosty Myślenickiego z 17 października 2024 r., znak GM.6123.5 Ca.108.2024 wydanego dla działki [...] (to jest działki sąsiedniej w stosunku do nieruchomości skarżących), gdzie Starosta pozytywnie uzgodnił WZ,
- decyzji Wójta Gminy Raciechowice z 23 października 2024 r., znak RGPROŚ.6730.103.2023 o wydaniu WZ dla działki [...] w C. .
XII. naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. i brak należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia dlaczego planowana inwestycja jest nie do pogodzenia z rolnym przeznaczeniem gruntu, zbyt ogólnikowe i oderwane od zarzutów i realiów konkretnej sprawy rozpoznanie zażalenia i sformułowanie uzasadnienia według schematu a nie według potrzeb konkretnej sprawy o czym też świadczy wielokrotne używanie w treści uzasadnienia działki [...] zamiast [...].
XIII. Pominięcie wniosku skarżących o zwrócenie się:
1) przez SKO w Krakowie do Wójta Gminy Raciechowice o opis urbanizacji terenu i kierunki rozwoju terenu obejmującego działkę 672 pod względem infrastruktury komunalnej celem dokonania oceny czy teren objęty WZ jest faktycznie terenem przeznaczonym w studium pod wykorzystywanie rolnicze oraz o wskazanie kierunków zagospodarowania tego terenu oraz o podanie informacji czy zachodzą różnice pod względem oceny wydawania WZ dla działki [...] i działki [...]
2) do Starostwa Powiatowego w Myślenicach o wskazanie przyczyn pozytywnego uzgodnienia projektu WZ dla działki [...] położnej w C. - będącej w tożsamym stanie prawnym i faktycznym jak nieruchomości skarżących: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...],
3) do Starostwa Powiatowego w Myślenicach o wskazanie przyczyn pozytywnego uzgodnienia projektu WZ dla nieruchomości dla działek [...] przed podziałem, położonych w C. , w tożsamym stanie faktycznym.
XIV. pominięcie zarzutu nieprzestrzegania przez Starostę dotychczasowych uwag innych składów SKO i orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w podobnych stanach faktycznych.
W skardze sformułowano ponadto nowe wnioski dowodowe, to jest z dowodu ze szkicu mapy ewidencyjnej z legendą z zaznaczonymi istotnymi elementami infrastruktury, celem zobrazowania stopnia zurbanizowania terenu i procesów budowlanych w pobliżu działki objętej WZ - dla wykazania, że działka [...] posadowiona jest w terenach, których charakter pozwala na zabudowę, nadto w obszarze gdzie dozwolona jest zabudowa i w stosunku do działek sąsiednich wydawane są warunki zabudowy pozwalające na wzniesienie budynku mieszkalnego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO i poprzedzającego je postanowienia Starosty i umorzenie postępowania w całości oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżących kwoty 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Do skargi załączono ww. szkic mapy ewidencyjnej z legendą z zaznaczonymi istotnymi elementami infrastruktury.
W obszernym uzasadnieniu skarżący powtórzyli i rozwinęli argumentację zawartą w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do niektórych zarzutów skargi Kolegium wskazało, że nie jest uzasadniony zarzut przeprowadzenia przez Starostę, przed podjęciem uzgodnienia, własnych wyjaśnień, w tym rozprawy i wizji, gdyż wprost zezwala mu na to art. 106 § 5 K.p.a.
W piśmie procesowym z 3 marca 2025 r. skarżący podnieśli dodatkowo, że otrzymali informacje o wydaniu decyzji WZ dla działki sąsiedniej nr [...] (załączyli tę decyzję). Odnośnie terminu na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia skarżący podnieśli, że wydając pierwsze postanowienie 27 grudnia 2023 r. Starosta zmieścił się w terminie. Dopiero drugie postanowienie z 12 sierpnia 2024 r. wydane zostało z rażącym przekroczeniem terminu. Zdaniem skarżących zaistniał a zatem milcząca zgoda z upływem 14 dni od zwrotu akt z SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07 – powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie może być rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.
Biorąc pod uwagę ww. kryteria kontroli Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie I instancji, należało wyeliminować z obrotu prawnego, bowiem skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że objęta postępowaniem inwestycja planowana jest niewątpliwie na gruntach wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, a zatem w okolicznościach niniejszej sprawy projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy podlegał uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p.
Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 4 pkt. 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się m.in. po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organem tym jest starosta.
Przed przystąpieniem do dalszej analizy sprawy należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi, to jest rażącego naruszenia art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 i art. 122a K.p.a. poprzez wyrzeczenie, że tryb milczącego załatwienia sprawy nie ma zastosowania do instytucji uzgodnienia.
Należy przyznać rację skarżącym, że stwierdzenie organu II instancji, jakoby art. 122a K.p.a., to jest że sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, nie ma zastosowania do określonych w przepisach prawa materialnego, tj. u.p.z.p. instytucji "uzgodnienia, zajęcia stanowiska, czy porozumienia w ramach współdziałania organów m.in. uzgodnienia regulowanego przepisem art. 53 ust. 5 u.p.z.p., jest niezrozumiałe.
Z literalnego brzmienia art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wprost wynika, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy jednak dostrzec, że bezsporne w sprawie było, iż Starosta wydając pierwsze postanowienie 27 grudnia 2023 r. zmieścił się w terminie. Dopiero drugie postanowienie z 12 sierpnia 2024 r., wydane wskutek uchylenia do ponownego rozpoznania przez Kolegium, wydane zostało zdaniem skarżących z przekroczeniem terminu.
Konieczne jest w tym miejscu odwołanie się do jednolitego stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych, że domniemanie milczącego uzgodnienia dotyczy tylko niezajęcia w określonym terminie stanowiska przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie chodzi tutaj o stanowisko wyrażone po raz pierwszy, a nie po uchyleniu postanowienia odmawiającego uzgodnienia przez organ odwoławczy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Niezależnie bowiem od trafności stanowiska zajętego przez organ uzgadniający pierwszej instancji, zajęcie stanowiska w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie czyni zadość wymogom komentowanego przepisu (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 441/13, LEX nr 1779347).
Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżących, jakoby milcząca zgoda miała nastąpić z upływem 14 dni od zwrotu akt z SKO po uchyleniu wydanego w terminie postanowienia I instancji. Termin sankcjonowany uznaniem uzgodnienia za dokonane biegnie tylko jeden raz po pierwszym złożeniu wniosku.
Z kolei należy zgodzić się z Kolegium, że nie jest uzasadniony zarzut przeprowadzenia przez Starostę przed podjęciem uzgodnienia własnych wyjaśnień, w tym rozprawy i wizji, choć wprost zezwala mu na to nie art. 106 § 5 K.p.a. (Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie), jak wskazano w odpowiedzi na skargę, a art. 106 § 4 K.p.a. (Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające). Przeciwnie, w wielu sprawach przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i wizji lokalnej na gruncie może być wartościowym dowodem.
Przechodząc zatem do dalszej części rozważań należy wskazać treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 107 ze zm.) powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie rolnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego.
Stosownie do art. 7d pkt. 1) lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.); dalej: "P.g.d.", do właściwości starosty należy też prowadzenie ewidencji gruntów. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 P.g.d. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl natomiast art. 23 ust. 1-4 P.g.d. właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków.
Z powyższego wynika zatem, że Starosta jest organem wyposażonym w odpowiednią wiedzę urzędową, a także narzędzia pozwalające na wykonywanie zadań w zakresie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przedmiotowe uzgodnienie z art. 53 ust. 4 pkt. 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy wniosek nie dotyczy inwestycji niedającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Uzgodnienie dokonywane jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów leśnych a słusznym interesem obywatela (por. np. wyrok NSA z 1 września 2021 r., sygn. II OSK 3171/18).
Zagadnienie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na grunty inwestycyjne jest jednym z fundamentów polityki przestrzennej państwa, która musi uwzględniać wyrażoną w art. 5 Konstytucji RP zasadę zrównoważonego rozwoju. Kształtowanie polityki przestrzennej przez gminę jest zadaniem publicznym, które jest realizowane w oparciu o zasady wyrażone w u.p.z.p.
Będąca przedmiotem uzgodnienia ocena stanu faktycznego zawartego w przedstawionej staroście dokumentacji uzgadnianego projektu decyzji o warunkach zabudowy nie wynika zatem jedynie z przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, lecz również ze stanu wiedzy zawartej w prowadzonych ewidencjach i dokumentacji, którą dysponuje organ.
Zgodnie z art. 92 ust. 2 u.g.n. za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z przepisu tego wynika, że czynnikiem decydującym o charakterze i funkcjach nieruchomości jest wpis do katastru nieruchomości (a do czasu jego utworzenia do ewidencji gruntów i budynków). Charakter i funkcja wpisanej do ewidencji nieruchomości może ulec zmianie w warunkach ściśle przez prawo określonych.
Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zasadą jest zatem, że zmiana przeznaczenia terenu powinna następować przez uchwalenie planu. Przedmiotem natomiast decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest przede wszystkim określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy, a co do zasady nie zmiana przeznaczenia terenu.
Powyższe w odniesieniu do gruntów rolnych i leśnych potwierdza art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., zgodnie z którym przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Natomiast stosownie do art. 4 pkt. 6 u.o.g.r.l. przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Ustalenie to zasadniczo następuje w planie zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na względzie należy również wziąć pod uwagę uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06, w którym charakteryzując decyzję o warunkach zabudowy Trybunał wskazał, że: "w obecnym stanie prawnym decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi substytutu planu miejscowego na obszarze, dla którego plan taki nie został uchwalony, co wynika choćby z faktu, że nie powstaje ona w wyniku jakiejkolwiek procedury planistycznej. O ile plan miejscowy ustanawia lokalny porządek planistyczny (rzecz jasna w granicach wyznaczonych prawem powszechnie obowiązującym), o tyle decyzja o warunkach zabudowy, będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. W braku planu miejscowego, na terenie takim obowiązuje bowiem "generalny" (ogólny) porządek planistyczny, unormowany wieloma ustawami szczególnymi (m.in. ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.; ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach, Dz.U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, ze zm.; ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, ze zm.; Prawem wodnym z 18 lipca 2001 r., Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze zm.), dbałość o poszanowanie którego jest obowiązkiem gminy. Decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą per se porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, a - nieco upraszczając - przyjąć można, że stanowią szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt, i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Informacyjny charakter decyzji nie wpływa - rzecz jasna - na wynikający z przepisów prawa obowiązek jej uzyskania przez inwestora, który zamierza legalnie (czyli zgodnie z prawem) przystąpić do prac budowlanych."
Jako dopuszczalne należy więc uznać dążenie właściciela gruntu rolnego, w razie braku planu miejscowego, do zmiany społeczno-gospodarczego przeznaczenia swego prawa własności, jednak tylko w takich granicach, w jakich prawa własności do tego gruntu nie ograniczają ustawy.
Jeśli zatem – tak jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – uprzednio dokonano podziału nieruchomości (gruntu rolnego) na działki, których wielkość sugeruje brak uzasadnienia dla racjonalnego wykorzystania rolniczego tych działek, a przeciwnie, odpowiada raczej budowlanym działkom inwestycyjnym, co więcej jedną z działek (nr [...]) wydziela się jako drogę dojazdową do tych działek (zjazd z drogi publicznej), należy co najmniej rozważyć zaistnienie podstaw do innego niż rolniczego sposobu użytkowania takich gruntów (mapa z projektem podziału nieruchomości, zatwierdzonego decyzją Wójta z 10 stycznia 2023 r.– k. 10 akt adm.).
Skutki podziału całego dzielonego gruntu, w zależności od sposobu jego wykorzystania, winny podlegać ocenie w kategoriach wyznaczanych definicją zmiany przeznaczenia ujętą w art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l.
Skutki te powinny być także oceniane z uwzględnieniem wielkości obszaru projektowanego do zmiany przeznaczenia, o której mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. Co prawda samo dokonanie podziału gruntu rolnego na małe działki nie zmienia jeszcze przeznaczenia tego gruntu, który, mimo podziału, może nadal być użytkowany rolniczo, to jednak jeśli właściciel podzielonej działki rolnej występuje z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej zabudowy części takiej działki, wówczas zdaniem Sądu zachodzą podstawy do oceny zasadności takiej zmiany sposobu zagospodarowania.
Trzeba przy tym podkreślić, że w takiej sytuacji właściwy organ - starosta - jako podmiot wykwalifikowany w ochronie gruntów rolnych i leśnych, dokonuje w oparciu o posiadaną merytoryczną, specjalistyczną wiedzę, oceny przedmiotu postępowania przez pryzmat uregulowań dotyczących ochrony określonych dóbr. Organ powinien wskazać i uzasadnić jakie konkretne argumenty przemawiają za jego stanowiskiem.
Warto zaznaczyć, że ani u.p.z.p., ani u.o.g.r.l. nie wskazują konkretnych przesłanek, jakimi powinny kierować się organy dokonujące uzgodnienia w omawianym zakresie.
W orzecznictwie podkreśla się, że postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu pomiędzy interesem publicznym a słusznym interesem obywatela (por. np. wyrok NSA z 12 października 2022 r., sygn. II OSK 2251/19; wyrok WSA w Krakowie z 21 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 789/23).
W przypadku rozstrzygnięć uznaniowych sądowa kontrola jest ograniczona do badania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne, czy wybór jednego z możliwych rozstrzygnięć został należycie i przekonująco uzasadniony, a interes publiczny oraz interes obywateli zostały rozważone w sposób wystarczający. Sąd nie ma natomiast kompetencji do badania ich słuszności czy też celowości.
Odnosząc powyższe uwagi ogólne do realiów przedmiotowej sprawy należy wskazać, że stanowisko Starosty jak i Kolegium zawarte w postanowieniach poddanych sądowej kontroli, nie spełniają kryterium prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym.
Argumentacja Starosty została oparta na błędnej wykładni przepisów prawa odniesionej do wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Organ II instancji nie tylko bezpodstawnie zaakceptował takie nieprawidłowe rozstrzygnięcie, ale też, jak słusznie zarzucili skarżący, nie odniósł się do istotnych i konkretnych zarzutów zażalenia. Co więcej, Kolegium do większości zarzutów zażalenia i skargi nie odniosło się nawet w odpowiedzi na skargę.
Organ I instancji powołał się na cztery następujące okoliczności:
1) przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który stracił moc 31 grudnia 2003 r. (obszar "R" - tereny użytków rolnych, sadowniczych i ogrodniczych w użytkach rolnych),
2) zapisy obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (obszar "RP" - obszary rolne gospodarki polowej z gruntami o średniej wartości dla rolnictwa),
3) działka nr [...] leży w zwartym kompleksie rolnym i w miejscu planowanej inwestycji posiada klaso-użytek R IVa,
4) dla działek nr [...] i [...] i innych położonych najbliżej terenu inwestycji nie wydano ostatecznych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Powyższe ustalenia bezrefleksyjnie zaakceptował organ II instancji, mimo szeregu konkretnie sformułowanych w zażaleniu zarzutów, popartych wnioskami dowodowymi.
Odnosząc się do tych argumentów trzeba wskazać, że studium (okoliczność nr 2) nie jest aktem prawa miejscowego i nie ma mocy wiążącej wobec osób trzecich, w szczególności nie determinuje treści decyzji ustalającej warunki zabudowy, natomiast powoływanie się na przepisy nieobowiązujące od niemal dwudziestu lat stanowi poważne nadużycie.
Jednocześnie organ I instancji nie wziął w prawidłowy sposób pod uwagę lokalnych uwarunkowań i okoliczności towarzyszących tej sprawie, a organ II instancji całkowicie powyższego zaniedbał.
Analiza treści całości uzasadnienia postanowienia Starosty prowadzi do konkluzji, jak celnie podniesiono w zażaleniu i skardze, że w istocie zawiera ono sprzeczności. Z jednej bowiem strony Starosta wskazał, że przedmiotowa nieruchomość, która stanowi klaso-użytki RIVa, RIVb i Lzr-PsV nie jest gruntem szczególnie chronionym. Z drugiej jednak stwierdził, mimo zaznaczenia świadomości, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, iż podstawą prawną do odmowy pozytywnego uzgodnienia lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego jest fakt, że w myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to zdaniem Kolegium, że organy administracji nie powinny podejmować rozstrzygnięć, które w przyszłości uniemożliwiałyby zrealizowanie ustaleń studium przy uchwalaniu planu miejscowego, czy wręcz skutkowały tym, że wymuszały zmianę ustaleń studium przed uchwaleniem planu miejscowego.
Jak szczegółowo wykazano już powyżej, jest to pogląd całkowicie chybiony, a studium nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia.
Drugą w ocenie organów przesłanką do odmowy pozytywnego uzgodnienia był fakt, że działka nr [...] w nieobowiązującym już od ponad 20 lat planie miejscowym leżała w obszarze R" - tereny użytków rolnych, sadowniczych i ogrodniczych w użytkach rolnych). Tym samym nie była ujęta do terenów budowlanych. Zdaniem Starosty omawiana inwestycja (budowa budynku mieszkalnego) naruszyłaby kompleks gruntów rolnych.
Dodatkowo, mimo ogólnikowego powołania się przez organ I instancji na analizę aktualnego zagospodarowanie terenu, sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i zwartej powierzchni obszaru, przyjęta przez organy konkluzja, że planowana inwestycja pozbawiłaby rolniczego charakteru omawianego terenu, jawi się jako nieuzasadniona i niewynikająca z opisanego stanu faktycznego.
Z uzasadnienia postanowienia Starosty wynika, że istotne podstawy podjętego rozstrzygnięcia (uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt. 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) stanowiły zapisy nieobowiązującego już planu miejscowego jak i, co prawda obowiązującego, ale niebędącego przecież aktem prawa miejscowego, a aktem wewnętrznym, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Należy podkreślić, że takie rozumowanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia pozostaje w sprzeczności z zapisami ustawy. Okoliczność, że stosownie do zapisów art. 9 ust. 4 u.p.z.p. studium jest wiążące dla organów planistycznych na etapie sporządzania planu miejscowego nie oznacza, że studium może mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzyganie o prawach i obowiązkach skarżącego, w tym na treść uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie budzi najmniejszej wątpliwości, że studium nie może stanowić punktu odniesienia dla wydawanej decyzji o warunkach zabudowy i nie może determinować ani dopuszczalności wydania tej decyzji, ani też jej treści. To samo dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyroku NSA z 13 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 1407/22).
Powyższe stanowi o niewystarczającym rozważeniu przez organy zasadności lub bezzasadności uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organy powinny bliżej odnieść się do istotnych okoliczności faktycznych i wziąć pod uwagę dokonany wcześniej podział nieruchomości i jego wpływ na ochronę gruntów rolnych, a ponadto zaktualizowany, rzeczywisty stan zagospodarowania działek sąsiednich do terenu inwestycji. Ponadto oceniając zasadność ochrony przedmiotowego gruntu organ powinien skonkretyzować precyzyjnie określone dobra i wartości, które uzasadniają określony kierunek uzgodnienia lub odmowy uzgodnienia.
Odmowa uzgodnienia może zostać podyktowana jedynie koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona gruntów rolnych, jednakże powody odmowy uzgodnienia powinny być wyraźnie i jednoznacznie wyartykułowane, odnosząc się przy tym do obiektywnych okoliczności, którymi będą np. sposób zagospodarowania działek sąsiednich, czy też analiza zwartej powierzchni obszaru rolniczego (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 października 2024r., sygn. II SA/Kr 980/24).
W sprawach tego typu, gdy organy orzekają w ramach uznania administracyjnego, szczególnie istotne staje się wnikliwe i dogłębne ustalenie i uzasadnienie interesu publicznego w odniesieniu do interesu prywatnego. Dopiero taka umotywowana analiza umożliwia właściwe wyważenie obu ww. chronionych dóbr, które w niniejszej sprawie są w pewnym zakresie w kolizji. Brak takiego odpowiedniego uzasadnienia musi prowadzić do stwierdzenia przekroczenia granic uznania.
Dokonując ponownej oceny organy wezmą zatem pod uwagę:
1) okoliczności bezpośredniego sąsiedztwa działki, a to stan zagospodarowania działek nr [...] i [...] w miejscowości G. (działka nr [...] bezpośrednio graniczy z działką nr [...] obręb C. i jest położona ok. 90 m od terenu inwestycji),
2) stan prawny dotyczący zagospodarowania bliskiego otoczenia, w tym działki nr [...] (decyzja WZ z 23 października 2024 r. – k. 82 akt adm.) oraz działki nr [...] (decyzja WZ z 2 stycznia 2025 r.). Tym samym ustalenie organu I instancji, że dla działek nr [...] i [...] i innych położonych najbliżej terenu inwestycji nie wydano ostatecznych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, było nieaktualne już na etapie orzekania przez organ II instancji 19 listopada 2024 r., a obecnie jest jeszcze bardziej zdeaktualizowane,
3) w oparciu o ww. pkt 1 i 2 zweryfikowanie tezy, że działka nr [...] istotnie leży w zwartym kompleksie gruntów rolnych, biorąc tez pod uwagę, że gleby oznaczone IVa, są to gleby o zdecydowanie mniejszym wyborze roślin uprawnych niż gleby klas wyższych. Plony są na ogół średnie, nawet gdy gleby te znajdują się w dobrej kulturze rolnej. Gleby oznaczone IVb to gleby orne średniej jakości, gorsze, bardziej wadliwe od IVa - albo zbyt suche, albo zbyt wilgotne. Z kolei gleby oznaczone V, są to gleby orne słabe, mało żyzne i mało urodzajne (...) płytkie i kamieniste gleby, najczęściej ubogie w materię organiczną oraz gleby zbyt mokre, niezmeliorowane lub nienadające się do melioracji (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów Dz.U. z 2012 r., poz. 1246).
Wszak stan zagospodarowania i zaakceptowane plany inwestycyjne okolicznych działek muszą rzutować na stwierdzenie uprzednio przez Starostę, bez szerszego uzasadnienia, że działka nr [...] istotnie leży w zwartym kompleksie gruntów rolnych.
Tymczasem organ II instancji nie odniósł się w żadnej mierze do podnoszonych przez skarżącą zarzutów nieuwzględnienia, że nieodległe od terenu inwestycji działki m.in. nr [...], czy nr [...] w G. są już zabudowane budynkami mieszkalnymi.
W takich realiach stwierdzenie organu, że na sąsiednich działkach nie istnieje żadna zabudowa, nie może się obronić, mimo że cztery działki bezpośrednio sąsiadujące z działką nr [...], to jest ciek wodny (działka nr [...]) działka z przeznaczeniem pod drogę (nr [...]) oraz dwie działki rolne [...] i [...] rzeczywiście pozostają niezabudowane. Nie sposób bowiem w tych okolicznościach pominąć istniejącej zabudowy, dokonanego wcześniej zaakceptowanego przez Wójta podziału geodezyjnego i wydanych m.in. dla działki nr [...] decyzji WZ.
Kolejno należy stwierdzić, że w ewidentny sposób naruszając art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium pominęło w swoim uzasadnieniu większość zarzutów zażalenia.
Dodatkowo należy zauważyć, że żaden z organów nie wyjaśnił, dlaczego na działkach położonych w sąsiedztwie, o prawdopodobnie nie gorszych klasach użytków rolnych jak działka skarżącej, była i jest dopuszczana realizacja budynków mieszkalnych jednorodzinnych, podczas gdy na działce skarżących miałoby to stać w sprzeczności z ochroną gruntów rolnych i leśnych.
Zgodnie z art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W myśl art. 8 § 2 K.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Gdyby bowiem organ uzgadniający w takich samych lub też bardzo zbliżonych okolicznościach zamierzał wydać całkowicie odmienne rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego, rozstrzygnięcie to niewątpliwie wymagałoby wskazania szczególnych okoliczności przemawiających za taką odmienną oceną stanu faktycznego.
Wszystkie wskazane wyżej okoliczności winny zostać uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Sam fakt, iż przedmiotem uzgodnienia jest zabudowa gruntów rolnych, a uzgodnienia dokonuje organ, którego zadaniem jest ochrona tych gruntów, nie oznacza domniemania odmownego uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dopiero rozważenie lokalnych uwarunkowań w kontekście niewielkiej w istocie inwestycji pozwoli organowi wyważyć interes publiczny (polegający na ochronie gruntów rolnych) oraz interes prywatny (prawo skarżącej do zabudowy stanowiącej jej własność nieruchomości).
Organy powinny rozważyć zastosowanie art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l., skoro okazało się, że grunty na przedmiotowym terenie nie należą do najwyższych klas bonitacyjnych.
Wszystkie wymienione uchybienia świadczą o naruszeniu przez organy w sprawie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a organ II instancji dodatkowo art. 15 K.p.a., przede wszystkim poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.
Zasadne okazały się też zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne wyważenie interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych i leśnych, a słusznym interesem indywidualnego podmiotu, a tym samym usankcjonowanie przekroczenia granic uznania administracyjnego.
Sąd wskazuje przy tym, odpowiadając na wniosek skargi o umorzenie postępowania w całości, że niniejszym wyrokiem nie rozstrzyga kierunku rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji, ta bowiem sfera należy do organów administracji, które ponownie rozpoznając sprawę będą jednak miały na uwadze wskazane powyżej okoliczności.
Z kolei odnośnie próby tłumaczenia przez Kolegium, że Starosta swoją argumentację oparł jedynie posiłkowo o analizę studium, a dostrzegł wyraźną sprzeczność planowanej inwestycji z celami określonymi w art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l., Sąd stwierdza, że takiej wyraźniej sprzeczności nie dostrzegł. Co więcej, podstawami uchylenia zaskarżonego postanowienia oprócz oparcia się na studium są niezależnie i wystarczająco oparcie się na nieobowiązującym od ponad 20 lat planie miejscowym, niewzięcie pod uwagę wcześniejszego podziału geodezyjnego a także pominięcie aktualnego stanu zagospodarowania sąsiedztwa terenu inwestycji, w tym wydanych decyzji o warunkach zabudowy.
Na marginesie Sąd wskazuje, że o mało wnikliwym, szablonowym wręcz podejściu do niniejszej sprawy przez Kolegium świadczy fakt, że w treści uzasadnienia 6 razy organ użył nr [...], a tylko 5 razy prawidłowo oznaczył ją jako [...]. Powyższe ma ten dodatkowy skutek, że organ wprowadził zamęt w kwestii istnienia na działce urządzeń melioracyjnych (istnieją na działce nr [...], ale nie sięgają działki nr [...]).
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Kwotę zasądzonych na rzecz skarżących kosztów postępowania na podstawie art. 205 § 1 P.p.s.a. stanowi uiszczony przez skarżących wpis od skargi w wysokości 100 zł.