II SA/Kr 1317/24

II SA/Kr 1317/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 152 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lipca 2024r. znak WI-I.7840.22.9.2023.JO w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.22.9.2023.JO, po rozpatrzeniu zażalenia M. K., utrzymano w mocy postanowienie Starosty Brzeskiego z 19 października 2023 r. znak: ABR.6740.5.33.2022.WB odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty Brzeskiego nr 867/2021 r. z dnia 21 grudnia 2021 r. znak: AB.6740.767.2021.JC o pozwoleniu na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną, jednorodzinną wraz z nadbudową, przebudową i rozbudową istniejącego budynku w B. na działkach nr [...] i [...].
Z uzasadnienia oraz akt sprawy wynika, że M. K. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
Starosta Brzeski wznowił postępowanie, a następnie postanowieniem z dnia 19 października 2023 r. na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej.
Decyzją z dnia 23 października 2023 r. znak: ABR.6740.5.33.2022.WB Starosta Brzeski odmówił uchylenia ww. decyzji w wyniku uznania, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.22.8.2023.JO.
W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz błędne przyjęcie, że okoliczności sprawy nie wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji.
Organ odwoławczy nie znalazł powodów, które mogłyby wskazywać na prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej, bowiem nie potwierdziły się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.
Wskazano, że skarżąca, będąca współwłaścicielką działki nr [...] w B. wywodziła swój interes prawny legitymujący ją do udziału w postępowaniu administracyjnym uciążliwościami związanymi z zamieszkiwaniem w pobliżu budynku objętego pozwoleniem na budowę oraz zaistniałymi szkodami powstałymi wskutek prowadzonej w nim działalności.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2024.725 ze zm, zwanej dalej P.b.) stronami postępowania są m.in. właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, tzn. w stosunku do których obiekt wprowadza ograniczenia w zabudowie.
Wojewoda nie miał wątpliwości, że działka skarżącej nie wchodzi w obszar oddziaływania spornej inwestycji. Zlokalizowany na niej budynek znajduje się w odległości 0,5 m od drogi publicznej, która oddziela budynek skarżącej od terenu inwestycji na odległości około 14,5 m. Istniejące budynki znajdują się zatem w odległości większej niż wymagane w § 12 oraz § 271- § 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065).
Inwestycja nie niesie za sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektu, uregulowanych w § 13 ww. rozporządzenia.
Nie dojdzie również do żadnych ograniczeń jeśli chodzi o usytuowanie miejsc postojowych z uwagi na fakt, że trzy miejsca postojowe zlokalizowane są w odległości ok. 10 m od granicy działki skarżącej. Ewentualne kwestie podnoszone przez skarżącą w zakresie niewłaściwego parkowania, czy uszkodzenia elewacji domu stanowią kwestie cywilne i nie mają wpływu na ocenę statusu strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 P.b.
Kwestionowana decyzja zdaniem Wojewody spełnia wymagania dot. poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 P.b., nie pozbawia skarżącej dostępu do drogi publicznej. Sam fakt posiadania nieruchomości przy drodze publicznej, po której odbywa się dojazd do przedmiotowej inwestycji stanowi interes faktyczny, a nie prawny. Powoływanie się na wzmożony ruch samochodowy nie daje podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania, podobnie jak spodziewany hałas na etapie budowy, który ma charakter krótkotrwały i nie stwarza ograniczeń w zabudowie. Eksploatacja budynku nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania w powietrze atmosferyczne z uwagi na niewielką emisję zanieczyszczeń. Nie są źródłem interesu prawnego immisje pośrednie tj. hałas, ruch samochodowy, zapach, emitowane światło.
Wobec tego, że planowana inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej, przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie ziściła się. W konsekwencji wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego, której nie przysługuje status strony. W związku z tym brak jest prawnej możliwości oceny merytorycznej tej przesłanki, bowiem na jej zaistnienie powołał się podmiot nieuprawniony.
Brak zaistnienia przesłanek wznowieniowych oznacza jednocześnie brak prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
M. K. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając:
1. błędne przyjęcie, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie wykazała zaistnienia przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa oraz naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wobec błędnego uznania, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki stanowiące podstawę wznowienia postępowania;
2. błędne przyjęcie, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania nie wykazała, że przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a w konsekwencji czy zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;
3. błędna analiza zebranego materiału a co za tym idzie błędne ustalenia, które miały istotny wpływ na treść i formę wydanej decyzji;
4. błędne przyjęcie, że w powyższej sprawie skarżąca nie udowodniła, że na podstawie art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 k.c. mający istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia przez błędne przyjęcie, iż skarżąca nie wykazała istnienia interesu prawnego.
W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Sądy nie są przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, po wznowieniu postępowania administracyjnego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W świetle powyższego przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, której wznowione postępowanie dotyczy, jest prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Ocena tego prawdopodobieństwa musi być jednocześnie dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Interpretacja tych przesłanek z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych powinna mieć jednak charakter ścieśniający. Wstrzymanie wykonania decyzji na żądanie strony jest uwarunkowane wykazaniem przez tę stronę okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1520/20, publ. CBOSA). Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 9 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2456/16, publ. CBOSA). Nie wystarczy tu zatem samo istnienie przesłanki wznowieniowej. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. Co równie istotne w orzecznictwie wskazuje się, że nawet samo wszczęcie postępowania wznowieniowego nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia weryfikowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji i automatycznego zastosowania art. 152 § 1 (zob. wyrok NSA z 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14, publ. CBOSA).
W przedmiotowej sprawie organy obu instancji słusznie zdaniem Sądu oceniły, że w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, które uzasadniałoby wstrzymanie jej wykonania.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie została ona bezpodstawnie pominięta w postępowaniu zakończonym sporną decyzją o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie jej nieruchomość sąsiaduje z terenem inwestycyjnym, jednakże w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. nie jest to automatyczna przesłanka do uznania skarżącej za stronę postępowania. Interes prawny w rozumieniu cyt. ustawy wynika bowiem z lokalizacji danej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Ten natomiast jest rozumiany jako obszar, w stosunku do którego obiekt inwestycyjny wprowadza ograniczenia w zabudowie. Ograniczeń takich w przedmiotowej sprawie organy się natomiast nie dopatrzyły.
Świadczy o tym przede wszystkim stosunkowo duża odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym skarżącej, a rozbudowywanym obiektem, wynosząca 14,5 m, które to budynki dodatkowo oddzielone są od siebie drogą. Jest to odległość przewyższająca minimalne wartości przewidziane w § 12 oraz § 271- § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na powyższe odległości oraz parametry modernizowanego obiektu, inwestycja nie niesie za sobą także żadnych ograniczeń związanych z przesłanianiem budynku, czy nasłonecznieniem.
Prawdą jest, że skarżąca korzysta z tej samej drogi publicznej, co sporny budynek. Fakt ten nie oznacza jednak, że skarżąca jest pozbawiona dostępu do drogi publicznej, jej prawa i uzasadnione interesy są zatem zachowane, jak tego wymaga art. 5 ust. 1 P.b.
Organy słusznie oceniły, że podnoszone przez skarżącą okoliczności, takie jak spodziewany hałas, wzmożenie ruchu drogowego, emisja zanieczyszczeń i in. niedogodności związane nie tyle z rozbudowywanym budynkiem, co z prowadzoną w nim działalnością, świadczą o istnieniu interesu faktycznego po stronie skarżącej, którego nie można utożsamiać jednak z interesem prawnym. A wyłącznie prawny interes uzasadnia włączenie danej osoby do kręgu stron postępowania administracyjnego.
Z powyższą argumentacją organów Sąd w pełni się zgodził. Dodatkowo należy zauważyć, że na etapie orzekania przez organ odwoławczy odpadło w zasadzie jakiekolwiek prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej. W dacie wydania rzeczonego postanowienia wydano bowiem równocześnie decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w którym odmówiono uchylenia zaskarżonego pozwolenia na budowę.
W tym miejscu warto przytoczyć uzasadnienie jednego z wyroków NSA, w którym wyjaśniono, że "wstrzymanie może nastąpić zarówno w fazie wszczęcia, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego, nie jest natomiast możliwe wstrzymanie po zakończeniu postępowania wznowieniowego, bowiem jak wynika z brzmienia powołanego przepisu znajduje on zastosowanie jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, takie rozstrzygnięcie może zapaść jedynie w toku postępowania wznowieniowego. Zatem byt prawny tego postanowienia uzależniony jest od postępowania prowadzonego w przedmiocie wznowienia postępowania. Mimo, że przepis art. 152 k.p.a. nie wskazuje terminu obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, to jednak postanowienie takie obowiązuje przynajmniej do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego. Zatem postanowienie wydane na podstawie art. 152 traci moc z chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu wznowieniowym" (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1359/21).
Wobec powyższego rozstrzygnięcie organów w przedmiocie odmowy udzielenia ochrony tymczasowej było prawidłowe, a oceny tej nie zmieniła argumentacja skargi. Zarzuty w niej zawarte zmierzały w istocie do wykazania, że organy błędnie przyjęły, iż skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wznowieniowych, pozbawiając ją statusu strony postępowania. Organy w przedmiotowym postępowaniu oceniały natomiast wyłącznie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, a definitywna ocena statusu skarżącej oraz tego, że bezpodstawnie została pozbawiona udziału w postępowaniu, została dokonana w decyzji merytorycznej, kończącej wznowione postępowanie.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.