II SA/KR 1312/01

II SA/Kr 1312/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-04-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący/
Anna Szkodzińska /sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Anna Szkodzińska (spr) WSA Renata Detka Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2001 r. Nr: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącej M. R. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
IISA/Kr 1312/01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2001 r. znak [...] Prezydent Miasta N., na podstawie art. 39 ust. l, art. 40 ust. l i 3, art. 42 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wniosku M. K., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "rozbudowa istniejącej piekarni oraz adaptacja poddasza na cele mieszkalne, na działce nr 76 przy ul. [...] w N.".
Stwierdził, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania miasta N. działka nr 76 położona jest w terenach osiedleńczych przeznaczonych dla realizacji różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła nieuciążliwego o symbolu B l MN/U. Warunkami realizacyjnymi dla tego terenu są: obowiązek utrzymania trwałej zieleni drzewiasto-krzewiastej na co najmniej 20 % powierzchni działki, zakaz realizacji dachów płaskich, przesuwania kalenicy oraz otwierania ich na całej długości obiektu, zakaz realizacji działalności gospodarczej wymagającej realizacji obiektu kubaturowego powyżej 1000 m3 w terenach istniejącej zabudowy jednorodzinnej, oraz zapewnienie odpowiednich powierzchni parkingowych dla prawidłowej działalności.
W odwołaniu od tej decyzji M. R. sprzeciwiła się rozbudowie piekarni. Podkreśliła, że obiekt w pierwszym etapie budowy miał być parterowy, ale od razu został rozbudowany o piętro, a opinie i decyzje w tej kwestii były nieobiektywne. Tymczasem na jednej, 10 arowej działce inwestorów stoi piętrowy dom mieszkalny, dwa budynki gospodarcze, a na jej połowie budynek przemysłowy - piętrowa piekarnia. Na parking przeznaczono zbyt mało miejsca. Nie mieszczą się tam 3 samochody rozwożące pieczywo i samochody ciężarowe dostarczające produkty, które blokują ruch na wąskiej ulicy osiedlowej. Na tej działce nie jest też możliwe zabezpieczenie 20 % powierzchni zieleni.
Decyzją z dnia [...] 2001 r. znak SKO[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzję organu I instancji utrzymało w mocy.
Stwierdziło Kolegium, że wobec niesprzeczności wniosku z planem miejscowym, organ - w myśl przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - nie mógł odmówić ustalenia warunków. Decyzja zaś zawiera warunek dotyczący dopuszczalnej kubatury budynku i odpowiedniej wielkości parkingu. Zarzuty odwołującej się dotyczące naruszenia przez inwestora warunków pozwolenia na budowę z 22 września 1999 r. nie mają znaczenia. Inwestor w dniu 7 grudnia 2000 r. uzyskał pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzja ta jest ostateczna i zamyka sprawę samowolnego odstąpienia od warunków pozwolenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. R. powtórzyła zarzuty odwołania.
Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o oddalenie skargi odwołując się do motywów zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem l stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;
Zgodnie z art. 41 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczynane jest tylko na wniosek. Stosownie zaś do ust. 2 pkt 2 i 4 tego przepisu wniosek winien zawierać m. in. określenie funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania, a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji.
W sprawie niniejszej postępowanie administracyjne wszczęte zostało wnioskiem M. K. z dnia [...] 2000 r., w którym w punkcie pt. "charakterystyka projektowanej inwestycji" wpisano: "Rozbudowa istniejącej piekarni o część magazynową", a w punkcie pt. "zapotrzebowanie na wodę, energię ..." wpisano : "Na bazie istniejących urządzeń". Innej treści wniosek ten nie zawiera. Jedynym zaś doń załącznikiem jest kopia mapy sytuacyjnej, na której kolorem żółtym obrysowano granice działki nr 76 bez wskazania, którego z uwidocznionych tam budynków inwestycja ma dotyczyć. W dniu 26 maja 2000 r. sporządzono zawiadomienie o wszczęciu postępowania "w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy istniejącej piekarni o część magazynową". Także dalsze czynności /np. zawieszenie postępowania/ podejmowane były w sprawie ustalenia wzizt dla "rozbudowy istniejącej piekarni o część magazynową".
Nietrudno zauważyć, że zakres rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest szerszy niż sam wniosek i przeprowadzone postępowanie, bo te w ogóle nie dotyczyły "adaptacji poddasza na cele mieszkalne". Już tylko z tego powodu decyzje organów obu instancji nie mogą być ocenione jako zgodne z prawem. Ocena powyższa dotyczy całości rozstrzygnięcia, bowiem na etapie postępowania sądowego, wobec braku jakichkolwiek ustaleń w tej mierze, nie jest możliwe wykluczenie związku pomiędzy obiema jego częściami. Taki zaś związek może mieć znaczenie istotne, skoro plan przewiduje ograniczenie kubatury budynków przeznaczonych na działalność gospodarczą.
Niezależnie od powyższego stwierdzić też należy, że wniosek M.K., nawet w odniesieniu tylko do rozbudowy piekarni, nie zawiera wymaganych ustawą danych. Uchybienie to zaś nie ma charakteru błahego, bo przecież przedmiotem oceny co do zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i ustalenia właściwych warunków nie może być inwestycja o nieznanych zupełnie parametrach. Decyzja nie zawiera w istocie załącznika graficznego mającego obrazować linie rozgraniczające inwestycję. Za załącznik ten nie może być bowiem uznana opisana powyżej kopia mapy załączona do wniosku, na której nie dokonano żadnych wpisów, a jedynie umieszczono odcisk pieczątki Urzędu Miasta z zaznaczeniem , iż mapa stanowi załącznik do decyzji o ustaleniu wzizt z dnia l lutego 2001 r. "Załącznik" ów nie został podpisany, choć przecież, zgodnie z art. 42 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym miałby stanowić integralną część decyzji. W samej zaś decyzji o takim załączniku nie ma mowy, znajduje się w niej natomiast zapis : "załącznik - wyrys z rysunku obowiązującego mpo - tylko wnioskodawca i a/a". W aktach dokumentu mającego takim cechom odpowiadać w ogóle nie ma. Na znajdującym się w aktach wyrysie fragmentu graficznej części planu nie ma żadnej adnotacji odnoszącej się do decyzji, a co więcej - nie oznaczono na nim miejsca położenia inwestycji.
Wskazane uchybienia zarówno przepisom ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak i przepisom o postępowaniu powodują konieczność uchylenia na podstawie art. 145 § l pkt la i Ib, w zw. z art. 135 ppsa decyzji organów obu instancji. Orzeczenie w punkcie II oparte zostało na przepisie art. 152, a w pkt. III - na przepisie art. 200 w/w ustawy.