II SA/KR 1306/20

II SA/Kr 1306/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1277/21 - Wyrok NSA z 2024-10-28
Skarżony organ
Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1557
art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1, 2 pkt. 5 lit. b
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1967
art. 85a ust. 1pkt 2 lit. c i art. 85b w zw. z art. 1 pkt 1 lit. o, art. 4 ust. 3
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna Oddział w T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 7 stycznia 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala
Uzasadnienie
Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. decyzją z 12.11.2019 r. decyzji administracyjnej nr [...] wymierzył wobec "A" S.A. Oddział w T. karę pieniężną w wysokości 11 000 zł, wobec ustalenia w wyniku kontroli z 1.10.2019 r. w zakresie pozyskiwania, kategoryzowania oraz zagospodarowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, iż do dnia 31.08.2019 r. uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 2 tj. mierzwę oraz obornik przekazywano firmie B. Sp. z o.o., materiał kat 2 odbierany był i transportowany przez firmę F. sp. z o.o. lecz dokumenty handlowe (HD) na wywóz obornika oraz mierzwy nie były wystawiane, natomiast wystawiano jedynie miesięczne karty przekazania odpadów osobno dla mierzwy i osobno dla obornika. Z przedstawionej do kontroli dokumentacji w postaci rozliczenia za miesiąc sierpień 2019 r. oraz towarzyszących mu kart przekazania, odpadów wynikało, że w miesiącu sierpniu 2019 r. przekazano 222,48 tony mierzwy oraz 82,84 tony obornika. Jednocześnie ustalono, że od dnia 2.09.2019 r. mierzwę oraz obornik przekazywano F.H.U. R. B., P. , dla której wystawiano dokumenty handlowe nie zawierające wymaganych danych w celem spełnienia dyspozycji zawartej w art. 21 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia nr [...]. Organ wskazał, iż podczas kontroli sporządzono kopię w/w dokumentacji która stanowi materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Jednocześnie podpisano niniejszy protokół kontroli nie wnosząc żadnych uwag i zastrzeżeń. Do protokołu nie złożono również żadnych wyjaśnień, co oznaczało, że nie kwestionowano ustaleń poczynionych w trakcie przedmiotowej kontroli, znajdujących odzwierciedlenie w treści protokołu.
Z treścią tej decyzji nie zgodziła, się "A" S.A. Oddział w T. wnosząc odwołanie i zarzucając naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w tym, że Spółka nie posiadała dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, a także naruszenie art. 21 ust. 2 akapit 1 w zw. z art. 21 ust. 3 akapit 1 w/w Rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca nie posiadała dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia, podczas gdy treść art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia określa jakie informacje powinien co najmniej zawierać dokument handlowy, a spółka "A" S.A. w zakresie przekazywania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego prowadziła ewidencję i posiadała dokumentację zawierającą wszystkie elementy określone treścią art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia.
Decyzją z dnia 7 stycznia 2020 r. nr: [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1, 2 pkt. 5 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t. j, Dz. U. z 2018 r., poz. 1557 z późn. zm.), art. 85 a ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 85b w związku z art. 1 pkt 1 lit. o, art. 4 ust. 3, ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 z późn. zm.), § 3 pkt 2 lit. s) tiret 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 629) oraz art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. U. L 300, 14.11.2009, str. 1 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podano, iż w zakresie prowadzenia działalności nadzorowanej w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, wystąpiły niezgodności w zakresie zagospodarowania mierzwy i obornika pochodzących od ubitych zwierząt rzeźnych polegającej na braku dokumentów handlowych towarzyszących przekazywaniu pozyskanych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Działalność taka podlega regulacjom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U.UE.L.2009.300.1 z dnia 2009.11.14) - w tym przypadku art. 21 ust. 1-3. Zgodnie z tym przepisem:
1. Podmioty gromadzą, określają i przewożą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego bez nieuzasadnionej zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.
2. Podmioty zapewniają, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub, jeśli jest to wymagane przez niniejsze rozporządzenie lub środek przyjęty zgodnie z ust. 6, świadectwo zdrowia.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego właściwy organ może zezwolić na przewóz obornika między dwoma punktami usytuowanymi w tym samym gospodarstwie lub między gospodarstwami i użytkownikami obornika w tym samym państwie członkowskim bez dokumentu handlowego czy też świadectwa zdrowia. Jednakże Skarżący nie zwrócił się z takim wnioskiem do właściwego Organu.
3. Towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia zawierają, co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie.
Nadto rozporządzenie WE nr 1069/2009 w art. 21 ust. 3 akapit 2 wskazuje, iż w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych przewożonych na terytorium państwa członkowskiego właściwy organ tego państwa członkowskiego może zezwolić na przekazanie informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, za pomocą alternatywnego systemu. Ponadto art. 3 w/w rozporządzenia zawiera wyjaśnienie i definicje pojęć użytych w jego treści. Zgodnie z przepisami tego artykułu:
- produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego to całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jaj owe, zarodki i nasienie (pkt 1),
- "podmiot" oznacza osobę fizyczną lub prawną, pod której faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym również przewoźników, handlowców i użytkowników (pkt 11).
Zatem mierzwa i obornik jest produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego - materiałem kategorii 2 (art. 11), a firma "A" prowadząca działalność gospodarczą w zakresie uboju bydła, jest podmiotem w rozumieniu rozporządzenia WE nr 1069/2009, do którego kierowany jest obowiązek zapewnienia, aby przewozowi ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 2 pochodzących od ubitych zwierząt towarzyszył stosowny dokument handlowy.
W myśl pkt l rozdziału III załącznika VIII (gromadzenie, przewóz, identyfikowalność) rozporządzenia Komisji (UE) NR 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1 z dnia 2011.02.26 z póżn. zm.), podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego lub produktom pochodnym musi towarzyszyć dokument handlowy zgodny z wzorem zamieszczonym w niniejszym rozdziale lub, w przypadkach gdy wymagane jest to niniejszym rozporządzeniem, świadectwo zdrowia.
Dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii (ust. 2).
Dokumentację i powiązane dokumenty handlowe bądź świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat celem ich przedłożenia właściwemu organowi (ust. 5).
Ponadto na podstawie upoważnienia zawartego z art. 26d ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych (Dz.U.2014.1222).
W załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, zawierającego wzór dokumentu handlowego dla materiału kategorii 2, który nie jest tożsamy oraz zawiera również inne składowe niezbędne do wypełnienia niż wspomniana w odwołaniu Karta przekazania odpadu, czy też Rejestr odpadów na który strona się powołuje. Jednocześnie należy wskazać, że zarówno stosowanie Karty przekazania odpadu jak i Rejestru odpadów wynika z zapisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019r. póz. 701), której zapisy egzekwuje Inspekcja Ochrony Środowiska. A zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje argumentacja zawarta w odwołaniu wskazująca na brak ustalonej definicji oraz wzoru dokumentu handlowego. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 podmioty zapewniają także, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub, jeśli jest to wymagane przez niniejsze rozporządzenie lub środek przyjęty zgodnie z ust. 6, świadectwo zdrowia. Identyfikowalność produktów objętych w/w rozporządzeniem (WE), zapewnia się także w ten sposób, że podmioty wysyłające, przewożące lub przyjmujące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne prowadzą rejestr wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia (art. 22). W świetle przytoczonych wyżej przepisów działanie tego rodzaju, jak stwierdzone w niniejszej sprawie, polegające na pozyskiwaniu i przekazywaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, jest działalnością nadzorowaną. A co, za tym idzie wykorzystujący taki produkt winien także posiadać i - na żądanie służb weterynaryjnych - okazać dokument handlowy pozwalający na ustalenie źródła pochodzenia tego typu materiału (art. 22 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009).
Ponadto podkreślono, iż skarżąca nie wniosła żadnych nowych informacji i dowodów w sprawie toczącego się postępowania, w tym również nie przedstawiła żadnego dokumentu handlowego, umożliwiającego identyfikowalność ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 2. Prawidłowo zatem przypisane jej zostały naruszenia określone w art. 85a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 lit. c ustawy, za które właściwy organ wymierzył karę w wysokości określonej w § 3 pkt 2 lit. s) tiret czwarte rozporządzenia z 2 maja 2014 r.
Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożyła spółka zarzucając naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, tj.
1.1. art. 7, 8 § 1 i 2, 77 § 1 i 2, 80, k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych wynikających z dokonania błędnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji:
1.1.1. nieprawidłowe uznanie, że Spółka "A" S.A. Oddział w T. nie posiadała dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr [...] z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) "Rozporządzenie", towarzyszących przesyłkom materiału kategorii 2 (mierzwa i obornik) wysyłanym do firmy B. Sp. z 0.0. oraz podmiotowi F.H.U. R. B.,
1.1.2.niepodjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia dysponowania przez stronę skarżącą dokumentami handlowymi, w szczególności pominięcie, iż podczas kontroli Powiatowego Inspektora w dniach 22-31 stycznia 2018 r. stwierdzono, iż Skarżąca "prawidłowo wypełnia i stosuje dokumenty handlowe",
1.1.3.nieprawidłowe przyjęcie, iż strona skarżąca nie prowadzi dokumentów handlowych zgodnie z Rozporządzeniem, w sytuacji gdy Powiatowy Inspektor Weterynarii stwierdził, iż dokumenty handlowe prowadzone są przez skarżącą prawidłowo, co wywołało u strony usprawiedliwione przekonanie, iż jej działania odpowiadają prawu,
1.2. art. 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów z kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Weterynaryjnego w Spółce "A" S.A. Oddział w T. (będących w posiadaniu Powiatowego Lekarza Weterynarii), tj,: 1) kontroli przeprowadzonej w okresie od 22 nr [...] wraz z listą kontrolną SPIWET, 2) kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r., a w szczególności protokołu kontroli nr [...] podczas gdy procedura przekazywania przez Skarżącą ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego była prawidłowa, w tym w szczególności dokumentacja towarzysząca przekazywan3mi odpadom była prawidłowa i spełniała wymagania stawiane przez przepisy prawa.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 2 akapit 1 w zw. z art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca nie posiadał dokumentów handlowych spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 Rozporządzenia, podczas gdy treść art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia określa jakie informacje powinien co najmniej zawierać dokument handlowy, a spółka "A" S.A. w zakresie przekazywania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego prowadziła ewidencję i posiadała dokumentację zawierającą wszystkie elementy określone treścią art. 21 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd oddala skargę.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 15 stycznia 2021 r.
Skarga nie jest zasadna, stąd podlegała oddaleniu.
Istotą sporu była ocena, czy spółka nie dopełniła obowiązku posiadania dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia tj. czy wystąpił brak posiadania przez nią dokumentów handlowych na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 (mierzwa i obornik) o łącznej wadze (dla każdego z nich) znacznie przekraczającej 1000 kg. W myśl art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. U. L 300, 14.11.2009, str. l ze zm.) towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia powinny zawierać, co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie.
W świetle zaś art. 3 w/w rozporządzenia definiującego produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego jako całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie, prawidłowo organy oceniły, iż mierzwa i obornik jest produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego - materiałem kategorii 2 (art. 11), a zatem spółka miała obowiązek zapewnienia, aby przewozowi ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 2 pochodzących od ubitych zwierząt towarzyszył stosowny dokument handlowy, którego z kolei wzór określa pkt l rozdziału III załącznika VIII (gromadzenie, przewóz, identyfikowalność) rozporządzenia Komisji (UE) NR 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1 z dnia 2011.02.26 z póżn. zm.).
Brak spornych dokumentów handlowych został prawidłowo stwierdzony w wyniku kontroli z 1.10.2019 r., udokumentowanej protokołem nr [...]. Powoływanie się zatem na dowody z dokumentów z kontroli przeprowadzonej w okresie od 22 - 31 stycznia 2018 r. oraz kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 października 2018 r. nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ oceniany jest stan obecny a nie poprzedni, a zatem nie ma znaczenia to co wydarzyło się wcześniej. Zatem zasadnie organy oceniły, iż skarżąca nie wniosła żadnych konkretnych zarzutów do wyników kontroli z 1.10.2019 r. W uzasadnieniu decyzji organy precyzyjnie wskazały okoliczności i wyjaśniły powody przyjęcia określonej w protokole kontroli z 1.10.2019 r. ilości ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 2, jako i podstawy obliczenia wysokości kary pieniężnej. Kontrolą objęto ściśle określony okres, tj. sierpień - wrzesień 2019 r., jako podstawę do obliczenia wysokości kary pieniężnej przyjęto dokumentację podmiotu wskazującą na ilość mierzwy i obornika pozyskanych w tym czasie i przekazanych do konkretnych podmiotów (podczas kontroli wykazano, że tylko w miesiącu sierpniu 2019 r. przekazano bez wymaganych dokumentów handlowych 222,48 tony mierzwy oraz 82,84 tony obornika firmie B. Sp. z o.o. Ponadto wskazano szczegółowo jakie konkretne naruszenia zostały popełnione precyzując, że niezgodności w zakresie zagospodarowywania mierzwy i obornika pochodzących od ubitych zwierząt rzeźnych polegały na braku dokumentów handlowych towarzszących przekazywanym ubocznym produktom pochodzenia zwierzęcego do uprawnionych podmiotów w celu dalszego ich wykorzystania w tym przypadku do przedsiębiorstwa B. Sp. z o.o. Z uwagi na to niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.
Wbrew również argumentacji zawartej w skardze, a odnoszącej się do wytknięcia organowi odwoławczemu pominięcia i niewyjaśnienia motywów dlaczego organ I instancji podał, iż jednak wystawiane były dokumenty handlowe (k. 16 akt adm.), zarzut ten opiera się na określeniu wyrwanym z kontekstu. W decyzji organu instancji wyraźnie bowiem wskazano, iż wystawiane dokumenty handlowe nie spełniają wymagań z art. 21 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia nr 1069/2009. W zakresie podnoszonych w skardze zarzutów w tym względzie, wskazać należy, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie upoważnienia zawartego w z art. 26d ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342, z późn. zm.). wydał rozporządzenie z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych (Dz.U.2014.1222). W załączniku nr 2 do w/w rozporządzenia, zawarto wzór dokumentu handlowego dla materiału kategorii 2, który nie jest tożsamy oraz zawiera również inne składowe niezbędne do wypełnienia niż podawane w skardze "Karta przekazania odpadu", czy też "Rejestr odpadów". Różnice w niezbędnych danych polegają na braku wskazania m. in.: pośredników biorących udział w obrocie, weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (przewoźnika, podmiotu zbywającego, podmiotu nabywającego), celu przewozu, identyfikacji i opisu materiału, który jest ściśle wyspecyfikowany w dokumencie handlowym, co w istotny sposób wpływa na ostateczne wykorzystanie i przeznaczenie danego surowca według ściśle określonych wymagań określonych w przepisach rozporządzeń 1069/2009 i 142/2011. A zatem nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja zawarta w skardze wskazująca na tożsamość danych w dokumencie handlowym z danymi zawartymi w "Karcie przekazania odpadu" czy też "Rejestrze odpadów"’ gdyż dokumenty te wymagały uzupełnienia oprócz pokrywających się danych również odmiennych informacji istotnych dla sprawowania należytego nadzoru przez właściwy organ. Zatem podane w spornym protokole kontroli i decyzji okoliczności, iż wymagane dokumenty handlowe nie były wystawiane, gdyż posługiwano się jedynie miesięcznymi kartami przekazania odpadów, były zgodne z rzeczywistością. Istotne przy tym jest, że rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 w sposób szczegółowy opisuje obowiązki podmiotów występujących na każdym z przedstawionych etapów, zaczynając od punktu wyjściowego w łańcuchu produkcji, a kończąc na punkcie końcowym w łańcuchu produkcji. Zatem dla sprawowania pełnej kontroli urzędowej nad obiegiem takiego materiału oraz zapewnienia koniecznej w takim przypadku identyfikowalności, konieczne jest posługiwanie się wymaganymi dokumentami handlowymi.
W zakresie zaś zastosowanej kary, przewidziane w ustawie oraz rozporządzeniu przepisy mają charakter sankcji administracyjnej, a obowiązek jej zastosowania wynika wprost z przepisów ustawy. Odpowiedzialność administracyjna opiera się na fakcie naruszenia obowiązku prawnego (tzw. wina obiektywna), a dla wymierzenia kary wystarczy sam fakt stwierdzenia naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia przez organ od zastosowania sankcji. Jak wyżej wskazano zgodnie z treścią § 3 pkt 2 lit. s) tiret 4 w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi(Dz.U.20l4.629), wysokość kary pieniężnej dla tego kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1069/2009 nie posiada dokumentów handlowych towarzyszących przesyłkom materiału kategorii 2 (mierzwa i obornik) spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit 1 rozporządzenia (WE) wynosi 11 000 zł, jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 1000 kg. Podczas kontroli wykazano, że tylko w miesiącu sierpniu 2019 r. przekazano 222,48 tony mierzwy oraz 82,84 tony obornika firmie B. Sp. z o.o. A zatem prawidłowo ustalono wysokość kary.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.