II SA/Kr 1306/05

II SA/Kr 1306/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Rynczak
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Małgorzata Brachel - Ziaja /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi E. S. i T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2005 r. Nr Kol. [...] w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obszaru przyległego do pasa drogowego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących E. S. i T. S. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2005 roku, znak: [...] Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku R. i E. K., dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn: "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr 402/7 obręb [...] przy ul. S.", przekazanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez Wydział Architektury i Urbanistyki znak pisma: [...], uzgodnił pozytywnie zamiar inwestycyjny będący przedmiotem wniosku pod następującymi warunkami:
1. Zarząd Gospodarki Komunalnej w K. uzgadnia pozytywnie rozbudowę budynku mieszkalnego - jednorodzinnego polegającą na dobudowie kolejnego lokalu mieszkalnego.
2. Inwestor zapewni na własnym terenie ilość miejsc parkingowych adekwatnie do zamierzenia inwestycyjnego.
3. Dojazd do przedmiotowej inwestycji poprzez drogę dojazdową znajdującą się na działkach nr 402/8, 418 obr. [...] jedn. ewid. [...] stanowiącą sięgacz boczny od ul. [...].
Jako podstawę prawną organ podał art. 106, art. 123 k.p.a., w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w związku z przepisami ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r., oraz Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43) i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że Wydział Architektury i Urbanistyki przekazał do Zarządu Gospodarki Komunalnej w/w wniosek R. i E. K., celem dokonania uzgodnienia w zakresie wskazanym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. uzgodnienia w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego ulicy S. (droga gminna, w zarządzie ZGK).
Organ wskazał, że po przeanalizowaniu materiałów załączonych do wniosku uzgodnił pozytywnie przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zgodnie z treścią wniosku, pod warunkami wskazanymi w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. S. wskazując, że:
1. postanowienie prowadzi "do utrudnienia ruchu drogowego i pieszego przy ul.[...], a tym samym naraża zdrowie i życie mieszkańców",
2. postanowienie jest niezgodne z prawem budowlanym i administracyjnym. W uzasadnieniu zarzutów T. S. podał, że postanowienie zostało wydane bez odpowiednich ekspertyz z zakresu ruchu kołowego lub informacji Policji. Postanowienie jest sprzeczne z kierowanymi do odwołującego pismami Wydziału Gospodarki Komunalnej i Zarządu Gospodarki Komunalnej w sprawie przebudowy drogi nr [...]. Ponadto postanowienie jest sprzeczne z decyzją Komisji Rady Dzielnicy [...], która na swym posiedzeniu pozytywnie zaopiniowała rozbudowę drogi nr [...] i węzła drogowego w tej części K. W postanowieniu brakuje zobowiązania inwestora do wykonania parkingu przed planowaną inwestycją w celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu kołowym i pieszym. Takie zobowiązanie przedstawił ustnie przedstawiciel Zarządu Dróg Komunalnych w czasie wizji lokalnej. W warunkach zimowych droga jest nieprzejezdna, a postanowienie spowoduje dodatkowe jej zablokowanie. Droga nr [...] jest nieprzejezdna dla służb MPO i straży pożarnej. Postanowienie winno zobowiązywać inwestora do "odstąpienia kilku metrów działki na potrzeby rozbudowy węzła ruchu drogowego". Odwołujący wskazał również, że budynek przy ul. [...] jest domem wielorodzinnym w części niezamieszkałym. Nieruchomość znajduje się na terenie Krajobrazowego Parku Jurajskiego i podlega szczególnej ochronie.
Postanowieniem z dnia [...] 2005 roku, znak:[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Przedmiotowe uzgodnienie następuje w oparciu o przepisy właściwe dla działania organu uzgadniającego, a więc w niniejszej sprawie - w oparciu o przepisy dotyczące dróg publicznych. Organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji prawidłowo określił wymagania dotyczące komunikacji w zakresie swojej właściwości.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Kolegium wskazało, iż przedmiotowe postanowienie Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. nie daje Inwestorowi prawa do wejścia na teren w nim opisany, a jedynie wskazuje na możliwości zapewnienia komunikacji /wjazdu i wyjazdu/ z przedmiotowych działek, które to objęte są wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium wskazało ponadto, iż w niniejszym postępowaniu nie może uwzględnić zarzutów dotyczących stosunków międzysąsiedzkich, gdyż materia ta znajduje się poza wyznaczonymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa granicami postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na powyższe postanowienie złożyli E. i T. S. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazali, że postanowienie narusza:
1) interes prawny skarżących, gdyż na skutek nie rozpatrzenia merytorycznego zarzutów zawartych w zażaleniu zostali oni pozbawieni prawa do odwołania od postanowienia i kontroli instancyjnej zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a.;
2) następujące przepisy prawa:
- art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa oraz bez uwzględnienia słusznych interesów strony polegających na niezakłóconym dostępie do drogi publicznej, jak również interesu społecznego polegającego na zapobieganiu niszczenia dróg publicznych,
- art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób jasny i czytelny przesłanek , którymi organ kierował się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia,
- art. 77 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i wydanie zaskarżonego postanowienia bez dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych (w tym np. wizji lokalnej),
- art. 113 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. i art. 140 k.p.a. - poprzez brak w treści zaskarżonego postanowienia konkretnego i wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego wyjaśniającego dlaczego zażalenie strony skarżącej na postanowienie nie zostało uwzględnione,
- art. 124 k.p.a., poprzez nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz ogólne uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia, które pozwala uznać, że zaskarżone postanowienie nie posiada uzasadnienia faktycznego,
- art. 20 pkt 12 ustawy o drogach publicznych, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia zarządcy drogi publicznej, którego realizacja spowoduje dewastację i degradację drogi publicznej.
Uzasadniając zarzuty skarżący wskazali, że postanowienie naruszając art. 20 ust. 12 ustawy o drogach publicznych umożliwia realizację inwestycji polegającej na rozbudowie domu wielorodzinnego, a nie jak podali wnioskodawcy - domu jednorodzinnego.
Postanowienie spowoduje zablokowanie dojazdu drogą ul. [...] - boczna (o szerokości 2,20 - 3 m, zaczynającej się zabytkową bramką kamienną o szerokości 2,20 m, na początku drogi znajduje się podziemny, ceglany tunel z XIX wieku, którym poprowadzona jest instalacja gazowa) do budynków jednorodzinnych znajdujących się na działkach 402/5, 402/3. Uczynienie z niej drogi dojazdowej na
planowaną budowę na terenie działki 402/7 spowoduje jej zablokowanie oraz zniszczenie przez pojazdy ciężarowe. Z powodu gabarytów drogi piesi zmuszeni będą "przeciskać się" pomiędzy pojazdami ciężarowymi dojeżdżającymi na teren budowy co stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Istnieje realne niebezpieczeństwo uszkodzenia konstrukcji w/w tunelu przez pojazdy ciężarowe i naruszenia szczelności instalacji gazowej. Nie została zbadana wytrzymałość w/w tunelu.
Skarżący wskazali również, że istnieje dogodniejszy i nienaruszający praw strony skarżącej oraz nie powodujący degradacji ul. [...] - bocznej, dojazd do działki 402/7, a to od strony ul. [...] przez teren (niezagospodarowanej) działki 402/8. Nadto droga ul. [...] - boczna została w całości wykonana w latach 80 zeszłego stulecia, ze środków prywatnych strony skarżącej. Nie została przeprowadzona wizja lokalna terenu.
Skarżący podali, że organ odwoławczy jedynie ogólnikowo powołał się w sentencji zaskarżonego postanowienia na ustawę o drogach publicznych, bez szczegółowego uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji odwoławczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zgodnie z przepisem art.53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.05.130.1087) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. "nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r, II SA 1818/00, LEX nr 53353).
Zajęcie stanowiska w sprawie przez inny organ nie może wykraczać poza zakres kompetencji organu współdziałającego w postępowaniu, wyznaczony przepisami prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., V SA 1451/99, LEX nr 49284, oraz wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., V SA 609/01,LEX nr 79240).
Dlatego też, stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U.04.204.2086) uzgodnienie w niniejszej sprawie dotyczy możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego.
Aktualne brzmienie tego przepisu dostosowane zostało do treści nowych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz do zmienionych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) , w tym również rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Organ w ogóle nie rozważył w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na ruch drogowy po działce nr 418. Nie ustalono podstawowych faktów: jaka jest szerokość przedmiotowej drogi , jakie będzie natężenie ruchu na tej drodze, czy nowa inwestycja będzie mieć wpływ na bezpieczeństwo osób poruszających się po tej drodze?
Nadto, w zaskarżonym postanowieniu zawarto warunek, że "Inwestor zapewni na własnym terenie ilość miejsc parkingowych adekwatnie do zamierzenia inwestycyjnego".
Zauważyć w związku z tym należy, że z wniosku inwestora nie wynika dokładny charakter zamierzenia inwestycyjnego.
Nadto stwierdzić należy, że mimo, iż w postanowieniu podano, że zapadło ono w wyniku rozpatrzeni a wniosku R. i E. K., działających przez pełnomocników P. D. i A. D., to wniosek zawiera tylko jeden podpis (nie wiadomo zresztą czyj), a w aktach brak jest pełnomocnictwa dla tych osób.
Powyższe upoważnia do stwierdzenia, ze zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tego powodu Sąd nie wypowiada się co do zastosowania przez organy prawa materialnego, gdyż subsumcja przepisu nastąpiła z naruszeniem zasad procesowych.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego przepisu i art. 200 ppsa orzeczono jak w sentencji.