II SA/Kr 1301/22

II SA/Kr 1301/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Mirosław Bator /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II OSK 1647/23 - Wyrok NSA z 2024-08-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48, art. 50-51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151, art. 153, art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję nr 396/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 września 2022 r. znak: WOB.7721.55.2022.DFOR/GTWO w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Proszowicach decyzją nr 60/2021 z 27 grudnia 2021 r. znak: PINB. 7352-7/2021 na podstawie art. 105 § 1 (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej "P.b." umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej na dz. nr ewid. [...] położonej w miejscowości P., gm. K..
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że 24 sierpnia 2020 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo S. P., w którym zgłosił, iż: "obiekty budowlane wzniesione na dz. ewid. [...] stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane (...)".
Pismem z 9 grudnia 2020 r. wnioskodawca doprecyzował swoje żądania informując, że wnosi o "...wszczęcie ...postępowania wyjaśniającego" w sprawie samowolnie wzniesionych ww. obiektów.
PINB postanowieniem nr 157/2020 z 17 grudnia 2020 r. na podstawie art. 61a K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie z wniosku S. P.. Wymienione postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr 293/2021 z 31 marca 2021 r. Wymienione postanowienia organu obu instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 613/21.
Sąd wskazał m.in., że może okazać się, że osoba, która wniosła o zbadanie, czy obiekty wzniesione na dz. ew. [...] (obręb P. ) stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, ma przymiot strony postępowania. I dalej "... ze względu na ochronę jednostki żądającej wszczęcia postępowania, wszelkie wątpliwości powinny być rozważane w toku postępowania wyjaśniającego, co wymaga wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 § 3 K.p.a., stwarzającego możliwość zbadania interesu prawnego wnioskodawcy."
S. P. swoje żądanie wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na dz. nr [...] w P. , opiera na trzech przesłankach:
1. prawą sąsiedzkiego dotyczącego ochrony przed hałasem i drganiami (art. 144 Kodeksu cywilnego i § 326 warunków technicznych),
2. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. nr 7331/22/2003 z 21 maja 2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu (8 sztuk) chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzenia placów manewrowych, muru oporowego - rampy wyładowczej na części działki nr [...] położonej w miejscowości P., gm. K. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie - decyzja z 18 grudnia 2019 r. SKO.ZP/415/524/219 (utrzymana w mocy decyzją SKO w Krakowie z 28 lutego 2020 r. SKO.ZP/415/56/2020).
3. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z 22 września 2003 r., nr 75/03 w części dotyczącej hali nr 2 zaprojektowanej w projekcie budowlanym nr 3, w którym zaprojektowana została, jako hala magazynowa nr 4 oraz muru oporowego - rampy wyładowczej przez GINB decyzją z 20 października 2010 r. DOA/ORZ/7110/615/09/10.
Na powyższe wskazał również WSA, zaznaczając, że do obowiązków nadzoru budowlanego należą zadania określone w art. 48-51 P.b., które zobowiązują organy do działania nie tylko z wniosku ale również z urzędu.
W związku z powyższym PINB z urzędu, postanowieniem znak: PINB.7352- 7/2021, nr 120/2021 z 19 listopada 2021 r., na podstawie art. 61 K.p.a., wszczął postępowanie w sprawie samowoli budowlanej na dz. nr ewid. [...] w miejscowości P., gm. K.. Za strony postępowania uznano właściciela ww. nieruchomości spółkę A. oraz, zgodnie z ww. wyrokiem Sądu, S. P..
PINB jako materiał dowodowy w sprawie włączył w akta niniejszego postępowania dokumenty znajdujące się w archiwum organu (karty nr 10-11; 15-22) dotyczące bezpośrednio nieruchomości nr ewid. [...] w P. , zgromadzone w trakcie ponad 22 postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawie Inwestycji firmy B. z siedzibą - P. 133, gm. K.. W aktach znalazły się również dokumenty doręczone przez A. (karty nr 29-30 i 42-66) w tym decyzja G-6011/1/20/38/05 z 30 listopada 2005 r. wraz z projektem podziału nieruchomości nr ewid. [...] w P. m.in. na dz. nr ewid. [...] stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania (karty 29-30) oraz ogólnie dostępne w internecie (karty nr 12-14 i 23-28).
Jednym z dowodów w sprawie dobitnie świadczącym, że sprawa samowoli budowlanych dotyczących wszystkich inwestycji firmy BONAKO stanowiących kompleks obiektów położonych na dz. nr ewid. [...]; [...]; [...]; [...]; 70; 69; [...]; 73 i na dz. nr ewid. [...] w P. jest rozpatrywana przez PINB od ponad 20 lat, jest decyzja MWINB znak: WOA.G242.520-198/09 z 18 stycznia 2010 r., którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PINB dotyczącą odmowy wznowienia postępowania w sprawie utwardzenia placu parkingowego na dz. nr [...] w Posądzy (przed podziałem).
PINB od 2001 roku prowadzi postępowania sprawie inwestycji firmy B. w P. . Postępowania: PINB.7352-5/01; PINB.7352-6/01; PINB.7352-7/01 i PINB.7352-8/01 dotyczyły samowoli budowlanych, w których S. P. nie został uznany za stronę postępowania i nie był informowany o podejmowanych czynnościach i rozstrzygnięciach. Pozostałe postępowania zostały zainicjonowane przez S. P. i o wynikach S. P. był informowany o obowiązującym stanie prawnym (niekoniecznie zgodnym z oczekiwaniami wnioskodawcy). Postępowania znak: PINB.7356-3/2009; PINB.7356-4/2009; PINB.7356-5/2009; PINB.7356-6/2009 również toczyły się z wniosku S. P. i dotyczyły wznowienia ww. postępowań w sprawie samowoli.
PINB odmówił wznowienia przedmiotowych postępowań, które to decyzje, po złożeniu odwołania przez S. P. , zostały utrzymane w mocy prawomocnymi, ostatecznymi decyzjami MWINB znak: WOA.G243.520-197/09; WOA.G240.520-199/09; WOA.G241.520-196/09; WOA.G242.520-198/09 z 18 stycznia 2010 r. (w akta sprawy wpięto tylko kopię decyzji dotyczącej dz. nr [...]).
S. P. pismem z 24 października 2017 r. (sprawa znak: PINB.7355-46/2017) ponownie zwrócił się o: "niniejszym wnoszę o:
1. nakazanie rozbiórki muru oporowego, wraz z rampami podjazdowymi na granicy działek [...],[...], które zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę;
2. nakazanie rozbiórki placu parkingowego usytuowanego na działce nr. [...] w miej. P. wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę."
W odpowiedzi na ww. wniosek poinformowano wnioskodawcę, że "Sprawa budowli t.j. muru oporowego wraz z rampami podjazdowymi położonego na granicy działek nr ewid.[...] oraz [...] i nr [...] zlokalizowanych w Posądzy gmina K., była przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego pod znakiem PINB.7352-6/01. Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem sygn. II SA/Kr 3139/01 stwierdził nieważność decyzji o nakazie rozbiórki muru oporowego wraz z rampami podjazdowymi wydanej zarówno przez PINB jak i MWINB. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją znak: PINB.7352-6/01/03 z 19 sierpnia 2003 r.
Sprawa utwardzenia placu parkingowego na działce nr [...] była przedmiotem postępowania prowadzonego przez PINB znak: PINB. 7352-5/01 i podobnie jak wyżej NSA wyrokiem z 9 stycznia 2003 r. sygn. II SA/Kr 3142/01 stwierdził nieważność decyzji MWINB i poprzedzającej ją decyzji PINB o nakazie rozbiórki. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją znak: PINB.7352-5/01/03 z 19 sierpnia 2003 r.
Odnosząc się do podnoszonych przez wnioskodawcę w piśmie zarzutów, że nie zostały spełnione przepisy P.b., PINB zbadał zasadność zarzutów i stwierdził, że nie posiada podstawy prawnej do ich rozpatrzenia. Wszystkie wymienione przez wnioskodawcę przepisy dotyczą procesu projektowego, opracowania projektu, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i leżą w kompetencji administracji architektoniczno-budowlanej, nie nadzoru budowlanego. PINB nie może się do nich odnieść merytorycznie.
PINB podsumował, że nie posiada podstawy prawnej, ani żadnej innej przesłanki, która obligowała by go do podjęcia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi znak: PINB. 7352-5/01/03 oraz PINB.7352-6/01/03 z 19 sierpnia 2003 r. Wobec powyższego wniosek jest bezpodstawny i był już rozpatrywany w ww. postępowaniach.
Kolejno PINB wskazał, odnośnie podnoszonych w trzech punkach powodów z których, zdaniem wnioskodawcy, PINB winien przeprowadzić postępowanie w sprawie obiektów wzniesionych na działce nr [...], które jego zdaniem stanowią samowolę budowlą w rozumieniu art. 48 P.b., PINB przedstawił obszerne wyjaśnienia na s. 3-8 uzasadnienia decyzji.
W szczególności organ wyjaśnił w kwestii emisji drgań i hałasu powodowanych działalnością przedsiębiorstwa A. rzeczową właściwość organów nadzoru budowlanego (art. 19 K.p.a. i art. 83 ust. 1 P.b.).
Większość z ponad 22 postępowań (PINB.7356-47/08; PINB.0551-1/2009; PINB.0551-3/2009; PINB.0551-4/2009; PINB.7356-3/2009; PINB.7356-4/2009; PINB.7356-5/2009; PINB.7356-6/2009; PINB.0551-6/2011; PINB.7355-35/2011; PINB.0551-3/2012; PINB.0551-21/2014; PINB.7355-46/2017; PINB.0551-10/06; PINB.7353-40/03; PINB.7353-43/03; PINB.7353-34/03; PINB.7352-5/01; PINB.7352-6/01; PINB.7352-7/01; PINB.7352-8/01) w ciągu ponad 20 lat (od 2001 roku) przeprowadzona została z wniosku S. P.. Każde z postępowań wiązało się z przeprowadzeniem kontroli w terenie, poczynając od prowadzenia robót budowlanych przez firmę B. , na przystąpieniu do użytkowania kończąc.
W trakcie ww. postępowań firma B. przedkładała komplet dokumentów świadczących o prowadzeniu robót zgodnie z przepisami i pod nadzorem osób posiadających stosowne uprawnienia. W kompetencjach PINB nie leży badanie hałasu i drgań, jak również organ nie widzi związku pomiędzy emisją hałasu i drgań, a żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej z art. 48 P.b.
PINB przedstawił analizę przepisów regulujących dopuszczalne poziomy hałasu i wymienił rzeczowo kompetentne organy do jego kontroli.
Kolejno organ I instancji przedstawił analizę prowadzonych na przestrzeni lat kontroli przez organy inspekcji ochrony środowiska.
Następnie omówił wykładnię art. 144 K.c. wraz z przywołaniem stosownego orzecznictwa.
Dalej PINB przedstawił skutki wyroku WSA w Warszawie z 1 lipca 2011 r. sygn. VII SA/Wa 2504/10 oddalającego skargę wnioskodawcy na decyzję GINB z 20 października 2010 r. znak DOA/ORZ/7110/615/09/10 stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy K. z 22 września 2003 r., nr [...] w części dotyczącej hali nr 2 zaprojektowanej w projekcie budowlanym nr 3, w którym zaprojektowana została, jako hala magazynowa nr 4 oraz muru oporowego - rampy wyładowczej.
Organ I instancji zaakcentował, że przyjęcie bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy powoduje niedopuszczalność prowadzenia wobec spornych obiektów postępowania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 2 P.b. Przyjęcie bowiem bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy tworzy dla inwestora domniemanie, że zrealizowane obiekty budowlane nie naruszają przepisów prawa.
Kolejno PINB podkreślił, że 29 czerwca 2004 r. na podstawie art. 54 P.b. została przyjęta do użytkowania inwestycja obejmująca budowę dwóch hal magazynowych, dwóch chłodni magazynowych, muru oporowego - rampy wyładowczej na działkach nr ewid.[...],[...], [...], [...] w P. , wykonana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] znak:AB.7353/57/2003 wydanej przez Wójta Gminy K. 22 marca 2003 r. Inwestorem w/w przedsięwzięcia była firma PPHU "B. " Sp. j. J. P. , [...]. Inwestor zgodnie z art. 57 ww. ustawy dołączył do zawiadomienia o zakończeniu budowy wszystkie wymagane prawem dokumenty.
P.b. w art. 57 precyzyjnie określa wykaz dokumentów jakie winien przedłożyć inwestor do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. W wykazie nie znajduje się obowiązek doręczenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym bardziej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Następnie organ I instancji wskazał, że decyzją znak:DOA.7110.227.2020.JWO z 3 sierpnia 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 4 czerwca 2020 r. znak: Wl-I.7840.1.81.2019.JS, którą umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Proszowickiego nr 176/K/2011 z 8 czerwca 2011 r. obejmującej dz. nr [...] należącą do firmy B. .
PINB mając na uwadze art. 7 i art. 77 K.p.a. przeprowadził kontrolę na nieruchomości nr [...] w dniu 2 grudnia 2021 r. (teren ogrodzony, utwardzony i wyłożony kostka brukową, na której wyznaczono miejsca postojowe/parkingowe. Od strony wschodniej część działki stanowi powierzchnia biologicznie czynna. Na działce znajduje się również wiata śmietnikowa oraz częściowo rampy wyładowcze i hala konfekcjonowania warzyw. Do protokołu dołączono kopie inwentaryzacji geodezyjnych powykonawczych z 2012 i 2018 roku, znajdujących się w archiwum organu, na podstawie których stwierdzono, że stan zabudowy dz. nr [...] nie uległ zmianie. Nie stwierdzono wykonywania innych robót wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Z kontroli sporządzono protokół, który po podpisaniu wraz ze zdjęciami foto szt. 8 i załącznikami szt. 3 dołączono do akt sprawy (karty nr 37-41).
Wnioskodawca kolejnym pismem z 21 grudnia 2021 r. (data złożenia na dzienniku podawczym tutejszego organu), wniósł uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego zarzucając brak w aktach niniejszego postępowania jego zażaleń na:
- postanowienie PINB znak: PINB.7355-25/2020; nr 157/2020 z 17 grudnia 2020 r., którym na podstawie art. 61a K.p.a. odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie;
- postanowienie organu II instancji nr 293/2021 z 31 marca 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Wnioskodawca zażądał uzupełnienia akt niniejszego postępowania o cały materiał dowodowy zgromadzony w archiwum PINB od 2001 roku w trakcie kilkudziesięciu postępowań administracyjnych.
Organ I instancji stwierdził, że większość rozstrzygnięć wydanych w trakcie postępowań prowadzonych przez PINB w sprawie inwestycji firmy B. było rozpatrywanych w trybie odwoławczym i zostało zakończone prawomocnymi wyrokami sądów lub ostatecznymi decyzjami/postanowieniami organu II instancji i nie mogą stanowić dowodów w niniejszym postępowaniu.
Do ww. pisma z 21 grudnia 2021 r. wnioskodawca jako dowód w sprawie załączył kopie swoich pism z 5 sierpnia 2019 r. skierowanego do SKO w Krakowie i z 18 października 2011 r. do Starosty Proszowickiego.
PINB stwierdził, że wnioskodawca jako dowody w sprawie doręcza dokumenty wybiórczo, w większości są to kopie własnych pism zawierające wnioski nie leżące w kompetencjach organu nadzoru budowlanego (np. przetarg na zakup dz. nr [...] w P. - karta nr 73), nie poparte żadnymi dokumentami lub badaniami niezależnych organów/instytucji i nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie.
Dnia 22 grudnia 2021 r. wnioskodawca osobiście doręczył pismo (L.dz. 2212) wraz z załącznikami (karty od nr 118-152) dotyczące badań hałasu i drgań emitowanych przez firmę B. oraz pismo (L.dz. 2211) wraz z załącznikami (karty od nr 75-117) dotyczące postępowań prowadzonych w sprawie firmy B. z jego wniosku.
Z ww. pism wynika, że nawet jeśli stwierdzono przekroczenia w zakresie hałasu i drgań, to odpowiednie organy tzn. Starosta Proszowicki i Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie, w ramach posiadanych kompetencji, wydały stosowne decyzje lub zarządzenia pokontrolne w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (karty nr 121 i 133).
Z doręczonych przez firmę B. , aktualnych badań hałasu i drgań (karty nr 46-65) wynika, że: "Badania emisji hałasu do środowiska przeprowadzone w dwóch punktach pomiarowych na granicy terenów chronionych wskazują, że hałas emitowany z A. Sp.z.o.o., P. nie przekracza wartości dopuszczalnych w porze dziennej i nocnej" (karta nr 47).
Odnośnie załączników dołączonych do pisma L. dz. 2211 (karta nr 117), PINB wskazał, że są to pisma wnioskodawcy skierowane do innych organów lub wydane przez te organy w związku z jego wystąpieniami do (SKO w Krakowie, MWIOŚ, Starosty Proszowickiego, organów ścigania tj. sądu lub policji) sprzed kilku lub kilkunastu lat, które już dawno zostały rozpatrzone (a postępowania zakończono jak w przypadku decyzji wz) i nie wnoszą nic nowego do niniejszego postępowania.
Wnioskodawca każdorazowo był informowany o wydanych rozstrzygnięciach, a w przypadku postępowań z 2014 i 2017 roku, otrzymał wyczerpujące odpowiedzi odpowiednio 20 października 2014 r. i 13 listopada 2017 r.
Końcowo PINB podtrzymał swoje stanowisko, że wnioskodawca w myśl art. 28 K.p.a. nie jest, nie był i nie może być stroną postępowania dotyczącego obiektów wybudowanych przez P.P.H.U. B. Sp.J. (obecnie A. Sp.z.o.o.) i jego pisma oraz wnioski nie mogą zainicjować wszczęcia postępowania. Żadna z trzech przesłanek wymienionych przez wnioskodawcę, przytoczonych na wstępie niniejszego uzasadnienia, nie może skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej na dz. nr [...] w rozumieniu art. 48 P.b.
PINB mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące przepisy P.b. i K.p.a., po dokonaniu oceny interesu prawnego wnioskodawcy stwierdził, że wnoszący nie ma interesu prawnego, nie ma również podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie samowoli budowlanej na ww. dz. ewid. w rozumieniu art. 48 P.b., a więc postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. podlegało umorzeniu.
S. P. wniósł od opisanej na wstępie decyzji PINB z 27 grudnia 2021 r. odwołanie. Zarzucił m.in., że "interpretacja jest zmanipulowana i nietrafne gdyż zgromadzonego dowodowego są traktowane wybiórczo dokumentami z innych postępowań. Intencją mojego pisma z dnia 04 sierpnia 2020 r. skierowaną do P.I.N.B. w Proszowicach wyłącznie zgłoszenie samowoli budowlanej i wnosiłem podjęcie przez nadzór działań przymuszających właściciela (inwestora do doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnie z prawem".
Dalej podniósł, że PINB "nie dokonał rzetelnej i kompleksowej oceny wypaczył ustalając arbitralnie, że nie posiadam statusu strony w postępowaniu samowolki budowlanej na działce N [...]. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2010 sygn. akt. SA/Kr 1038/19 oraz z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt. II SA/Kr 573/15 przesądziły, że zakres oddziaływania inwestycji obejmuje także nieruchomość w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, z którego działalność wiąże się z emisją hałasu. Skargę moją z dnia 20.05.2002 skierowaną przez Urząd Gminy w Koniuszy z dnia 3.06.2002 o interwencję z zakresu ochrony przed hałasem - stałem się stroną załącznik".
Kolejno skarżący uzupełniał treść i zarzuty odwołania pismami z 23 marca 2022 r., dwóch z 4 kwietnia 2022 r., 26 maja 2022 r., 13 czerwca 2022 r. i 22 czerwca 2022 r., załączając szereg wydanych uprzednio protokołów, pism, decyzji administracyjnych i wyroków.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 396/2022 z 30 września 2022 r. znak: WOB.772L55.2022.DFOR/GTWO, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 P.b. utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że 24 sierpnia 2020 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo S. P. z 4 sierpnia 2020 r., zatytułowane Zgłoszenie samowoli budowlanej. W ww. piśmie wnioskodawca wskazał m.in., iż: "Jako właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka [...] w P. , sąsiadującej i będącej w oddziaływaniu inwestycji budowlanych, stanowiących kompleks obiektów budowlanych posadowionych na działkach ewid nr [...], [...], [...], [...], [...], 70, 69, [...], 73 położonych w P. , a wzniesionych przez P.P.H.U. B. S.J. (...) zgłaszam, iż obiekty wzniesione na dz. ewid. [...] stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane(...) (akta PINB.7355- 25/2020, k: 14-16).
MWINB po zweryfikowaniu zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego ustalił, że w kolejnym piśmie do PINB z 16 września 2020 r. zatytułowanym "Pismo naprowadzające" wnioskodawca podniósł m.in., że: "w reakcji na Wasze pismo, doręczone mi w odpowiedzi złożone w PINB w Proszowicach (...) zgłoszenie, iż obiekty wzniesione na dz. ewid. [...] stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane (...), gdzie wnoszę o podjęcie przez właściwy organ nadzoru budowlanego działań przymuszających właściciela/inwestora do doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z prawem, naprowadzam, iż złożone przeze mnie pismo, należy traktować zgodnie z wyraźnie wyrażoną w piśmie tym treścią wniosków, a zatem jako pismo sygnalizacyjne, skutkujące obowiązkiem w tym względzie wszczęcia przez PINB w Proszowicach, określonego prawem budowlanym postępowania wyjaśniającego" (akta PINB.7355-25/2020, k: 23).
Następnie MWINB omówił przebieg postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem treści wyroku WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 613/21.
Dnia 2 grudnia 2021 r. została sporządzona i dołączona do akt notatka służbowa PINB informująca o tym, że w związku z kontrolą przeprowadzoną przez upoważnionego pracownika PINB pracownik firmy A. doręczył następujące dokumenty:
- decyzję SKO w Krakowie, znak: SKO.ZP./415/53/2021 z 12 kwietnia 2021 r.,
- sprawozdanie z badań nr 01/05/2020 z 8-20 maja 2020 r.,
- sprawozdanie z badań/pomiarów nr 89/2021 z 23 lipca 2021 r.
Pierwsze badanie nr 01/05/2020 zostało sporządzone przez "E. E. N.-D.. Wykorzystano metodę badawczą: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. 2014 poz. 1542 z dnia 7 listopada 2014 r.) - Załącznik nr 7 Metodyka Referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsywnego. Obiektem badań było: środowisko ogólne, równoważne poziomy dźwięku od wyposażenia technicznego obiektu obiekty i działalność przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o., P. 133. Wykonywanie badan datowane jest na 8 oraz 20 maja 2020 w porze dziennej i nocnej. Końcowe wnioski przedstawiają się następująco, Badania emisji hałasu do środowiska przeprowadzone w dwóch punktach pomiarowych na granicy terenów chronionych wskazują, że hałas emitowany z A. Sp. z o.o., P. nie przekracza wartości dopuszczalnych w porze dziennej i nocnej.
Drugie sprawozdanie z badań/pomiarów nr 89/2021, wykonanych przez Firmę Handlowo-Usługową "L. " D. K. z 23 lipca 2021 r., w miejscu A. sp. z o.o., P. , K.. Badano środowisko pracy - czynniki szkodliwe i/lub uciążliwe występujące w określonych sytuacjach technologicznych, stwarzających zagrożenia dla zdrowia. Sprawozdanie przeprowadzane było z badań/pomiarów chemicznych i/lub pyłowych czynników szkodliwych oraz z pomiarów ekspozycji na hałas. Z karty wyników pomiaru hałasu wynika, iż występuje zgodność z wartościami dopuszczalnymi przez prawo.
Decyzja SKO z 12 kwietnia 2021 r., znak: SKO.ZP/415/53/2021, po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, reprezentowanego przez adwokata, od decyzji Wójta Gminy K. z 23 grudnia 2020 r. znak nr 6727.242.2020 orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na "budowie kompleksu (8szt.) chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzeniu placów manewrowych, muru oporowego - rampy wyładowczej na działkach nr [...] położonych w miejscowości P. gm. K. - utrzymująca w całości w mocy decyzję organu I instancji (akta PINB.7352-7/2021, k: 42-66).
Pismem z 22 grudnia 2021 r. wnioskodawca po przeglądnięciu akt dołączył kserokopie 12 pism, wyroków, umów i protokołów.
Kolejnym pismem z 22 grudnia 2021 r. wnioskodawca załączył kolejny materiał dowodowy w postaci załączników – kserokopii 10 pism, protokołów, sprawozdań i orzeczeń.
W dniu 14 czerwca 2022 r. do organu II instancji wpłynęło pismo skarżącego z 13 czerwca 2022 r., z załączeniem 7 protokołów, decyzji , pism i wyroków.
Wszystkie ww. dokumenty organ odwoławczy szczegółowo opisał i omówił.
Na wstępie rozważań MWINB wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego dokonał sprawdzenia prawidłowości przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania. Na podstawie dokumentów zalegających w aktach sprawy uznał, że został on w realiach niniejszej sprawy przyjęty w sposób prawidłowy. Zatem uczestnictwo skarżącego jako strony niniejszego postępowania administracyjnego, z uwagi na wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r., sygn. II SA/Kr 613/21, miało na celu zbadania statusu strony skarżącego w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie taki przymiot został nadany, jako że skarżący żądał z urzędu wszczęcia takiego postępowania w trybie art. 48 P.b.
Niniejsze postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji w związku wnioskiem skarżącego z 4 sierpnia 2020 r. dotyczącym zgłoszenia samowoli budowlanej z mocy art. 48 P.b. obiektów wzniesionych na dz. nr [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że zrealizowanie inwestycji bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź bez wymaganego zgłoszenia kwalifikowane jest przez przepisy P.b. jako działania w ramach tzw. samowoli budowlanej, pociągającej za sobą określone sankcje prawno-administracyjne wynikające z przepisów wskazanej ustawy.
Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Z uwagi na fakt, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed terminem określonym w art. 39 ww. ustawy, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy P.b. w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji.
Organ II instancji przywołał treść art. 48 i art. 3 § 1 pkt 12 aktualnie obowiązujących przepisów P.b.
Stan prawny na dzień orzekania zarówno przez organ I instancji jak i II instancji jest taki, że obiekty, zostały już przyjęte do użytkowania - hali magazynowej nr 4 muru oporowego (rampy wyładowczej) na części działki nr [...] w P. , gmina K.. W niniejszej sprawie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Wójta Gminy K. nr 7331/22/2003 r. o ustaleniu warunków zabudowy z 21 maja 2003 r. dla przedmiotowego zmierzenia inwestycyjnego oraz stwierdzona decyzją GINB z 20 października 2010 r. znak DOA/ORZ/7110/615/09/10 nieważność pozwolenia na budowę (nr 75/03, znak: AB.7353/57/2003 wydanej przez Wójta Gminy K. 22 września 2003 r. w części dot. hali nr 2 zaprojektowanej w projekcie budowlanym nr 3, w którym zaprojektowana została jako hala nr 4 oraz muru oporowego - rampy wyładowczej oraz przyjęcie do użytkowania - hali magazynowej nr 4, muru oporowego (rampy wyładowczej) na części działki nr [...].
Stan prawny ww. decyzji w sposób oczywisty został naruszony, jednak niedopuszczalne jest prowadzenie wobec spornych obiektów postępowania o którym mowa w art. 48 P.b. Przyjęcie bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy, tworzy dla inwestora domniemanie, że zrealizowane obiekty budowlane nie naruszają przepisów prawa.
Bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w celu nakazania inwestorowi nakazu rozbiórki budynku w sytuacji, gdy obiekt ten został już wybudowany i jest legalnie użytkowany.
Podstawą i zarazem potwierdzeniem powyższych rozmyślań jest również zasada nie działania prawa wstecz (lex retro non agit), uważana za fundamentalną dla demokratycznego porządku prawnego. Rozumie się przez nią, że nowy porządek prawny obowiązuje dopiero od chwili jego wejścia w życie i nie powinno się zmieniać ocen prawnych dokonanych pod rządem dawnego prawa. W myśl ochrony bezpieczeństwa prawnego oraz zaufania podmiotów prawa do państwa, co m.in. oznacza, aby ustalone już prawa i obowiązki podmiotu nie uległy zmianom. Powyższe zawiadomienie o zakończeniu budowy jest czynnością materialno-faktyczną (nie stanowi zatem decyzji), brak jest zatem podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
Również w przepisach P.b. brak jest procedury unieważnienia czynności przyjęcia czynności zawiadomienia, w konsekwencji brak jest podstaw prawnych do pozbawienia inwestora prawa do użytkowania budynków.
Decyzją z 12 kwietnia 2021 r., znak: SKO.ZP/415/53/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w całości decyzję Wójta Gminy K. z 23 grudnia 2020 r., znak: 6727.242.2020 orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu (8 sztuk) chłodni segmentowych, hali magazynowej (rampy wyładowczej) na działkach nr [...]; [...]; [...] i 94 położonych w miejscowości P., gm. K..
Mając na uwadze powyższe MWINB stwierdził, że stwierdzenie nieważności i wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji nie stanowi uzasadnienia do wszczęciu i prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania na podstawie art. 48 P.b. decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowych obiektów na działce nr [...], jako wykonanych w warunkach samowoli budowlanej.
Zatem zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania.
Odnosząc to do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, że PINB prawidłowo odniósł się do kwestii, których treść obejmuje zagadnienia związane z kompetencjami organu nadzoru budowlanego. Skarżący w swoich pismach przesyłał dokumenty innych postępowań z zakresu ochrony środowiska, jak również dokumenty nie wnoszące nowych okoliczności do niniejszego postępowania.
Zasadniczą kwestią poruszaną przez skarżącego jest wyegzekwowanie ochrony w rozumieniu art. 144 K.c. z zakresu uciążliwości emisji hałasu. Szeroko pojęta ochrona przed hałasem należy do właściwości rzeczowej Inspektoratu Ochrony Środowiska i takie postępowanie jest prowadzone. MWINB nie może badać kwestii przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu z uwagi na brak takich kompetencji, jak również wskazań do prowadzenia takiego postępowania w przedmiocie użytkowania obiektu z powodu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.
Tak więc to organ właściwy do pomiarów hałasu musi jednoznacznie stwierdzić w tym zakresie naruszenie prawa. W przypadku stwierdzenia przez organ naruszenia przepisów środowiskowych i przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w przedmiotowych obiektach, organ nadzoru budowlanego może rozważyć wszczęcie z urzędu odrębnego postępowanie w sprawie nieprawidłowego użytkowania obiektu z naruszeniem przepisów prawa budowlanego (art. 66 ust. 1 pkt 1), dot. usunięcia nieprawidłowości w użytkowanym obiekcie.
Brak jest również w ocenie MWINB podstaw do wszczynania postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w stosunku do przedmiotowych obiektów z uwagi na podstawowy zarzut skarżącego o naruszeniu art. 144 K.c. dotyczący uciążliwości emisji hałasu użytkowanych legalnie budynków.
Końcowo organ II instancji wskazał, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak przynajmniej jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjno-prawnego tj. przedmiotu, podmiotu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
S. P. wniósł na powyższą decyzję MWINB z 30 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił m.in., że:
1. Nie uwzględnienia zalecenia wynikającego z wyroku sygn.. akt. II SA/Kr 613/21 z 11 sierpnia 2021 r.
2. Nie spełniona została przesłanka umorzenia postępowania.
3. Naruszono przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie.
Skarżący odnosząc się do kontroli w dniu 2 grudnia 2021 przez pracownika PINB w Proszowicach w sprawie nieruchomości dz. ewid. [...] i sporządzonego protokołu znak: PINB. 73552-7/2021 stwierdził, że stan zabudowy dz. ewid. [...] nie uległ zmianie i nie stwierdził innych robót wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenie.
W siedzibie PINB w Proszowicach ul. Grzymały Siedleckiego 2 do znak: PINB. 7352-7/2021 z 2 grudnia 2021 pismem z 21 grudnia 2021 r. skarżący dołączył /składniki/ dowody w sprawie wykonywanych robót na dz. ewid. [...] - dowody w aktach.
Skarżący dodał, że chodzi o oddziaływanie obiektu w jego projektowanym, a nie zrealizowanym kształcie, w szczególności w odniesieniu do utwardzenia terenu dz.ewid. [...] i budowy miejsc parkingowych. Brak raportu zgodnie z postanowieniem Starosty Proszowickiego N R.D.P/7460/16/03 z 4 czerwca 2003 r. w sprawie oddziaływania na środowisko inwestycji zrealizowanych przez P.P.H.U. B. - obecnie pod nazwą A. z o.o w P. . Obiekt znajduje się w obszarze negatywnego oddziaływania na środowisko, naruszono przepisy prawa materialnego.
Na podstawie art. 75 i art. 77 w zw. z art. 126 K.p.a. skarżący wniósł o włączenie do akt sprawy wszystkich wnioskowanych dowodów.
W związku z przesłanką w sprawie decyzji Wójta Gminy K. z 23 grudnia 2020 r. znak: 6727.242.2020 oświadczył, że Wójt Gminy K. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - takiej decyzji nie wydał.
Równocześnie skarżący wskazał, że doszło do zmiany stanu prawnego na dz. ewid. [...] z uwagi na decyzję SKO w Krakowie z 15 grudnia 2017 Nr sprawy S.K.O.ZP/415/650/2017, w którym to S.K.O stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy K. Nr 331/22/2003 z 21 maja 2003 r., co ma bezpośredni wpływ na decyzję Starosty Proszowickiego 176/K/2011 z 8 czerwca 2011 znak: AB.6740-162/2011, a zatem stanowi przesłankę do ponownego rozpoznania sprawy.
MWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 2 stycznia 2023 r. skarżący zarzucił sformułowanie w odpowiedzi na skargę sprzecznych ze sobą oświadczeń. Zarzucił, że PINB przyjął do użytkowania obiekty budowlane na podstawie uchylonego projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę oraz o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Zaświadczenie złożone przez inwestora wraz z kompletem dokumentów nie spełnia treści przepisu art. 57 ust. pkt. 4 i ust. 3 P.b. Przedmiotowa inwestycja została przyjęta do użytkowania bez sprzeciwu - co jest poświadczeniem nieprawdy, gdyż istniał sprzeciw. PINB błędnie zakwalifikował budowle. Brak określenia kategorii obiektu budowlanego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu oraz w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę nie zwalnia PINB w Proszowicach od prawidłowej kwalifikacji obiektów tj. zaliczenia ich wyłącznie do Kategorii XVIII. Decyzja PINB znak: PINB 7352-6/01 z 19 czerwca 2002 r. w sprawie samowoli budowlanej była błędnie i sprzecznie z prawem skierowana do podmiotu gospodarczego p.n. B. s.c H. J. z siedzibą: B. , natomiast prawidłowo winna być skierowana do wspólników spółki cywilnej występujących jako osoby fizyczne, oraz nie będących stroną postępowania jest rażącym naruszeniem prawa w myśl treści art. 156 § 1 pkt. 4 K.p.a.
Zarzucił, że prowadzone postępowanie nie odpowiada stanowi faktycznemu oraz stanowi prawnemu w przedmiotowej sprawie. Zawarte stwierdzenia w piśmie PINB stanowią kłamstwo administracyjne zagrożone treścią przepisów art. 233 § 1 K.k.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w wyznaczył na dzień 18 stycznia 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, skarżonego organu, ani pozostałych stron, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 19 grudnia 2022 r., k. 20). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Zatem zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, k. 50, niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja MWINB w przedmiocie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej na dz. nr ewid. [...] położonej w miejscowości P., gm. K.. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy P.b. oraz art. 105 § 1 K.p.a.
Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że m.in. na ww. działce znajdują się części kompleksu chłodni segmentowych, hali magazynowej, utwardzonych placów manewrowych i muru oporowego - rampy wyładowczej (całość znajduje się także na działkach ewid. nr [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i [...]).
Nie było też sporne, że części ww. kompleksu zostały zrealizowane przede wszystkim na podstawie:
I. 1. decyzji Wójta Gminy K. nr 7331/61/2002 z 27 grudnia 2002 r. ustalającej warunki, zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy hali magazynowej,
2. nr 7331/22/2003 z 21 maja 2003 r o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu (8 sztuk) chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzenia placów manewrowych, muru oporowego – rampy wyładowczej na częściach działek nr [...], [...] i [...],
3. wydanej na podstawie ww. decyzji WZ decyzji Wójta Gminy K. z dnia 22 września 2003 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej PPHU "B. " Sp. J. - J. pozwolenia na budowę dwóch hal magazynowych, dwóch chłodni magazynowych, muru oporowego - rampy wyładowczej na działkach nr ew. [...], [...], [...].
II. decyzji Starosty Proszowickiego nr 176/K/2011 z 8 czerwca 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu PPHU B. sp. jawna z siedzibą: [...]. P. , pozwolenia na budowę kanalizacji deszczowej, zbiornika na ścieki sanitarne o poj. 10 m3 wraz z przyłączem kanalizacyjnym, utwardzenia placu manewrowego wraz z budową miejsc postojowych, na działkach nr [...], [...], [...] i [...].
Co istotne, główna część inwestycji została zakończona w 2004 r. i na podstawie art. 54 P.b. została 29 czerwca 2004 r. przyjęta do użytkowania (brak sprzeciwu) - inwestycja obejmująca budowę dwóch hal magazynowych, dwóch chłodni magazynowych, muru oporowego - rampy wyładowczej na działkach nr ewid.[...], [...].
Z kolei kwestia prawidłowości ww. decyzji Starosty Proszowickiego nr 176/K/2011 z 8 czerwca 2011 r. została prawomocnie rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 16 lutego 2021 r. sygn. VII SA/Wa 1789/20 oddalił skargę S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 3 sierpnia 2020 r. znak: DOA.7110.227.2020.JWO w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 8 czerwca 2011 r. Sprawa ta, zainicjowana została przez skarżącego pismem z 9 sierpnia 2017 r., uzupełnionym kolejnymi licznymi pismami.
WSA w Warszawie przesądził, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki skarżącego o nr ew. [...]. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do skarżącego, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), co szczegółowo zostało omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie do podniesionego w skardze naruszenia § 326 ust. 1 i 2 powyższego rozporządzenia, skarżący nie wykazał, by w odniesieniu do jego budynku, przekroczone były wartości dopuszczalne norm dotyczących ochrony przed hałasem.
Co do zasady przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. mogą być także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140, 144, 222 Kodeksu cywilnego). W rozpoznawanej sprawie, nie mają one jednak zastosowania ponieważ sporna inwestycja, nie oddziałuje na prawa skarżącego jako właściciela działki nr [...], a także na sposób jej zagospodarowania i korzystania. Przywołane przez skarżącego przepisy art. 143 i 144 K.c. nie przewidują ograniczeń w możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Określają one jedynie granice prawa własności nieruchomości, których przekroczenie może być podstawą roszczeń przewidzianych przez prawo cywilne nie mogących stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego.
Powoływane przez skarżącego uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem objętego przedmiotowym pozwoleniem parkingu samochodowego, nie mogą stanowić podstawy do uznania go za stronę w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Okoliczność ta ma bowiem wyłącznie charakter okoliczności faktycznej i jako taka nie może być postrzegana w kategoriach interesu prawnego. Podkreślenia wymaga, że powyższe uciążliwości nie wynikają z decyzji i zatwierdzonego nią projektu budowlanego, ale ze sposobu użytkowania zrealizowanego obiektu. Zakres związany z jego funkcjonowaniem, może podlegać natomiast jurysdykcji organów nadzoru budowlanego. Jeżeli skarżący udowodni, na podstawie np. kontroli przeprowadzonych przez Państwową Inspekcję Ochrony Środowiska, że sposób użytkowania obiektu powoduje, że przekroczony jest dopuszczalny poziom hałasu na terenie mieszkaniowym, gdzie znajduje się budynek skarżącego, albo występują inne uciążliwości np. oświetlanie mieszkania budynku światłami reflektorów samochodowych poruszających się po parkingu, to może być wówczas wymagana np. budowa przez inwestora odpowiedniego ekranu akustycznego wraz z zielenią osłaniającą. Ponadto skarżący może także skutecznie dochodzić swoich roszczeń na drodze cywilno-prawnej w sądach powszechnych. Na marginesie wspomnieć także należy, że wspomniana droga oddzielająca działkę skarżącego od nieruchomości inwestycyjnej, stanowi drogę wojewódzką o bardzo dużym natężeniu ruchu stwarzającym być może większe uciążliwości niż manewry wykonywane na spornym parkingu.
Natomiast co do kwestii podnoszonej przez skarżącego nieważności decyzji WZ nr 7331/22/2003 z 21 maja 2003 r., Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, rozpoznając sprawę po raz kolejny, w wyniku uprzedniego dwukrotnego uchylenia przez WSA, decyzją z 28 lutego 2020 r., znak: SKO/ZP/415/56/2020 utrzymało w mocy decyzję własną z 18 grudnia 2019 r. SKO.ZP/415/524/219, o częściowym stwierdzeniu nieważności ww. decyzji z 21 maja 2003 r.
Wreszcie zagadnienie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z 22 września 2003 r, nr 75/03, zostało rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 1 lipca 2011 r. sygn. VII SA/Wa 2504/10, którym oddalił skargę S. P. na decyzję GINB z 20 października 2010 r. znak DOA/ORZ/7110/615/09/10 stwierdzającej nieważności decyzji Wójta Gminy K. z 22 września 2003 r., nr [...] w części dotyczącej hali nr 2 - pow. zabudowy 1046 m - zaprojektowanej w projekcie budowlanym nr 3, w którym została oznaczona jako hala magazynowa nr 4 (usytuowanie budynku: rys. K1 w projekcie oznaczonym nr 3) oraz muru oporowego - rampy wyładowczej; w pozostałej zaś części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 22 września 2003 r.
Natomiast w sprawie niniejszej organy nadzoru budowlanego pierwotnie załatwiły sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego (wpływ 24 sierpnia 2020 r.), uzupełnianego licznymi kolejnymi pismami, postanawiając odmówić wszczęcia postępowania ze względu na brak przymiotu strony postępowania (interesu prawnego). Takie rozstrzygnięcie nie zyskało aprobaty WSA w Krakowie, który wyrokiem z 11 sierpnia 2021r. sygn. II SA/Kr 613/21 uchylił zaskarżone postanowienie MWINB i poprzedzające je postanowienie PINB. W szczególności WSA w uzasadnieniu ww. wyroku stwierdził, że skarżący na uzasadnienie swojego interesu prawnego przekonująco powołuje się na prawo sąsiedzkie dotyczące ochrony przed hałasem i drganiami (art. 144 K.c.) i przepisy o izolacji akustycznej. Krąg stron postępowania w sprawie o zbadanie legalności budowy może być szerszy, niż ten wynikający z art. 28 ust. 2 P.b. Może bowiem okazać się, że osoba, która wniosła o zbadanie czy obiekty wzniesione na dz. ew. [...] (obręb P. ) stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 P.b., ma przymiot strony postępowania. Okoliczność ta wymaga jednak głębszego zbadania, którego organy obu instancji nie dokonały. Badanie legalności inwestycji należy do obowiązków nadzoru budowlanego, które są zobowiązane działać nie tylko na wniosek, lecz również z urzędu. Bezpośrednie sąsiedztwo obiektu, z którego działalnością wiąże się emisja hałasu i drgań, uzasadnia przyznanie takiej osobie statusu strony w postępowaniu dotyczącym tego obiektu, zwłaszcza że skarżący wskazywał na uciążliwości związane z hałasem i drganiami powodowane działalnością przedsiębiorstwa inwestora.
Należy tu podkreślić, że WSA w Krakowie rozpoznając obecnie po raz wtóry tę sprawę jest związany treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dodatkowo, w myśl art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 348/18 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Znaczy to, że nie mogą one formułować oceny sprzecznej z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania mu się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09).
Art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2018 r., sygn. II FSK 353/16).
Biorąc pod uwagę wiążący charakter ww. wyroku WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 613/21, a także innych powołanych prawomocnych wyroków sądów administracyjnych zapadłych co do okoliczności mających znaczenie w przedmiotowym postępowaniu, rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał sformułowane przez sąd wskazania.
Mając powyższe wytyczne na uwadze, ponownie rozpoznając sprawę Sąd wyjaśnia, że jest związany, na podstawie ww. przepisów, ww. ustaleniami i uwzględnia przedstawione w ww. wyroku stanowisko, w szczególności dotyczące interesu prawnego skarżącego (jako właściciela działki nr [...]) w postępowaniu dotyczącym legalności z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego zagospodarowania działki nr [...] oraz konieczności działania przez organy nadzoru z urzędu.
Wobec mnogości postępowań dotyczących zarówno realizacji, jak i kontroli legalności poszczególnych części inwestycji na działce nr [...] jak i sąsiadujących z nią działkach, kluczowe w sprawie niniejszej było prawidłowe określenie przez organy nadzoru przedmiotu postępowania administracyjnego. Z tego zadania wywiązały się należycie, zarówno pieczołowicie ustalając istotne okoliczności faktyczne i prawne sprawy, jak i doprecyzowując żądania i wnioski skarżącego.
I tak, w pierwszej kolejności, zgodnie z treścią pisma skarżącego do PINB z 16 września 2020 r. zatytułowanego "Pismo naprowadzające" organy trafnie określiły jako przedmiot niniejszego postępowania weryfikację, czy obiekty wzniesione na dz. [...] stanowią samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 P.b. oraz wyjaśnienie, czy zachodzą przesłanki do podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań przymuszających właściciela/inwestora do doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z prawem.
Następnie organy nadzoru budowlanego poddały prawidłowej i rzetelnej analizie podnoszone przez skarżącego kwestie prawa sąsiedzkiego dotyczącego ochrony przed hałasem i drganiami, wynikające tak z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 144) jak i rozporządzenia o warunkach technicznych (§ 326), a także skutki następczego stwierdzenia nieważności decyzji WZ Wójta Gminy K. nr 7331/22/2003 z 21 maja 2003 r. i częściowego stwierdzenia nieważności decyzji nr 75/03 o pozwoleniu na budowę Wójta Gminy K. z 22 września 2003 r.
Należy przy tym mieć na względzie, że decyzja nakazująca rozbiórkę może być wydana tylko w stosunku do obiektu budowlanego lub jego części, który wybudowany został z naruszeniami prawa określonymi w art. 48 ust. 1 P.b. A contrario, nie jest dopuszczalne wydanie nakazu rozbiórki w odniesieniu do obiektu, co do których organ nadzoru budowalnego nie wykazał stypizowanych w P.b. naruszeń prawa.
Podobnie ma się rzecz w realiach niniejszej sprawy co do możliwych do orzeczenia nakazów przewidzianych w trybie art. 50-51 P.b.
Nie jest zatem dopuszczalne nakazanie rozbiórki obiektu co do inwestycji, której legalność organ nadzoru zbadał i wydał decyzję pozwalającą na użytkowanie.
Nie ma również w niniejszej sprawie podstaw, do orzekania o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego albo obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W orzecznictwie wskazuje się, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzedzone jest przeprowadzeniem postępowania administracyjnego, w toku którego organ faktycznie dokonuje sprawdzenia legalności obiektu budowlanego, a zatem jest konsekwencją stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym. Decyzja taka przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu i czyni bezprzedmiotowym ewentualne niezakończone postępowanie nadzorcze dotyczące procesu budowlanego oraz ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzeniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego (por. wyrok NSA z 27 maja 2021 r., II OSK 2573/18, LEX nr 3192264).
Niezależnie od tego, czy zastosowanie znaleźć by miała ustawa Prawo budowlane w wersji sprzed, czy też po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) – postępowanie i tak nie mogłoby zakończyć się oczekiwaną przez skarżącego decyzją o nakazie rozbiórki. Istotne jest bowiem, że dotyczy ono robót budowlanych wykonanych na podstawie i w granicach istniejącego wówczas w obrocie prawnym pozwolenia na budowę, wobec których proces budowlany zakończył się decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Te ustalenia faktyczne nie budzą żadnych wątpliwości. Dlatego też nie jest istotne, czy postępowanie zakończyłoby się decyzją umarzającą postępowanie, czy też odmawiającą rozbiórki.
Natomiast okoliczności tego typu, że użytkowanie obiektu (aktualnie od niemal 19 lat) może wiązać się z przekroczeniem norm hałasu, nie obliguje organów nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w omawianym trybie. W art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. mowa jest o "prowadzeniu robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować (...) zagrożenia środowiska". W niniejszej sprawie większa część robót budowlanych zakończyła się w 2004 roku, a ewentualne przekroczenie norm hałasu wiąże się z użytkowaniem obiektu, a nie z prowadzeniem robót budowlanych.
Natomiast odnośnie części inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty Proszowickiego nr 176/K/2011 z 8 czerwca 2011 r., jak już wyżej wspomniano zagadnienie to zostało prawomocnie rozstrzygnięta przez WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 16 lutego 2021 r. sygn. VII SA/Wa 1789/20 oddalającym skargę skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 3 sierpnia 2020 r. znak: DOA.7110.227.2020.JWO umarzającą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 8 czerwca 2011 r.
Pewne uchybienia decyzji Wójta Gminy K. z 21 maja 2003 r. i 22 września 2003 r., które doprowadziły po wielu latach do stwierdzenia ich nieważności, nie mogą w okolicznościach niniejszej sprawy skutkować przyjęciem, że legalnie zrealizowana w okresie ich obowiązywania inwestycja, może być uznana, jak chce skarżący, za samowolę budowlaną. Inwestor nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego działania organów administracji państwowej.
Podsumowując, w realiach niniejszej sprawy nie zostały naruszone żadne przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło skrupulatne wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym w ramach niebudzących wątpliwości ustaleń w toku licznych oględzin (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena dokonana przez organy nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a., w zaskarżonej decyzji zawarto wszystkie konieczne jej elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym stanie rzeczy MWINB prawidłowo podzielił argumentację rozstrzygnięcia I instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem, ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym przedmiocie oraz wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 613/21. Wobec powyższego, prawidłowo stosując art. 153 P.p.s.a., organy wywiązały się z obowiązków nadzoru budowlanego wykonania zadań określonych w art. 48-51 P.b., które zobowiązują organy do działania nie tylko z wniosku ale również z urzędu. W konsekwencji organy słusznie przyjęły brak możliwości sformułowania wobec inwestora władczych nakazów na podstawie przepisów P.b.
Należy tu wyjaśnić, że choć PINB sprzecznie z ww. wyrokiem z 11 sierpnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 613/21 stwierdził w uzasadnieniu brak interesu prawnego skarżącego, to jednak traktował go jako stronę postępowania. Powyższe wadliwe twierdzenie PINB prawidłowo sanował MWINB w decyzji II instancji.
Weryfikacja i kontrola zgodności zrealizowanej inwestycji w warunkami udzielonego pozwolenia na budowę była przeprowadzona w odrębnym postępowaniu, w którym na podstawie art. 54 P.b. zamierzenie zostało 29 czerwca 2004 r. przyjęte do użytkowania. Co istotne, inwestor zgodnie z art. 57 P.b. dołączył do zawiadomienia o zakończeniu budowy wszystkie wymagane prawem dokumenty. Dodatkowo należy zauważyć, że PINB nie tylko w postępowaniu o przyjęcie do użytkowania, ale również podczas licznych kontroli budowy potwierdził, że sporna inwestycja jest zgodna z warunkami pozwolenia na budowę. Powyżej wskazane wnioski zostały potwierdzone w trakcie kontroli na działce nr [...] przeprowadzonej 2 grudnia 2021 r. Porównując kopie inwentaryzacji geodezyjnych powykonawczych z 2012 i 2018 r., PINB prawidłowo uznał, że stan zabudowy dz. nr [...] nie uległ zmianie. W szczególności nie stwierdzono wykonywania innych robót wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Wbrew przy tym zarzutom skargi, przeciwnych wniosków nie sposób również wyprowadzić z dokumentów dołączonych przez skarżącego do skargi czy też pisma z 21 grudnia 2021 r.
Skoro zatem inwestor wykonał roboty budowlane zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia oraz w okresie ważności pozwolenia na budowę, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie można skutecznie zarzucić inwestorowi realizacji tych robót niezgodnie z przepisami.
Jak słusznie wskazał PINB, skuteczne oddanie budynku do użytkowania powoduje, że nie możliwe jest prowadzenie wobec takiego obiektu postępowań w trybie przepisów rozdziału V P.b. Budowa i oddanie do użytkowania obiektów budowlanych. Przepisy zawarte w tym rozdziale ustawy mogą być jedynie stosowane na etapie budowy tj. od momentu rozpoczęcia inwestycji do momentu jej zakończenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1390/06 Lex nr 302449).
Skuteczne oddanie obiektów do użytkowania oznacza, że został zakończony proces inwestycyjny i brak jest podstaw prawnych do działania organu nadzoru budowlanego w trybie art. 51 P.b. Organy nadzoru budowlanego mogą wówczas podejmować działania na podstawie przepisów z rozdziału VI P.b. dotyczącego utrzymania obiektów budowlanych (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2010 r. sygn. VII SA/Wa 2221/09).
W niniejszej sprawie organy również i takie działania (na podstawie rozdziału VI P.b.) brały pod uwagę. Jednak podjęte czynności, obejmujące również kontrolę na działce nr [...] przeprowadzoną 2 grudnia 2021 r., nie wykazały żadnych istotnych naruszeń przez inwestora przepisów P.b.
Należy nadmienić, że dalsze kroki związane z kontrolą i egzekwowaniem prawidłowego z punktu widzenia hałasów i innych immisji związanych z działaniem przedsiębiorstwa inwestora, nie należą do organów nadzoru budowlanego, lecz do organów właściwych na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych (np. Starosta Proszowicki i Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie).
Jak trafnie wskazał PINB, z punktu widzenia środowiska, w jakim występuje hałas, dzieli się na przemysłowy - usankcjonowany wytycznymi Państwowej Inspekcji Pracy, komunikacyjny - Inspekcji Ochrony Środowiska oraz komunalny - poziom hałasu w mieszkaniach, nad którym czuwa sanepid na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Skarżący zdaje się mieć tego świadomość, bowiem oprócz interwencji kierowanych do organów nadzoru budowlanego i administracji samorządowej, czy też Rzecznika Praw Obywatelskich i organów ścigania, kierował pisma i wnioski również do organów ochrony środowiska.
Warto też zauważyć, że na przestrzeni lat organy nadzoru prowadziły szereg postępowań i czynności inspirowanych licznymi wnioskami i interwencjami skarżącego, w tym mających na celu sprawdzenie przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. M.in. PINB każdorazowo po pisemnej interwencji skarżącego dotyczącej inwestycji firmy B. , poczynając od montażu masztu antenowego na budowie hali magazynowych, na sortowaniu warzyw kończąc, podejmował działania kontrolne (w tym w terenie) niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie słuszny interes skarżącego.
W konsekwencji nie mogła doprowadzić do zamierzonego skutku argumentacja odwołania i skargi, koncentrująca się na zarzucaniu manipulacji, oraz braku trafnej, rzetelnej i kompleksowej oceny dowodów. Zarzuty wskazanych przepisów K.p.a. nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.
Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.