II SA/Kr 13/23

II SA/Kr 13/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Joanna Człowiekowska
Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 par 1 pkt 1 lit c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 11 , art 15 , art 107 par 3   w zw  z art 138 par 1 pkt 1 , art 7  , art 77  par 1 , art 80  i art 81
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 października 2022 r., znak: SKO/OŚ/4170/275/2022 w przedmiocie usunięcia odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wójt Gminy Z. decyzją z dnia 05.07.2022 r. (znak: [...]) nakazał posiadaczowi odpadów M. P. usunięcie odpadów z grupy 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) w ilości 9396 mg z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z terenu działki o nr ew. [...] w miejscowości B., gmina Z. i przywrócenie terenu przedmiotowej działki do stanu sprzed składowania odpadów. Określono również sposób i termin wykonania obowiązku - do 29.09.2023 r.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez M. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25.10.2022 r., znak SKO/OS/4170/275/2022 - działając na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 699 z późn. zm.) jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2022, poz. 2000) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja jest dowodowo prawidłowa i zawiera wyczerpujące rozpatrzenie materiału dotyczącego sprawy, skutkuje to prawidłową subsumpcją ustaleń faktycznych pod obowiązujące w tym zakresie normy prawne. Organ I instancji, działając w oparciu o przepis art. 26 ustawy o odpadach, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania nakazu usunięcia odpadów składowanych na terenie działki nr [...].
Stan faktyczny sprawy jest następujący: po przeprowadzonych wizjach w terenie ( m.in. 17.12.2021, 28.04.2022) stwierdzono nawiezienie ziemi na w/w działkę. Właściciel poinformował, że wiedział o nasypywaniu ziemi na działkę i wyraził na to zgodę. Wykonano dokumentację fotograficzną (w aktach sprawy).
W trakcie postępowania administracyjnego Organ I instancji wystąpił o opracowanie ekspertyzy przez F. w K., dotyczącej ustalenia rodzaju odpadów (określenie kodów), powierzchni terenu, na którym odpady zostały zdeponowane oraz ich ilości w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania tj. na działce nr [...]. Opinia została sporządzona z wykonaniem pomiarów aktualnej wysokości terenu oraz analizie dostępnych materiałów kartograficznych. W czasie wizji lokalnej biegły dokonał oględzin terenu i wykonał fotografię zewnętrznej warstwy działki [...], na której zdeponowano odpady. Biegły wykonał pomiary aktualnej wysokości terenu z wykorzystaniem odbiornika GPS z technologią GNSS RTK.
W celu określenia ilości mas ziemnych zdeponowanych na obszarze działki nr [...] Biegły wykonał modele powierzchni terenu tej działki w oparciu o dane pozyskane metodą lotniczego skaningu laserowego (model NMT) z modelem stworzonym w oparciu o dane pomiarowe uzyskane metodą RTK w czasie wizji lokalnej.
Ustalono, że teren działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na tereny zieleni nieurządzonej oraz w części pod budowę dróg, w części do zabudowy jednorodzinnej. Według rysunku nr 1 załączonego do ekspertyzy przedstawiającego lokalizację punktów pomiarowych na terenie działki, brak nawiezionych mas ziemnych na części przeznaczonej do zabudowy jednorodzinnej. Położenie punktów biegły wyznaczył według wyznaczonego obszaru, na którym zaobserwowano w czasie wizji prace ziemne. Według ekspertyzy "obliczona objętość zdeponowanych mas ziemnych wyniosła około 5906 m3. Przyjmując gęstość objętościową zdeponowanych materiałów na I,5g/cm3 ich masa wynosi 8859 Mg". Przeprowadzona ekspertyza wykazała, że zdeponowane masy ziemne pochodzą spoza terenu działki nr [...].
Stan prawny analizowanej sprawy jest następujący. Należało w pierwszej kolejności ustalić, czy teren w/w działki może być miejscem przeznaczonym do składowania czy magazynowania odpadów. Zgodnie z ustawą o odpadach miejscem składowania odpadów może być jedynie składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić jedynie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym czy ustawy Prawo budowlane. Dla przedmiotowych działek nie wydano żadnych decyzji w trybie powyższych przepisów. Działka nie jest również miejscem magazynowania odpadów. Magazynowaniem odpadów zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 5 ustawy o odpadach - jest czasowe przechowywanie odpadów. Takiej funkcji nie może pełnić przedmiotowa działka z podanej wyżej przyczyny.
Zgodnie z art. 3 ustawy o odpadach wytwórcą odpadów jest każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów) (...). Zgodnie z art. 3 ust ł pkt. 19 ustawy, przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości.
Jak podkreśla się w orzecznictwie i literaturze władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Taka sytuacja nie występuje w analizowanej sprawie.
Art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach mówi, ze posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 2 w/w przepisu wójt, (...), w drodze decyzji wydanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
Dokonując subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod wskazane wyżej normy prawne organ stwierdził, opierając się również na ekspertyzie wykonanej przez Biegłego prof. dr hab. inż. M. C. z grudnia 2021 r. i maja 2022 r., że zalegające na terenie działki nr [...] w miejscowości B., gleba i ziemia w postaci nasypu stanowią odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, a powyższa działka nie jest przeznaczona do składowania i magazynowania odpadów.
Biorąc pod uwagę możliwość wykorzystania odpadów przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami na potrzeby własne stwierdzono, że nie może znaleźć zastosowania Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10.11.2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. Zgodnie z pkt 40 tabeli załącznika do ww. rozporządzeniem osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędąca przedsiębiorcą może poddawać odzyskowi na potrzeby własne odpad o numerze 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03). Średni jednostkowy współczynnik wykorzystania odpadów nie może przekraczać wartości 0,2 Mg/ m2, wskazana wartość w analizowanym przypadku jest przekroczona a ponadto należy wskazać na przeznaczenie terenu działki nr [...] jako terenów zieleni nieurządzonej, pod budowę dróg oraz w części do zabudowy jednorodzinnej na których jest niedopuszczalne jest składowanie lub magazynowanie odpadów.
Mając powyższe na uwadze, w szczególności wobec wykazanych powyżej ustaleń przeprowadzonego postępowania dowodowego, Organ I instancji prawidłowo nakazał posiadaczowi odpadów M. P. usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z działek nr [...], gmina Z. oraz przywrócenie terenu przedmiotowych działek do stanu sprzed składowania odpadów.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P., zarzucając jej naruszenie przepisów, a mianowicie:
a/ ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach z uwagi na to, że wywieziona ziemia nie jest odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach i zgodnie z art. 2 pkt.3 cytowanej ustawy nie ma w tym przypadku zastosowania ustawa o odpadach
b/ art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, jak również błędne ustalenie stanu faktycznego.
c/ naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach jak również niewłaściwe zastosowanie przepisów tejże ustawy w niniejszej sprawie
d/ sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, a wydobytych w trakcie robót budowlanych. Ziemia o której mowa w niniejszej sprawie pochodzi z budowy budynku i prowadzonych w związku z tym robót budowlanych. Na działce nr [...] jest rozpoczęta budowa budynku gospodarczego i nie zakończona a działka ta ma ponad 1 ha powierzchni. Pomiędzy działką [...] a drugą [...] sąsiada i działką [...] było małe urwisko. Działki były porośnięte tatarakiem. Natomiast zgodnie z przepisami ustawy o odpadach to osoba fizyczna może utwardzać i niwelować teren i poddawać odzyskowi odpady tutaj: glebę w dopuszczalnej maksymalnej ilości do przyjęcia 0,2 Mg na m2 powierzchni. Organ prowadzący postępowanie opierał się na portalu geodezyjnym z roku 2017 i z tego dokumentu brał wysokości. Zatem posłużył się dokumentem sprzed sześciu lat. Skarżąca wskazuje, że mieści się w wielkościach dopuszczalnych które podała. Na przestrzeni tych lat norma dopuszczalna została zachowana biorąc pod uwagę poczynione wyliczenia przez organ. Ponadto stwierdzono, że nawieziona ziemia w żaden sposób nie narusza i nie zakłóca stosunków wodnych.
Budzą również zastrzeżenia skarżącej wykonane pomiary na gruncie.
Zgodnie z punktami pomiarowymi organ prowadzący sprawę uwzględnił tylko punkty gdzie ziemia była nawieziona, a nie uwzględnił punktów w których ziemia była przemieszczona w inne miejsce tej samej działki. To ma istotne znaczenie dla liczby wyliczonej ziemi do usunięcia. Podniesiono również zarzut, że organ prowadzący sprawę nie dokonał zbadania składu ziemi. Postępowanie zatem zostało przeprowadzone w sposób niedokładny i niewyczerpujący i spowodowało to, że organ administracji publicznej - Wójt Gminy Z. - w sposób błędny dokonał ustalenia stanu faktycznego i wydał bezzasadną i sprzeczną z prawem decyzję, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze tą decyzję utrzymało w mocy. W związku z powyższym stwierdzono, że nie zostały spełnione przesłanki art. 26 ustawy o odpadach.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :
Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.
Ponieważ strony nie odpowiedziały na wezwanie, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 15 marca 2023 r sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów - wydana po rozpoznaniu odwołania skarżącej M. P., w którym zawarto zarzuty wobec wydanej decyzji organu I instancji z dnia 5 lipca 2022r nakazującej usunięcie odpadów z grupy 17 05 04 t.j. gleba i ziemia ( w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) w ilości 9396 Mg z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj z działki nr [...] w miejscowości B., gm. Z. i przywrócenie terenu do stanu sprzed składowania odpadów.
W odwołaniu w szczególności zarzucono, że wywieziona ziemia nie jest odpadem, w rozumieniu ustawy o odpadach i nie ma zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012r o odpadach (Dz.U.2022.699 t.j. z dnia 2022.03.29) - ta ustawa zastosowania w sprawie. Stosownie bowiem do art. 2 pkt 3 ustawy z dnia o odpadach – przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Skarżąca konsekwentnie twierdzi, że ziemia nawieziona na działkę [...] pochodzi z budowy budynku i prowadzonych w związku z tym robót budowlanych. Organ posłużył się nieaktualnym portalem geodezyjnym z 2017 r i z tego dokumentu brał wysokości, a skarżąca wykorzystała glebę w ilości, która mieści się w wielkościach dopuszczalnych – 0,2 Mg na m kw. powierzchni do poddania odzyskowi odpadów – gleby (na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r w sprawie listy rodzaju odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku Dz.U.2016.93 z dnia 2016.01.20). Pomiary na gruncie budzą zastrzeżenia skarżącej, bowiem organ prowadzący sprawę uwzględnił tylko punkty gdzie ziemia była nawieziona, a nie uwzględnił punktów w których ziemia była przemieszczona w inne miejsce tej samej działki, co ma istotne znaczenie dla wyliczonej ziemi do usunięcia. Nie dokonano zbadania składu ziemi. Skarżąca zarzuca niedokładne i niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego, błędne ustalenia, sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji brak spełnienia art. 26 ustawy o odpadach do nałożenia obowiązku. Zarzuty te zostały w całości powtórzone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję organu II instancji.
Rozpoznając skargę Sąd stwierdza, że organ II instancji nie odniósł się w ogóle do zarzutów odwołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie przytoczono dokładnego brzmienia zarzutów, a ograniczono się wyłącznie do ogólnego sformułowania: "wskazując na niezastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego i procedury administracyjnej"
W tej sytuacji wniesiona skarga trafnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ II instancji w trakcie rozpoznania sprawy naruszył zasady kodeksowe wyrażone w art. 15 k.p.a. (zasadę dwuinstancyjności) i art. 11 k.p.a. (zasadę przekonywania), a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz.168 ze zm.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i pobieżne, w żaden sposób nie odnosi się do konkretnych zarzutów odwołania. Powiela sformułowania decyzji organu I instancji.
Świadczy o tym głównie to, że organ odwoławczy swoją ocenę sprawy zawarł w jednym zdaniu uzasadnienia decyzji, zawężonym w istocie do stwierdzenia: "zaskarżona decyzja jest dowodowo prawidłowa i zawiera wyczerpujące rozpatrzenie materiału dotyczącego sprawy, skutkuje to prawidłową subsumpcją ustaleń faktycznych pod obowiązujące w tym zakresie normy prawne", podczas gdy nie zostały zidentyfikowane i wyjaśnione wszystkie okoliczności sporne w tym zakresie. Organ II instancji nie ocenił mocy dowodowej sporządzonej w sprawie ekspertyzy F. w K., autorstwa prof. dr hab. M. C.. Zamiast tego opisał ustalenia organu I instancji na podstawie ekspertyzy. Przy czym nie wiadomo czy organ II instancji powołuje się na wyniki ekspertyzy z grudnia 2021 r czy maja 2022 r. i dlaczego, bowiem wskazuje że "według ekspertyzy obliczona objętość zdeponowanych mas ziemnych wyniosła około 5906 mł. Przyjmując gęstość objętościową zdeponowanych materiałów na 1,5 g/cmł ich masa wynosi 8859 Mg" (str 2/3 zaskarżonej decyzji). Przywołane wielkości wskazują na to że organ II instancji oparł się na wynikach ekspertyzy z grudnia 2021 r., tymczasem w sprawie przeprowadzono drugą ekspertyzę w maju 2022 r., w której we wnioskach stwierdzono, że "na działce [...] w miejscowości B., będącej przedmiotem opracowania zdeponowano około 6264 m ł (9396 Mg) mas ziemnych". Poprzednią ekspertyzę wykonano w oparciu o pomiary wykonane podczas wizji lokalnej w dniu 17 grudnia 2021 r. a późniejszą w oparciu o wizję lokalną z 28 kwietnia 2022 r. Ilość 9396 Mg jest wielkością jaką nakazano usunąć posiadaczowi odpadów na podstawie decyzji Wójta Gminy Z. z 5 lipca 2022 r [...], dlatego powołanie się przez organ II instancji na wyniki nieaktualnej ekspertyzy budzi zasadne wątpliwości, co do braku prawidłowego rozpoznania sprawy. Takie postępowanie nie może być zaakceptowane. Rzecz w tym, że organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie w taki sposób, by wszelkie zarzuty odwołania zostały rozstrzygnięte i wyjaśnione. Organ II instancji ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie, a nie wyłącznie przywołuje ustalenia i ocenę organu I instancji, a następnie ogólnie akceptuje wynik sprawy przed organem I instancji.
Stosownie do art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Organ II instancji nie sprostał również tej zasadzie kodeksowej.
Ze względu na zastrzeżenia skarżącej zgłoszone w odwołaniu, organ II instancji obowiązany będzie ponownie rozpoznając sprawę w sposób szczegółowy odnieść się do zarzutów odwołania, ocenić moc dowodową i aktualność przeprowadzonych przez prof. dr hab. M. C. (AGH w K.) ekspertyz z grudnia 2021 r i maja 2022 r., zastosowanej metody oraz jej wyników, w kontekście zarzutów dotyczących braku dokładnych pomiarów na gruncie. Następnie ustalić skąd pochodzi nawieziona ziemia, jaka jest jej ilość i skład. W konsekwencji, czy spełnione są przesłanki art. 26 ust 1 ustawy o odpadach do zobowiązania skarżącej do ich usunięcia, we wskazanej decyzją organu I instancji ilości oraz wyjaśnić czy i ewentualnie jaką ilość skarżąca mogła poddać odzyskowi na potrzeby własne.
W takim stanie sprawy nieuprawniona byłaby konstatacja, że organ odwoławczy przeprowadził ponownie postępowanie w wystarczającym zakresie i rozpoznał sprawę merytorycznie.
W efekcie sprawa nie została prawidłowo rozpoznana przez organ odwoławczy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy powinien wszechstronnie wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy, z zachowaniem reguł ustanowionych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a.
Analiza akt oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę na nowo w jej całokształcie, stosownie do wymogów wynikających z art. 15 i art. 11 k.p.a.
Wobec powyższego orzeczono, jak w pkt I sentencji wyroku, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania, jak w pkt II wyroku, na zasadzie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a.